အခန်း (၁၇၂)

ယန်ရွှယ်နှင့် စကားပြန်စရန်ပြင်စဉ် နောက်ထပ်ဖုန်းတစ်လုံး ဝင်လာပြန်သည်။

"ကျွန်တော် ခွင့်ပြုတာ၊ မပြုတာနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ လူအင်အား အပြည့်ဖြစ်နေပြီ၊ နောက်ထပ်လက်ခံဖို့ နေရာမရှိဘူး။"

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ဆွေမျိုးကို စိုက်ပျိုးရေးစင်တာထဲ ထည့်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်ပြီး ကျွမ်းချီရှန်းကတော့ လက်မခံချေ။ ယန်ရွှယ်က မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ အကြည့်လွှဲထားသော်လည်း အခန်းထဲမှာပဲ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ကြားရသလောက်တော့ ဌာနဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ သားသမီးက သစ်တောစိုက်ခင်းတွေဘက် အလုပ်ဆင်းရမှာကို ရှောင်ချင်၍ စိုက်ပျိုးရေးစင်တာကို လာချင်နေခြင်းဖြစ်ပုံရသည်။ ကျေးလက်သို့ အပို့ခံရသော လူငယ်များနှင့်မတူဘဲ သစ်တောဌာနဝန်ထမ်း သားသမီးများမှာ တောင်ပေါ်စိုက်ခင်းများသို့ အပို့ခံရပြီး မိသားစုအဖွဲ့များတွင် ပါဝင်ရခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို မိမိသားသမီးကို ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုမှ ကာကွယ်ချင်သူများ ရှိစမြဲဖြစ်ပြီး စိုက်ပျိုးရေးစင်တာမှာတော့ အဆင်ပြေလှသော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဖုန်းဆက်သူမှာ ငြင်းရခက်သောသူ ဖြစ်ပုံရသဖြင့် ကျွမ်းချီရှန်း တစ်ယောက် တော်တော်ကြာ ငြင်းခုံလိုက်ရပြီး ဒေါသထွက်သွားကာ အစောကစကားကို ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ယန်ရွှယ်ကို ပြန်ခိုင်းလိုက်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ယန်ရွှယ်သည် ဗျူရိုတွင် ချူမင်လီနှင့် ဆုံသောအခါ သူက မေးသည်။

"မင်းတို့ စိုက်ပျိုးရေးစင်တာထဲ လူတွေအတင်းထည့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာမျိုး မရှိဘူးမလား"

သူ တစ်ခုခုသိနေမှန်း သူမ ရိပ်မိလိုက်သည်။ "ကြိုးစားတာတော့ ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မန်နေဂျာကျွမ်းက တားထားပါတယ်။"

ချူမင်လီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သူ သဘောတူမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း စင်တာကို ကိုင်တွယ်ဖို့ သူ့ကို ငါ တိုက်တွန်းခဲ့တာ။"

ယန်ရွှယ်မှာ အခြေအနေကို နားလည်သူဖြစ်ပြီး ကျွမ်းချီရှန်းရဲ့ စရိုက်ကိုလည်း သိနေလောက်ပြီဖြစ်၍ ချူမင်လီက ဆက်ရှင်းပြသည်။

"သူက နည်းနည်းတော့ ခေါင်းမာတတ်ပေမဲ့ အလုပ်ကိုတော့ တကယ်ဖြစ်အောင်လုပ်တဲ့သူ။ အလုပ်မလုပ်ဘဲ အကောင်းပဲ ယူချင်တဲ့သူတွေထက် အများကြီး သာတယ်။"

ယန်ရွှယ်လည်း သဘောတူရသည်။ ဘာမှမသိဘဲ နားမထောင်တဲ့အပြင် အာဏာပဲ ပြချင်တဲ့သူတွေထက်စာရင် သူက အများကြီး ပိုကောင်းသည်။

"ပြီးတော့ မင်းက ဒီမှာ လူသစ်ဖြစ်နေတော့ ဌာနရဲ့ အခြေအနေတွေကို မသိသေးဘူး။ တချို့ကိစ္စတွေကို မင်းအနေနဲ့ တားဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။ သူကတော့ ဒီမှာ ဌာနမှူးလုပ်လာတာ ကြာပြီဆိုတော့ ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲ သိတယ်။"

