အခန်း (၁၇၁)

ယန်ရွှယ်သည် သူမ၏ အထက်တန်းအောင်လက်မှတ်နှင့် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာလွှာတို့ကို အမှန်တကယ်ပင် တောင့်တခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းတို့မှာ သူမ၏ ယခင်ဘဝက သန်းခေါင်ယံ အိပ်မက်များတွင် မကြာခဏ ခြောက်လှန့်နေခဲ့သော အရာများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမသည် ရှေ့သို့သာ ဆက်လှမ်းရန်၊ အတိတ်ကို ပြန်မကြည့်ရန်နှင့် ပြင်ဆင်၍မရနိုင်တော့သော နောင်တများထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိတ်လှောင်မထားရန် သင်ယူခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် တက်ကြွစွာ ရှင်သန်ခဲ့သည်။ စီးပွားရေး လုပ်ခဲ့သည်၊ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဆေးကုသမှု ကိစ္စများကို ဂရုစိုက်ခဲ့ပြီး၊ ဤကမ္ဘာသစ်တွင်ပင် ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နိုင်မည့် နည်းလမ်းများကို ကြိုးစားရှာဖွေခဲ့သည်။

သူမ၏ အလုပ်များလှသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနှင့် ပြည့်စုံသော မိသားစုဘဝတို့ကြောင့် ထိုအိပ်မက်ဟောင်းများကို ခဏတာ မေ့လျော့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသားက ၎င်းကို မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည့် အချိန်အထိပင်။

သူမက အလယ်တန်းသာ ပြီးခဲ့ကြောင်း ပြောခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်ပင် ရှိသွားခဲ့ပြီ။ ခေတ္တမျှအတွင်း ယန်ရွှယ်မှာ စကားပင် မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ ချီဖန့်က သူမကို ကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏ ဆံပင်များကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"မင်းအတွက် ကိုယ် ပြန်ပြီး လုပ်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။"

သူ့၏ ထိတွေ့မှုမှာ နူးညံ့လှပြီး သူ့အသံမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းလှသည်၊ ယန်ရွှယ်၏ နှလုံးသားရှိ အက်ကြောင်းများအပေါ် စီးဆင်းသွားသော နွေးထွေးသည့် စမ်းရေအိုင်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် ခေါင်းကို အသာစောင်းကာ သူ့ကို ဆံပင်ပွတ်သပ်ခွင့် ပေးလိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်... ကျွန်မကို ကျောပိုးပေးနိုင်မလား"

ယန်ရွှယ်သည် ကလေးကဲ့သို့ ချွဲတတ်သူမျိုး မဟုတ်ကြောင်း ချီဖန့် အမြဲသိသည်။ သူမသည် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်သူ၊ ကြံ့ခိုင်သူ၊ အရာရာကို သူမကိုယ်တိုင် ပခုံးထမ်းပြီး အခြားသူများကို အရိပ်ပေးနိုင်သူမျိုး ဖြစ်သည်။ သို့သော် လင်မယားကြားတွင် ဤမျှ ရိုးရှင်းပြီး သာမန်ဆန်လှသော တောင်းဆိုမှုကိုပင် မေးခွန်းတစ်ခုအဖြစ် မေးနေရသေးသည်။ ချီဖန့်က ဘာမှမပြောဘဲ လှည့်ကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပေးလိုက်သည်။

