အခန်း (၃၈၅-၃၈၇)

အခန်း (၃၈၅) - လျှို့ဝှက်ချက်များကို အလင်းပြခြင်း (အပိုင်း ၂)

~“ယခုမှစ၍ ခေါင်းဆောင် ဆုသာ ဒီမြစ်ပေါ်ကနေ ဖြတ်သွားမယ်ဆိုရင်... ဇီယန် အာမခံဌာနရဲ့ အလံတော် လွှင့်ထူထားတဲ့ သင်္ဘောဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဇီယန် အာမခံဌာနက လူတစ်ယောက်ယောက် ပါဝင်လာတာပဲဖြစ်ဖြစ်... ကျွန်တော်တို့ဘက်က ဘယ်သူမှ မနှောင့်ယှက်ရဲပါဘူးဗျာ...”

“မှန်တာပေါ့... ဇီယန် အာမခံဌာနက လူတစ်ယောက်ယောက် သင်္ဘောပေါ်မှာ ပါလာပြီဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့က အထူးတလည် ရိုသေကြရမှာဖြစ်သလို၊ လမ်းစရိတ် တစ်ပြားတစ်ချပ်မှလည်း ယူမှာ မဟုတ်ပါဘူးဗျ...”

“ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မူဝါဒပဲဗျာ...”

လူအုပ်ကြီးမှာ ဆူညံအော်ဟစ်နေကြသဖြင့် ဆုမိုမှာလည်း လက်နှစ်ဖက်ကို ပူး၍ ဂါရဝပြုကာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ရွှမ်လုံ ရေတပ်စခန်းမှ ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ လူအုပ်ကြီး အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေပြီးမှ ဆုမို၏ အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ တောင်းပန်စကား ဆိုလေသည်။

ဆုမိုက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ဟန့်တားလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။

“တကယ်လို့ ရန်သူတွေက ဆုတ်ခွာသွားပြီ ဆိုရင်တော့... ဒီသင်္ဘောခံတပ်ကြီးကို ဘယ်အချိန်မှာ ဖျက်သိမ်းမှာလဲဗျ...”

“သူတို့ ဆုတ်ခွာသွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်တည်း ကျွန်တော်တို့ ဒီခံတပ်ကို ဖျက်သိမ်းပြီး မြစ်ကြောင်း သွားလာမှုကို ချက်ချင်း ပြန်ဖွင့်ပေးမှာပါဗျာ...”

“ကောင်းပြီ...”

ဆုမိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“ဒါဆိုရင်တော့...”

သူသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး လူအုပ်ကြားထဲတွင် တစ်စုံတစ်ဦးကို ‘မျက်စိကစားကာ’ ရှာဖွေလိုက်ရာ တာဝန်ခံကျန့်ကို လျင်မြန်စွာ တွေ့ရှိသွားတော့သည်။

“တာဝန်ခံကျန့်...”

တာဝန်ခံကျန့်သည် လူအုပ်ကြားထဲ၌ ရောနှောနေစဉ် ဆုမိုက သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သဖြင့် ‘ကပျာကယာ’ ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့၏။

“ခေါင်းဆောင် ဆု... ကျွန်တော့်ကို ဘာများ ညွှန်ကြားချင်လို့လဲ ခင်ဗျာ...”

“...တာဝန်ခံကျန့်ကလည်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲဗျာ... ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ သင်္ဘောပဲလေ... ညွှန်ကြားချက် ပေးရမယ်ဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားပဲ ပေးရမှာပေါ့...”

တာဝန်ခံကျန့်က ‘ခပ်ပြုံးပြုံး’ ဖြင့်သာ တုံ့ပြန်နိုင်တော့သည်။

'အမိန့်ပေးရမယ် ဟုတ်လား... ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အမိန့်ပေးဝံ့မှာလဲ...'

ယခုအခါ မြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက်မှ သူရဲကောင်းများအားလုံးမှာ ဆုမိုကို သူတို့၏ သခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ‘သည်းသည်းမည်းမည်း’ ရိုသေနေကြချေပြီ။ သူ တာဝန်ခံကျန့်မှာ ဤသင်္ဘော၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤလူများမှာမူ ဤမြစ်ပြင်တစ်ခုလုံး၏ အရှင်သခင်များ ဖြစ်ကြသည် မဟုတ်လား။ ဆုမိုကို ဤမျှလောက် အထက်တန်းကျကျ ဆက်ဆံနေကြသည့် အခြေအနေမျိုးတွင် သူက မည်သို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချဝံ့ပါမည်နည်း။

သို့သော်လည်း သူသည် စီးပွားရေးသမားပီပီ စကားအသွားအလာကို ပါးနပ်စွာဖြင့်ပင် ပြောလိုက်၏။

“ခေါင်းဆောင် ဆု... ကျွန်တော့်ကို ခေါ်တာ... တစ်ခုခု အလိုရှိလို့လား ခင်ဗျာ...”

“ခင်ဗျားနဲ့ ဆွေးနွေးချင်တာ တစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်...”

ဆုမိုက ဆိုလိုက်သည်။

“အခုပဲ ခင်ဗျား ကြားလိုက်တဲ့အတိုင်းပါပဲ... တစ်ဖက်လူ ဆုတ်ခွာသွားတာ သေချာပြီဆိုတာနဲ့ မြစ်ကြောင်း ပိတ်ဆို့မှုကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားပေးမှာပါ... ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ဒီအနီးအနားမှာပဲ ကျောက်ချရပ်နားပြီး ဒီညတော့ ဒီမှာပဲ အိပ်ကြရင် ဘယ်လိုလဲဗျာ...”

“ရတာပေါ့ ခင်ဗျာ...”

တာဝန်ခံကျန့်သည် တွေဝေမနေဘဲ ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်၏။

“ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းဆောင် ဆုရဲ့ အမိန့်အတိုင်း လိုက်နာပါ့မယ် ခင်ဗျာ...”

