အခန်း (၃၈၂-၃၈၄)

အခန်း (၃၈၂) - ဇီယန် နတ်ဘုရား လက်ဝါး (အပိုင်း ၂)

~“ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... တကယ်ကို ကောင်းတယ်...”

ကျီရှောက်မင်က အားရပါးရ ဟားတိုက်လိုက်၏။

“ဒီလို အချိန်မျိုး၊ ဒီလို နေရာမျိုးမှာ ဒီလောက်အထိ သတ္တိရှိတဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ကို တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ တကယ် မထင်ထားခဲ့ဘူးဗျာ... မင်းရဲ့ အရိုးတွေက မင်းရဲ့ စကားတွေလိုပဲ မာကျောရဲ့လားဆိုတာ ငါကတော့ တကယ်ကို သိချင်နေမိပြီ...”

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ရွှမ်လုံ ရေတပ်စခန်း ခေါင်းဆောင်ကြီးထံသို့ ‘ရိပ်ခနဲ’ ချဉ်းကပ်သွားတော့သည်။ သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ကာ ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ မျက်နှာဆီသို့ လက်ဝါးတစ်ချက် ‘အဟုန်ပြင်းစွာ’ ရိုက်ချလိုက်၏။

ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ ‘ကွက်ခနဲ ပျက်’ သွားပြီး အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းကာ ရွှမ်ကျုံးလက်ဝါးဖြင့် ပြန်လည် ခုခံလိုက်၏။ ဤလက်ဝါးသိုင်းမှာ သာမန်အားဖြင့် ကြည့်လျှင် သာမန်အဆင့်သာ ရှိသော်လည်း ရွှမ်လုံ ရေတပ်စခန်း ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ လက်ထဲတွင်မူ ‘အတွင်းအားနဲ့ သိုင်းပညာ’ ပေါင်းစပ်မှုကြောင့် အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပါ၏။

လက်ဝါးနှစ်ခု ထိတွေ့မိသော ခဏမှာပင် ကျူးကော့ချန်ထျန်နှင့် အခြားလူများမှာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ကြသည်။ ကျီရှောက်မင်၏ သိုင်းပညာမှာ အဆင့်မြင့်လွန်းလှပြီး ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာမူ အတင်းအကျပ် ခုခံနေရခြင်း ဖြစ်ပါ၏။

ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် လက်ဝါးချင်း ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ တစ်ဟုန်ထိုး နောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး သွေးများ ‘ဝေါ့ခနဲ’ အန်ချလိုက်ရ၏။ သူသည် လဲကျမသွားအောင် အားယူလိုက်ရင်း အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

“ခေါင်းဆောင် ဆု... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦးဗျ...”

ဆုမိုသည် စကားတစ်လုံးမှ မပြောသော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ ကြံစည်မှုကိုမူ ကောင်းစွာ ရိပ်မိလိုက်ပါ၏။ ဤရွှမ်လုံ ရေတပ်စခန်း ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် မြေခွေးအိုကြီး တစ်ဦး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်လား။

ကျီရှောက်မင်က သူ၏ သိုင်းပညာဖြင့် လူအများကို နှိမ်နင်းရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် ကျီရှောက်မင်၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်အောင် တမင်တကာ စကားဖြင့် ‘စိန်ခေါ်’ ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါ၏။ ကျီရှောက်မင်၏ လက်ဝါးမှာ ပြင်းထန်လှသော်လည်း ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် တစ်ဖက်လူ၏ လက်ဝါးအားကို အသုံးချကာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခြင်းသာ ဖြစ်၏။

သူသည် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်တည်းမှာပင် ဆုမိုကို ကူညီရန် လှမ်းအော်လိုက်ခြင်းမှာလည်း ဆုမိုကို ဤအရှုပ်အထွေးထဲသို့ ဆွဲသွင်းရန် ကြိုတင် ကြံစည်ထားခြင်းပင်။ သာမန်အားဖြင့်ဆိုပါက ဆုမိုသည် ဤကဲ့သို့ ကောက်ကျစ်စဉ်းစားတတ်သော သူမျိုးကို ကယ်တင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း လက်ရှိတွင် ဤမြစ်ကြောင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီး ဖြစ်မြောက်သွားမည်ကို သူ အလိုမရှိပေ။

ဆုမိုသည် စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ ဘေးနားသို့ ‘ရိပ်ခနဲ’ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ ကျီရှောက်မင်သည် ခေါင်းဆောင်ကြီးကို အပြတ်ရှင်းရန် ‘သည်းကြီးမည်းကြီး’ လိုက်ပါလာစဉ်မှာပင် လူငယ်တစ်ယောက် ကြားဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သို့သော်လည်း သူသည် ဂရုမစိုက်ဘဲ ‘မဲ့ပြုံးတစ်ချက် ပြုံး’ ကာ ဆုမိုထံသို့ လက်ဝါးတစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်သွင်းလိုက်လေသည်။

ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ အကူအညီတောင်းသံကြောင့် ကျီရှောက်မင်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အားကို (၃) ဆခန့် ပိုမို အသုံးပြုထားပါ၏။ သို့သော်လည်း ဆုမိုသည် ‘ကျောက်ရုပ်ကြီးပမာ’ ငြိမ်သက်နေပြီး ရှောင်တိမ်းရန်ပင် မကြိုးစားချေ။ သူသည် ကျီရှောက်မင်၏ လက်ဝါးကို သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ‘ထန်ကျုံး’ သွေးကြောကွက်သို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ခတ်ခွင့် ပေးလိုက်တော့သည်။

“ဟာ... ခေါင်းဆောင် ဆု......”

