အခန်း (၈၂၅-၈၂၆)

အခန်း (၈၂၅) အထင်မှား အမြင်မှား

“ဒီအလုပ်ကို လုပ်ဖို့ ဓားတစ်လက် လိုချင်သေးလား” လုံချန်းက မေးလိုက်ပြီး သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ မြေကမ္ဘာအဆင့် ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

သူသည် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်တွင် လူများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ဘဏ္ဍာတိုက်များစွာကိုလည်း သိမ်းပိုက်ခဲ့ဖူးသည်။ ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းကိုပင် လုယက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ရတနာများမှာ သူ့ထံတွင် အလျှံပယ် ရှိနေ၏။ သူသည် ထိုကဲ့သို့သော ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“မလိုပါဘူး။ ငါ့မှာ ဓားရှိပါတယ်” ကျီရှန်က တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည်လည်း ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

“ဒါက သူ ငါ့ကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့တဲ့ ဓားလေးပါ” ကျီရှန်က ဝမ်းနည်းစွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အပြုံးမှာ ရင်ထဲရှိ အတိုင်းအဆမရှိသော နာကျင်မှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း မြင်ရသူအပေါင်းအား စိတ်မကောင်းဖြစ်စေလှ၏။

ကျီရှန်သည် ဒူးထောက်နေသော ထိုသူ့ထံသို့ ဓားဖြင့် ချိန်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျားကြောင့် ဒါတွေ အားလုံး ဖြစ်ခဲ့ရတာ။ သူ့ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ဖို့ ကျွန်တော် တောင်းပန်ခဲ့သားပဲ။ ကျွန်တော်တို့ကို အေးအေးဆေးဆေး နေခွင့်ပြုဖို့ ကျွန်တော် တောင်းပန်ခဲ့ပေမဲ့ ခင်ဗျားက... ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ကို အသက်ရှင်ခွင့် မပေးခဲ့ဘူး။ သူ့ကိုလည်း အသက်ရှင်ခွင့် မပေးခဲ့ဘဲ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးကို သတ်ပစ်လိုက်တာပဲ”

“ဟက်... ငါ ဘာလုပ်လို့လဲ။ ဒါတွေ အားလုံးက မင်းရဲ့ အပြစ်တွေပဲ။ မင်းက ငါ့သမီးကို မင်းရဲ့ အချိုသကာ စကားလုံးတွေနဲ့ လှည့်စားပြီး ကျော့ကွင်းထဲ သွင်းခဲ့တာ။ ငါတို့ရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိလှတဲ့ ရှဲ့ မျိုးနွယ်စုထဲကို ဝင်နိုင်ဖို့ မင်း ကြံစည်ခဲ့တာဆိုတာ ဘယ်သူက မသိဘဲ နေမှာလဲ။ မင်းက ငါ့သမီးကို သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်မျိုးနွယ်စုကိုတောင် သစ္စာဖောက်ပြီး ထွက်ပြေးအောင် လုပ်ခဲ့သေးတယ်။ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လောက်ပဲ အပြစ်တင်တင် တကယ်တမ်း တရားခံကတော့ မင်းပဲ။ မင်းသာ သူ့ဘဝထဲကို ရောက်မလာခဲ့ရင် ငါ့သမီး အခုထိ အသက်ရှင်နေဦးမှာ” ရှဲ့ မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်က အပြစ်အားလုံးကို ကျီရှန်အပေါ်သို့ ပုံချလျက် ပြန်လည်အော်ဟစ်လိုက်၏။

လုံချန်းမှာမူ ဤလူ၏ အရှက်မရှိပုံကို ကြည့်ကာ အံ့သြနေမိသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လူများက သူ၏ အမိန့်ဖြင့် သူ၏ သမီးကို သတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါလျက် သူက အခြားသူတစ်ဦးကို အပြစ်တင်နေသေးသည်။ အကယ်၍သာ ထိုသည်က ကျီရှန် လုပ်ရမည့် အလုပ် မဟုတ်ခဲ့လျှင် လုံချန်းကိုယ်တိုင်ပင် ထိုသူကို သတ်ပစ်လိုက်မိမည် ဖြစ်၏။