ဆုမိုသည် ထို ‘အမိန့်’ ဆိုသည့် စကားလုံးကို နားဝင်မချိုသော်လည်း ထိုကိစ္စကို အသေးစိတ် ပြန်လည်ပြင်ဆင်နေခြင်းမှာ ပို၍ ခေါင်းစားနေရမည်ဖြစ်သဖြင့် လျစ်လျူရှုလိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ကျူးကော့ချန်ထျန်နှင့် အခြားလူများကို ထိုအကြံဉာဏ်ကို ပြောပြလိုက်ရာ၊ သူတို့အားလုံးက ဆုမိုအား သူတို့၏ သင်္ဘောများပေါ်တွင် လာရောက်နားခိုရန် ‘သည်းကြီးမည်းကြီး’ ဖိတ်ခေါ်ကြတော့သည်။

ဤလှေငယ်လေးမှာ ဆုမိုကဲ့သို့ ‘အထက်တန်းကျ၍ လှပချောမော’ သော ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် မထိုက်တန်ကြောင်း ပြောဆိုကြခြင်းမှာ ဆုမိုကို အားနာစေရန် ဖြစ်ပါ၏။ သူတို့၏ သင်္ဘောကြီးများမှာ ပိုမိုကြီးမားပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပါ၏။ ဆုမိုအနေဖြင့် အဖွဲ့သားများနှင့် အာမခံပစ္စည်းများကို ယူဆောင်၍ သူတို့သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်လာနိုင်ပြီး၊ တကယ်လို့သာ တစ်ယောက်ယောက်က ဆုမို၏ ပစ္စည်းများကို ‘လောဘသားကောင်’ အဖြစ် ကြံစည်ရဲလျှင် မြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ ချွန်ထက်လှသော ဓားပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်ကြောင်း ကြိမ်းမောင်းနေကြ၏။

ဝေဇီယီသည် ဤအခြေအနေများကို ကြည့်ရင်း မှင်သက်သွားသည်’။ ဤမြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ ရေတပ်စခန်း ခေါင်းဆောင်များသာ စည်းလုံးနိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက ဤအင်အားမှာ အလွန်ပင် ‘မွှေနှောက်ချောက်ခြား’ စရာ ကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း... ထိုကိစ္စမှာ ပြောသလောက် မလွယ်ကူလှချေ။ ဤမျှလောက် ‘ခက်ထန်ကြမ်းတမ်း’ သော လူအုပ်ကြီးကို တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ စကားအောက်တွင် စည်းလုံးလာစေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ ယခုမူ ဆုမိုသည် ထိုမဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စကို စွမ်းဆောင်နိုင်လေပြီ။

'ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက ဆုမိုက အာမခံဌာန ဖွင့်ထားတာပဲ... တကယ်လို့သာ သူက ရေတပ်စခန်း တစ်ခုခုကို အုပ်ချုပ်ခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့... ဒီမြစ်ပေါ်မှာ သူဟာ လုံးဝကို အတားအဆီးမရှိတဲ့ ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်လာမှာပဲ...'

သူမ အတွေးများနေစဉ်မှာပင် အခြားလူများမှာ ဆုမိုကို သူတို့၏ သင်္ဘောများပေါ်တွင် နားခိုရန် ဇွဲနပဲဖြင့် ဖိတ်ခေါ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဟုန်ရွက်နီဂိုဏ်းချုပ်က ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ဤနေရာမှာ သူမ၏ ဂိုဏ်းနယ်မြေ ဖြစ်နေသဖြင့် ဆုမိုကို သင်္ဘောပေါ်၌ မည်သို့ အိပ်ခိုင်းနိုင်ပါမည်နည်းဟု ဆိုလိုက်၏။

သူမသည် ဆုမိုအတွက် ဟုန်ရွက်နီဂိုဏ်းအတွင်း၌ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး ခန့်ညားသော အခန်း တစ်ခန်းကို အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ပေးမည်ဟု ဆိုလေသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူအုပ်ကြီးမှာ ဆူညံသွားတော့၏။

“ဟုန်ရွက်နီဂိုဏ်းချုပ်... ခင်ဗျားရဲ့ ဂိုဏ်းက ဘယ်တုန်းကမှ ယောက်ျားလေးတွေကို အထဲပေးမဝင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား...”

“မှန်တယ်... ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားရဲ့ အစည်းအဝေးတွေကို လာတက်ရင်တောင် ဂိုဏ်းထဲကို ခြေတစ်လှမ်းတောင် မချရဘဲ သင်္ဘောပေါ်မှာပဲ စကားပြောနေရတာ တကယ်ကို ကြေကွဲ စရာပဲဗျာ...”

“အခု ခေါင်းဆောင် ဆု ရောက်လာတော့မှပဲ ဟုန်ရွက်နီဂိုဏ်းရဲ့ စည်းကမ်းတွေက ပျောက်ကွယ်သွားပြီလား... ဘယ်သူမဆို ဝင်လို့ရပြီလားဗျ...”

လူတိုင်းမှာ ပြုံးစစဖြင့် စနောက်နေကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဟုန်ရွက်နီဂိုဏ်းချုပ်မှာမူ ဒေါသထွက်သွားဟန်ဖြင့် ခါးကိုထောက်ကာ လက်ညှိုးငေါ့၍ ပြန်လည် ချေပလိုက်တော့သည်။

“ရှင်တို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်သာ ခေါင်းဆောင် ဆုလို ‘အတွင်းအားနဲ့ သိုင်းပညာ’ ပြည့်စုံပြီး၊ အမြော်အမြင် ကြီးမားသလို စိတ်ထား တည်ကြည်လေးနက်မယ် ဆိုရင်တော့... ကျွန်မရဲ့ ဂိုဏ်းထဲကို ပေးဝင်ဖို့က ဘာခက်လို့လဲ...”

“ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့ရဲ့ မူမမှန်တဲ့ အကျင့်တွေနဲ့များ... ခေါင်းဆောင် ဆုနဲ့ လာပြီး နှိုင်းယှဉ်ရဲတယ် ဟုတ်လား...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဆုမိုက.. လှမ်း၍ တားလိုက်ရ၏။

“တော်ပါပြီ... တော်ပါပြီ... မိတ်ဆွေတို့ဗျာ... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်အေးအေး ထားကြပါ... ကျွန်တော့်မှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိနေလို့ သင်္ဘောပေါ်ကနေ ထွက်ခွာလို့ မရပါဘူး... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကိုလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါဗျာ... ကျွန်တော့်ကို ထပ်ပြီးတော့ ဒုက္ခမပေးကြပါနဲ့တော့...”

ဆုမို၏ စကားကြောင့် လူအားလုံး ငြိမ်သက်သွားကြ၏။

သူတို့က ဆုမိုကို ထပ်မံ ‘ချော့မော့ပြောဆို’ ကြသော်လည်း ဆုမိုက လက်မခံသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင်တော့ လက်လျှော့လိုက်ကြရတော့သည်။

သို့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ဦးက တာဝန်ခံကျန့်အား သင်္ဘောကို သီးသန့်နေရာတစ်ခုသို့ ရွှေ့ခိုင်းလိုက်ပြီး၊ ထိုသင်္ဘော၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ဓားပြသင်္ဘော အမြောက်အမြားဖြင့် ဝိုင်းရံစောင့်ကြပ်စေ၏။ ဤသည်မှာ မည်သူကမျှ ဆုမိုကို မနှောင့်ယှက်နိုင်ရန် ဖြစ်ပါသည်။

တာဝန်ခံကျန့်မှာမူ အံ့အားသင့်နေမိတော့၏။ သူ၏ တစ်သက်တာ ခရီးလှည့်လည်မှုတွင် ဓားပြများ၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခံခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ မိမိကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ‘သည်းကြီးမည်းကြီး’ ဝိုင်းရံစောင့်ကြပ်ပေးသည်ကိုမူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသလို မကြားဖူးခဲ့ပေ။

...

...

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဆူညံသံများ ငြိမ်သက်သွားပြီး ခေါင်းဆောင်အသီးသီးမှာလည်း မိမိတို့၏ ကိစ္စရပ်များအတွက် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။ သူတို့ကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် ဆုမိုသည် တာဝန်ခံကျန့်ကို နှုတ်ဆက်ကာ မိမိ၏ သင်္ဘောခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့၏။

ထိုအချိန်တွင် တာဝန်ခံကျန့်သည် ဆုမိုအား သင်္ဘော၏ အကောင်းဆုံးသော ပင်မအခန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ရန် ကမ်းလှမ်းလာလေတော့သည်။

အခန်း (၃၈၆) - လျှို့ဝှက်ချက်များကို အလင်းပြခြင်း (အပိုင်း ၃)

~တာဝန်ခံကျန့်၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို ဆုမိုက ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ငြင်းဆိုလိုက်၏။

ဧည့်သည်က အိမ်ရှင်ကို သင်္ဘောပေါ်မှ မောင်းထုတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ဆုမိုက ‘ဖွင့်ဟဝန်ခံ’ လိုက်မှသာ တာဝန်ခံကျန့်သည်လည်း သူ၏ အကြံကို လက်လျှော့သွားတော့သည်။

သင်္ဘောခန်းအတွင်းသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ခေါင်းဆောင်လီနှင့် အခြားလူများသည် ‘သည်းသည်းမည်းမည်း’ စောင့်ကြပ်နေကြဆဲ ဖြစ်ပါ၏။ အပြင်ဘက်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို သူတို့ အကြမ်းဖျင်း သိရှိထားကြသော်လည်း ရန်သူ့တိုက်ခိုက်မှု မဟုတ်မှန်း သိရသဖြင့် စိတ်အေးသွားကြ၏။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောမထားဘဲ ‘ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားယူ’ ကာ နိုးကြားနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ဆုမိုနှင့် ဝေဇီယီတို့ ပြန်ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အပြင်တွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို ‘ကပျာကယာ’ မေးမြန်းကြတော့၏။

ဆုမိုက အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အကျဉ်းချုပ်၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။

လူတိုင်းမှာ အချင်းချင်း ပြန် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ‘ဇဝေဇဝါ’ ဖြစ်နေကြ၏။

“မြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက်က နယ်မြေတွေက အမြဲတမ်း မငြိမ်မသက် ရှိခဲ့တာ မှန်ပါတယ်... အင်အားစုအသေးလေးတွေ ပေါ်လာလိုက်၊ ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်လိုက်နဲ့ပေါ့... ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ကိုယ့်နယ်မြေနဲ့ကိုယ် စည်းကမ်းတွေ ရှိကြတာပဲလေ... အခြေအနေက အတော်အတန် တည်ငြိမ်နေခဲ့တာပါ... အခုမှ ဘာလို့ ဒီလို မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီးကို အံ့ဩစရာ ကောင်းလောက်အောင် ဖွဲ့စည်းချင်နေရတာလဲ...”

ဆုမို၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်လီမှာ ‘ခေါင်းခဲမတတ် စဉ်းစား’ နေမိတော့သည်။

ဝေဇီယီက ဆုမိုကို တစ်ချက် အလေးအနက်ကြည့်လိုက်ရင်း...

“နင့်ခေါင်းထဲမှာ တစ်ခုခု ခန့်မှန်းထားတာ ရှိလား...”

ဆုမိုက ခေါင်းကို သာသာလေး ခါပြလိုက်၏။

“ဒီကိစ္စက တကယ်ကို ဆန်းကြယ်လွန်းတယ်... အခုအချိန်မှာ ခန့်မှန်းနေဖို့ကတော့ စောလွန်းပါသေးတယ်... ဒါပေမဲ့...”