အရပ်ရှည်သော ထိုအမျိုးသားသည် ချက်ချင်း ကိုယ်ကို နှိမ့်ပေးလိုက်သည်၊ သူ့ပခုံးများမှာ ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာပြီး ကျောပြင်မှာလည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကထက် ပို၍ ကျယ်လာသည်။ ယန်ရွှယ်က သူ့ကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမမှာ ဒဏ်ရာရနေခြင်း သို့မဟုတ် လမ်းမလျှောက်နိုင်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ သူ့၏ ခိုင်ခံ့သော ကျောပြင်ကို ခေတ္တမျှ မှီထားချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ချီဖန့်က မတ်တတ်ရပ်ကာ သူမကို လွယ်လွယ်ကူကူပင် မတင်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူတို့၏ ဝဖိုင့်ဖိုင့် သားလေးကို ချော့နေသကဲ့သို့ အခန်းထဲတွင် ပတ်လျှောက်နေသည်။ ၎င်းက သူမအား ဝေးကွာလှသော အမှတ်တရများကို သတိရစေခဲ့ဟန် တူသော်လည်း ထိုအရာများမှာ အချိန်နှင့်အမျှ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါကို စီစဉ်ရတာ ခက်မလား"

သူမက သူ့ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း သူ့အရေပြားမှ ရရှိသော သန့်ရှင်းသည့် ဆပ်ပြာနံ့ကို ရှူရှိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သိပ်မခက်ပါဘူး"

ချီဖန့်က ခက်ခဲမှုများကို သာမန်ကဲ့သို့ပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနှစ်တော့ မပြီးနိုင်ဘူး၊ နောက်နှစ်အထိ စောင့်ရလိမ့်မယ်။"

"ရပါတယ်၊ ဒါဆို ကျွန်မအတွက် စာပြန်နွှေးဖို့ အချိန်ရတာပေါ့။ အလယ်တန်းက သင်ခန်းစာတွေကိုတောင် အကုန်လုံးနီးပါး မေ့နေပြီ"

ယန်ရွှယ်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမက တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောသည်။

"ချီဖန့်... ကျွန်မကို ဒီလိုမျိုး ကျောပိုးပေးတဲ့လူ မရှိတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီ။"

သူမ၏ ယခင်ဘဝက ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ခြေထောက်ကို ဖြတ်လိုက်ရပြီးနောက်၊ သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်မည် စိုးသောကြောင့် သူမသည် သူ့ကို ကျောပိုးပေးရန် တစ်ခါမျှ မတောင်းဆိုခဲ့တော့ပေ။ သူ ထိုင်နေသည့် အချိန်တွင်ပင်။ ထိုအစား ဖခင်ဖြစ်သူ ဖျားနာသောအခါ ဝှီးချဲလ်သွား၍မရသော နေရာများတွင် သူမကသာ သူ့ကို ကျောပိုးပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်၊ ထိုအချိန်တွင် သူသည် အလွန်ပင် ပိန်ချောင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤပခုံးများသည် သူမ၏ ဖခင်ကို ပိုးခဲ့ဖူးသည်၊ ကျိအန်းကို ပိုးခဲ့ဖူးသည်။ ယခုမူ နောက်ဆုံးတွင် သူမကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ပိုးပေးမည့်သူ တစ်ဦး ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ တိုးသော်လည်း ချီဖန့် နားလည်သည်။ သူမ၏ ဖခင်အရင်းမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ မိခင်နှင့်အတူ နောက်အိမ်ထောင်သို့ လိုက်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် အသက် ၉ နှစ် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိခင်တွင် သားအသစ် ရနေပြီ၊ ပထွေးမှာလည်း သူမ၏ ဖခင်အရင်း မဟုတ်ပေ၊ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုအဖြစ် အမြင်မခံရစေရန် အထူးသတိထား နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ မည်သူက သူမကို ကျောပိုးပေးပါမည်နည်း။

အလိုလိုပင် ချီဖန့်က သူမကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး အသံကို ပို၍ နူးညံ့စေလိုက်သည်။

"ရပါတယ်။ ကိုယ် အသက် ၉၉ နှစ်အထိ နေမှာပါ။"

"၉၉ နှစ်အထိ ကျွန်မကို ပိုးနိုင်ဦးမယ်လို့ ရှင် ထင်နေတာလား"