“ခင်ဗျား ဘာတွေ လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို အခုထိ နားမလည်သေးပါလား။ ကိုယ့်သမီးကို ကိုယ့်လူတွေနဲ့ သတ်ခိုင်းခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ဆီကနေ ကျွန်တော် ဘာများ ပိုမျှော်လင့်နိုင်ဦးမှာလဲ။ ထားပါတော့လေ။ သူ့ဆီကို သွားပြီး ခွင့်လွှတ်ဖို့သာ သွားတောင်းပန်လိုက်တော့” ကျီရှန်က ရေရွတ်ရင်း ဓားကို မြှောက်လိုက်လေသည်။

“ငါ့သမီးကို ငါ့လူတွေနဲ့ သတ်ခိုင်းတယ် ဟုတ်လား။ မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ မင်းက ငါ့သမီးကို နောက်ကျောကနေ ဓားနဲ့ ထိုးခဲ့တာလေ။ မင်း ဘယ်လိုများ လိမ်ရဲရတာလဲ” ခေါင်းဆောင်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ငါ့သမီးကို သတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမားလက်ချက်နဲ့ ငါ သေရတော့မှာလား။ မယုံနိုင်စရာပဲ”

“ဘာ... ခင်ဗျား ဘာပြောလိုက်တာလဲ” ကျီရှန်က တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ကာ ဝေခွဲမရစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ငါ့သမီးကို ငါ မသတ်ခဲ့ဘူး။ မင်း သတ်ခဲ့တာ၊ မင်း ဘယ်လိုများ ငါ့ကို စွပ်စွဲရဲရတာလဲ” မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်က ပြန်မေးလိုက်၏။

“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း၊ ခင်ဗျားက ဘယ်သူ့ကို လိမ်နေတာလဲ။ ဒီမှာ တရားသူကြီးလည်း မရှိဘူး၊ ဂျူရီအဖွဲ့လည်း မရှိဘူး။ အဲဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ရှိနေခဲ့တာ။ ခင်ဗျားရဲ့ အလိမ်အညာတွေက ဘယ်သူ့ကို လှည့်စားနိုင်မယ် ထင်နေလို့လဲ” ကျီရှန်က ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောကာ ဓားဖြင့် အားကုန်လွှဲ၍ ခုတ်ချလိုက်ရာ ထိုသူ၏ ဦးခေါင်းမှာ ပြတ်ထွက်သွားလေတော့သည်။

ရှဲ့ မျိုးနွယ်စုတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သော မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်သည် သူ အထင်အမြင်သေးခဲ့သော လူတစ်ယောက်၏ လက်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရရှာသည်။

လုံချန်းမှာမူ ထိုသူ ပြောသွားသော စကားများကို ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း အတန်ကြာအောင် ငြိမ်သက်နေမိ၏။

“သူ ပြောတာ အမှန်များ ဖြစ်နေမလားလို့ မင်း ထင်လား။ သူ့သမီးကို သတ်ခဲ့တဲ့သူတွေက သူတို့ရဲ့ အသက်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သူ့ကို လိမ်ပြောခဲ့တာကော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။ ဒီဖြစ်ရပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ တကယ် အမိန့်မပေးခဲ့ဘဲ လှည့်စားခံထားရတာကော ဖြစ်နိုင်မလား။ သူ့သမီးကို အတင်းအကျပ် လုပ်ခဲ့တာနဲ့ ဖမ်းဆီးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာကတော့ သူကိုယ်တိုင် လုပ်ခဲ့တာ သေချာပေမဲ့ သူ သေဆုံးမှုနဲ့ ပတ်သက်လို့ သူ လိမ်နေတယ်လို့တော့ ငါ မထင်ဘူး” လုံချန်းက သူ၏ ယူဆချက်ကို ကျီရှန်အား ပြောပြလိုက်သည်။