အကူအညီ လှမ်းတောင်းခဲ့သော ရွှမ်လုံ ရေတပ်စခန်း ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ ‘ကွက်ခနဲ ပျက်’ သွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။ သူသည် ဆုမို၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသော သိုင်းပညာကို ယုံကြည်၍ အကူအညီ တောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဆုမိုက ရှောင်တိမ်းခြင်းပင် မရှိဘဲ လက်ဝါးကို ရင်ဆိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

“တောက်... ကျုပ်တော့ အမှား.. တစ်ခု ကျူးလွန်မိပြီး ခင်ဗျားကို ဒုက္ခပေးမိပြီဗျာ...”

သူသည် ဆုမိုထံသို့ ပြေးသွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...

‘ဒေါင်...’

ဘုန်းခနဲ မြည်ဟိန်းသွားသော အသံကြီးက လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။ ကျီရှောက်မင်၏ လက်ဝါးမှာ ဆုမို၏ ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်သွားသော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် ကျီရှောက်မင်၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွား၏။ သူသည် လူသားတစ်ယောက်၏ အသားနှင့် သွေးကို ရိုက်မိခြင်း မဟုတ်ဘဲ မာကျောလှသော ‘သံတောင်ကြီး’ တစ်ခုကို ရိုက်မိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပါ၏။

ပြင်းထန်လှသော တန်ပြန်အားကြောင့် သူသည် ‘ဟိန်းညံသော’ အသံကြီးနှင့်အတူ နောက်သို့ (၁၀) လံမက လွင့်စင်သွားပြီး ‘ဝုန်းခနဲ’ ရေထဲသို့ ပစ်ကျသွားလေတော့သည်။

“...”

ဆုမိုကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ဖက်လူက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ရေထဲသို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပစ်ချသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ အဖြစ်အပျက်က ‘မျက်တောင် တစ်ခတ်မျှသာ’ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် ဘာမှ မလုပ်လိုက်ရဘဲ ရန်သူ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင်။ သူသည် ဘာမှ မဖြစ်သကဲ့သို့ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် သာသာလေး ပုတ်လိုက်၏။

လူတိုင်းမှာ ‘အသက်ရှူဖို့ပင်မေ့’ လျက် မှင်သက်နေကြတော့သည်။ အထူးသဖြင့် အခြားသော ရေတပ်စခန်း ခေါင်းဆောင်များမှာ ကျူးကော့ချန်ထျန်၏ ချီးမွမ်းခန်းများကို နားထောင်စဉ်က ဆုမိုကို ‘သာမည’ တစ်ဦးဟုသာ အထင်သေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

'ဒီလောက် ငယ်တဲ့ ကောင်လေးက ဘယ်လောက်တောင် သိုင်းပညာ တတ်မှာမို့လို့လဲ...'

ယနေ့တွင်မူ သူတို့ သိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ကျူးကော့ချန်ထျန် ပြောသမျှမှာ ‘သံသယ ဖြစ်စရာ မရှိ’ အမှန်တရား ဖြစ်ကြောင်းကိုပေါ့။ ဤလူငယ်သည် တကယ်ကို ‘ပြိုင်ဘက်ကင်း’ သော သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

ရွှမ်လုံ ရေတပ်စခန်း ခေါင်းဆောင်ကြီးသည်လည်း ဆုမို၏ ဘေးနားတွင် ‘တုံ့ခနဲ’ ရပ်သွားပြီး နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ‘ဇဝေဇဝါ’ ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိကြ၏။ သူသည် ရေထဲသို့ ကျသွားသော ကျီရှောက်မင်ကို ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...

‘ဝုန်း...’

ရေမျက်နှာပြင်မှာ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ကျီရှောက်မင်သည် သင်္ဘောပေါ်သို့ ပြန်လည် ‘ခုန်ပျံ’ တက်လာခဲ့၏။ သူသည် ဆုမိုကို ‘မမှိတ်မသုန်’ စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

“ကောင်လေး... မင်းက ဘယ်သူလဲ...”

ဆုမိုသည် အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားရ၏။

တစ်ဖက်လူမှာ သူ၏ အတွင်းအား တန်ပြန်မှုကြောင့် ဒဏ်ရာရသင့်သော်လည်း ဘာမှ မဖြစ်သကဲ့သို့ ပြန်ပေါ်လာသည် မဟုတ်လား။

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပူး၍ ဂါရဝပြုလိုက်ရင်း ‘ခပ်ပြုံးပြုံး’ ဖြင့် ဖွင့်ဟဝန်ခံလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က လော့ရှားမြို့က ဇီယန် အာမခံဌာနရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဆုမို ပါ... စီနီယာနဲ့ ဆုံတွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်ဗျာ...”

“... ‘ဝမ်းသာပါတယ်’ ဟုတ်လား...”