ယန်ရွှယ် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "အဖိုးကြီး ဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာ ရှင့်ကို တစ်ယောက်ယောက်က တွဲပေးနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"ကိုယ်ကတော့ တချို့လူတွေထက် ပိုပြီး ကျန်းမာနေမှာ သေချာပါတယ်"

အဖိုးကြီးချီက ပြန်လည် စနောက်လိုက်ရာ ယန်ရွှယ်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ရယ်မောသွားရပြန်သည်။

"အဲဒီအကြောင်းကို ခဏခဏ ပြန်မပြောနဲ့တော့"

သူမ သူ့ကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။ "သူက ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ကတည်းက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွေ့နေတာလေ။ အခုဆို လက်ထပ်နေလောက်ပြီ။"

"သွားချင်ရာ သွားပါစေ"

ချီဖန့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူ့ဘဝတွင် တစ်သက်တာ ပြိုင်ဘက်နှစ်ဦးမှာ သူ့သားနှင့် ကျင်းချွမ်မှ ချီဖန့်တို့ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ သို့သော် သူ၏ သေးသိမ်သော ရေရွတ်မှုများက လေထုကို ပေါ့ပါးသွားစေပြီး ယန်ရွှယ်က သူ့ပခုံးပေါ် မေးတင်လိုက်သည်။

"အဖိုးက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ"

သူမသည် သူ့၏ ငယ်ဘဝအကြောင်းကို သိချင်နေသည်၊ ချီဖန့်ကလည်း သူမက "ကျွန်မတို့ အဖိုး" ဟု ပြောဆိုသည်ကို သဘောကျသည်။ ၎င်းက မပြောဘဲ သိနေသည့် နီးစပ်မှုကို ဖော်ဆောင်ပေးသည်။ သူက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူ့မျိုးဆက်ထဲက အမျိုးသား အများစုနဲ့ မတူဘူး။ အသစ်အသစ်တွေကို တီထွင်ရတာ ဝါသနာပါပြီး သူ့ထက် အသက် ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး ငယ်တဲ့ သူငယ်ချင်းအချို့လည်း ရှိတယ်။ ဆရာကလည်း သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ပဲ။"

"တကယ်လား"

၎င်းက ယန်ရွှယ်ကို အံ့သြသွားစေသည်။ ချီဖန့်၏ တည်ငြိမ်သော သဘာဝမှာ တင်းကျပ်သော ပြုစုပျိုးထောင်မှုကြောင့်ဟု သူမ ထင်ခဲ့မိသည်။

ချီဖန့်က ခေါင်းညိတ် အတည်ပြုလိုက်သည်။ "တော်လှန်ရေးတပ်ဖွဲ့ထဲမှာ ဝါဒဖြန့်ချိရေးမှူး လုပ်နေတုန်း ကိုယ့်အမေက ကိုယ့်အဖေနဲ့ တွေ့ခဲ့တာ။"

ထိုခေတ်က မိန်းကလေးတစ်ဦးကို စာသင်ခွင့်ပေးခြင်း၊ တော်လှန်ရေးတွင် ပါဝင်ခွင့်ပေးခြင်းမှာ အလွန်ပင် တိုးတက်သော အတွေးအခေါ် ဖြစ်သည်။

"ငယ်ငယ်တုန်းက တစ်ခုခုကို ဖျက်ဆီးမိရင် သူ ဘယ်တော့မှ စိတ်မတိုဘူး။ ပြင်ပေးမယ့်လူကိုပဲ ရှာပေးတတ်တာ။ ဒါကြောင့် နောက်ပိုင်းမှာ ကိုယ်က အဖေ့ပစ္စည်းတွေကို မဖျက်ဆီးတော့ဘဲ သူ့ပစ္စည်းတွေကိုပဲ ဖျက်ဆီးတော့တယ်။"

"ရှင်က အဲဒီလောက်တောင် အခွင့်အရေးသမားလား"