သူသည် ခေတ္တမျှ ‘အတွေးနက်နေ’ ပြီးမှ ဝေဇီယီကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“သခင်မလေးဝေက အကြားအမြင် များတဲ့သူ ဆိုတော့... ခုနက ဓားသမား အသုံးပြုသွားတဲ့ သိုင်းပညာရဲ့ အခြေခံကို သိသလား...”

ဝေဇီယီ၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ‘ရိပ်ခနဲ’ ထင်သွား၏။

“ငါလည်း အခုလောလောဆယ်မှာတော့ အသေအချာ မပြောနိုင်သေးဘူး... သူ့ရဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာက တကယ်ကို ဆန်းကြယ်လွန်းတယ်... လောကကြီးမှာ အရိပ်ကို လှည့်စားနိုင်တဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာတွေက အများကြီး မဟုတ်ပေမဲ့ သိပ်ပြီးတော့လည်း မနည်းလှဘူးလေ... ‘ထာဝရ ည တောင်ကြား’ ရဲ့ အရိပ်တွေကို အစစ်နဲ့ အတု ခွဲခြားနိုင်တဲ့ ‘အရိပ်ပညာ’ ရှိတယ်... ပြီးတော့ ‘လန်ယွဲ့ နန်းတော်’ ရဲ့ ‘လမင်းခြေလှမ်း’ နဲ့ ‘ယွမ်ရှန်း ဓားဂိုဏ်း’ ရဲ့ ‘ဓားရိပ်ခြေရာ’ တွေလည်း ရှိတာပဲ...”

“ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက ညဉ့်မှောင်ထည်ထဲကို ‘ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်’ သွားတာမျိုး... ဒါကို ငါ နားမလည်နိုင်ဘူး... ‘ထာဝရ ည တောင်ကြား’ ရဲ့ သိုင်းပညာတွေက အမှောင်ထုကို အခွင့်ကောင်းယူနိုင်တယ် ဆိုပေမဲ့ ဒီလို နည်းစနစ်မျိုးကိုတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး... ငါ့ရဲ့ အသိပညာ နည်းပါးတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဓားသိုင်းကတော့ အင်မတန် ‘တည်ကြည်လေးနက်’ ပြီးတော့ ‘အမှန်တရားဘက်တော်သား’ တစ်ယောက်ရဲ့ လမ်းစဉ်အတိုင်းပဲ... အဲဒါက .. လူတစ်ယောက်ကို သွားပြီး သတိရစေတယ်...”

သူမက စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ဆုမိုကို ‘မမှိတ်မသုန်ကြည့်’ ကာ...

“ကောင်းကင်စမ်းရေ ဓားနတ်ဘုရား...”

“ကောင်းကင်စမ်းရေ ဓားနတ်ဘုရား ဟုတ်လား... ‘ကောင်းကင်စမ်းရေ နှလုံးသားသန့်စင် ဓားသိုင်း’ ကို ပြောတာလား...”

ဆုမို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။

“မင်း.. အသေအချာ အတည်ပြုနိုင်လား...”

“အပြည့်အဝတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့...”

ဝေဇီယီက ခပ်ဖွဖွ ဆိုလိုက်သည်။

“လန်ယွဲ့ နန်းတော်ထဲမှာ ကောင်းကင်စမ်းရေ ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ ဓားသိုင်းကို မြင်ဖူးတဲ့လူတွေ ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီဓားသိုင်းက ‘အကွက်’ ထက်စာရင် ‘စိတ်’ ကို ပိုပြီးတော့ ဦးစားပေးတာဟယ်... စိတ်ဆန္ဒ ပြင်းပြရင် ဓားချီက မြင့်တက်လာပြီး၊ စိတ်ဓာတ်ကျရင်တော့ ဓားချီကလည်း ဆုတ်ယုတ်သွားတတ်တယ်... ဒါကြောင့်လည်း ဒီဓားသိုင်းကို ကျင့်ကြံတဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ဟာ တစ်ညတည်းနဲ့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲကို ‘ကျူးလွန်’ မိသွားတာမျိုးတွေ ရှိခဲ့တာပေါ့... တချို့ကတောင် ပြောကြသေးတယ်... ဒီဓားသိုင်းမှာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အကွက်တွေ မရှိဘူးတဲ့... ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ချဉ်းကပ်ပုံက မတူညီကြဘူးလေ... ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ တပည့် (၃) ယောက် အသုံးပြုတဲ့ ဓားသိုင်းတွေဟာလည်း လုံးဝကို ကွဲပြားနေကြတာပဲ...”

ဆုမိုက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“နားလည်ပြီ... ဒါဆို မင်း ရင်းနှီးနေတာက သူ့ရဲ့ ‘ဓားချီ’ ကို ပြောတာပေါ့ ဟုတ်လား...”

“မှန်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဓားချီ ဆိုတာကလည်း အဖမ်းရခက်တဲ့ အရာပဲလေ... ဒါကို အခြေခံပြီးတော့တော့ မဆုံးဖြတ်လိုက်ပါနဲ့ဦး...”

ဝေဇီယီသည် ထိုကိစ္စကို ပြောပြမိသည်ကိုပင် အနည်းငယ် နောင်တရသွားဟန် ရှိပါ၏။

ဆုမိုက ‘ခပ်ပြုံးပြုံး’ ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“ထားလိုက်ပါတော့... အဲဒီလူက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့... မြစ်ပေါ်က ဒီကိစ္စတွေကတော့ ပြီးဆုံးသွားဦးမှာ မဟုတ်သေးဘူး... ‘လန်ယွဲ့ နန်းတော်’ ကို ရောက်တဲ့အခါကျရင်တော့ မင်းတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဒီအကြောင်း သေချာပေါက် ပြောပြသင့်တယ်... ဒါနဲ့ တကယ်လို့ ဝမ်ချန်ရှင်းနဲ့ ပတ်သက်နေတယ် ဆိုရင်တောင် သူက ‘ထျန်းချူမြို့’ ကို သွားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ မြစ်ပေါ်မှာ ဒီလောက်အထိ ‘သည်းကြီးမည်းကြီး’ လာပြီးတော့ ဆူညံအောင် လုပ်နေရတာလဲ...”