ကျီရှောက်မင်သည် ဆုမိုကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွား၏။

'ငါသာ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဆိုတာ သိလို့ အတွင်းအားကို ကမန်းကတန်း ပြန်မရုပ်သိမ်းခဲ့ရင်... ငါ့ရဲ့ အခြေအနေက တကယ်ကို ဆိုးရွားသွားလိမ့်မယ်…’

အခန်း (၃၈၃) - ဇီယန် နတ်ဘုရား လက်ဝါး (အပိုင်း ၃)

~ကျီရှောက်မင်၏ သိုင်းပညာထဲတွင် ဆန်းကြယ်သော ဗျူဟာများ ကိန်းအောင်းနေသဖြင့် ရေထဲသို့ ကျသွားခြင်းမှာ သူ့အတွက်တော့ ငါးလေးတစ်ကောင် ရေထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားသလိုမျိုးပင် ဖြစ်နေတော့သည်။ မဟုတ်လျှင်မူ ခုနက လက်ဝါးရိုက်ချက်ကြောင့် သူသည် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာကို ရရှိသွားနိုင်ပါ၏။

သူသည် မျက်မှောင်ကို ကြုတ်လိုက်ရင်း ဆုမိုကို သုန်မှုန်စွာ ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

“ဇီယန် အာမခံဌာနလား... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တော်တော်များများက တုန်းဟွမ်တစ်ခွင် လှည့်လည်တုန်းကတော့ ကြားဖူးသားပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီအာမခံဌာနရဲ့ အမွေအနှစ်က မျိုးဆက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆုတ်ယုတ်လာတယ်လို့ ငါ ကြားခဲ့တာ... မထင်မှတ်ဘဲ ဒီမျိုးဆက်မှာတော့ စစ်မှန်တဲ့ နဂါး တစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ဆုမို... ခေါင်းဆောင် ဆုက ဒီနေ့ ငါတို့ရဲ့ ရေလမ်းကြောင်း အရေးကိစ္စတွေထဲမှာ ဝင်ပြီးတော့ နှိမ်နင်းချင်တာလား...”

“မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး...”

ဆုမိုက လက်ကလေးယမ်းကာ ‘ယချော့မော့ပြောဆိုလိုက်၏။

“ကျွန်တော်က အာမခံခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ပါပဲ... စီနီယာတို့လို ရေလမ်းကြောင်း သူရဲကောင်းတွေရဲ့ အရေးမှာ ဝင်ပါဖို့ ကျွန်တော့်မှာ နေရာ မရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော့်မှာလည်း ရေလမ်းကြောင်းပေါ်မှာ ခင်မင်ရတဲ့ မိတ်ဆွေတွေ ရှိနေတာမို့... ဒီနေ့ သူတို့ရဲ့ မဟာမိတ်ကိစ္စမှာ ကျွန်တော် ဝင်မစွက်ဖက်ပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ရဲ့ အတွင်းအားနဲ့ သိုင်းပညာကို အသုံးချပြီး လောဘသားကောင်တွေလို သူတစ်ပါးကို နှိမ်ချချင်တယ်... ကိုယ့်အစွမ်းကို ကိုးစားပြီး ကျူးလွန်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့... ကျွန်တော် မသိမသာ ကြည့်နေဖို့တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဗျ...”

“မင်းက ငါ့ကို အာဏာသုံးပြီး နှိမ်တယ်လို့ ပြောချင်တာလား...”

ကျီရှောက်မင်၏ မျက်နှာမှာ သုန်မှုန်သွားပြီး ပြာနှမ်းသွားတော့သည်။

ဆုမိုက ‘ခပ်ပြုံးပြုံး’ လေးဖြင့်ပင် ဆိုလိုက်၏။

“ကျွန်တော်က အဲဒီလို ဘယ်ပြောရဲပါ့မလဲ စီနီယာ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကိုယ်နဲ့ မဆိုင်သလိုပဲ သဘောထားပေးပါဗျာ...”

ကျီရှောက်မင်၏ မျက်လုံးများမှာ ‘မမှိတ်မသုန်ကြည့်’ ရင်း ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။

ဆုမိုသည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူ၏ စကားလုံးများမှာ ‘တည်ကြည်လေးနက်’ လှပြီး ချေပရန် လမ်းစ မရှိအောင် ဖြစ်နေစေသည်။ ပြီးတော့ ယနေ့ကိစ္စတွင် အကျိုးအကြောင်းအရ ကြည့်လျှင်လည်း သူ့ဘက်က ‘အမှားတစ်ခုကျူးလွန်’ မိပြီးသား ဖြစ်နေသည် မဟုတ်လား။

ရွှမ်လုံ ရေတပ်စခန်း ခေါင်းဆောင်ကြီးကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းမှာ စကားရိုင်း၍ ဆုံးမသည်ဟု အကြောင်းပြနိုင်သော်လည်း၊ ဆုမိုက ကြားဝင်လာသည့်အခါမှာမူ သူသည် ‘သည်းကြီးမည်းကြီး’ တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းမှာ အားနည်းသူကို နှိမ်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။

အင်အားနည်းသူကို နှိမ်ပြီး အောင်နိုင်ခဲ့လျှင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့။ ယခုမူ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်သည်ကိုပင် ဆုမိုက ဘာမှမဖြစ်ဘဲ သူကသာ ရေထဲသို့ ‘ဗိုင်းခနဲ’ လွင့်စဉ်သွားခဲ့ရခြင်းပင်။ မြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက် နာမည်ကြီးလှသော ‘ရေငရဲမင်း’ တစ်ဦးမှာ ယနေ့တော့ အရှက်တကွဲ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတော့၏။

သူ့ရင်ထဲတွင် စဉ်းစားပြီးသည့်နောက် နောက်ဆုံးတွင်တော့ အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ရင်း...