ယန်ရွှယ် ရယ်မောရင်း၊ သူ ဆိုးခဲ့ပုံမှာ သူတို့သားလေးကဲ့သို့ပင် ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ခဲ့လား ဆိုသည်ကို သိချင်နေမိသည်။ သူမ၏ ရယ်သံကို ကြားရသောအခါ ချီဖန့်က လမ်းလျှောက်နေရင်း ခေတ္တရပ်ကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကလေးတိုင်းက ဒီလိုပါပဲ။ ဒုက္ခကနေ ရှောင်ရှားချင်တာက သဘာဝ ဗီဇပဲလေ။"

ပြတင်းပေါက်မှ ပုံရိပ်တွင် ယန်ရွှယ်၏ ပါးမှာ သူ့ပါးနှင့် ကပ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူ့အသံမှာ ပို၍ ပေါ့ပါးသွားသည်။

"နောက်ပိုင်းကျတော့ သူက ကိုယ့်ကို ဖြုတ်ကြည့်ဖို့အတွက် သက်သက် ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ပေးခဲ့တယ်။ သူ့လစာရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကို အဲဒီမှာပဲ သုံးခဲ့တာ။"

"အဖိုးက ရှင့်အပေါ် တကယ် ကောင်းခဲ့တာပဲ။"

အနည်းဆုံးတော့ သူသည် ချီဖန့်ကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် မိခင်မရှိသော်လည်း ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော ငယ်ဘဝကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ ပွင့်လင်းသော အဖိုးမရှိလျှင် သူသည် ကျောင်းသို့ စောစောရောက်မည် မဟုတ်သလို သူ၏ ဝါသနာကို အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

နောက်တစ်နေ့တွင် ယန်ရွှယ်သည် အိမ်ကြည့်ရန် ချီဖန့်နှင့်အတူ သွားခဲ့သည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် မဆိုးလှပေ။ အဆောက်အအုံမှာ အသစ်စက်စက် မဟုတ်သော်လည်း ခိုင်ခံ့စွာ တည်ဆောက်ထားပြီး၊ အခန်း ၃ ခန်းနှင့် ရှေ့တွင် ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်ခုလည်း ပါရှိသည်။ အိမ်ပိုင်ရှင်မှာ ဒေသခံတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အလုပ်ကိစ္စကြောင့် ပြောင်းရွှေ့ရမည်ဖြစ်သဖြင့် အိမ်ကို မယူသွားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်၊ သို့သော် ဈေးနှုန်းမှာတော့ မသက်သာလှပေ။

ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ မဝယ်နိုင်၍ မဟုတ်ပါ။ သူတို့တွင် စုဆောင်းငွေ ထောင်ချီ၍ ရှိနေသည်။ ယန်ရွှယ်ကို တွန့်ဆုတ်သွားစေသည်မှာ တည်နေရာ ဖြစ်သည်။

"ဒါကို ဝယ်လိုက်ရင် ရှင် အလုပ်သွားရတာ ပိုဝေးသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

အပြင်သို့ ထွက်လာစဉ် သူမ မေးလိုက်သည်။ နေရာအသစ်မှာ သစ်တောရေးရာ ဌာနနှင့် စိုက်ပျိုးရေး စင်တာနှင့် ပိုနီးသော်လည်း၊ စက်ရုံက ပေးထားသော အိမ်မှာတော့ အလုပ်နှင့် ၅ မိနစ်သာ ဝေးသည်။

ချီဖန့် ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်း ကြိုက်ဖို့က ပိုအရေးကြီးပါတယ်။ ကိုယ် စက်ဘီးတစ်စီး ဝယ်လိုက်မယ်လေ။"

သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ ဝေးကွာလှသော ခရီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူ စက်မှုစက်ရုံသို့ ရောက်ချိန်တွင် သူမက စင်တာသို့ နှစ်ခေါက်ပင် အသွားအပြန် လုပ်နိုင်လိမ့်မည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ရွှယ် ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် ရှာကြည့်ကြသေးတာပေါ့။ နှစ်ယောက်လုံးအတွက် အဆင်ပြေမယ့် အလယ်ဗဟို နေရာမျိုးကိုပဲ ရှာရအောင်"