“...အဲဒါကို ငါက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ...”

ဝေဇီယီက သူ့ကို တစ်ချက် မျက်စောင်းပစ်သွင်းလိုက်၏။

ဆုမိုက ထိုကိစ္စကို ထပ်ပြီး အကျယ်ချဲ့မနေတော့ဘဲ လက်ဝှေ့ယမ်းကာ...

“ဒါတွေကို အခုလောလောဆယ် မဆွေးနွေးကြရအောင်... အခု ဒီသင်္ဘောက ‘ဟုန်ရွက်နီဂိုဏ်း’ နယ်မြေနားမှာ ရှိနေတာ... အဲဒီမှာ ရှိတဲ့ မိန်းမသားတွေက ယောက်ျားတွေထက်တောင် ‘တည်ကြည်လေးနက်’ တဲ့ လူတွေဗျ... အားလုံး နားထောင်ကြပါ.. ဘယ်သူမှ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် သင်္ဘောပေါ်ကနေ မဆင်းကြနဲ့၊ ‘ဟုန်ရွက်နီဂိုဏ်း’ နယ်မြေထဲကိုလည်း ခြေတစ်လှမ်းတောင် မချကြနဲ့... စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်တဲ့ လူကိုတော့ အပြစ်ပေးမယ်နော်...”

“နားလည်ပါပြီ ခင်ဗျာ...”

အာမခံအဖွဲ့သား အားလုံးက တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်ကြ၏။

ဆုမိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း... “ကောင်းပြီ... တာဝန်ကျတဲ့ လူတွေပဲ နေခဲ့၊ ကျန်တဲ့လူတွေ အနားယူကြတော့...”

အာမခံခေါင်းဆောင်များ၊ ‘ရွှမ်ဟူ မျှော်စင်’ က လူငယ်လေးနှင့် မိန်းမပျို (၄) ဦးတို့ လူစုကွဲသွားသည့်အခါ ဆုမိုသည် နေရာမှာတင် ထိုင်၍ ကျင့်ကြံရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဝေဇီယီက သူ၏ အင်္ကျီလက်စကို ‘ကပျာကယာ’ ဆွဲလိုက်သဖြင့် ရပ်တန့်သွား၏။

သူက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုမိန်းကလေးက သူ့ကို စနောက်သလို တစ်ချက် ပြုံးပြပြီး သင်္ဘောခန်းထဲမှ အရင်ဆုံး ထွက်ခွာသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆုမိုသည် နေရာမှာတင် မှင်သက်နေမိ၏။

ယခုအချိန်တွင် သူမနှင့် ထပ်ပြီး စကားပြောနေရန် ‘စိတ်ပျက်အားငယ်’ သကဲ့သို့ ခံစားနေရသောကြောင့်ပင်။

‘လော့ဖုန်း မဟာမိတ်’ နယ်မြေမှာတုန်းက လူခေါင်းတွေပေါ်မှာ စာတွေရေးခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ အစွမ်းတွေကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရင်... ဒါက တကယ့်ကို ‘ပါးရည်နပ်ရည် ရှိပြီး စွန့်စားတတ်’ တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အစွမ်းပဲ မဟုတ်လား။ ‘လော့ကျန်း’ အဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး တစ်လမ်းလုံး ‘မွှေနှောက်ချောက်ခြား’ အောင် လုပ်ခဲ့တာတွေကလည်း တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာ ကောင်းခဲ့တာပဲ။

အခု သူမရဲ့ မူလ အဆင့်အတန်းကို ပြန်ရလာတဲ့ အခါကျမှပဲ ဝေဇီယီနဲ့ ပိုပြီး ရင်းနှီးလာလေလေ... သူမက နည်းနည်း ‘သာမန်’ ဆန်ဆန်နဲ့ ကလေးကလား ပိုဖြစ်လာလေလေလို့ ခံစားနေရတာပဲ။

'တကယ်ပဲ လူတစ်ယောက်ကို အဝေးကနေ ကြည့်တာက ပိုပြီးတော့ လေးနက်ဖို့ ကောင်းတာလား...'

ဆုမိုသည် သက်ပြင်း တစ်ချက်ကို ခပ်လေးလေး ချလိုက်ရင်း ထိုင်နေစဉ်မှာပင် သင်္ဘောခန်းဝမှ ခေါင်းလေး တစ်ချက် ပြန်ထွက်လာပြီး သူ့ကို ‘ခပ်ပြုံးပြုံး’ နှင့် ထပ်မံ မျက်ရိပ်ပြပြန်သည်။

သူသည် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ နောက်မှနေ၍ သင်္ဘောခန်း အပြင်ဘက်သို့ လိုက်ပါသွားတော့၏။

သင်္ဘောနံဘေးရှိ လက်ရန်းတွင် ဝေဇီယီသည် ကိုယ်ကို မှီထားရင်း လက်ထဲမှ ယပ်တောင်ကို ‘မသိမသာ’ ခါယမ်းနေသည်။ သူမသည် ဆုမိုကို ‘မမှိတ်မသုန်ကြည့်’ နေပြီး သူမ၏ မျက်ခုံးလေးများမှာ တစ်ဖက်မြင့် တစ်ဖက်နိမ့်ဖြင့် ထူးဆန်းနေလေ၏။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

ဆုမိုက မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ကျီရှောက်မင်က လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ခဲ့သော်လည်း အင်္ကျီကတော့ အကောင်းအတိုင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

“...အဲဒီညက အဘိုးနဲ့ ဘာတွေ ပြောခဲ့ကြတာလဲ...”