“ကောင်းပြီ... ဒီနေ့အတွက်တော့ ငါ ခေါင်းဆောင် ဆုရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ပြီး ဒီကိစ္စကို လက်လျှော့ပေးလိုက်မယ်... ဒါပေမဲ့... ရေလမ်းကြောင်း ခေါင်းဆောင်တို့... ခေါင်းဆောင် ဆုက မင်းတို့ကို ခေတ္တခဏပဲ ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်... တစ်သက်လုံးတော့ ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မှတ်ထားကြစမ်း...”

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ခြေဖျားဖြင့် မြေပြင်ကို ပေါ့ပါးစွာ ထိလိုက်ပြီး ခုန်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်၏။

“နေဦး...”

ဆုမို၏ အော်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“စီနီယာ... စကားကို ရှင်းအောင်ပြောပြီးမှ သွားရင် ပိုမကောင်းဘူးလား...”

ဆုမို၏ ခြေလှမ်းကလည်း ‘မျက်တောင် တစ်ခတ်မျှသာ’ မြန်ဆန်လှပြီး လေထဲမှာပင် လှမ်းဖမ်းလိုက်တော့သည်။

“ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းလိုက်သလဲ...”

ကျီရှောက်မင်၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အေးစက်သော ‘မဲ့ပြုံးတစ်ချက် ပြုံး’ လိုက်၏။

“ငါလာချင်သလိုလာ၊ သွားချင်သလိုသွားတာ... ဘယ်သူက တားရဲလဲ...”

သူသည် ‘နောက်သို့ ချာခနဲ လှည့်’ လိုက်ရင်း လက်ဝါး တစ်ချက်ကို ပစ်သွင်းလိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း လက်ဝါးနှစ်ခု ထိတွေ့မိသည့်အခါမှာမူ ဆုမို၏ လက်ဖဝါးများသည် မာကျောရာမှ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော အခြေအနေသို့ ‘ရုတ်ချည်း’ ပြောင်းလဲသွား၏။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ကျီရှောက်မင်၏ လက်ဝါးကလည်း အတူတူပင်။

တစ်ယောက်က ကျီရှောက်မင်ကို မသွားနိုင်အောင် တားဆီးချင်နေပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်ကမူ ဆုမို၏ လက်ဝါးအားကို အသုံးချ၍ အရှိန်ဖြင့် ထွက်ခွာချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင်၊ မထင်မှတ်ဘဲ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး၏ အကွက်များမှာ အယောင်ပြကွက်များ ဖြစ်နေသဖြင့် လေထဲမှာပင် နောက်ထပ် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှုများ ‘သည်းသည်းမည်းမည်း’ ဖြစ်ပွားနေတော့သည်။

ကျီရှောက်မင်၏ သိုင်းကွက်များမှာ အလွန်ပင် ပါးနပ်လှသော်လည်း အတွင်းအားနှင့် ခန္ဓာကိုယ် ကာကွယ်သော ပညာရပ်တွင်မူ ဆုမိုကို ယှဉ်ရန် ဝေးကွာလွန်းလှပါ၏။ သို့သော် ဆုမိုက ဤတစ်ကြိမ်တွင် သတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ‘နှိမ်နင်း’ ရန်သာ ရည်ရွယ်ထားသဖြင့် သူ၏ အင်အားကို ထိန်းချုပ်ရန် အတော်လေး ကြိုးစားနေရ၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လေထဲမှနေ၍ ‘ခုန်ပျံတိုက်ခိုက်’ ရင်း သင်္ဘောပေါ်မှ မြစ်ရေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သွားကြတော့သည်။

ကျီရှောက်မင်သည် ရေပြင်ပေါ်တွင် မြေပြင်ပေါ်၌ကဲ့သို့ပင် မတ်တပ်ရပ်နိုင်ပြီး လိုသလို ခုန်ပျံနိုင်သော်လည်း၊ ဆုမိုမှာမူ ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြု၍ ရေပြင်ပေါ်တွင် ‘ရိပ်ခနဲ’ လွင့်မျောနေရကာ တစ်စက္ကန့်မျှ ရပ်နား၍ မရချေ။ တစ်ချက်ကလေး ပေါ့လျော့လိုက်သည်နှင့် ရေထဲသို့ ‘ဗုန်းခနဲ’ ကျသွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း လက်ဝါးမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် လေဟုန်များမှာ ပြင်းထန်လှပါ၏။ သို့သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ ကျီရှောက်မင်သည် ‘ရုတ်ချည်း’ ရေထဲသို့ ငုပ်လျှိုးသွားတော့သည်။ ဆုမို တစ်ချက် အံ့အားသင့်သွားစဉ်မှာပင် ရေထဲမှ လက်တစ်ဖက် ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ရေထဲဆွဲချရန် ‘သည်းကြီးမည်းကြီး’ ကြိုးစားနေတော့၏။

'ရေငရဲမင်း လို့ နာမည်ကျော်တာကတော့ ရေအောက်သိုင်းပညာမှာ အတပ်သိ ပြိုင်ဘက်ကင်း လို့ပဲ... အခု ငါသာ ရေထဲ ရောက်သွားရင်တော့ အခြေအနေက ပိုပြီးတော့ ရှုပ်ထွေးသွားလိမ့်မယ်...'