ဒါက အဓိကအချက်ပင်။ ယန်ရွှယ်ကို ချူမင်လီက ရာထူးတိုးပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ချူမင်လီကိုယ်တိုင်ကလည်း ခရိုင်ဌာနမှာ လူသစ်ဖြစ်ပြီး အဆင့်အမြင့်ဆုံး ခေါင်းဆောင်မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ယန်ရွှယ်သာ စင်တာရဲ့ အကြီးအကဲ ချက်ချင်းဖြစ်သွားလျှင် သူမရဲ့ အခြေခံမခိုင်မာမှုနဲ့ ငယ်ရွယ်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူချင်သူတွေ ဝိုင်းလာပေလိမ့်မည်။ ထိုအခါ အလုပ်လုပ်ရသည်မှာ ယခုထက် အဆမတန် ပိုခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

ယန်ရွှယ်က နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက်ဝတ္တရားအရ မေးလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာချူ အပြင်သွားမလို့လား"

ချူမင်လီက ခေါင်းညိတ်ရင်း စက်ဘီးသော့ကို ထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။"အောက်က သစ်တောစိုက်ခင်းမှာ ထရပ်တာ ပြင်စရာရှိလို့ စက်မှုစက်ရုံကို သွားမလို့"

ထိုသို့ပြောရင်း တစ်ခုခု သတိရသွားပုံရပြီး မေးလိုက်သည်။"ချီဖန့်ရော စက်မှုစက်ရုံမှာ အဆင်ပြေရဲ့လား"

"အဆင်ပြေပါတယ်။ အရင်ကလည်း အဲဒီမှာ ခဏလာလုပ်ဖူးတာပဲဥစ္စာ။"

ချူမင်လီ အလုပ်ရှုပ်နေမှန်း သိသဖြင့် ယန်ရွှယ်က စကားအရှည်ကြီး မပြောတော့ပေ။ "ဒါရိုက်တာချူ သွားစရာရှိတာ သွားပါ"

နောက်ရက်အနည်းငယ်တွင် ချီဖန့်မှာ စောစောထွက်ပြီး နောက်ကျမှ ပြန်လာတတ်သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်သည့်တိုင် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားခန်း ဝင်နေတတ်ရာ အလုပ်တွင် အခက်အခဲရှိနေမှန်း သိသာလှသည်။ ယန်ရွှယ် မေးသောအခါ သူက မဖုံးကွယ်ဘဲ ပြောပြသည်။

"ကျူ့ချိုင်-၅၀ ထရပ်တာတွေရဲ့ ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်တွေကို အသစ်လဲသင့်နေပြီ။"

"အရင်က စစ်ဆေးဖူးပေမဲ့ ဘာမှဖြစ်မလာဘူး မဟုတ်လား"

ယန်ရွှယ် မှတ်မိနေသေးသည်။ ကုန်ကျစရိတ် မြင့်မားလွန်းသည်ဟု သူတို့ တွေးခဲ့ကြပုံရသည်။ ချီဖန့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီ ထရပ်တာတွေရဲ့ စွမ်းအားက အမြင့်ဆုံးကို မရောက်နိုင်ဘူး။ ကိုယ်တို့ မြို့က ဒီနှစ်တွေမှာ သစ်ထုတ်လုပ်မှုမှာ အောက်ဆုံးရောက်နေတယ်။"

အရင်ကတော့ TY-12 ထရပ်တာများကြောင့်ဟု အပြစ်ပုံချနိုင်သော်လည်း အခုတော့ အသစ်လဲပြီးတာတောင် မအောင်မြင်လျှင် ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်က တခြားစက်များနှင့် မတူသည်ကို ဘယ်သူမှ ဂရုစိုက်မှာမဟုတ်ပေ။ မြို့ကလည်း လက်ခံမည်မဟုတ်သဖြင့် ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်များ အသစ်လဲပေးရန် ပြည်နယ်အဆင့်ကို တိုက်ရိုက်တင်ပြထားကြသည်။ ဒီစက်များကို ပြည်နယ်က ဝယ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ "ဒီရက်ပိုင်း ရှင် စဉ်းစားနေတာက အဖြေရှာဖို့ ကြိုးစားနေတာပေါ့"