စိုက်ပျိုးရေး စင်တာမှာ အနည်းငယ် ဝေးလံသည်။ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်လလုံးလုံး သူမသည် ဘတ်စ်ကားစီးပြီးမှ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ချီဖန့်က ငြင်းခုံခြင်း မရှိပေ။ နှစ်ရက်အကြာတွင် သူသည် သူမကို နောက်ထပ်နေရာတစ်ခုသို့ ခေါ်သွားပြန်သည်။ တည်နေရာ ပိုကောင်းသော်လည်း အိမ်မှာတော့ စုတ်ပြတ်နေသည်။ ယန်ရွှယ်မှာ စိတ်တိုင်းမကျလှပေ။ အိမ်ပိုင်ရှင်ထံမှ ထွက်လာသောအခါ သူမက သူ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခုက အများကြီး ပိုဆိုးတာပဲ။ ရှင် တမင်တကာ ရွေးထားတာလား"

ပုံမှန်အားဖြင့် သူသည် နေရာများကို အရင်သွားကြည့်ပြီးမှ ကောင်းသော နေရာများကိုသာ သူမအား ပြသလေ့ရှိသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး"

ချီဖန့် အမူအရာမပျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အစီအစဉ်တွေ ပြောင်းသွားလို့ အလျင်စလို ရှာလိုက်ရလို့ပါ။"

အချိန်မှာ အလွန် အရေးကြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ အောက်တိုဘာလ ရောက်လျှင် ရာသီဥတုက အေးလာမည်ဖြစ်သဖြင့် ကျင်းချွမ်မှ ပြောင်းရွှေ့လာရန် ပိုခက်ခဲမည်။ ယန်ရွှယ်က စောစောစီးစီး အခြေချချင်နေသည်။ သူမသည် အဒေါ်ဝမ်နှင့် အခြား အိမ်နီးချင်းများကိုလည်း ကူညီရှာဖွေပေးရန် အကူအညီ တောင်းထားသော်လည်း အိမ်မှာ ရှားပါးလှသည်။ ငှားရန်ပင် ခက်ခဲနေချိန်တွင် ဝယ်ရန်မှာ ပို၍ ခက်ခဲသည်။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် သစ်တောစိုက်ခင်းဘက်က ပို၍ အဆင်ပြေလှသည်။ လိုအပ်ချက်ရှိလျှင် စိုက်ခင်းက အိမ်ဆောက်ရန် မြေနေရာ ချပေးနိုင်သည်။ အိမ်ကိစ္စတွင် တိုးတက်မှု သိပ်မရှိသော်လည်း၊ တည်ဆောက်ပြီးစီးသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော စိုက်ပျိုးရေး စင်တာသို့ နောက်ဆုံးတွင် ပထမဆုံး အော်ဒါ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ တုန်းကု မြို့နယ် သစ်တောရေးရာ ဌာန၏ အတွင်းရေးမှူးထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ဖြစ်ပြီး၊ ချက်ချင်းပင် ပုလင်း ၅,၀၀၀ မှာယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ လာရောက် လေ့လာပြီးနောက် ဆွေးနွေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြကာ အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု တည်ထောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

တစ်မြို့နယ်လုံးတွင် မလုပ်ဆောင်သေးသော်လည်း ပုလင်း ၅,၀၀၀ ဆိုသည်မှာ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းရန် သစ်တောစိုက်ခင်း သုံးခု လိုအပ်မည်ဖြစ်ရာ လုပ်ငန်းအပေါ် ယုံကြည်မှု အခိုင်အမာ ရှိကြောင်း ပြသနေသည်။