ရေထဲ ရောက်သွားလျှင်လည်း ဆုမိုက ရှုံးမည် မဟုတ်သော်လည်း လက်မဆိုင်းဘဲ အပြတ်သတ်ရန် ‘ယတိပြတ်’ ဆုံးဖြတ်ရတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် သူက ‘ကပျာကယာ’ လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ရ၏။ ကျီရှောက်မင်ကမူ အားမလျှော့ဘဲ ရေထဲမှ ‘အရိပ်တခု ပျံတက်’ သကဲ့သို့ ပေါ်လာပြီး ဆုမို၏ သွေးကြောကွက်များကို ‘ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်’ ရန် ကြိုးစားနေပြန်သည်။

လက်ဝါးချက်များ လွဲချော်သွားတိုင်း သူက ရေထဲသို့ ပြန်ငုပ်လိုက်၊ ပြန်ပေါ်လာလိုက်ဖြင့် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း (၁၀) ကြိမ်မက ‘သည်းသည်းမည်းမည်း’ တိုက်ခိုက်နေသဖြင့် မြစ်ရေများမှာ လှုပ်ယမ်းနေတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် ဆုမိုလည်း ရေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ဆင်းရန်မှ လွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။ ကျီရှောက်မင်က အရင်က နည်းလမ်းအတိုင်း ထပ်လုပ်လိမ့်မည်ဟု သူက ‘အန္တရာယ်၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစား’ ရင်း အသင့်ပြင်ထားလိုက်၏။

သို့ရာတွင်၊ မထင်မှတ်ဘဲ ‘ဝုန်း’ ဆိုသည့် အသံကြီးနှင့်အတူ ကျီရှောက်မင်သည် ရေထဲမှ ခုန်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူက ကိုယ်ဖော့ပညာကို သုံး၍ လေထဲတွင် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်နေ၏။

ထို့နောက် သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ‘သည်းသည်းမည်းမည်း’ လှည့်လိုက်ရာ မြစ်ရေစက်များ အားလုံးမှာ သူ၏ လက်ဝါးအားကြောင့် သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ‘ရိပ်ခနဲ’ လွင့်မျောလာကြတော့သည်။

သူသည် ဘယ်လက်ကို ညာလက်နောက်၌ ထားပြီး ..လက်ဝါးကို အားထည့်လိုက်၏။ ရေစက်များ အားလုံးမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် လက်ဝါးပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်သွားပြီး ဆုမိုထံသို့ ‘တစ်ဟုန်ထိုး’ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ထိုရေလက်ဝါးချက် မရောက်လာမီမှာပင် ပြင်းထန်သော ဖိအားများကြောင့် မြစ်ရေပြင်သည် လှိုင်းလုံးများ ထလာတော့၏။

ဆုမိုကတော့ ‘သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်လေးလေး ချလိုက်သည်’။ သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ကြက်ခြေခတ် လုပ်လိုက်ပြီး အတွင်းအားနှင့် သိုင်းပညာကို အစွမ်းကုန် စုစည်းလိုက်၏။

သူ့လက်နှစ်ဖက်မှာ ‘ရုတ်ချည်း’ ခရမ်းရောင် သန်းလာပြီး ပြင်းထန်သော အတွင်းအားများမှာ လေထုကိုပင် ‘မီးတောက်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ကမ္ဘာတစ်ခုအလား’ ပူလောင်စေတော့သည်။

သူသည် ‘ယိရွှမ် နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်’ ကို အခြေခံပြီး အတွင်းအား (၃) မျိုးကို ပေါင်းစပ်ကာ ဤလက်ဝါးသိုင်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်ခြင်းပင်။ ကျီရှောက်မင်၏ သိုင်းကွက်များကဲ့သို့ ပါးနပ်မှု မရှိသော်လည်း အင်အားမှာမူ ‘အတပ်သိ ပြိုင်ဘက်ကင်း’ လှပါ၏။

မမြင်ရသော စွမ်းအားကြီးတစ်ခုက ‘အဟုန်ပြင်းစွာ’ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေလက်ဝါးချက်ကို ‘ရုတ်ချည်း’ ပြိုကွဲသွားစေတော့သည်။

လက်ဝါးရိပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အခါ လေထဲတွင် အတင်းအကျပ် ရပ်နေရသော ကျီရှောက်မင်မှာ ‘ခန္ဓာကိုယ်လည်း သိမ့်သိမ့်ခါသွား’ ပြီး သွေးများ ‘ဝေါ့ခနဲ’ အန်ချလိုက်ရ၏။

သို့ရာတွင်၊ ဤအချိန်တွင် ကျီရှောက်မင်မှာ သူ၏ ဒဏ်ရာကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိတော့သည်။

“ဇီယန် နတ်ဘုရား လက်ဝါး......”

သူသည် အတွင်းအားများကို အတင်းစုစည်း၍ ခုခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း ပြင်းထန်သော အတွင်းအားများက သူ့ဆီသို့ ‘မျက်တောင် တစ်ခတ်မျှသာ’ မြန်သည့် အရှိန်ဖြင့် ရောက်လာတော့၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူ၏ လက်ဝါးများမှာ ‘မီးတောက်၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရ’ သကဲ့သို့ ပူလောင်သွားပြီး၊ အင်္ကျီလက်စများမှာလည်း ‘ရုတ်ချည်း’ ပြာဖြစ်သွားကာ သူသည် လေထဲတွင် ကျွမ်းပြန်၍ ရေထဲသို့ ‘ဗွမ်းခနဲ’ ပစ်ကျသွားလေတော့သည်။

ဆုမိုကတော့ ‘ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့်’ သင်္ဘောနံဘေးသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး မမှိတ်မသုန် စောင့်ကြည့်နေမိတော့သည်။

‘ဒီလူ... ရေထဲကနေ ပြန်ပြီးတော့ ထလာနိုင်ဦးမလား…’