ဝေဇီယီက တွေဝေမနေဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်၏။

သူမသည် ဆုမိုအပေါ် မယုံကြည်တာမျိုး မရှိသဖြင့် အရာရာကို ပွင့်လင်းစွာပင် မေးမြန်းလေ့ရှိသည်။

သံသယ ရှိလျှင် တိုက်ရိုက်မေးမည်။

ဘာလို့ စကားတွေကို လှည့်ပတ်ပြီး အချိန်ဖြုန်းနေရဦးမည်နည်း။

ဆုမိုသည် တစ်ခဏမျှ ‘မျက်နှာ ကွက်ခနဲ ပျက်’ သွား၏။

... ‘ဒီမိန်းကလေး တစ်ခုခု သိသွားပြီလား’

သို့သော်လည်း ပြန်စဉ်းစားကြည့်သည့်အခါ သူမ သိသည်ဖြစ်စေ၊ မသိသည်ဖြစ်စေ သိပ်ပြီးတော့ အရေးကြီးလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ တကယ်လို့သာ သူမ အမှန်တကယ် သိနေခဲ့လျှင် သူမ၏ အပြုအမူမှာ ယခုကဲ့သို့ ရှိနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ‘ခပ်ပြုံးပြုံး’ ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“အဲဒီကိစ္စလား... တကယ်တော့ ငါလည်း မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးဖို့ အခွင့်အရေး ရှာနေတာပါ...”

“ဟင်...”

ဝေဇီယီ၏ မျက်လုံးများမှာ ‘အံ့အားသင့်ဟန် ရိပ်ခဲ ထင်သွားသည်’။

“ဘာကိစ္စမို့လို့ ဒီလောက်အထိ လျှို့ဝှက်နေရတာလဲ...”

“လျှို့ဝှက်နေတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ပြောပြဖို့ နည်းနည်း အားနာနေလို့ပါ...”

ဆုမိုက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း...

“အဲဒီညက မင်းအဘိုး..ငါ့ကို နောက်ဖေးဥယျာဉ်ထဲ ခေါ်သွားတာက တကယ်တော့ မင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စကို ဆွေးနွေးဖို့ပါပဲ...”

သူ စကားပြောရင်းနှင့်ပင် ဤကိစ္စကို ‘ဖွင့်ဟဝန်ခံ’ ရန်မှာ အတော်လေး ခက်ခဲနေကြောင်း သတိထားမိလိုက်၏။

သို့သော်လည်း စကားစမိပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဝေဇီယီကလည်း သိချင်နေတော့သည်။

“ငါနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စ.. ဘာကိစ္စလဲ...”

“မင်းအဘိုးက မင်းအတွက် အိမ်ထောင်ဖက်.. ရှာပေးချင်နေတာဗျ... အဲဒါ သူက ငါ့ကို သဘောကျနေတယ်တဲ့...”

ဆုမိုက လက်ကို ဘေးသို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်ရင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောချလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၃၈၇) - ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖွင့်ဟဝန်ခံခြင်း

~ဆုမို၏ အတွေးများမှာ တကယ်တော့ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှပါ၏။

'ငါ့ဘက်ကလည်း မင်းအပေါ် ဘာစိတ်မှ မရှိသလို၊ မင်းဘက်ကလည်း ငါ့အပေါ် ဘာမှ မရှိတာပဲ... ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ဘာလို့များ ကွယ်ဝှက်ပြီး လှည့်ပတ်နေရဦးမှာလဲ...'

‘လူကြီးတွေရဲ့ အတွေးကတော့ သူတို့အပိုင်းပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ လူငယ်ချင်း စကားမပြောနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး’

ဆုမိုနှင့် ဝေဇီယီတို့သာ ခိုင်မာသော ရပ်တည်ချက် ရှိနေမည် ဆိုလျှင် တခြားလူတွေ ဘယ်လိုပဲ ကြံစည်ပါစေ၊ အပေါ်ယံကိစ္စသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များသည် ဖုံးကွယ်ထားလျှင် ပို၍ ကြောက်စရာ ကောင်းလှပါ၏။

အချို့သော အရာများကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ‘ဖွင့်ဟဝန်ခံ’ လိုက်ခြင်း မရှိပါက ခန့်မှန်းရခက်သော အခြေအနေများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည် မဟုတ်လား။ စကားတွေကို ဝှေ့ဝိုက်ပြောနေခြင်းက အရာရာကို ပိုပြီး ဝေဝါးသွားစေနိုင်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဝေဇီယီသာ ဤကိစ္စကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် သိသွားခဲ့လျှင် သူမက သူ့ကို ဘယ်လို မြင်သွားမလဲ။

ထို့ကြောင့် ဆုမိုက အရာအားလုံးကို သူမ၏ ရှေ့တွင် ချပြလိုက်ခြင်းပင်။

မြစ်ရေသံများမှာ ‘သည်းသည်းမည်းမည်း’ ထွက်ပေါ်နေပြီး ကြယ်ရောင်စုံသော ညဉ့်ကောင်းကင်အောက်တွင် မြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက်မှ စခန်းအသီးသီး၏ ရွက်တိုင်များ လေတွင် လွင့်ပျံနေသည်ကို မြင်တွေ့နေရ၏။

ဝေဇီယီ၏ မျက်လုံးများဝယ် ‘အံ့အားသင့်ဟန် ရိပ်ခနဲ ထင်သွားသည်’။

သူမသည် နားကြားမှားသည်ဟုပင် ထင်လိုက်မိ၏။

“ဘာ... ဘာပြောလိုက်တယ်...”

ဝေဇီယီက မျက်လုံးအစုံကို ဝိုင်းစက်လျက် မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

“...မင်း ပြောတာကတော့... မင်းရဲ့ အဘိုးက မင်းအတွက် အိမ်ထောင်ဖက် ရှာပေးဖို့ ပြင်နေတာ၊ အဲဒါ ငါ့ကို သဘောကျနေတာဗျ...”