“ဟင့်အင်း... သူ ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို မသိဘဲ မနေပါဘူး။ ပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင် ပါဝင်ပတ်သက်မှု မရှိခဲ့ရင်တောင် သူဟာ အဲဒီကိစ္စရဲ့ အကြောင်းရင်းခံ ဖြစ်နေတုန်းပဲ” ကျီရှန်က မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်၏ အလောင်းကို ကြည့်ကာ လုံချန်းအား ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ဒါဆို သူ့ကို တကယ် သတ်ခဲ့တာ ဘယ်သူလဲ။ အဲဒီလူကို သွားသတ်ကြမလား” လုံချန်းက ကျီရှန်ကို မေးလိုက်သည်။ “မင်း နောက်ကို ရှေ့ဆက်လှမ်းနိုင်ဖို့အတွက် ဒီကိစ္စကို အပြီးသတ်ဖို့ လိုတယ်။ ငါ ကူညီပါရစေ”

ကျီရှန်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက မနေ့တစ်နေ့ကကဲ့သို့ ပြန်လည် မြင်ယောင်လာလေသည်။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အခြေအနေတိုင်းကို အသေးစိတ်ပင် မြင်ယောင်နေဆဲ ဖြစ်၏။ သူမ၏ အော်ဟစ်သံနှင့် ငိုယိုသံများမှာ သူ၏ နားထဲတွင် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ရှိနေဆဲပင်။

“မင်းကို ဒီကိစ္စထဲမှာ မပါဝင်စေချင်တော့ဘူး။ အဓိက တရားခံကိုတော့ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ သတ်ချင်တယ်။ မင်း မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်ကို ဒီအထိ ဆွဲခေါ်လာလိမ့်မယ်လို့လည်း ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ လောင်မြိုက်နေတဲ့ ကတ်သီးကတ်သတ် ကလဲ့စားချေလိုစိတ်တွေကို ငြှိမ်းသတ်နိုင်ဖို့ ငါကိုယ်တိုင် အစွမ်းထက်လာအောင် ကျင့်ကြံပြီး ငါ့လက်နဲ့ပဲ ကလဲ့စားချေဖို့ ငါ စီစဉ်ထားခဲ့တာ” ကျီရှန်က လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ခံစားချက်ကို ငါ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အစွမ်းထက်လာအောင် ကျင့်ကြံပြီး စောင့်နေဖို့ အချိန်အလုံအလောက် မရှိဘူးဆိုတာကိုလည်း မင်း နားလည်ထားရမယ်။ တော်ဝင်မိသားစုက ရှဲ့ မျိုးနွယ်စုကို တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ သူတို့တွေ အကုန် သုတ်သင်ခံရတော့မှာ။ မင်းရဲ့ မိန်းကလေးကို သတ်ခဲ့တဲ့သူကလည်း သေသွားဖို့ များတယ်။ တကယ်လို့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ သူ လွတ်သွားခဲ့ရင်တောင် မင်း သူ့ကို ရှာတွေ့တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက မင်းအတွက် နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်လိမ့်မယ်” လုံချန်းက ကျီရှန်ကို ဆို၏။ ကျီရှန်အနေနှင့် ကလဲ့စားမချေနိုင်ခဲ့ပါက မည်မျှအထိ ဝေဒနာ ခံစားရမည်ကို သူ နားလည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လုံချန်းကိုယ်တိုင်လည်း ကလဲ့စားချေမှု အချို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးပြီး ထိုကိစ္စများကို အဆုံးမသတ်နိုင်ခဲ့ပါက မည်မျှအထိ မပြည့်စုံသလို ခံစားရသည်အား သူ သိနေ၏။ အထူးသဖြင့် မိမိ၏ ချစ်ရသူကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော ကျီရှန်အတွက်မူ ပို၍ပင် မှန်ကန်လှပေသည်။

“ဒါက... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မင်းရဲ့ အသက်ကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။ ငါ အဲဒီလို အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး” ကျီရှန်က သက်ပြင်းချရင်း ပြန်ဖြေသည်။

လုံချန်းက ကျီရှန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။ သူသည် ရှေ့သို့ လှမ်းသွားပြီး ကျီရှန်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ သူ၏ လက်ကို တင်လိုက်သည်။

