အခန်း (၃၈၈-၃၉၀)

အခန်း (၃၈၈) - ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖွင့်ဟဝန်ခံခြင်း (အပိုင်း ၂)

~“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ...”

ဝေဇီယီက ‘ဇဝေဇဝါ’ ဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်၏။

“အဘိုးမှာ ဒီလို အကြံအစည် ရှိတယ်ဆိုရင် ငါကလည်း လိုက်နာရမှာပေါ့... အဲဒါ မဟုတ်ရင် တခြား ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိဦးမှာလဲ...”

“ဒါက မဟုတ်သေးဘူးဗျ...”

ဆုမိုက သူ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။ သူ၏ သိုင်းပညာက ‘အတပ်သိ ပြိုင်ဘက်ကင်း’ သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော်လည်း အချို့သော အခြေအနေများကို နားလည်ရန်မှာမူ ‘ခေါင်းခဲမတတ် စဉ်းစား’ နေရဆဲ ဖြစ်၏။

တစ်ယောက်က အခြေအနေအရပ်ရပ်၏ အကျိုးအမြတ်ကို ကြည့်မြင်နေပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်ကမူ မိမိ၏ ‘သံယောဇဉ်တွယ်’ မှုနှင့် စိတ်ခံစားချက်ကို ရှေ့တန်းတင်နေသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် စကားပြောဆိုမှု လမ်းကြောင်းမှာ ထပ်တူမကျဘဲ လွဲချော်နေပြီပင်။

သူသည် ခေတ္တမျှ ‘အတွေးနက်နေ’ ပြီးမှ ဆိုလိုက်၏။

“ငါ.. ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောတာကို ခွင့်လွှတ်ပါ... ငါ့ အမြင်အရတော့ သခင်မလေးဝေက ငါ့အပေါ်မှာ ဘာအချစ်စိတ်မှ ရှိနေပုံ မရဘူး...”

“မှန်တာပေါ့...”

ဝေဇီယီက ခေါင်းကို.. ညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ငါ..နင်နဲ့ ပေါင်းသင်းနေတာက နင်ဟာ တကယ်ပဲ ခင်မင်ဖို့ ကောင်းတဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ပါ... နင်နဲ့ မိတ်ဆွေ ဖြစ်ချင်တာကလည်း ငါ့ရဲ့ ဘဝမှာ မိတ်ဆွေဆိုတာ အလွန်ပဲ ရှားပါးခဲ့လို့ပေါ့...”

“နင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အစ်မယန်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်... ငါကတော့ နင်တို့အပေါ်မှာ ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မပါဘဲ စစ်မှန်တဲ့ စေတနာနဲ့ ဆက်ဆံနေတာပါ...”

“ဒါက တကယ်ကို ကောင်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့အပေါ် ဘာအချစ်စိတ်မှ မရှိဘဲနဲ့၊ ဒီလို စီစဉ်မှုမျိုးကို ဘာလို့ ဒီအတိုင်း ငြိမ်ပြီး လက်ခံနေရတာလဲ...”

ဆုမို၏ စိတ်ထဲတွင် သူ၏ ဘဝအမြင်များ ‘ဗိုင်းခနဲ’ ပြိုလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ဝေဇီယီက ‘ခပ်ပြုံးပြုံး’ လေးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင် ဆု... နင်က အမြော်အမြင် ကြီးမားတဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ... ဒီကိစ္စကို ငါက ရှင်းပြနေဖို့တောင် လိုမယ် မထင်ဘူးလေ...နင့်အနေနဲ့..ငါ့ရဲ့ နေရာကနေ ဖြစ်စေ၊ ငါ့အဘိုးရဲ့ နေရာကနေ ဖြစ်စေ ၊ ရပ်ကြည့်လိုက်မယ် ဆိုရင်တော့ နားလည်သွားမှာပါ...”

ဆုမိုက မျက်မှောင်ကို ‘သည်းသည်းမည်းမည်း’ ကြုတ်လိုက်၏။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော ရှုထောင့်မှ တစ်ခါမျှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပေ။

စဉ်းစားရန် မေ့လျော့နေခြင်း မဟုတ်သော်လည်း... အဓိကအားဖြင့် ဝေဇီယီ၏ ရှုထောင့်မှနေ၍ မတွေးတောမိခြင်းသာ ဖြစ်၏။ ဝေရူဟန် ဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့ ကြံစည်ရသနည်း ဆိုသည့် အဖြေမှာမူ ‘ယုံမှားဖွယ် မရှိ’ ခန့်မှန်းရ လွယ်ကူလှပါ၏။

သို့သော်လည်း ဝေဇီယီ၏ လက်လျှော့ အရှုံးပေးမှုကမူ... သူ ထင်မှတ်ထားသကဲ့သို့ မဟုတ်ပေ။ ဇာတ်ကားများထဲမှ မြင်တွေ့နေရသည့် ပုံစံမျိုးနှင့်လည်း လုံးဝ ကွဲပြားနေသည် မဟုတ်လား။

သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ‘ခပ်လေးလေး’ ချလိုက်ရင်း...

“သခင်မလေးဝေ...ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ...”

“ဟေ...”

ဝေဇီယီသည် ရယ်ချင်စိတ်နှင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်မှုတို့ ရောပြွမ်းနေသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“ငါက နင့်ကို စိတ်ပျက်အောင် ဘာလုပ်မိလို့လဲ... ပြောပါဦး...”

“ငါ့ စိတ်ထဲမှာတော့ သခင်မလေးဝေဟာ ကိုယ်ပိုင် ရပ်တည်ချက် ရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ... ငါတို့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့တုန်းကဆိုရင် မင်းဟာ အလွန်ကို ‘ပါးရည်နပ်ရည် ရှိပြီး စွန့်စားတတ်’ တဲ့သူ တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ပြသခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား...မင်းက သာမန် မိန်းကလေး တစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး...”

“ဒီလို လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို သူတစ်ပါးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စီမံခွင့် ရမှာလဲ...”