တုန်းကု မြို့နယ်က စမ်းသပ်ရန် ဆန္ဒရှိနေသရွေ့ ချန်ရွှေ့ ကဲ့သို့ပင် အခြားသော စိုက်ခင်းများမှာလည်း လာမည့်နှစ်များတွင် ရလဒ်များကို မြင်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ကျွမ်းချီရှန်းမှာ လျိုဟူ မြို့နယ်၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် အလွန် စိတ်ပျက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဖုန်းလာသောအခါ သူက အကြွေးဖြင့် ဝယ်ရန် တောင်းဆိုမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေမိသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လူတိုင်းက ထိုမျှအထိ မျက်နှာပြောင်သူများ မဟုတ်ကြပေ။ တုန်းကု မြို့နယ် သစ်တောရေးရာ ဌာနသည် စာချုပ်ချုပ်ရန်နှင့် စရန်ငွေ ပေးချေရန် လူတစ်ဦးကို ချက်ချင်း စေလွှတ်ခဲ့သည်။

သူတို့ကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ကျွမ်းချီရှန်းက သက်ပြင်းချကာ အပြင်ဘက်ရှိ အလုပ်ရှုပ်နေသော အဖွဲ့သားများကို ကြေညာလိုက်သည်။

"ပြင်ဆင်ထားကြတော့ တုန်းကု မြို့နယ် သစ်တောရေးရာ ဌာနက နောက်နှစ်အတွက် ပုလင်း ၅,၀၀၀ မှာလိုက်ပြီ။"

လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပွင့်လန်းသွားကြသည်။ စိုက်ပျိုးရေး စင်တာမှာ နောက်ဆုံးတွင် စတင် လည်ပတ်နိုင်ပြီဖြစ်၍ အဖွဲ့သားများမှာ အလွန် ဝမ်းသာနေကြသည်။

ယန်ရွှယ်က ပြုံးလျက် ထပ်၍အကြံပေးခဲ့သည်။"ကျွန်မတို့ တခြား မြို့နယ် သစ်တောရေးရာ ဗျူရိုတွေကို ဖုန်းဆက်ပြီး တုန်းကုက ပုလင်း ၅,၀၀၀ မှာထားပြီးပြီလို့ အသိပေးသင့်တယ်နော်။"

ဤအကြံပြုချက်က ကျွမ်းချီရှန်း အပါအဝင် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ သူတို့မှာ ပျော်ရွှင်လွန်းသဖြင့် ထိုအထိ မစဉ်းစားမိခဲ့ကြပေ။ သို့သော် သူက ထိုအကြံဉာဏ်၏ ထိရောက်မှုကို ချက်ချင်း သိမြင်လိုက်သည်။ တုန်းကု၏ ပုလင်း ၅,၀၀၀ အော်ဒါကို သက်သေအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းက အခြားသူများအတွက် ခိုင်လုံသော ဥပမာတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မည်သူမျှ ယုံကြည်မှုမရှိဘဲနှင့် ဤကဲ့သို့ ကြီးမားသော အော်ဒါကို ချက်ချင်း မှာယူလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ တုန်းကု၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က သူတို့မှာ အလားအလာရှိသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ချန်ရွှေ့နှင့် ခရိုင်တစ်ခုတည်းတွင် ရှိနေသဖြင့် အတွင်းသတင်းများလည်း ရရှိထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သေချာပေါက်ပင် ဖုန်းဆက်လိုက်သောအခါ အရင်က တွန့်ဆုတ်နေသူများမှာ လျစ်လျူမရှုတော့ဘဲ သူတို့၏ အဖွဲ့သားများနှင့် ပြန်ဆွေးနွေးပါမည်ဟု ကတိပေးကြသည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် အိမ်နီးချင်းခရိုင်များမှ သစ်တောရေးရာ ဌာန သုံးခုထဲမှ တစ်ခုက တုံ့ပြန်လာပြီး စင်တာသို့ လာရောက် လေ့လာရန် ရက်ချိန်းယူခဲ့သည်။ မိမိခပိုရ်အတွင်းရှိ မြို့နယ်ဌာနများကဲ့သို့ မျက်နှာနာ၍ လာရောက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ခရိုင်အပြင်ဘက်မှ လာရောက်ခြင်းမှာ သူတို့၏ မှိုစိုက်ပျိုးရေးကို အမှန်တကယ် စိတ်ဝင်စားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အဖွဲ့သားများအတွက် စိတ်ဓာတ်ခွန်အား များစွာ ရရှိစေသည်။ သူတို့သည် သန့်ရှင်းပြီးသားဖြစ်သော စင်တာကို ပို၍ ပြောင်လက်နေအောင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ကြသည်၊ ကျွမ်းချီရှန်း ကိုယ်တိုင်ပင် အဝတ်စတစ်ခုကို ကိုင်ကာ မျက်နှာပြင်များကို လိုက်သုတ်နေသည်။