အခန်း (၃၈၄) - လျှို့ဝှက်ချက်များကို အလင်းပြခြင်း

~ဆုမိုသည် သင်္ဘောနံဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်လျက် မြစ်ရေပြင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေ၏။

ယိမ်းနွဲ့လှုပ်ခတ်နေသော လှိုင်းလုံးများသည် ယနေ့ည၏ လေပြေကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ခုနက ဖြစ်ပွားခဲ့သော လူနှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ရလဒ်များသာ ဖြစ်ပါသည်။

ထိုလှိုင်းလုံးများကြားတွင် လူရိပ်တစ်ခုသည် ရုတ်တရက် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ပေါ်ထွက်လာသော်လည်း မူလကကဲ့သို့ မတ်မတ်မရပ်နိုင်တော့ချေ။

ထိုသူသည် အစောပိုင်းကကဲ့သို့ မြစ်ကမ်းပါးထက်မှ နတ်ဘုရား တစ်ပါးအလား လောကကြီးကို မထီမဲ့မြင်ပြုကာ အထက်စီးမှ ကြည့်နိုင်သည့် အစွမ်းမျိုးလည်း မရှိတော့ပေ။

ဆုမိုက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်လေးလေး ချလိုက်ရင်း ‘ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ဒုက္ခခံနေရတာလဲ’ ဟု မသိမသာ ရေရွတ်လိုက်၏။

အရာအားလုံးကို အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောဆိုနိုင်သည် မဟုတ်လား။ မဟာမိတ်ကိစ္စများကို ဆွေးနွေးနိုင်သလို၊ အကျိုးအမြတ်များကိုလည်း ညှိနှိုင်းနိုင်ပါသည်။

အနိုင်မရနိုင်မှန်း သိလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် တိုက်ခိုက်နေရသနည်း။ ဤသို့ ရေထဲတွင် စိုစိုရွဲရွဲ ဖြစ်နေခြင်းမှာ တကယ်တော့ ကောင်းလှသည် မဟုတ်ပေ။

ဆုမိုသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ ဤ ‘ရေငရဲမင်း’ ကို ရေထဲမှ ဆွဲတင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...

မြစ်ရေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ခွဲထွက်လာသော ‘ဓားချီ’ ၏ ဟိန်းသံကြီးက လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်လာတော့၏။

ထိုအသံမှာ စောစောပိုင်းကပင် အဟုန်ပြင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သတိထားမိလိုက်သည့် အချိန်တွင်မူ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း (၁၀) လံမကသော အကွာအဝေးကို ခုန်ကျော်လာပြီး ‘ဝုန်း’ ဆိုသော မြည်ဟိန်းသံကြီးနှင့်အတူ မြစ်ရေပြင်ထက်၌ ကြီးမားသော ရေနံရံကြီး တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ကောင်းကင်သို့ မြင့်တက်သွားသော ရေမှုန်ရေမွှားများကြားမှ လူရိပ်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံမှ သက်ဆင်းလာသည်။ ထိုသူ၏ လက်ထဲတွင် ဓားရှည်တစ်စင်းကို ပြောင်းပြန်ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဓားသွားဖျားကို အထက်သို့ မြှင့်ကာ ကျောဘက်၌ ကပ်ထား၏။

သူသည် ညဝတ်စုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာကိုလည်း မျက်နှာဖုံးတစ်ခုဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားပါ၏။

သူသည် မိမိ၏ ရုပ်ရည်စစ်စစ်ကို လောကကြီးအား မသိစေချင်သည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။

ထိုသူသည် လေထဲမှ ထိုကဲ့သို့သော အနေအထားဖြင့် သက်ဆင်းလာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကျီရှောက်မင်၏ ရေထဲ၌ တဝက်နစ်မြုပ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ခြေတစ်ဖက်တည်းဖြင့် သာသာယာယာ သက်ဆင်းလိုက်လေသည်။

အဝေးဆီမှ အသံတစ်သံက လွင့်ပျံ့လာ၏။

“ခေါင်းဆောင် ဆုရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ သိုင်းပညာအကြောင်းကို ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ... ဒီနေ့ လူကိုယ်တိုင် တွေ့ရတော့မှ တကယ်ပဲ ဂုဏ်သတင်းနဲ့ ထပ်တူကျတာကို တွေ့ရတော့တယ်ဗျာ...”

သူ၏ အသံမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး လူငယ်တစ်ဦး၏ အသံနှင့် ဆင်တူလှသည်။ ထိုလူမှာ ဝတ်စုံနက်ဝတ်ကာ မျက်နှာဖုံး စွပ်ထားသော်လည်း သူ၏ လေသံမှာမူ ပြောပြ၍မရနိုင်သော တည်ကြည်လေးနက်မှုနှင့် မြင့်မြတ်သော ဂုဏ်သိက္ခာတို့ ကိန်းအောင်းနေပါ၏။

ဆုမိုက မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်၏။

“ဒါနဲ့... ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ...”

“ကျွန်တော့်ရဲ့ အညတရ နာမည်ကို ပြောပြနေလို့လည်း အကျိုးမရှိပါဘူး... ဒီနေ့ ဆုံတွေ့ရတာကလည်း မထင်မှတ်ထားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုပါပဲ...”

“တကယ်လို့သာ ကျွန်တော်က နာမည်ချန်ထားခဲ့ချင်တယ် ဆိုရင်တော့... ဘာလို့ ဒီလောက် ဒုက္ခခံပြီး ညဝတ်စုံတွေ ဝတ်ပြီးမှ လူတွေနဲ့ လာတွေ့နေမှာလဲ...”