“ဘာအန္တရာယ်လဲ။ ငါက ငါ့ကိုယ်ငါရော မင်းကိုပါ စောင့်ရှောက်နိုင်ပါတယ်။ သူ ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာသာ ငါ သိခဲ့ရင် သူ့ကို ဒီကို ငါကိုယ်တိုင် ဆွဲခေါ်လာခဲ့မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါက မသိဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် မင်း ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ရမယ်”

“ကံမကောင်းတာကတော့ ငါ ဒီနေ့အတွက် ဟင်းလင်းပြင်တံခါးကို ထပ်သုံးလို့ မရတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါတို့ အဓိက တံခါးကနေပဲ သွားရလိမ့်မယ်” လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်၏။

“အဓိက တံခါးကနေ ဟုတ်လား။ မလုပ်ပါနဲ့၊ ထားလိုက်ပါတော့။ အဲဒါက ပိုပြီး အန္တရာယ်များလိမ့်မယ်။ ငါတို့ အဲဒီလို မလုပ်ရဘူး” ကျီရှန်က ခေါင်းခါလျက် အပြတ်အသတ် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

“ဟူး... ငါ ပြောပြီးသားပဲလေ၊ ငါ အန္တရာယ်ကို မစွန့်စားပါဘူးလို့။ မင်း မလိုလားဘူးဆိုရင် ငါတို့ အတင်းကြီး ခိုးမဝင်ဘူးလေ။ ငါတို့ အပြင်မှာပဲ စောင့်နေကြမယ်။ မင်းရဲ့ အမျိုးသမီးကို သတ်ခဲ့တဲ့သူ ထွက်မပြေးနိုင်အောင် စောင့်ကြည့်ရုံပေါ့။ သူသာ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားရင် ငါ သူ့ကို ဖမ်းပေးမယ်။ တကယ်လို့ သူ ထွက်မပြေးဘူးဆိုရင်လည်း ရှဲ့ မျိုးနွယ်စုကို ဖျက်ဆီးဖို့ လာမယ့် တော်ဝင်စစ်တပ်နောက်ကနေ ငါတို့ လိုက်ဝင်သွားကြတာပေါ့။ မင်းသမီးလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေမှာ သေချာပါတယ်။ ငါတို့က သူ့ရဲ့ အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာဆိုတော့ သူ ငါတို့ကို အထဲဝင်ခွင့် ပေးမှာပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အရာအားလုံးကို ငါ့ကိုပဲ လွှဲထားလိုက်စမ်းပါ။ ဘာမှ ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး” လုံချန်းက တိုက်တွန်းလိုက်၏။

“ဟူး... မင်း ဒီလောက်တောင် ပြောနေမှတော့လည်း...” ကျီရှန်က ခေါင်းညိတ်လျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအရာကို လိုလားနေခဲ့သည် မဟုတ်လော။ သူ၏ အဖိုးတန်ဆုံး မိန်းကလေးကို သတ်ခဲ့သောသူများအား သူကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ချင်နေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

အခန်း (၈၂၆) လှည့်ဖြားခြင်း

ကျီရှန်က သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ရှဲ့ မျိုးနွယ်စုထံသို့ ပြန်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

လုံချန်းသည် ကျီရှန်နှင့်အတူ မထွက်ခွာမီ ဘေးခန်းသို့သွားကာ မင်လန်ကို အသိပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

တိုက်ကြီး၏ အခြားတစ်နေရာတွင် ရေကန်အနားရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်၌ လူနှစ်ဦး ထိုင်နေကြသည်။

သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးမှာ ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် တူလှ၏။ သူ၏ ရုပ်သွင်ကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ထိုသူမှာ ကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ လူကြီးတစ်ယောက်ထက်ပင် အသက်အရွယ် အဆမတန် ကြီးရင့်နေသူဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ ခန့်မှန်းနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုကလေးရုပ်နှင့် အမျိုးသား၏ လည်ပင်းတွင် လှပသော တံဆိပ်ပြားပုံစံ အဆောင်တစ်ခုပါသည့် ဆွဲကြိုးတစ်ကုံး ဆွဲထား၏။ ထိုအဆောင်မှာ လုံချန်းက နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် အသုံးပြုခဲ့သည့် ကျေးဇူးတင်တံဆိပ်နှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ထိုကောင်လေး သွားလေရာတိုင်း အမြဲမပြတ် ဆောင်ထားလေ့ရှိသည့် ပျောက်ဆုံးနေသော တံဆိပ်ပြားပင် ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသူမှာမူ လုံချန်း ဤတိုက်ကြီးသို့ မထွက်ခွာမီ ဆိပ်ကမ်းမြို့၌ မိတ်ဆွေဖြစ်ခဲ့သည့် မုမျိုးနွယ်စုမှ သခင်လေးပင် ဖြစ်၏။

မုမျိုးနွယ်စုသည် ထိုတိုက်ကြီးတွင် အစွမ်းထက်ဆုံးသော အဖြူရောင်ဂိုဏ်းဖြစ်သည့် အမှန်တရားတာအိုဂိုဏ်းတွင် ထင်ရှားသော ရာထူးနေရာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ မုဖန်မှာ ထိုမျိုးနွယ်စု၏ အမွေဆက်ခံသူ သခင်လေးဖြစ်ပြီး ဆိပ်ကမ်းမြို့ကို တာဝန်ယူ စောင့်ရှောက်ရန် တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း ခံထားရသူ ဖြစ်၏။

ထိုတိုက်ကြီးတွင် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ရာထူးအာဏာ ရှိနေပါသော်လည်း သူသည် သူ၏ ဆရာဖြစ်သူနောက်သို့ မည်သည့်မေးခွန်းမျှ မမေးဘဲ လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဆရာ... ဘယ်လောက်ကြာဦးမှာလဲ” မုဖန်က သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ကောင်လေးကို မေးလိုက်၏။

“မင်းက ပင်ပန်းနေပြီလား။ ဆက်လုပ်စမ်း။ ငါ မရပ်ခိုင်းမချင်း မရပ်နဲ့ဦး” ထိုကောင်လေးက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ဟင်” သူသည် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

“ခဏစောင့်ဦး။ ငါ အခုပဲ ပြန်လာခဲ့မယ်။ သူငယ်ချင်းဟောင်း တစ်ယောက် ငါ့ကို လှမ်းခေါ်နေသလိုပဲ” ကောင်လေးက ဆိုကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။

သူသည် လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

သူသည် အခြားနေရာတစ်ခုတွင် ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။

ထိုနေရာ၌ မျက်နှာတစ်ဝက်ကိုသာ ဖုံးအုပ်ထားသော ကျိုးပဲ့နေသည့် မျက်နှာဖုံးတစ်ခုအား ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုလူငယ်သည် လက်ထဲတွင် စာအုပ်အဟောင်း တစ်အုပ်ကိုလည်း ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

“မင်းက ဘာလို့ ကံကြမ္မာစာအုပ်ကို အမြဲတမ်း သယ်နေရတာလဲ။ တစ်နေရာရာမှာ လုံလုံခြုံခြုံ သိမ်းထားပြီး ဘဝကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းစမ်းပါ” ကောင်လေးက ထိုသူကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်၏။

“ငါ တကယ်တမ်း သေဆုံးသွားမယ့်နေ့ကျမှပဲ ဒီစာအုပ်က ငါ့ဆီကနေ ခွဲခွာသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်အထိတော့ ဒီဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းထားဖို့က ငါ့ရဲ့ တာဝန်ပဲ” ထိုသူက စာအုပ်ကို ငေးကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။

“မင်းကတော့ အရင်အတိုင်း ပျင်းစရာကောင်းတုန်းပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ့ကို ဒီကို ဘာလို့ ခေါ်တာလဲ” ကောင်လေးက သက်ပြင်းချရင်း မေးလိုက်၏။

“တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားပြီ။ အတိအကျတော့ ငါ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကောင်လေးနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်။ မင်းက သူနဲ့ အနီးစပ်ဆုံးဆိုတော့ မင်းကိုပဲ ဒါကို ဖြေရှင်းစေချင်တယ်” ထိုသူက ကောင်လေးကို ပြောလိုက်သည်။