“မင်းရဲ့ ဉာဏ်ရည်နဲ့ သိုင်းပညာအရ ဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ ဘဝမှာ ရှိတဲ့ အပြောင်းအလဲ အားလုံးကို ခင်ဗျားရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ ဆုပ်ကိုင်ထားသင့်တာပေါ့... အနာဂတ်က ဘယ်လို ဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာကို သူတစ်ပါးက မဟုတ်ဘဲ မင်းကိုယ်တိုင်ကပဲ ‘ယတိပြတ်’ ဆုံးဖြတ်ရမှာ မဟုတ်လား...”

ဆုမိုက ‘တည်ကြည်လေးနက်’ စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ဝေဇီယီက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“နင် ပြောတာလည်း မှန်ပါတယ်...”

“သခင်မလေးဝေက ငါ့ စိတ်ထဲမှာ အရှုံးကို အလွယ်တကူ ‘ဖွင့်ဟဝန်ခံ’ တတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး..”

ဆုမိုက ဆက်ပြောလိုက်၏။

“အရင်တုန်းက မင်းရဲ့ အဖေ... ဝေမိသားစုရဲ့ သားကြီးဟာ ဟိန်မြစ်နားမှာ လုပ်ကြံခံခဲ့ရတယ် မဟုတ်လား... သတိရပါဦး... ငါတို့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့တုန်းက မင်း.. ဒီအကြောင်းကို ငါ့ကို ပြောပြခဲ့တယ်လေ... ဒီဘဝမှာ မင်း အလိုချင်ဆုံး အရာက အဲဒီကိစ္စအတွက် ‘လက်စားချေ’ ဖို့ပဲ မဟုတ်လား...”

“ဒီကိစ္စက ဘယ်လောက်အထိ ခက်ခဲသလဲ ဆိုတာ ငါ ရှင်းပြနေဖို့ မလိုပါဘူး... မင်းကိုယ်တိုင်လည်း သိပြီးသားပါ... အဲဒီကိစ္စကို လက်လျှော့ဖို့ တစ်ခါလောက်တောင် စဉ်းစားဖူးရဲ့လား...”

“အဖေရဲ့ ရန်ကြွေးက ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ မြေကြီးကြားမှာ နှစ်ခု မရှိနိုင်ဘူးလေ... ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလွယ်တကူ လက်လျှော့နိုင်မှာလဲ...”

ဝေဇီယီက တည်ကြည်စွာဖြင့် ပြန်လည် ပြောဆိုလိုက်၏။

“ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လည်း ပျော့ခွေပြီး လဲကျ သွားရပါစေဦးတော့... ဒီကိစ္စကိုတော့ အဆုံးအထိ စုံစမ်းရမှာပဲ...”

“ဒါပေါ့... အဲဒါပဲလေ...”

ဆုမိုက ဆိုလိုက်၏။

“ဒါမှ ငါ သိတဲ့ သခင်မလေးဝေပေါ့... မင်းက ပန်းတိုင်တစ်ခုကို သတ်မှတ်ပြီးပြီ ဆိုရင်တော့ ဘယ်တော့မှ အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်သလို သူတစ်ပါးရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကိုလည်း ခံမှာ မဟုတ်ဘူး... မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကြီးက မင်းရဲ့ အဘိုး ဖြစ်နေရင်တောင်မှပဲ မင်းရဲ့ အနာဂတ်ကို သူက လွယ်လွယ်နဲ့ စီမံလို့ မရသင့်ဘူးလေ...”

“ဟားဟားဟားဟား..”

ဝေဇီယီက အားရပါးရ ရယ်ချလိုက်တော့သည်။

“နင့်ရဲ့ ရပ်တည်ချက်က တကယ်ကို ရယ်စရာ ကောင်းတာပဲ... ငါ့ကို လက်ထပ်ရမှာက နင်ပဲ ‘နှိမ်နင်း’ ခံရသလိုမျိုး ပြောနေတာပဲ...”

“ကြီးကျယ်လှတဲ့ လော့ဖုန်းမဟာမိတ် အဖွဲ့ကြီး ..နင့်လက်ထဲ ရောက်လာမယ့် ကိစ္စကို ထားပါဦး... ငါက ကောင်းကင်ဘုံက နတ်သမီးလေးလို လှပချောမောတယ်လို့ မပြောနိုင်ရင်တောင်မှပဲ... ကြည့်ပျော်ရှုပျော်တော့ ရှိမှာပါ၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား...”

“... သခင်မလေးဝေက ကောင်းကင်ဘုံက နတ်သမီးတွေထက်တောင် ပိုပြီး လှပချောမောပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက ငါ.. တစ်သက်လုံး ‘သံယောဇဉ်တွယ်’ နေရမယ့်သူက မင်း မဟုတ်လို့ပါပဲ...”

“နင်က အစ်မယန်အပေါ်မှာ အရမ်း ချစ်မြတ်နိုးပြီး သူ့ကို စိတ်မနာစေချင်တာပဲ... ဒါက တကယ်ကို လေးစားဖို့ ကောင်းတဲ့ စိတ်ဓာတ်ပါပဲ..”

ဝေဇီယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ‘ခပ်လေးလေး’ ချလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်၏။

“အဘိုးရဲ့ ကြိုးစားမှုကိုလည်း ငါ နားလည်သလို၊ အခု နင့်ရဲ့ အတွေးတွေကိုလည်း ငါ နားလည်သွားပါပြီ...”

“ဒီကိစ္စကို ခေတ္တခဏ ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကြရအောင်... အရင်လိုပဲ မိတ်ဆွေတွေအဖြစ် ဆက်ပြီး နေကြတာပေါ့...”

“ခေတ္တခဏ ဘေးဖယ်ထားမယ် ဟုတ်လား...”

ဆုမိုက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ တစ်စုံတစ်ခု လွဲချော်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

“ဘာလို့ ‘ခေတ္တခဏ’ လို့ ပြောရတာလဲ...”

“အခုလောလောဆယ်အတွက်ပဲလေ...”

ဝေဇီယီက ‘ခပ်ပြုံးပြုံး’ လေးဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“အဘိုးက ငါ့အတွက် တောက်ပတဲ့ လမ်းစတစ်ခုကို ပြသခဲ့တာပဲ... အရင်က ငါ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးတဲ့ လမ်းစပေါ့... တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့မှာ ငါဟာ လမ်းပိတ်သွားပြီး ရှေ့ဆက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး ဆိုရင်တော့... ခက်ခဲရင်တောင်မှ ဒီလမ်းကို လျှောက်လှမ်းနိုင်ဖို့ ကြိုးစားရမှာပေါ့...”

“ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်ကတော့ လမ်းပိတ်နေတဲ့ အချိန် မဟုတ်သေးဘူးလေ... ဒါကြောင့် နင်ပြောသလိုပဲ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားနဲ့ပဲ ကြိုးစားပြီး ညှိနှိုင်းကြည့်ရမှာပေါ့...”

“တကယ်လို့ ငါသာ အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ရင်... နင့်ကို ဘာလို့ အလွယ်တကူ ‘နှိမ်နင်း’ ခွင့် ပေးရမှာလဲ...”

“ဒါပေမဲ့ ငါသာ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး ဆိုရင်တော့... ဖြတ်လမ်း ရှိနေပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ လမ်းအဝေးကြီးကို ပတ်လျှောက်နေရဦးမှာလဲ...”

“... ငါ့စကားကို နားထောင်ပါဦး... ဒီလမ်းက ကြည့်လိုက်ရင်တော့ ဖြတ်လမ်းလိုလို၊ လမ်းစကောင်းလိုလို ရှိပေမဲ့... တကယ်တော့ ဒါက လုံးဝ ‘ယုံမှားဖွယ် မရှိ’ တဲ့ လမ်းပိတ်ကြီးပဲ...”

ဆုမိုက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။

“ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ငါ့အဖေဟာ လူတော်တော်များများကို အကြွေးတသ်မိခဲ့လို့ နောင်တရခဲ့ဖူးတယ်... အဲဒီနေ့က မြို့စားအိမ်တော်မှာ မင်း ပြောခဲ့တာ တကယ်ပဲ မှန်ပါတယ်...”

“စိတ်မပါဘဲနဲ့ ဘာလို့များ လာပြီး ‘သံယောဇဉ်တွယ်’ ဖို့ ကြိုးစားနေရမှာလဲ... ငါကတော့ ဘယ်သူ့ဆီကမှ ‘အချစ်ရန်ကြွေး’ တွေကို မယူချင်သလို၊ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း မလှည့်စားချင်ဘူး... အစ်မယန်က ငါ့ကို ‘သည်းသည်းမည်းမည်း’ ချစ်သလို၊ ကျွန်တော်ကလည်း သူ့ကို အဲဒီလောက်အထိပဲ ပြန်ချစ်တယ်... မင်းရဲ့ အဲဒီလမ်းကတော့ အစကတည်းက ပိတ်ဆို့နေခဲ့ပြီဗျ...”

“ဒါဆိုရင်တော့...ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုပဲ ကျန်တော့တာပေါ့...”

ဝေဇီယီက ဆုမိုကို ‘မမှိတ်မသုန်ကြည့်’ လိုက်၏။

“ဘယ်လို ရွေးချယ်စရာလဲ...”

“ငါ.. အရမ်း ခက်ခဲနေတဲ့ အခြေအနေမျိုး ရောက်လာရင် ရွှမ်လုံ ရေတပ်စခန်း ခေါင်းဆောင်ကြီးလိုမျိုး ‘ခေါင်းဆောင် ဆု... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး’ လို့ အော်ခေါ်လိုက်မယ်လေ... ဘယ်လိုလဲ...”

“ဒါကတော့ မင်းရဲ့ အဲဒီ ‘ဖြတ်လမ်း’ ထက်စာရင်တော့ ပိုပြီးတော့ အသုံးဝင်မှာ သေချာပါတယ်...”

“ကံကောင်းတာက နင်က ဒီလမ်းကိုလည်း ပိတ်ထားတယ်လို့ မပြောလိုက်တာပဲ...”

ဝေဇီယီသည် ‘သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်လေးလေး’ ချလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်၏။

“အဲဒါကတော့ အဘိုးက နင့်ကို ပြောပြချင်နေတဲ့ ကိစ္စပါပဲ...” ။

အခန်း (၃၈၉) - ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖွင့်ဟဝန်ခံခြင်း (အပိုင်း ၃)

~“မှန်တာပေါ့...”

“အင်း... အဘိုးကတော့ သူ့ရဲ့ တစ်သက်လုံးကို လော့ဖုန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့အတွက်ပဲ ပုံအောပေးခဲ့တာလေ။ အခု သူ့ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ စိတ်ပူစရာ နှစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်... တစ်ခုက မဟာမိတ်အဖွဲ့၊ နောက်တစ်ခုကတော့ ငါပဲ...”

ဝေဇီယီက ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချရင်း ဆုမိုကို တစ်ချက် ‘မသိမသာ’ ကြည့်လိုက်၏။

“ခေါင်းဆောင် ဆု... ငါ့ကို ပြောစမ်းပါဦး... လူတစ်ယောက်က သူ့ဘဝရဲ့ နေဝင်ချိန်ကို ရောက်နေတာတောင် ငါ့ရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် စိတ်ပူနေတုန်းပဲ ဆိုရင်... ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်ကို သူက စီမံနေပါတယ်ဆိုပြီး ငါက သူ့အပေါ် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်နာရက်မှာလဲ...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဆုမိုမှာ ခေတ္တမျှ ငိုင်သွားမိတော့သည်။

သူသည်လည်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ‘ခပ်လေးလေး’ ချလိုက်ရင်း...

“သခင်မလေးဝေက... တကယ်ပဲ တခြားလူတွေနဲ့ မတူဘဲ ထူးခြားလွန်းပါတယ်...”

“ဟုတ်တာပေါ့...”

ဝေဇီယီက ‘ခပ်ပြုံးပြုံး’ လေး ပြောလိုက်ပေမယ့် သူမ၏ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာတော့ နာကျင်မှုတွေ အရိပ်ထင်နေ၏။

“နင့်အနေနဲ့ ငါ့ရဲ့ နေရာမှာသာ ဆိုရင်ပေါ့... လူမမယ်အရွယ်ကတည်းက အဖေကို သတ်သွားတဲ့ ရန်သူကို လက်စားချေဖို့ ရင်ထဲမှာ အမြဲတမ်း တေးထားရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲဆိုတာတောင် မသိရဘူး... အဲဒီလူ ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲ၊ သိုင်းပညာက ဘယ်လောက် အဆင့်မြင့်လဲ၊ နောက်ခံက ဘာလဲဆိုတာလည်း မသိရဘူး... တစ်နေ့မှာ လက်စားချေနိုင်ဖို့အတွက် နေ့ရောညပါ သွေးကုန်ခန်းမတတ် ကြိုးစားကျင့်ကြံရတယ်ဆိုတာ ဘယ်လောက် ပင်ပန်းမလဲ...”