လေ့လာရေး ခရီးစဉ်မှာ အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးခဲ့ပြီး၊ ရလဒ်များမှာလည်း အားတက်ဖွယ် ဖြစ်သည်။ စင်တာသည် နောက်ထပ် အော်ဒါတစ်ခုဖြစ်သော ပုလင်း ၃,၀၀၀ ကို ရရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အခြားကောင်တီမှ မြို့နယ်တစ်ခုအတွက် အလွန် များပြားသော ပမာဏ ဖြစ်သည်။

စရန်ငွေ ရရှိသောနေ့တွင် ကျွမ်းချီရှန်းက ငွေနှင့် စာချုပ်ကို စာရင်းသွင်းရန် ကျိုးဝမ်ဟွေ့ထံ ပေးလိုက်ပြီးနောက်၊ ယန်ရွှယ်ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ဤမျှ အရည်အချင်းရှိသော လူငယ်တစ်ဦးနှင့် တစ်ခါမျှ မဆုံဖူးပေ။ နည်းပညာပိုင်းတွင် ကျွမ်းကျင်ရုံသာမက၊ ထက်မြက်သော အတွေးအခေါ် ရှိသူဖြစ်ပြီး စနစ်တကျ လေ့လာရေး ခရီးစဉ်နှင့် ရောင်းချပြီးနောက်ပိုင်း ဝန်ဆောင်မှုများဖြင့် စင်တာကို ပြန်လည် အသက်ဝင်စေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်မှာ သတင်းစာများတွင် ပါဖူးသူဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူမက ကောချန်အန်းကို လမ်းညွှန်ပေးနေသည်ကို သူကိုယ်တိုင် မမြင်ခဲ့ရလျှင်၊ သူမကို ဝါရင့် အရောင်းဝန်ထမ်းတစ်ဦးဟု သူ မှားယွင်း ထင်မိပေလိမ့်မည်။

သူမသည် လူများကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည်၊ လိမ္မာပါးနပ်စွာ ဆက်ဆံနိုင်ပြီး၊ အရင်က ရောင်းရန်မဟုတ်သော စမ်းသပ်မှိုများကိုပင် နမူနာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူမတွင် ထူးခြားသော တည်ငြိမ်မှုလည်း ရှိသည်။ အရောင်း မသွက်သော အချိန်တွင်လည်း စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနိုင်ပြီး၊ ယခုကဲ့သို့ ကြီးမားသော အောင်မြင်မှု ရရှိချိန်တွင်လည်း မာနထောင်လွှားခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းမှာ အသက် ၂၀ ကျော်ရုံသာရှိသော သူတစ်ဦးအတွက် အလွန် ထူးခြားလှသည်။

ကျွမ်းချီရှန်းသည် သူ့ရုံးခန်းထဲမှနေ၍ သူမကို ခဏမျှ ကြည့်နေပြီးနောက် အထဲသို့ ခေါ်လိုက်သည်။