ကျွမ်းကျင်မှုပိုင်းဆိုင်ရာ အလုပ်လုပ်သူတွေမှာ ဒီလိုပြဿနာ ရှိတတ်သည်။ မိမိနှင့် ဆိုင်ဆိုင်၊ မဆိုင်ဆိုင် ပြဿနာတစ်ခုကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းမလဲဆိုတာ မစဉ်းစားဘဲ မနေနိုင်ကြချေ။ သူမလည်း ထိုနည်းတူပင်။ ကိုယ်တိုင် ရောင်းစရာမလိုသော်လည်း ဘယ်လိုရောင်းရမလဲဆိုတာ အမြဲတွေးနေတတ်သည်။ ချီဖန့်လည်း မငြင်းချေ။ သို့သော် မြို့က ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး တင်ပြထားပြီးပြီဖြစ်ရာ သူကတော့ သူ့ဘာသာ စဉ်းစားနေခြင်းသာဖြစ်သည်။

သူကး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "ဟိုနေ့က ဘေးအိမ်က အဒေါ်ဝမ် မိတ်ဆက်ပေးတဲ့ အိမ်ကို သွားကြည့်ဖြစ်လား?"

ယန်ရွှယ်မှာ ဘယ်နေရာရောက်ရောက် အိမ်နီးချင်း အဒေါ်ကြီးတွေ၊ အဘွားကြီးတွေနဲ့ အဆင်ပြေအောင် နေတတ်သည်။ အခုနေသောနေရာမှာ ဆက်နေ၍မရတော့ဟု သိလိုက်ရချိန်မှာ ကူညီချင်ကြသူတွေ အများကြီးပေါ်လာသည်။ ယန်ရွှယ် သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် အစက ခေါ်သွားပြတဲ့ စိုက်ပျိုးရေးစင်တာနားက အိမ်ကိုပဲ ဝယ်ကြစို့"

ဒီရက်ပိုင်း အိမ်အများကြီး ကြည့်ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီအိမ်လောက် ကောင်းတာ မတွေ့ခဲ့ပေ။ လမုန့်ပွဲတော်လည်း နီးနေပြီဖြစ်သလို အောက်တိုဘာလဆိုလျှင် အေးလာတော့မည်။

"ဒါဆိုရင် အဲဒီအိမ်ကိုပဲ ဝယ်ကြတာပေါ့။" ချီဖန့်က ကန့်ကွက်စရာမရှိချေ။ "အဲဒီအိမ်က ကြီးတော့ ရောင်းဖို့ခက်တယ်လို့ ကြားတယ်။"

အခန်း ၂ ခန်းပါ အိမ်တွေက အခန်း ၃ ခန်းထက်စာရင် ရောင်းရပိုလွယ်သည်။ ဒီခေတ်မှာ လူအများစုက ပိုက်ဆံအများကြီး မရှိကြဘဲ အနည်းငယ်သာ ချမ်းသာကြခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ကိစ္စများ ပြေလည်သွားပြီးနောက် လင်မယားနှစ်ယောက်မှာ လမုန့်နှင့် တခြားလက်ဆောင်များ ဝယ်ကာ ကျင်းချွမ်သစ်တောစိုက်ခင်းသို့ ဆောင်းလလယ်ပွဲတော်အတွက် ပြန်ရန် ပြင်ကြသည်။

စိုက်ပျိုးရေးစင်တာမှ တခြားသူများလည်း သူတို့နှင့်အတူ ပြန်ကြသည်။ ကျင်းချွမ်သစ်တောစိုက်ခင်းတွင် ရထားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် တစ်လမ်းလုံး နှုတ်ဆက်သူတွေနှင့် ပြည့်နေသည်။ "နည်းပညာရှင် ယန်"၊ "စာရင်းကိုင် ကျိုး"၊ "ဆရာချီ" ဟူသော ခေါ်သံများကို ကြားရသောအခါ ကျိုးဝမ်ဟွေ့ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"စိုက်ခင်းက လူတွေက တကယ့်ကို ချစ်စရာကောင်းတယ်"