“အဲဒီလိုနဲ့ ကြိုးစားနေတုန်းမှာပဲ... တစ်ယောက်ယောက်က လာပြီး နင်ဟာ နောင်တစ်ချိန်မှာ ကြီးကျယ်လှတဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီးကို ဆက်ခံရမယ့်သူလို့ ပြောတယ် ဆိုပါစို့...”

“နင် ဝမ်းသာရမလား မသိခင်မှာတင်... သူတို့က ထပ်ပြောတယ်၊ ဒီမဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲမှာ နင့်ကို သေစေချင်နေတဲ့၊ ကောက်ကျစ်တဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေ အများကြီး ရှိနေတယ်တဲ့... နှစ်လ၊ သုံးလ တစ်ခါတော့ နင့်ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားကြလိမ့်မယ်တဲ့...”

“ဒီလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ ဆယ်စုနှစ် တစ်ခုမက ဖြတ်သန်းခဲ့ရမယ် ဆိုရင်တော့... ခေါင်းဆောင် ဆုတောင်မှပဲ ငါ့လိုမျိုး ထူးခြားတဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ.. ထင်တယ်နော်...”

“...”

ဆုမိုသည် တစ်ခဏမျှ စကားလုံးများ ပျောက်ရှသွားသော်လည်း မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိ၏။

“သခင်မလေးဝေ... မင်း အရွယ်ရောက်လာဖို့ တကယ်ကို ခက်ခဲခဲ့မှာပဲ... ဒါပေမဲ့ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကြီးက မင်းရဲ့ ကိစ္စတွေကို ပြင်ပလူတွေ မသိအောင် အသေအချာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား...”

“ဒီကိစ္စနဲ့ မဆိုင်တဲ့လူတွေအတွက်တော့ ဒါက အင်မတန် နက်ရှိုင်းတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ပေါ့... ဒါပေမဲ့ ဒီလောကကြီးမှာ လေလုံတဲ့ အုတ်တံတိုင်းရယ်လို့တော့ မရှိပါဘူး...”

“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်... အဘိုးက ငါ့ကို လန်ယွဲ့နန်းတော်ဆီ ပို့ခဲ့တာက ကျွန်မ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူရဲ့ လက်ထဲမှာ ‘ဗိုင်းခနဲ’ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့လို့ပဲ...”

“သူတို့က တကယ်ပဲ...”

ဝေဇီယီ၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ‘ရိပ်ခနဲ’ ထင်သွားပြီး ဆုမို၏ အနားသို့ တိုးကာ ခပ်တိုးတိုး ပြောပြလိုက်၏။

ဆုမိုမှာမူ ထိုစကားကြောင့် အံ့အားသင့်ကာ မျက်လုံးများ ဝိုင်းစက်သွားရတော့သည်။

“မင်း ပြောချင်တာက... သူတို့က မင်းရဲ့ နို့ထိန်းကိုတောင် စည်းရုံးနိုင်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား...”

“မှန်တာပေါ့... ငါ လူမှန်းသိလာတဲ့ အခါကျမှပဲ အမေ့ဆီကနေ ပြန်ကြားရတာ... နို့ထိန်းက ငါ့ကို... အဆိပ်ခတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာတဲ့...”

“ကံကောင်းလို့ အမေက အချိန်မီ သတိထားမိလိုက်လို့ပေါ့၊ မဟုတ်ရင်တော့ ငါ..ပုခက်ထဲမှာတင် အသက်ပျောက်သွားမှာ သေချာတယ်...”

“ဒီအဖြစ်အပျက်တွေရယ်၊ ငါ့ရဲ့ အဖေနဲ့ ဦးလေးနှစ်ယောက် ကွယ်လွန်ခဲ့ရတဲ့ သင်ခန်းစာတွေရယ်ကြောင့်... အဘိုးက ငါ့ကို လော့ဖုန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထားရက်တော့မှာလဲ...”

“ဒါပေမဲ့ ဒီကျယ်ပြောလှတဲ့ တုန်းဟွမ်တစ်ခွင်မှာ ငါ့ကို ‘နှိမ်နင်း’ မခံရအောင် ကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ နေရာကလည်း အလွန်ပဲ ရှားပါးခဲ့တယ်လေ...”

“နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက သူများဆီမှာ အကူအညီတောင်းပြီး ကျွန်မကို လန်ယွဲ့နန်းတော်ဆီ ပို့ခဲ့ရတာပေါ့၊ အဲဒီမှာပဲ ပညာသင်ကြားရင်းနဲ့ပေါ့...”

ဝေဇီယီက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ စကားကို ဖြတ်လိုက်၏။

“အို... ငါလည်း ဘာလို့ နင့်ကို ဒါတွေ လာပြောနေမိပါလိမ့်... နင်..ငါ့ကို သနားသွားအောင် လုပ်နေသလို ဖြစ်နေပြီ...”

“တကယ်တော့ သနားစရာ ကောင်းတယ်ဆိုတာလည်း ငါ့အလှည့် မဟုတ်ပါဘူး... ဒီလောကကြီးမှာ သနားစရာ ကောင်းတဲ့လူတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား... သတ္တဝါတိုင်းက ဒုက္ခခံနေကြရတာပဲ၊ ငါတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူး...”

“အနည်းဆုံးတော့ ငါ့မှာ အဘိုး ရှိသေးတယ်၊ အမေ ရှိသေးတယ်၊ ပြီးတော့ ကြီးကျယ်လှတဲ့ လော့ဖုန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီးလည်း ရှိနေသေးတာပဲ...”

ဆုမိုသည် ‘သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်လေးလေး’ ချလိုက်မိသည်။ ဘာပြန်ပြောရမည်ကိုပင် သူ မသိတော့ပေ။

သို့သော်လည်း ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်ရင်း သူ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွား၏။

“ဒါနဲ့... မြို့စားမင်း ဟွာ ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို တခြားလူတွေ သိကြလား...”