"ယန်ရွှယ်၊ ချန်ရွှေ့ တုန်းက မင်းက အရောင်းဘက်ကို တာဝန်ယူခဲ့တာလား"

"မဟုတ်ပါဘူး" သူမ အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေသည်။ "ကျင်းချွမ် သစ်တောစိုက်ခင်းမှာတော့ ရဲဘော် လျိုဝေကောက မှိုအရောင်းပိုင်းကို တာဝန်ယူခဲ့တာပါ။"

၎င်းက ကျွမ်းချီရှန်းကို အံ့သြသွားစေသည်။ သူမ၏ အရည်အချင်းများမှာ ချန်ရွှေ့တွင် မှိုရောင်းရင်း ရရှိလာခြင်းဟု သူ ထင်ခဲ့မိသည်။ ခဏမျှ အကြာတွင် သူ ထပ်မေးလိုက်သည်။ "မင်း အဲဒီမှာ တခြား ရာထူးတွေ ရယူခဲ့သေးလား"

"အတိအကျကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး" ယန်ရွှယ် ပြန်ဖြေသည်။ "ကျင်းချွမ် ရှေ့ပြေး စီမံကိန်းရဲ့ အကြီးအကဲတွေက စိုက်ခင်းရဲ့ ပါတီအတွင်းရေးမှူးနဲ့ မန်နေဂျာတွေ ဖြစ်ကြပေမဲ့၊ သူတို့က အမြဲတမ်း အလုပ်ရှုပ်နေကြတာလေ။"

ဒါဆိုရင် ကျင်းချွမ် ရှေ့ပြေးစီမံကိန်းတစ်ခုလုံးကို အသက် ၂၅ နှစ်ထက်မပိုတဲ့ ဒီမိန်းကလေးနဲ့ သူမရဲ့အဖွဲ့ကပဲ တကယ်တမ်း ဦးစီးခဲ့တာပေါ့လေ။

ကျွမ်းချီရှန်း တစ်ယောက် အံ့သြမှင်သက်သွားရသည်။ သို့သော် သူ စဉ်းစားခန်းဖွင့်ရုံရှိသေး၊ ရုံးဖုန်းမြည်လာသဖြင့် စကားလက်စသတ်လိုက်ရသည်။ ဖုန်းထဲကစကားတွေက သူ့စိတ်ကို ပိုပြီးဆိုးရွားသွားစေသည်။

"အရင်ကလည်း ပြောပြီးပြီပဲ၊ အကြွေးမရဘူး။ ပိုက်ဆံမရှိရင် မဝယ်နဲ့။"

လျိုဟူ မြို့နယ် သစ်တောရေးရာဗျူရိုက တုန်းကုရဲ့ အော်ဒါအကြောင်း ကြားပုံရပြီး မှိုမျိုးစေ့တွေအတွက် လာရောက်ညှိနှိုင်းခြင်းဖြစ်သည်။ ချန်ရှန်းခရိုင်၏ သစ်တောမြို့နယ် ၃ ခုထဲမှာ ၂ ခုက မှိုစိုက်ပျိုးရေးကို လက်ခံလိုက်ပြီဖြစ်ရာ သူတို့လည်း နောက်ကျမကျန်ခဲ့ချင်ကြပေ။ ဒီတစ်ခါတော့ အကြွေးမတောင်းသော်လည်း ကျွမ်းချီရှန်းက သူတို့ကို မယုံကြည်ပေ။ စရန်ငွေမရဘဲ မျိုးစေ့တွေ မပြင်ဆင်ပေးနိုင်ဟု ငြင်းလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးကျမှ ဖျက်လိုက်လျှင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ရောင်းမထွက်တဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ သူ အကျပ်အတည်း မတွေ့ချင်သလို အရှုံးခံပြီးလည်း မရောင်းချင်ပေ။ ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောဆိုပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်သည်။