သို့သော် အိမ်နားရောက်သောအခါ ချီဖန့်က ရပ်လိုက်ပြီး "မင်း အရင်ဝင်နှင့်" ဟု ဆိုသည်။ ယန်ရွှယ်မှာ ရယ်ချင်သွားသည်။ သားလေး ချီယန်ယွီက သူတို့နှစ်ယောက် အတူပြန်လာတာမြင်လျှင် ဂျီကျတတ်သဖြင့် အခုဆို အိမ်ထဲကို တစ်ချိန်တည်း မဝင်ရဲကြတော့ပေ။

"ပစ္စည်းတချို့ ကျွန်မကိုပေးဦး။"

သူမက လမုန့်တွေကို ယူကာ ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်သွားသည်။

ဝင်သွားလိုက်သည်နှင့် သူမ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဝဖိုင့်ဖိုင့် သားလေး၏ တင်ပါးလေး ထောင်နေသည်ကိုပင်။ ချီယန်ယွီလေးက ခွေးအိမ်ရှေ့မှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ရင်း ခွေးကို လက်ညှိုးလေးနဲ့ တို့ဖို့ ကြိုးစားနေသည်။ သူက ခွေးကို မကြောက်သော်လည်း အလွန်တော့ ငြိမ်သည်။ လက်ညှိုးက ခွေးကို ထိခါနီးမှ ခွေးက လှုပ်လိုက်လျှင် လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။ ခွေးက ငြိမ်သွားမှ ပြန်တို့သည်။ အိမ်ထဲက အဘွားက လှမ်းခေါ်လိုက်လျှင်တော့ ခွေးအိမ်နှင့် ဝေးရာကို အမြန်ပြေးသွားသည်။

"ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ဘူး" အော်ပြောတော့မည့် ပုံစံမျိုးဖြစ်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူက စကားလုံး အရှည်ကြီးများ မပြောနိုင်သေးပေ။ ခပ်လှမ်းလှမ်းရောက်မှ တံခါးနားက မေမေကို မြင်သွားသည်။ သူ ချက်ချင်း ပြေးလာပြီး မေမေ့ကို ဖက်ထားကာ မလွှတ်တော့ပေ။ ယန်ရွှယ်မှာ ပစ္စည်းတွေ ပါနေသဖြင့် ဒီ "ခြေထောက်တွယ်ကပ်လေး" ကို ဆွဲရင်း အိမ်ထဲဝင်ကာ မုန့်တွေကို ချလိုက်ရသည်။ ပြီးမှ သားလေးကို ချီကာ နမ်းလိုက်သည်။

"ယန်ယွီလေး မေမေ့ကို လွမ်းနေတာလား"

"ဟုတ်! လွမ်းနေတာ။"

ယန်ယွီလေးက ပြန်နမ်းပြီးနောက် မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွေနဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဝေ့ကြည့်ရှာနေသည်။ ယန်ရွှယ်မှာ သူ့အမူအရာလေးကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ကို မြင်ရင်လည်း ငိုတယ်၊ မမြင်ရင်လည်း လိုက်ရှာနေတယ်"

ယန်ယွီလေးကတော့ သူမပြောတာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အပြင်ထွက်ကြည့်ချင်ကြောင်း လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ ယန်ရွှယ်က မလှုပ်ဘဲနေသောအခါ ကိုယ်ကို ခြံတံခါးဘက် ယိမ်းပြီး အတင်းအပြင်ခေါ်ခိုင်းသည်။

"တွေ့တဲ့အခါကျရင် ဘာလုပ်မလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။"