“ဘယ်သိပါ့မလဲ...”

ဝေဇီယီက ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။

“နင် ကြားဖူးတဲ့ ငါ့ရဲ့ အကြောင်းတွေထဲမှာ ငါ့အမေက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ပါဖူးလို့လား...”

“တကယ်လို့ မင်းသာ ငါ့ကို မပြောပြခဲ့ဘူး ဆိုရင်တော့ မြို့စားမင်း ဟွာ နဲ့ မင်းဟာ ဒီလို ပတ်သက်မှု ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ့ တစ်သက်လုံး ခန့်မှန်းမိမှာ မဟုတ်ဘူး...”

“အဲဒါကြောင့်ပေါ့...”

ဝေဇီယီက ခေါင်းကို သာသာလေး ညိတ်လိုက်၏။

“အဲဒီတုန်းက အဘိုးက အမေရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ဖျောက်ပစ်ခဲ့တာပေါ့။ ‘ရွှေပုစဉ်း အခွံလဲတဲ့ ဗျူဟာ’ ကို သုံးပြီး ဟွာချန်ယွီ ဆိုတဲ့ နာမည်ကို အသက်သွင်းခဲ့တာ။ အတိတ်နဲ့ ပတ်သက်သမျှ အဆက်အသွယ်တွေ အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ပြီး အခုတော့ မြို့စားမင်း ဟွာ ဖြစ်လာခဲ့တာပေါ့...”

“တကယ်လို့သာ ဒါကို လူတိုင်း သိနေမယ် ဆိုရင်တော့... ငါတို့လည်း ဘာပြဇာတ်မှ ကပြနေဖို့ လိုတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ...”

“အင်း... ဒါကတော့ အကျိုးအကြောင်း ဆီလျော်ပါတယ်...”

“တော်ပြီ... အများကြီး မပြောတော့ဘူး...”

ဝေဇီယီက ဆိုလိုက်၏။

“ငါ သွားအိပ်တော့မယ်။ တစ်ညလုံး နင့်နောက်ကို လိုက်ပြေးနေရတာနဲ့တင် ပင်ပန်းနေပြီ... ပြီးတော့မှ အဘိုးက နင့်ကို ငါနဲ့ ပေးစားချင်နေတာဆိုတာ သိရတယ်... ဒါကို နင်က လက်မခံဘူးဆိုတော့ ဒါက ဘာအခြေအနေကြီးလဲ...”

“ဒီလိုဖြစ်မှန်းသိရင် နင့်ကို မမေးခဲ့တာ ပိုကောင်းမယ်...”

သူမသည် ခေါင်းကို တခါခါဖြင့် သင်္ဘောခန်းအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်ကာ အနားယူသွားလေတော့သည်။

ဆုမို၏ နှုတ်ခမ်းထောင့် ‘မသိမသာ’ လှုပ်ရွသွား၏။

‘အာ ..ဒါဆိုလည်း... လာပြီးတော့ မမေးနဲ့လေ...’

သူမ သင်္ဘောခန်းဝတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဆုမိုသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်တိုးတိုး ချလိုက်မိသည်။

ယနေ့ညတွင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ‘ဖွင့်ဟဝန်ခံ’ လိုက်ခြင်းက သူ လိုချင်သည့် ရလဒ်မျိုး အပြည့်အဝ မရခဲ့သော်လည်း... သူ၏ ရပ်တည်ချက်ကိုမူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသနိုင်ခဲ့ချေပြီ။

ဝေဇီယီ၏ အတွေးများမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို လေးနက်နေသော်လည်း၊ သူတို့ကြားတွင် ထိုကဲ့သို့သော ‘သံယောဇဉ်တွယ်’ မှုမျိုး မရှိကြောင်းကိုမူ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ နောက်နောင်တွင်လည်း ရှုပ်ထွေးမှုများ ရှိလာလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

သူသည် ကြိုးစားအားထုတ်ပြီးသည့်နောက်မှပင် ဖိအားများကြားမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချကာ စိတ်အေးသွားရတော့၏။

သို့သော်လည်း... ဒီအကြောင်းကို နောင်ကျရင် ‘အစ်မယွင်’ ကို ပြောပြသင့်သလား...

ဆုမိုသည် စဉ်းစားရင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိ၏။ ယန်ရှောင်ယွင်သာ ဤအကြောင်းကို သိသွားခဲ့လျှင် အရာရာမှာ သူ ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်သော လမ်းကြောင်းသို့ ‘တစ်ဟုန်ထိုး’ ရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။

‘ဒါနဲ့... အဲဒီ ဓားသမားရဲ့ အဆင့်အတန်းက ဘာဖြစ်မလဲ...’

ဆုမို၏ အတွေးများမှာ ထိုဓားသမားထံသို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။ သူသည် ထိုကိစ္စကို အလေးအနက် စဉ်းစားရင်း အာမခံပစ္စည်းများ၏ ဘေးတွင် ပြန်လည်၍ စောင့်ကြပ်နေမိတော့၏။

...

...

မြစ်ကမ်းနားက ထူထပ်သည့် တောအုပ်တစ်ခုအတွင်းမှာတော့...

ဝတ်စုံနက် လူက ကျီရှောက်မင်၏ ကျောပြင်မှ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

ကျီရှောက်မင်က မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ပေမယ့် စကားမပြောနိုင်ခင်မှာတင် သွေးတွေ ‘ဝေါ့ခနဲ’ အန်ချလိုက်ရပြီး မျက်နှာကလည်း ပြာနှမ်းသွားတော့သည်။

“စစ်သူကြီး.....”

“ငါ နည်းနည်း ပေါ့ဆသွားတယ်... ဇီယန် အာမခံဌာနက ဆုမိုက ဒီကိစ္စထဲမှာ ဝင်ပါလာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး...”

ဝတ်စုံနက်လူက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရင်း ဆိုလိုက်၏။

“ဇီယန် နတ်ဘုရား လက်ဝါး ကတော့ တကယ်ပဲ ဇီယန်ဂိုဏ်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း သိုင်းပညာပဲ။ အဲဒီ ‘အတွင်းအား’ က မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သွေးကြောတွေကို ‘မီးလောင်။သလို လောင်ကျွမ်းသွားစေတာပဲ။ တကယ်လို့ မင်းရဲ့ ‘နဂါးဟိန်းသံ ကျင့်စဉ်’ သာ မရှိခဲ့ဘူး ဆိုရင်တော့ မင်းဟာ အခုလောက်ဆို အလောင်းဖြစ်နေလောက်ပြီ။ ဒါကလည်း သူက လက်ညှာတာခဲ့လို့ပဲ...”