“ဘာကို ဖြေရှင်းရမှာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ” ကောင်လေးက ဝေခွဲမရစွာ မေးလိုက်၏။

ထိုသူ မည်သည်အား ဆိုလိုသည်ကို သူ နားမလည်သော်လည်း ထိုသူ၏ လေသံအရ တစ်ခုခု ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖြစ်ပျက်နေပြီဆိုကြောင်းတော့ သူ သိလိုက်ရသည်။

“ငါ မသိဘူး။ ကံကြမ္မာစာအုပ်ထဲမှာ ဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြဘူး။ အမှောင်ထုက အလင်းကို လှည့်စားနေတယ်။ တစ်ဖက်တည်းမှာ မရှိသင့်တဲ့သူတွေဟာ အတူတူ ရှိနေကြတယ်။ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ လှည့်ဖြားခြင်းတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး အဆုံးသတ်ကတော့ နီးကပ်နေပြီ” ထိုသူက မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် ရေရွတ်လိုက်၏။

“ဘာ... လှည့်ဖြားခြင်း ဟုတ်လား။ အဲဒီကောင်လေးအကြောင်း ဆိုရင်တော့ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို လှည့်စားနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူကပဲ တစ်ယောက်ယောက်ကို လှည့်စားနေတာလား။ ငါ တခြားကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ သူ့ကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ဖြစ်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ ပါဝင်ပတ်သက်ဖို့ လိုလာပြီ ထင်တယ်” ကောင်လေးက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်၏။

“ငါ ပြောသလိုပဲ၊ ငါ အသေအချာ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု ဖြစ်ပျက်နေတာတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာထဲမှာ မပါဝင်ဘူး။ မင်း သွားပြီး ဘာမှ မပြောင်းလဲသွားအောင် သေချာအောင် လုပ်သင့်တယ်။ အရာအားလုံးဟာ သတ်မှတ်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ဖြစ်လာရမယ်” ထိုသူက ကောင်လေးကို ပြောလိုက်သည်။ “သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ငါတို့ နားမလည်နိုင်ဘူးဆိုတာ မင်း သိပါတယ်။ ဒါက သူ့ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ သိရသလောက်ပဲ”

“စိတ်မပူပါနဲ့။ အရာအားလုံးကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ်” ကောင်လေးက ပြန်ဖြေပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

“ဒီအတွက် မင်း ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်ရလိမ့်မယ်”

သူ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း သူ၏ အသံမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဟိန်းထွက်နေဆဲ ဖြစ်၏။

“ငြိမ်းချမ်းတဲ့ လမ်းစဉ်ဟာ သူ့အတွက် မဟုတ်ဘူး၊ ဖျက်ဆီးခြင်း လမ်းစဉ်ကိုလည်း ငါတို့ သူ့ကို လျှောက်လှမ်းခွင့် မပေးနိုင်ဘူး။ အခုအချိန်မှာ သူ သေဆုံးဖို့ကလည်း မဖြစ်နိုင်သေးဘူး။ ဒါဟာ တကယ်ကို ခက်ခဲလှပါတယ်” ထိုသူက သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။

သူသည် မင်ယု၏ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရစဉ်က ကံကြမ္မာ ပုံဆောင်ခဲကို ပေးခဲ့သော သူပင် ဖြစ်လေသည်။ ထိုပုံဆောင်ခဲကြောင့်ပင် မင်ယုသည် လုံချန်းနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ဤခရီးစဉ်ကြီး စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မင်ယုကို ပေးလိုက်သော ပုံဆောင်ခဲက ဤမျှလောက်သော အဖြစ်အပျက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်ဟု ထိုသူကိုယ်တိုင်ပင် မသိခဲ့ချေ။

သူသည် အချို့သောသူတို့၏ ကံကြမ္မာကို ဖတ်၍ မရနိုင်ဘဲ လုံချန်းမှာ ထိုသူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်နေလေတော့သည်။