ထိုလူသည် ကျီရှောက်မင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မတ်မတ်ရပ်လျက် တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဆုမို၏ မျက်ခုံးများက ထပ်မံ မြင့်တက်သွား၏။

“တကယ်လို့ ခင်ဗျားက ခင်ဗျားရဲ့ ရုပ်ရည်စစ်စစ်ကို မပြချင်ဘူး ဆိုရင်လည်း... ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာရတာလဲ...”

“တကယ်တော့ ကျွန်တော်က ခေါင်းဆောင် ဆုဆီကနေ ကျေးဇူးတစ်ခု တောင်းခံချင်လို့ လာခဲ့တာပါ...”

မျက်နှာဖုံးနှင့် လူက ‘ခပ်ပြုံးပြုံး’ ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“ကျီရှောက်မင်ရဲ့ အမူအကျင့်တွေက တကယ်ကို ရိုင်းစိုင်းပြီး ကျူးလွန်မှုတွေ ရှိခဲ့တာပါ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဒီနေ့မှာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း မြစ်ကြောင်းပေါ်က လူတွေအတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးချင်ခဲ့တာပါ...”

“ဒါပေမဲ့ ရေတပ်စခန်း ခေါင်းဆောင်တွေကလည်း မလိုချင်ကြဘူး၊ ခေါင်းဆောင် ဆုကလည်း ကြားဝင်လာပြီ ဆိုမှတော့... ဒီကိစ္စကို ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်ကြတာပေါ့။ ကျွန်တော် တောင်းဆိုချင်တာကတော့... ခေါင်းဆောင် ဆု အနေနဲ့ သဘောထားကြီးကြီးထားပြီး သူ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးစေချင်တာပါပဲ...”

“ဟားဟားဟားဟား..”

ဆုမိုက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

“ခင်ဗျား စကားကို သိပ်ပြီးတော့ လေးလေးနက်နက် ပြောနေပြန်ပြီ... ကျွန်တော့်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ ခင်ဗျားက ဒီလို ပြောလာပြီ ဆိုမှတော့... သင်္ဘောပေါ်တက်ပြီး စကားစမြည် ပြောကြတာပေါ့ ဘယ်လိုလဲ...”

ဝတ်စုံနက်နှင့် လူကမူ ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

“ဒီနေ့သာ ကျွန်တော် သင်္ဘောပေါ်တက်ခဲ့ရင် ပြန်ဆင်းဖို့က တော်တော်လေးကို ခက်ခဲသွားပါလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် အခုပဲ နှုတ်ဆက်လိုက်ပါရစေ... ခေါင်းဆောင် ဆု... လိုက်ပို့နေဖို့ မလိုတော့ပါဘူးဗျာ...”

စကားအဆုံးတွင် သူသည် ခြေဖျားဖြင့် ရေပြင်ကို သာသာလေး ထိလိုက်ရာ ရေမှုန်လေးများ စင်ထွက်သွား၏။ ထိုအချိန်မှာပင် ကျီရှောက်မင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူ၏ ခြေထောက်၌ ကပ်ပါသွားတော့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ လူရိပ်နှစ်ခုမှာ တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်လျက် နောက်သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ဆုတ်ခွာသွားကြလေသည်။

ဆုမိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

“ခင်ဗျားက ဒီအဝေးကြီးကနေ လာခဲ့တာကို... ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်စလို ပြန်သွားချင်နေရတာလဲ...”

ဆုမို.. သင်္ဘောနံဘေးကို ခြေဖျားဖြင့် ထိလိုက်ရင်း ‘ကိုယ်ဖော့ပညာ’ ကို အသုံးပြုကာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် အကွာအဝေးကို ကျုံ့ပစ်လိုက်၏။

ဝတ်စုံနက်နှင့် လူကမူ သူ၏ ဓားရှည်ဖြင့် တစ်ချက်သာ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

တဝီဝီ မြည်ဟိန်းသံနှင့်အတူ ဓားရိပ်များမှာ မြစ်ရေပြင်ထက်၌ ဓားမိုးများအလား ပြန့်ကျဲသွားတော့၏။

ဆုမို၏ လက်ဝါးလေဟုန်များ ကျရောက်ရာ နေရာတိုင်းတွင် ဓားချီနှင့် လက်ဝါးအားတို့ ရိုက်ခတ်မိသဖြင့် မြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက်၌ ပေါက်ကွဲသံများ ‘သည်းကြီးမည်းကြီး’ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော်လည်း ဤဓားသိုင်း၏ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားမှာ ဆုမိုကို တစ်စက္ကန့်မျှပင် တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

ဆုမိုသည် ‘ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်’ သွားကာ မျက်နှာဖုံးနှင့် လူ၏ အနားသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ့ကို လှမ်းဖမ်းရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း ရှေ့မှ လူရိပ်မှာ ‘ရုတ်ချည်း’ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် လေဟာနယ်ကိုသာ ဆုပ်ကိုင်မိလိုက်တော့သည်။

ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လူရိပ်နှစ်ခုမှာ ‘မသိမသာ’ (၁၀) လံခန့် ဝေးကွာသွားပြီ ဖြစ်၏။ ထိုလူသည် ‘မြေကျုံ့အတတ်’ ကို အသုံးပြုလိုက်သကဲ့သို့ပင် နောက်ထပ် (၁၀) လံခန့်ကို ‘ရိပ်ခနဲ’ ထပ်မံ ကျော်လွှားသွားပြန်သည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် ညဉ့်မှောင်ထည်အတွင်းသို့ ‘ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်’ သွားကြပြီး ခြေရာလက်ရာပင် ရှာမရတော့ပေ။

သူတို့၏ အသံသာ လေထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။

“ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော့်မှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိနေလို့ပါ... နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်သင့်တဲ့အခါကျရင်တော့ ခေါင်းဆောင် ဆုကို သေချာပေါက် သေရည်ကောင်းနဲ့ တည်ခင်းပြီး တောင်းပန်ပါရစေဗျာ...”