ကျီရှောက်မင်က အားယူပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရင်း...

“ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် စစ်သူကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။ တကယ်ပါပဲ... ဆုမိုရဲ့ သိုင်းပညာက ဒီလောက်အထိ ‘မွှေနှောက်ချောက်ခြား’ စရာ ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး...”

“တကယ်ပဲ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းတာပါ...”

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ဝတ်စုံနက် လူက ချောင်းတစ်ချက် ဆိုးလိုက်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

“စစ်သူကြီး... ခင်ဗျား.....”

ကျီရှောက်မင် တစ်ချက် ထိတ်လန့်သွား၏။

သို့သော် ဝတ်စုံနက် လူက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ဟန့်တားလိုက်ပြီး...

“သူက မြစ်ကြောင်း ကိစ္စတွေထဲမှာ ဝင်ပါလာပြီ ဆိုမှတော့... အရင် စီမံကိန်းတွေကို ခေတ္တခဏ ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကြတာပေါ့။ အခု ငါတို့ရဲ့ အဓိက လုပ်ငန်းက ‘ထျန်းချူမြို့’ ကို အမြန်ဆုံး သွားဖို့ပဲ...”

သူသည် ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ပြီး ကျီရှောက်မင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

“အဲဒီလူ ဘယ်မှာလဲဆိုတာကို ခင်ဗျား ခြေရာခံမိပြီလား...”

“... မရသေးဘူးဗျ...”

ကျီရှောက်မင်၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

“သူ့ကို အမြန်ဆုံး ရှာတွေ့လေ ပိုကောင်းလေပဲ။ သူသာ အသက်ရှင်နေသရွေ့တော့... လူတော်တော်များများက စိတ်အေးနိုင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ဝတ်စုံနက် လူက ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏ ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး၊ ညဉ့်မှောင်ထည်အတွင်းသို့ ‘ရုတ်ချည်း’ တိုးဝင် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့၏။

အခန်း (၃၉၀) - ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ တိုက်ပွဲဝင်စို့

~နောက်တစ်နေ့ နံနက် မိုးသောက်ယံ အချိန်၌ ဖြစ်ပါသည်။

ဆုမိုသည် သင်္ဘောကုန်ပတ်ပေါ်သို့ စောစီးစွာ ရောက်ရှိနေခဲ့၏။

၎င်းမှာ နံနက်ခင်း၏ လတ်ဆတ်သော လေပြေကို ခံစားရန် မဟုတ်ဘဲ မြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက်မှ ရေတပ်စခန်း ခေါင်းဆောင်များကို နှုတ်ဆက်ရန် ဖြစ်ပါသည်။

လွန်ခဲ့သောညက ကင်းထောက်များ၏ သတင်းပေးချက်အရ မြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ ဓားပြများမှာ ‘သည်းသည်းမည်းမည်း’ ဆုတ်ခွာသွားကြပြီဖြစ်ပြီး သူတို့၏ တပ်ဖွဲ့များမှာလည်း အသီးသီး စခန်းသို့ ပြန်သွားကြပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရ၏။ သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သောညက အချိန်လွန်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဆုမို၏ အနားယူမှုကို မနှောင့်ယှက်ရဲကြသောကြောင့် ယခုနံနက်မှသာ လာရောက် အသိပေးကြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

ဤအဖြစ်အပျက်ကို အသိပေးပြီးသည့်နောက် စုစည်းထားသော သင်္ဘောခံတပ်ကြီးမှာလည်း တစ်စစနှင့် ‘ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်’ ကာ လူစုကွဲသွားကြတော့၏။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ခရီးလမ်း၌ ‘မျက်တောင် တစ်ခတ်မျှသာ’ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အနှောင့်အယှက်လေးမှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။

ဆုမိုသည် ခေါင်းဆောင်အသီးသီးကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် တာဝန်ခံကျန့်က လူများကို အမိန့်ပေးကာ သင်္ဘောကို ဆက်လက် ခရီးနှင်စေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဤအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် ဆုမိုအပေါ် ထားရှိသော တာဝန်ခံကျန့်၏ သဘောထားမှာ ‘တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်’ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

စကားပြောဆိုသည့်အခါတိုင်းတွင် သူသည် ‘နွေဦးနေရောင်ခြည်လို နွေးထွေးသည့်’ ဆက်ဆံရေးမျိုးဖြင့် ချော့မော့ပြောဆိုနေတတ်ပါ၏။ အစားအသောက်နှင့် သေရည်ကောင်းများကိုလည်း အချိန်မှန် ပို့ဆောင်ပေးနေ၏။ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ... ဆုမိုသည် ၎င်းတို့ကို တစ်ခါမျှ မသုံးဆောင်ခဲ့ခြင်းပင်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤသင်္ဘောမှာ သူ၏ကိုယ်ပိုင် မဟုတ်ပေ။ တာဝန်ခံကျန့်သည် လူကောင်းတစ်ဦးဟု ထင်ရသော်လည်း လူတစ်ယောက်၏ စိတ်ဓာတ်ကို သိရှိရန်မှာမူ ခက်ခဲလှပါ၏။

'ခရီးသွားတဲ့အခါမှာတော့ အမြဲတမ်း သတိရှိရှိနဲ့ စောင့်ကြည့်နေတာက အကောင်းဆုံးပဲ...'