လုံချန်းသည် ယနေ့အတွက် ဟင်းလင်းပြင်တံခါးကို နှစ်ကြိမ် သုံးစွဲပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူနှင့် ကျီရှန်တို့သည် တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ကာ ရှဲ့ မျိုးနွယ်စုထံသို့ ခြေလျင် လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ မျိုးနွယ်စုထံ ရောက်သောအခါ ၎င်းကို တော်ဝင်မိသားစု၏ ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော အစောင့်များက ဝိုင်းရံထားသည်အား တွေ့လိုက်ရ၏။

“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ။ သူတို့ တော်တော် မြန်ကြတာပဲ။ ဘယ်သူမှ ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး ရလိုက်မယ် မထင်ဘူး။ ငါ မိနစ်နှစ်ဆယ်တောင် မပြည့်သေးခင်မှာ သူတို့က ရောက်နေပြီ၊ သူတို့ကို ပြင်ဆင်ဖို့ မိနစ်သုံးဆယ် ပေးထားတာ မဟုတ်လား” လုံချန်းက အစောင့်များကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

“မင်းသမီးကိုတော့ မတွေ့မိဘူး။ သူမရဲ့ အကူအညီ မပါဘဲ ငါတို့ အစောင့်တွေနဲ့အတူ ဘယ်လို လိုက်သွားနိုင်မလဲ” ကျီရှန်က လုံချန်းကို မေးလိုက်၏။

“ဟူး... သူ့ကို အကြာကြီး ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တဲ့ မျိုးနွယ်စု ပျက်စီးသွားတာကို သူမ ကိုယ်တိုင် လာကြည့်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ထားခဲ့တာ။ ငါ မှားသွားပုံရတယ်” လုံချန်းက အားနာစွာ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

“စစ်တပ် မတိုက်ခိုက်ခင်မှာ ငါကတော့ အထဲကို အလွယ်တကူ ဝင်လို့ ရပေမဲ့ မင်းကိုတော့ ခေါ်သွားလို့ မရဘူး။ ဒါကြောင့် အခု ငါတို့ ဘာလုပ်နိုင်မလဲဆိုတာ စဉ်းစားရခက်နေတာ။ သူတို့ အထဲဝင်တဲ့အထိ စောင့်ကြတာပေါ့။ သူတို့နောက်ကနေ ငါတို့ ခိုးဝင်ကြမယ်” သူက ဆက်ပြောလေသည်။

စစ်တပ်က အထဲသို့ ယခုထိ အဘယ်ကြောင့် မဝင်သေးမှန်း သူ သိချင်နေမိ၏။ သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စောင့်နေပုံ ရလေသည်။

“သူတို့ တစ်ခုခုကို စောင့်နေကြတာ ထင်တယ်” ကျီရှန်က သတိပြုမိစွာ ပြောလိုက်၏။

“ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘာကို စောင့်နေတာလဲ။ ရှဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေ ထွက်ပြေးသွားမှာကိုလား” လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ အဝေးမှ သူတို့ထံသို့ ဦးတည်လာနေသော တန်ဖိုးကြီး မြင်းရထားတစ်စီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“မြင်းရထားလား၊ ငါတို့ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး ထင်တယ်။ မြင်းရထားပေါ်က အမှတ်အသားတွေက တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ အမှတ်အသားတွေပဲ။ တော်ဝင်မိသားစုက လူတစ်ယောက်ယောက် လာနေတာပဲ။ မင်းသမီးနဲ့ သူ့ရဲ့ မိသားစု ဖြစ်ရမယ်။ စစ်တပ်က အခုထိ မတိုက်ခိုက်သေးတာက သူတို့ကို စောင့်နေလို့ ဖြစ်မှာပဲ” သူက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

မြင်းရထား ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် လူငယ်တစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ မြင်းရထားပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။

“ဟိုလူက သူ့ရဲ့ မောင်လား” လုံချန်းက ကျီရှန်ကို မေးလိုက်၏။

“ဟုတ်တယ်။ သူက ငါ့ရဲ့...” ကျီရှန်က ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း စကားကို အဆုံးမသတ်ဘဲ ရပ်လိုက်လေသည်။