တံခါးဖွင့်ထွက်လိုက်သည်နှင့် ယန်ယွီလေးမှာ ဘယ်ညာ လှည့်ကြည့်သည်။ ခေါင်းလေးကို အကြာကြီး လှည့်ကြည့်သော်လည်း ရင်းနှီးနေတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် လူရိပ်ကို မတွေ့ရပေ။ ထိုအခါ သူက မျက်နှာငယ်လေး ဖြစ်သွားပြီး လမ်းထိပ်တစ်နေရာကို ညွှန်ပြကာ "သွား" ဟု ဆိုသည်။ ထိုနေရာကို သွားရှာချင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်က မသွားဘဲနေသောအခါ ခြေထောက်တိုတိုလေးတွေနဲ့ ရုန်းကန်ပြီး ဆင်းရန် ကြိုးစားသည်။ ကိုယ့်ဘာသာ သွားရှာတော့မည့် ပုံစံပင်။

ယန်ရွှယ် သူ့ကို ချပေးလိုက်သည်။ ကောင်လေးက ချက်ချင်း ပြေးသွားပြီး ခြံစည်းရိုးထောင့်နားမှာ ဖေဖေကို အောင်မြင်စွာ ရှာတွေ့သွားသည်။ တွေ့တွေ့ချင်းမှာပဲ အဆိုတော်ကြီး တစ်ယောက်လို အားပါးတရ အော်ငိုတော့သည်။

ယန်ရွှယ်မှာတော့ "လိုက်မရှာနဲ့လို့ ပြောသားပဲ" ဟု ဆိုကာ လက်လျှော့လိုက်ရသည်။ ချီဖန့်က သူ့သားကို ဘယ်လိုပြောရမှန်းမသိသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။ အကြာကြီး ကြည့်ပြီးနောက် သူ မေးလိုက်သည်။ "ကိုယ် အရင်ထွက်သွားရမလား"

သူ လှုပ်လိုက်သည်နှင့် ယန်ယွီလေးက "ပစ္စည်းသယ်တာ" နဲ့ "ထွက်သွားတာ" ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်ပြီး ပိုလို့တောင် အော်ငိုပါတော့သည်။

"ဟင့်အင်း... မသွားနဲ့!"

တကယ်ကို ရှုပ်ပွသွားရသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ချီဖန့်လည်း ဇနီးနှင့် သားကိုခေါ်ပြီး ပြန်ဝင်လာရသည်။ သားဖြစ်သူ၏ တင်ပါးကို ပုတ်ရင်း ဆိုသည်။

"မင်းက နည်းနည်းလောက် လျှော့ပြီး ဉာဏ်ကောင်းလို့ မရဘူးလား"

ကလေးသည် ချက်ချင်းပင် စ၍ တိုင်တောတော့သည်။ သူသည် နှုတ်ခမ်းလေးကို မဲ့ကာ ယန်ရွှယ်ကို ကြည့်နေပြီး၊ အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြစ်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် ငိုတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နေသည်။

ထို့အပြင် သူသည် ကြီးပြင်းလာသည်နှင့်အမျှ တကယ့်ကို ပို၍ ဉာဏ်ကောင်းလာခဲ့သည်။ ချီဖန့်နှင့် ယန်ရွှယ်တို့သည် သူတို့၏ အလုပ်ဌာနများနှင့် ညှိနှိုင်းကာ အားလပ်ရက်များကို လဲလှယ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဆောင်းလလယ်ပွဲတော်နှင့် ပုံမှန်အနားယူရက်များကို ဆက်တိုက် အားလပ်ရက်အဖြစ် ရရှိခဲ့ကြသည်။ ပွဲတော်အပြီးတွင် ယန်ရွှယ်သည် စမ်းသပ်စိုက်ခင်းသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။

အဆုံးတွင်တော့ ထိုနေရာသည် ယန်ရွှယ်ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ရင်သွေးနှင့် မခြားပေ။ ထို့အပြင် ထိုနေရာတွင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူများစွာလည်း ရှိနေသည်။

ထိုအခါ ကလေးသည် သူ၏မိခင် မရှိတော့သည်ကို သိလိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်း မငိုသေးဘဲ၊ အစားထိုးအနေဖြင့် သူ၏ဖခင်ကို နေရာအနှံ့ လိုက်လံရှာဖွေတော့သည်။ ဖခင်ကို တွေ့ရှိသောအခါတွင်လည်း တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားပြီး အဝေးသို့ ထွက်မသွားနိုင်အောင် တားဆီးထားတော့သည်။

ခေတ္တမျှ ကြာသောအခါ၊ ဤနည်းလမ်းသည်လည်း အလုပ်မဖြစ်နိုင်ဟု သူက တွေးမိပုံရသည်။ သူသည် ဖခင်၏ ခြေထောက်ကို ဆွဲကာ ပြောတော့သည်။ "ချီပေး! မေမေ့ကို သွားရှာမယ်!"