ထိုအသံမှာ မြစ်ရေပြင်ထက်၌ အချိန်အတော်ကြာအောင် ‘ဟိန်းညံသော’ အသံကြီးအဖြစ် ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။

ဆုမို၏ မျက်မှောင်များမှာ ‘တွန့်ချိုး’ သွား၏။

ဤလူ၏ ဓားသိုင်းမှာ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ‘အမှန်တရားဘက်တော်သား’ တစ်ဦး၏ လမ်းစဉ်အတိုင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ဖော့ပညာမှာမူ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပါ၏။

ဤတစ်ခဏတာ အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်ရပြီ ဖြစ်သဖြင့် နောက်ထပ် လိုက်မီရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲသွားချေပြီ။

သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး သင်္ဘောပေါ်သို့ ပြန်လည် ခုန်တက်လိုက်၏။

“ခေါင်းဆောင် ဆု..”

“ခေါင်းဆောင် ဆု ဘာမှ မဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား...”

ရောက်ရှိနေသော လူအားလုံးမှာ ဆုမို၏ ဘေးနားသို့ ဝိုင်းအုံလာကြတော့သည်။

ဆုမိုက လက်ကာပြလိုက်ရင်း...

“အားလုံး စိုးရိမ်မနေကြပါနဲ့... ကံမကောင်းတာကတော့ အဲဒီလူကို ဖမ်းမထားနိုင်လိုက်တာပါပဲ...”

“ခေါင်းဆောင် ဆုကလည်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲဗျာ... သူ ထွက်ပြေးသွားတာ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး... ခေါင်းဆောင် ဆု ဒဏ်ရာမရရင်ပဲ တော်ပါပြီ...”

“ခေါင်းဆောင် ဆုရဲ့ သိုင်းပညာက တကယ်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းတာပဲ... ဒီညမှာ မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့လိုက်ရတာ တကယ်ကို ‘မျက်တောင် တစ်ခတ်မျှသာ’ အချိန်အတွင်းမှာပဲ အံသြဖို့ ကောင်းလွန်းပါတယ်ဗျာ...”

“ဟုတ်ပါတယ်... ‘စစ်မှန်တဲ့ ပညာရှင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထုတ်မပြတတ်ဘူး... ထုတ်ပြလိုက်ပြီ ဆိုရင်လည်း သူဟာ သာမန်လူ မဟုတ်တော့ဘူး’ တဲ့... ခေါင်းဆောင် ဆုက ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလောက်အထိ စွမ်းဆောင်နိုင်တာ တကယ်ကို အံ့သြစရာ ကောင်းသလို လေးစားဖို့လည်း ကောင်းပါတယ်ဗျာ...”

“ခုနက အဲဒီလူက မဟာမိတ်ကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ စကားချန်ထားခဲ့တယ် ဆိုတော့... ကျွန်တော်တို့ ရေလမ်းကြောင်းပေါ်က အန္တရာယ်ကြီးကတော့ ပြေလည်သွားပြီပေါ့...”

“ဒါတွေ အားလုံးက ခေါင်းဆောင် ဆုရဲ့ ကျေးဇူးတွေပါပဲ...”

“ဟုတ်ပါတယ်... ခေါင်းဆောင် ဆု... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျေးဇူးတင် ဂါရဝပြုမှုကို လက်ခံပေးပါဗျာ....”

ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း လူအုပ်ကြီးမှာ ဆုမိုကို ဂါရဝပြုရန် ပြင်ကြတော့သည်။

ဆုမိုက ထိုကဲ့သို့သော ဂါရဝပြုမှုကို မည်သို့ ခံယူနိုင်ပါမည်နည်း။

သူသည် သူ၏ ဝတ်ရုံစကို ‘ရိပ်ခနဲ’ ခါယမ်းလိုက်ရာ လူတိုင်းမှာ မိမိတို့၏ ဒူးခေါင်းပေါ်တွင် လေးလံလှသော ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဒူးထောက်၍ မရတော့ပေ။

သူတို့ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဆုမိုက ‘ခပ်ပြုံးပြုံး’ ဖြင့် ပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“တော်ပါပြီ... အားလုံးပဲဗျာ... ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ လုပ်နေကြတာလဲ... ဒီနေ့မှာ ကျွန်တော်က အမှတ်မထင် ကြားဝင်မိတာပါ... တကယ်လို့သာ အဲဒီလူက ခေါင်းဆောင်ကြီးကို သတ်ဖို့ မကြိုးစားခဲ့ဘူး ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်လည်း ဝင်ပါမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

“ကျွန်တော်က သိုင်းလောကထဲမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်ပါပဲ... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စီမံကိန်းကြီးတွေကို ကျွန်တော် နှောင့်ယှက်မိတယ်ဆိုပြီး အပြစ်မတင်ကြဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်ဗျာ...”

“ဒါကတော့ ခေါင်းဆောင် ဆုရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ စိတ်ထားပါပဲဗျာ..”