ဆုမိုသည် မိမိ၏ စိတ်ထဲ၌ ထိုသို့ ‘မသိမသာ ရေရွတ်’ လိုက်မိ၏။

နောက်ထပ် (၂) ရက်ကြာပြီးနောက် သူတို့သည် ကျိယန် ကူးတို့ဆိပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

သင်္ဘောအောက်ထပ်မှ အာမခံဌာန၏ ပစ္စည်းသေတ္တာများကို အကုန်အစင် ချလိုက်ကြပြီ ဖြစ်၏။ ပစ္စည်းများကို မြင်းလှည်းများပေါ်သို့ တင်ဆောင်ကာ မြင်းများကိုလည်း ‘ကပျာကယာ’ အသင့်ပြင်လိုက်ကြသည်။ ဆုမို၏ လက်ဟန်တစ်ချက်အောက်တွင် ဇီယန် အာမခံဌာန၏ အလံတော်မှာ လေထဲတွင် တဟူးဟူး လွင့်ပျံလာတော့၏။

တာဝန်ခံကျန့်နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများမှာ သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းလေ့မရှိသော်လည်း ဆုမိုကိုမူ ‘သည်းသည်းမည်းမည်း’ လိုက်လံ နှုတ်ဆက်နေကြသည်။

“ကျွန်တော့်ရဲ့ လှေငယ်လေးပေါ်မှာ ခေါင်းဆောင် ဆုလို ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တင်ဆောင်ခွင့် ရခဲ့လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး မထင်ထားခဲ့ဘူးဗျာ...”

“ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက ကျွန်တော်တို့ ဆုံတွေ့ရတဲ့ အချိန်က သိပ်ပြီးတော့ တိုတောင်းလွန်းတာပဲ... နောက်တစ်ချိန်မှာ ပြန်ပြီး ဆုံတွေ့ကြဖို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်နေပါတယ်ဗျာ...”

ထိုအခါ၊ ဆုမိုက အားရပါးရ ရယ်လိုက်ရင်း...

“ကျွန်တော့်ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းက လော့ရှားမြို့မှာပါ... တကယ်လို့ တာဝန်ခံကျန့်အနေနဲ့ ပြန်တွေ့ချင်တယ် ဆိုရင်တော့ လော့ရှားမြို့ကို ဖြတ်သွားတဲ့အခါ ဇီယန် အာမခံဌာနမှာ ကျွန်တော့်ကို လာရှာလို့ ရပါတယ်ဗျ... အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ ကျွန်တော်ကပဲ အိမ်ရှင်အဖြစ် တာဝန်ယူပြီး တာဝန်ခံကျန့်ကို သေရည်ကောင်းနဲ့ သေချာပေါက် တည်ခင်းဧည့်ခံပါ့မယ်...”

“ဒါ ကတိပဲနော်...”

“စိတ်ချပါဗျာ...”

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် နှစ်ယောက်သားမှာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ကြ၏။

ရယ်မောပြီးနောက် တာဝန်ခံကျန့်က လီကျုံးချန်ကို ‘မသိမသာ’ မျက်ရိပ်ပြလိုက်ရာ လီကျုံးချန်သည် သေတ္တာတစ်လုံးကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ဆုမို တစ်ခဏမျှ ‘ဇဝေဇဝါ’ ဖြစ်သွားပြီး...

“တာဝန်ခံကျန့်... ဒါက ဘာလဲဗျ...”

“ဒါကတော့ တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပါဗျာ...”

“...တာဝန်ခံကျန့်ကလည်း သိပ်ပြီးတော့ အားနာစရာ ကောင်းအောင် လုပ်နေပြန်ပြီ... ဒါနဲ့ ဘာကို တောင်းပန်တာလဲဗျ...”

“အင်း...”

တာဝန်ခံကျန့်က ‘သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်လေးလေး’ ချလိုက်ရင်း...

“ကျွန်တော် ခေါင်းဆောင် ဆုကို အမှန်အတိုင်း ‘ဖွင့်ဟဝန်ခံ’ ပါရစေဗျာ... ခေါင်းဆောင် ဆုကလည်း ကျွန်တော့်အပေါ် စိတ်မဆိုးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”

“သင်္ဘောပေါ်မှာ ရှိနေတုန်းက ကျွန်တော် ခေါင်းဆောင် ဆုကို အထင်ကြီးခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့... တကယ့် ‘ပြိုင်ဘက်ကင်း’ တဲ့ ပညာရှင် တစ်ယောက်အဖြစ်တော့ လေးလေးနက်နက် မယူဆမိခဲ့ဘူးဗျ...”

“လက်ဆောင်တွေ အပြန်အလှန် ပေးတယ်ဆိုတာကလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ စီးပွားရေးသမား ပီပီ လူမှုဆက်ဆံရေး တစ်ခုပါပဲ...”

“အမြဲတမ်း ‘ခပ်ပြုံးပြုံး’ နေပြီး မိတ်ဆွေဖွဲ့တာက ချမ်းသာဖို့ လမ်းစပဲ မဟုတ်လား...”

“ဒါပေမဲ့ ‘မိုင်ထောင်ချီ မြင်ကွင်း ကြည့်မှန်ပြောင်း’ ကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့တုန်းကတော့ ကျွန်တော် နည်းနည်း ပေါ့ဆသွားခဲ့တယ်ဗျ...”

“အဲဒီတုန်းက ခေါင်းဆောင် ဆုက နောင်တစ်ချိန်မှာ နန်ဟိုင် ပင်လယ်ပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ‘လောကကို ကိုင်လှုပ်’ နိုင်မယ့်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မတွေးမိခဲ့ဘူးလေ...”

“ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်တော် ရှင်းပြဖို့ မေ့လျော့နေခဲ့တဲ့ အချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်ဗျ...”

“ဟေ...”

ဆုမိုက ‘ခပ်ပြုံးပြုံး’ လေးဖြင့်ပင် ဆိုလိုက်၏။

“တာဝန်ခံကျန့် ပြောတာက ဒီ ‘မိုင်ထောင်ချီ မြင်ကွင်း ကြည့်မှန်ပြောင်း’ က ပင်လယ်ပြင်မှာ တားမြစ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းဖြစ်တယ် ဆိုတဲ့ အချက်ကို ပြောတာလားဗျ...”

“ခေါင်းဆောင် ဆု သိနေတာပဲကိုး...”

တာဝန်ခံကျန့်က ဘေးနားတွင် မြင်းလှည်းများကို ‘စနစ်တကျ အကွက်ချ’ ပြင်ဆင်နေသော ဝေဇီယီကို တစ်ချက် ‘မသိမသာ’ ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်၏။

“အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် ပေါ့ဆသွားခဲ့တာပါ... နောက်မှပဲ ခေါင်းဆောင် ဆုဟာ ဒီမြေပြင်ပေါ်မှာရှိတဲ့ ‘စစ်မှန်တဲ့ သူရဲကောင်း’ တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း၊ နန်ဟိုင် ပင်လယ်ပြင်ကလည်း ခေါင်းဆောင် ဆုအတွက် စိန်ခေါ်မှု တစ်ခု မဟုတ်နိုင်ကြောင်း ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်တယ်ဗျ...”