ချီဖန့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ သူသည် ချီဖန့်ကို သူ၏ မျက်ဝန်းလေးများဖြင့် ကြည့်ကာ ပြုံးပြနေသည်။ သူသည် အခြေအနေကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ရာတွင် တကယ့်ကို ထူးချွန်လှသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချီဖန့်သည် ဤ "ဒုက္ခအိုးလေး" ကို ချီပိုး၍ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ရသည်။ အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး မကြာမီမှာပင် သူသည် နောက်ထပ် "ဒုက္ခအိုး" တစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ပြန်သည်။

သပ်ရပ်သော ဆံပင်အတိုညှပ်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးက လမ်းမေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရဲဘော်... မင်္ဂလာပါ။ ဒီစိုက်ခင်းက ရှေ့ပြေးစိုက်ခင်းကို ဘယ်လိုသွားရမလဲဆိုတာ ပြောပြပေးလို့ ရမလား"

သူသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချီဖန့်နှင့် မျက်လုံးချင်း တည့်တည့်ဆုံသွားခဲ့သည်။

ချီဖန့် အတွက်မူ ဤအရာမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ ကျင်းချွမ်နှင့် ရှောင်ကျင်းချွမ်မှာ အလွန်နီးကပ်လှသည်မဟုတ်ပါဘဲ၊ အဘယ်ကြောင့် သူသည် ထိုအမျိုးသားနှင့် နေရာတိုင်းတွင် ဆုံတွေ့နေရသနည်း။

တောင်ပေါ်လမ်းများတွင်လည်းကောင်း၊ ရထားပေါ်တွင်လည်းကောင်း၊ နိုင်ငံပိုင်စားသောက်ဆိုင်တွင်လည်းကောင်း ဆုံတွေ့ခဲ့ကြပြီး၊ ယခုမူ မိမိ၏ အိမ်ရှေ့တည့်တည့်တွင်ပင်...။ ကောင်းပြီ၊ ယန်ရွှယ်ကို လာရောက်ရှာဖွေခဲ့သည့် တစ်ကြိမ်ကိုတော့ ထည့်မတွက်ထားပါ။

သို့သော် သူ နားမလည်နိုင်သည်မှာ ထိုအမျိုးသားသည် ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းအထိ မည်သည့်ကိစ္စဖြင့် ရောက်ရှိလာရသနည်း။ ရောက်လာရုံတင်မကဘဲ ရှေ့ပြေးစိုက်ခင်းသို့ သွားရာလမ်းကိုပါ ချက်ချင်းမေးမြန်းနေသည်။ သူသည် ကျင်းချွမ်သို့ မဖြစ်မနေ လာရောက်ရမည့် အရေးတကြီးကိစ္စရပ်များ ရှိနေသည်လော။

ပို၍ဆိုးသည်မှာ၊ ချီဖန့်၏ ဝဖိုင့်ဖိုင့် သားငယ်လေးသည် ထိုအမျိုးသားကို မြင်သည်နှင့် "ဦးဦး!" ဟု ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကလေးသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် သူ၏ တင်ပါးလေးကိုပင် လှုပ်ခါနေတော့သည်။

ချီဖန့်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း တည်တင်းသွားသည်။ မိမိ၏သားသည် လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်တတ်သည့် အမျိုးအစားလော၊ သို့မဟုတ် ထိုအမျိုးသားနှင့် တစ်ကြိမ်ထက်မက ဆုံတွေ့ဖူးနေပြီလော ဆိုသည်ကို သူ မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။ ထိုစဉ် လမ်းမေးခံရသူက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အို... ယန်ယွီလေးပါလား! ဒီနေ့ ဖေဖေနဲ့ အပြင်ထွက်လာတာလား"