တစ်ကြိမ် ပြောဖူးပြီးသားမို့ ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ပြောရသည်မှာ ဆုမိုအတွက် သိပ်ပြီးတော့ အခက်အခဲ မရှိတော့ပေ။

ဝေဇီယီမှာ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ သူမ ပထမဆုံး စဉ်းစားမိသည်မှာ အချစ်ရေး ကိစ္စရပ်များ မဟုတ်ပေ။

အမှန်တကယ်ပင် ဝေရူဟန်ကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းမျိုး ရှိသည့် လူတစ်ယောက်၊ ဟွာချန်ယွီ ကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ရှိနေသည့် လူတစ်ယောက်အဖို့... ကိစ္စရပ်များကို ဆုံးဖြတ်သည့်အခါ ကလေးကလား ဆန်သော သံယောဇဉ်များကို ရှေ့တန်းတင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမ ကြည့်မြင်သည်မှာ ‘လောကကို ကိုင်လှုပ်’ နိုင်မည့် အခြေအနေကြီး တစ်ခုလုံးကို ဖြစ်သည်။

မကြာသေးခင်ကမှ ဝေဇီယီသည် ဆုမို၏ ဘေးနားတွင် သူမ၏ မူလသဘာဝအတိုင်း နေထိုင်လာခဲ့သော်လည်း... သည်အချိန်တွင် လော့ဖုန်းမဟာမိတ် အဖွဲ့၏ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို စဉ်းစားနေရန် မလိုသောကြောင့်သာ ဖြစ်၏။ သိုင်းလောက၏ အန္တရာယ်များကိုလည်း သူမ ပူပန်နေရန် မလိုပေ။ ဆုမို.. သူမ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသရွေ့ မုန်တိုင်းအားလုံးမှာ ‘ယုံမှားဖွယ် မရှိ’ ငြိမ်သက်သွားမည်သာ။

သူမသည် ဤအေးချမ်းမှုကို နှစ်သက်သဖြင့် သူမ၏ သတိကို လျှော့ချလိုက်ပြီး သူမ၏ စစ်မှန်သော ပုံရိပ်ကို ပြသခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ယခု ဆုမို၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူမ ပထမဆုံး တွေးမိသည်မှာ... ဝေရူဟန်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က လော့ဖုန်းမဟာမိတ် အဖွဲ့အတွက် ဘာကို ဆိုလိုသနည်းဟူ၍ပင်။

အဖြေမှာ ရှင်းလင်းလှပါ၏။

၎င်းက အလွန်တရာ အစွမ်းထက်သော အင်အားစုသစ် တစ်ခုကို ရရှိခြင်းတည်း။

ဆုမို၏ သိုင်းပညာ မည်မျှအထိ မြင့်မားသနည်း ဆိုသည်မှာ ရွှမ်ကျီးတောင်ကြား တိုက်ပွဲတွင် ‘မျက်တောင် တစ်ခတ်မျှသာ’ အချိန်အတွင်း ပေါ်လွင်ခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ယခုည၏ တိုက်ပွဲကလည်း ဆုမိုအပေါ် ထားရှိသော ဝေဇီယီ၏ အမြင်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ဆန်းသစ်စေခဲ့ပြန်၏။ သူ ဘယ်လို သိုင်းကျင့်နေသလဲ ဆိုသည်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီး၊ သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း အတိုင်းအဆမရှိ နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

ထိုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်လှသော မျက်နှာပြင်အောက်တွင် ဘယ်လို ‘အတွင်းအားနှင့် သိုင်းပညာ’ တွေ ကိန်းအောင်းနေသလဲ ဆိုသည်မှာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပေ။

ဤမျှ အစွမ်းထက်သော လူတစ်ယောက်ကိုသာ လော့ဖုန်းမဟာမိတ် အဖွဲ့အတွင်းသို့ ‘သံယောဇဉ်တွယ်’ စေပြီး ပူးပေါင်းနိုင်ခဲ့မည် ဆိုပါက မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ တိုးတက်မှုအတွက် အလွန်ပင် အကျိုးရှိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဆုမိုသည် အာမခံဌာနငယ်လေးတစ်ခု၏ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း... သူသည် သာမန် အာမခံခေါင်းဆောင်တစ်ဦးလား။

ရွှမ်ကျီးတောင်ကြား အတွင်းမှာတင် အနောက်တောင်ပိုင်း သိုင်းလောက၏ အင်အားစု အတော်များများမှာ ဆုမို၏ ကျေးဇူးကို ‘သည်းသည်းမည်းမည်း’ ခံစားခဲ့ရဖူးသည်။ သူ၏ အမိန့်တစ်ခွန်း ရှိလျှင်ပင် ရေတွက်၍ မရနိုင်သော လူများမှာ သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် ကြည့်ပါဦး... သူ၏ လက်ဟန် တစ်ချက်မျှဖြင့်တင် မြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ ဓားပြကြီးများမှာ ‘ရိုသေစွာ’ ဖြင့် ဦးညွှတ်နေကြရသည် မဟုတ်လား။ ဇီယန် အာမခံဌာန၏ အလံတော် လွှင့်ထူထားလျှင် သာမန် အာမခံအဖွဲ့သား တစ်ဦးပင်လျှင် ဤမြစ်ပေါ်၌ အဟန့်အတားမရှိ သွားလာနိုင်ပြီပင်။

ဆုမို... သူ ဇီယန် အာမခံဌာန၏ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်မှာ (၆) လကျော်မျှသာ ရှိသေးပါ၏။ ဤမျှ တိုတောင်းလှသော ကာလအတွင်းမှာပင် သူသည် ဤမျှလောက်သော အရှိန်အဝါကို ရရှိထားပြီ ဖြစ်သည်။ ရှေ့ကို မျှော်ကြည့်မည် ဆိုပါက သူ၏ အောင်မြင်မှုများမှာ ‘တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်’ လာမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ် မလွဲပင်။

တကယ်လို့သာ သူက သူမကို လက်ထပ်ခဲ့မည် ဆိုပါက ဝေရူဟန် ကွယ်လွန်ပြီးနောက် နှစ်ပေါင်း (၁၀၀) တိုင်အောင် လော့ဖုန်းမဟာမိတ် အဖွဲ့သည် ပိုမို တည်ငြိမ်သွားမည် ဖြစ်သည်။ ဝေရူဟန် ရှိနေစဉ်ကထက်ပင် ပို၍ အင်အားကြီးမားလာနိုင်ပါ၏။