“အဲဒီအချိန်ကျမှပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားကို သိလိုက်ရပြီး... ခေါင်းဆောင် ဆုက ကျွန်တော့်အပေါ် ‘အထင်မှားခံခဲ့ရ’ မလား ဆိုတာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိတာပေါ့...”

“ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ကျွန်တော်ဆိုရင် ထမင်းမေ့၊ အိပ်မေ့နဲ့ ‘ခေါင်းခဲမတတ် စဉ်းစား’ နေခဲ့ရတာဗျ... ဒီအမှားကို ဘယ်လို ပြန်ပြင်ရမလဲ ဆိုတာကိုပေါ့...”

“နောက်ဆုံးတော့ ခေါင်းဆောင် ဆုက နန်ဟိုင် အကြောင်းကို ‘သည်းသည်းမည်းမည်း’ စိတ်ဝင်စားနေပုံ ရတာကို သတိထားမိလို့ ဒါကို ကျွန်တော် စဉ်းစားမိလိုက်တာပါဗျာ...”

သူသည် လီကျုံးချန်ထံမှ သေတ္တာကို ယူလိုက်ပြီး ဖွင့်ပြလိုက်ရာ အတွင်း၌ လိပ်ထားသော စာလိပ်အချို့ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

တာဝန်ခံကျန့်က စာလိပ်တစ်ခုကို ယူကာ ဆုမိုထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင် ဆု... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒါကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါဗျာ...”

“ကောင်းပါပြီဗျာ...”

ဆုမိုက သဘောတူလိုက်ပြီး စာလိပ်ကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်၏။

၎င်းမှာ မြေပုံတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်၊... ပိုမို တိကျစွာ ဆိုရလျှင် ‘ပင်လယ်ရေကြောင်းပြ မြေပုံ’ တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

ထိုမြေပုံထဲတွင် ကျွန်းတစ်ခုကို သရုပ်ဖော်ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပင်လယ်ပြင်၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကိုလည်း ‘စနစ်တကျ အကွက်ချ’ ရေးသားထားသည်ကို တွေ့ရပါ၏။

ဆုမိုက တာဝန်ခံကျန့်ကို အံ့အားသင့်သော မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

တာဝန်ခံကျန့်က ရွှင်ပျစွာပင် ဆိုလိုက်သည်။

“ဒါကတော့ ရတနာသိုက် မြေပုံတစ်ခုပါပဲဗျာ...”

“မြေပုံထဲမှာ ပါတဲ့ ကျွန်းကတော့ ရတနာတွေ ဝှက်ထားတဲ့ နေရာပေါ့...”

“ဒါပေမဲ့ ကျယ်ပြောလှတဲ့ နန်ဟိုင် ပင်လယ်ပြင်ကြီးထဲမှာ ဒီလို မြေပုံမျိုးတွေက အများကြီး ရှိနေတာပါဗျ...”

“ဒီလို ကျယ်ပြောလှတဲ့ ပင်လယ်ပြင်ကြီးထဲက လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ရှာဖွေရတာကို ‘လောဘသားကောင်’ တွေလို နှစ်သက်တဲ့ လူတွေလည်း အများကြီး ရှိကြတယ်လေ...”

“ဒါပေမဲ့ မြေပုံအစစ်ကို လက်ဝယ် ရှိနေရင်တောင်မှပဲ ရတနာကို ရှာတွေ့ဖို့ ဆိုတာကတော့ ကံတရားနဲ့ အချိန်အခါပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်ဗျာ...”

“နန်ဟိုင် ပင်လယ်ပြင်ကြီးက အလွန်ကို ကျယ်ပြောလှတာဗျ... တစ်ခါတလေကျရင် ကံမကောင်းဘူး ဆိုရင်တော့ နေရာကို ရှာတွေ့ရင်တောင်မှ ဘာမှ မရှိတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ...”

“ဒီမြေပုံကိုတော့ ကျွန်တော် အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ လူတစ်ယောက်ဆီကနေ ရခဲ့တာပါ... ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ဘဝရဲ့ တစ်ဝက်လောက် ရှိနေခဲ့ပြီး မိတ္တူပေါင်း (၁၀) ကျော်လောက်တောင် ကျွန်တော် ကူးခဲ့ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီနေရာကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူးဗျ...”

“ခေါင်းဆောင် ဆုက နန်ဟိုင်ကို အရမ်းကို စိတ်ဝင်စားနေပုံ ရတာကြောင့်... ဒါကို တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ပေးအပ်ချင်တာပါဗျာ...”

“ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ... ခေါင်းဆောင် ဆု နန်ဟိုင်ကို သွားတဲ့ အခါကျရင် ကံတရားက ‘တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်’ နေပြီး ချက်ချင်းပဲ ရှာတွေ့သွားနိုင်တာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ မဟုတ်လား...”

ဆုမိုသည် စကားတစ်လုံးမှ မဆိုနိုင်ဘဲ ‘ခပ်ပြုံးပြုံး’ သာ နေလိုက်မိတော့သည်။

တာဝန်ခံကျန့်၏ စကားမှာ အလွန်ပင် ပါးနပ်လှပါ၏။

သူကိုယ်တိုင်ပင် ဘဝ၏ တစ်ဝက်လောက် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မတွေ့ခဲ့သည့် အရာကို ဆုမိုက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ‘မျက်တောင် တစ်ခတ်မျှသာ’ အချိန်အတွင်းမှာ ရှာတွေ့နိုင်ပါမည်နည်း။

သို့သော်လည်း ကံတရား မရောက်ရှိသေးဘူး ဆိုသည့်အချက်က ဤပစ္စည်းမှာ ‘အညတရ’ ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သွားစေသည်ဟုတော့ မဆိုလိုပေ။

မြေပုံကို လက်ထဲ၌ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဆုမို၏ ရင်ထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် ‘စိတ်လှုပ်ရှား’ မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာလေတော့သည်။