ဆုမို ဆိုသည့် နာမည်သည် လော့ဖုန်းမဟာမိတ် အဖွဲ့အတွက် ‘ခိုင်မာသော ကျောက်ဆူးကြီး’ တစ်ခုလို ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ လော့ဖုန်းမဟာမိတ် အဖွဲ့ကို နှောင့်ယှက်ချင်သူ သို့မဟုတ် သူမ၏ ဆံပင်တစ်မျှင်ကို ထိချင်သူတိုင်းသည် ထိုကျောက်ဆူးကြီးက သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာမလား ဆိုသည်ကို ‘ခေါင်းခဲမတတ် စဉ်းစား’ ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ရုံနှင့် ဝေဇီယီသည် အကျိုးအကြောင်းကို နားလည်သွား၏။ သို့သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ‘နှိမ်နင်း’ ခံရသလို စိတ်ပျက်မှုမျိုးတော့ မရှိခဲ့ပေ။ သူ့ကို သဘောကျနေခြင်းမျိုးတော့လည်း မဟုတ်ပြန်ပေ။

သူမသည် သူမ၏ နုပျိုမှုနှင့် အနာဂတ်ကို စတေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ လော့ဖုန်းမဟာမိတ် အဖွဲ့၏ သခင်မလေး တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် လက်ထပ်ရေး ကိစ္စရပ်များကို တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးချေ။ သူမ၏ ဘဝတွင် တစ်သက်လုံး အတူနေသွားမည့် လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေနေခြင်းထက် ပိုမို အရေးကြီးသော ကိစ္စများ ရှိနေသည် မဟုတ်လား။ လော့ဖုန်းမဟာမိတ် အဖွဲ့၏ ကြီးကျယ်သော လုပ်ငန်းစဉ်ကြီးမှာ ဆက်ခံသူ လိုအပ်နေပြီး၊ ၎င်း၏ အနာဂတ်မှာ သူမ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ ဖခင်အတွက် ‘လက်စားချေ’ ရမည့် အရေးက သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တောင်ကြီးတစ်လုံးပမာ ဖိနှိပ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ အမြဲတမ်း တောင့်ခံနေခဲ့ရသည့် အရာများမှာ သူမ၏ အရွယ်နှင့် မလိုက်အောင်ပင် လေးလံလှပါ၏။

လက်ထပ်ခြင်း ဆိုသည်မှာ... သူမ အရင်က တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ယခုမူ ၎င်းမှာ တစ်ခုသော ‘အလဲအလှယ် လုပ်စရာ ပစ္စည်း’ တစ်ခုသာ ဖြစ်နေတော့သည်။ ယခုအခါ ဝေရူဟန်သည် ဤပစ္စည်းကို ဆုမိုအပေါ်တွင် ‘စနစ်တကျ အကွက်ချ’ ပြီး ပုံအောလိုက်ခြင်းပင်။ သူ မဟုတ်လျှင်ပင် အခြားတစ်ဦးဦး ဖြစ်နေပါလိမ့်မည်။

သူမ၏ အဆင့်အတန်းအရ သူမသည် လော့ဖုန်းမဟာမိတ် အဖွဲ့၏ ကံကြမ္မာကို စဉ်းစားနိုင်သည်၊ လောကကြီး တစ်ခုလုံးကိုပင် ‘အမြော်အမြင် ကြီးမားစွာ’ သုံးသပ်နိုင်သော်လည်း... တစ်ခုတည်းသော အရာ... သူမ မိမိကိုယ်ကိုအတွက်တော့ မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ပေ။

ဤသို့ တွေးမိသည့်အခါ ဝေဇီယီသည် ‘သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်လေးလေး ချလိုက်သည်’။ ထို့နောက် ဆုမိုကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရင်း...

“နင့်ရဲ့ အမြင်ကော ဘယ်လိုရှိလဲ...”

“...”

ဆုမို တစ်ခဏမျှ ငိုင်သွား၏။ ဝေဇီယီ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ တည်ငြိမ်နေသောကြောင့်ပင်။ သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ ဆုမို၏ ရပ်တည်ချက်ကို မပြောင်းလဲစေခဲ့ပေ။ သူက ‘ခပ်ပြုံးပြုံး’ လေးဖြင့်ပင် ဆိုလိုက်၏။

“ငါ့မှာ ‘အစ်မယွင်’ ရှိပြီးသားပါ...”

ရိုးရှင်းလှသော စကား (၆) ခွန်းဖြင့် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ‘ဖွင့်ဟဝန်ခံ’ လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ယောက်ျားတစ်ယောက်အတွက် မယားအများအပြား ရှိတာက သိုင်းလောကမှာ သာမန် ကိစ္စတစ်ခုပဲလေ...”

ဝေဇီယီက ဆိုလိုက်၏။

“အစ်မယန်က နင့်ကို အဲဒီလောက်တောင် ‘သံယောဇဉ်တွယ်’ နေတာပဲ... သူက စိတ်ထဲ ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား...”

“...”

ဆုမိုသည် သူမ၏ စကားလုံးများထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု လွဲချော်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

သူက မဟာမိတ် ရှာဖွေရန် ပွင့်လင်းစွာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း... အခုတော့ သူ ရန်သူတစ်ယောက်ကို ဖန်တီးလိုက်မိသလို ခံစားနေရသည်လေ။

သူသည် ခေါင်းကို သာသာလေး ခါယမ်းလိုက်ရင်း...

“နေဦး... သခင်မလေးဝေ... မင်း ပြောတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဗျ...”

ယခုအခါ ဆုမိုသည် သူမ၏ မျက်နှာထက်မှ ‘ကောက်ကျစ်စဉ်းစားသော အပြုံး’ ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ကြောစိမ့်သွားရလေတော့သည်။