ထိုသူမှာ သူတို့အိမ်နှင့် နှစ်အိမ်ကျော်တွင် နေထိုင်သော ချမ်ကျစ်ပင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ချီဖန့်၏ တင်းမာနေသော အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသော်လည်း ထိုဘက်သို့ စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ဝဖိုင့်ဖိုင့် ကလေးငယ်သည် ဤ "ဦးလေးချမ်" နှင့် အတော်ပင် ရင်းနှီးပုံရပြီး လက်ကလေးများ လှုပ်ယမ်းကာ "ဖေဖေ၊ မေမေ့ကို ရှာ!" ဟု ပြောနေသည်။

"ဖေဖေက သားကို မေမေ့ဆီ ခေါ်သွားလိမ့်မယ်"

ချမ်ကျစ်ပင်းက စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပြန်ပြောရင်း ကလေးကို စနောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချီဖန့်ကို လှည့်၍ နှုတ်ဆက်ခဲ့‌သည်။ "ဆရာချီ၊ နည်းပညာရှင်ယန်ဆီကို သွားမလို့လား"

ချီဖန့်က "အင်း" ဟုသာ တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ထူးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် လမ်းမေးနေသော ချီဖန့်မှာလည်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး ချီဖန့်၏ ပုခုံးပေါ်ရှိ ကလေးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါ ခင်ဗျားသားလား"

ချီဖန့်က "အင်း" ဟုပင် ထပ်ဖြေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သဘောကျသည်ဖြစ်စေ၊ မကျသည်ဖြစ်စေ သားဖြစ်သူ၏ ခြေထောက်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ယန်ယွီ၊ ဦးဦးကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦး" ကောင်လေးသည် သူ၏မိခင်ကဲ့သို့ပင် စကားချိုသူဖြစ်ရာ "ဦးဦး!" ဟု ချိုသာစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်ရာ၊ တစ်ဖက်လူမှာလည်း ပြန်ပြုံးပြမိသွားသည်။

ချမ်ကျစ်ပင်း ရယ်မောကာ ‌"ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က သိနေကြတာကိုး! ဒါဆိုရင် ဆရာချီကိုပဲ မေးလိုက်ပါတော့၊ သူက ရှေ့ပြေးစိုက်ခင်းအကြောင်း ကျွန်တော့်ထက် ပိုသိတယ်" ဟု ပြောပြီး အလုပ်ကိစ္စရှိသဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။ ထိုအခါ ချီဖန့်နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်ရင်း အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

ခေတ္တမျှ ကြာသောအခါ၊ ယန်ယွီလေးက စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ဖခင်၏ခေါင်းကို ပုတ်ကာ "မေမေ! မေမေ့ကို ရှာ!" ဟု ပူဆာတော့သည်။ ချီဖန့်က ကလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ဖက်လူကို ပြောလိုက်သည်။"ဒါဆိုရင် ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့ပါ"

သူ၏လေသံမှာ တည်ငြိမ်လှသည်။ တစ်ဖက်မှ ချီဖန့်ကလည်း အနောက်မှ အမီလိုက်လာကာ မေးလိုက်သည်။"ခင်ဗျားလည်း ရှေ့ပြေးစိုက်ခင်းကို သွားမလို့လား" သူတို့နှစ်ဦး အတူတူ လျှောက်လှမ်းနေခြင်းမှာ စကားပြောစရာမရှိသဖြင့် ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုကြီးက လွှမ်းမိုးနေသည်။

ခဏအကြာတွင် ချီဖန့် (ရှောင်ကျင်းချွမ်) က စကားစလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားနဲ့ ဇနီးက ခရိုင်မြို့ကို အလုပ်ပြောင်းရတော့မယ်လို့ ကြားတယ်"

ချီဖန့်က ချက်ချင်း ဘေးစောင်းကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်လိုလုပ် အများကြီး သိနေရတာလဲ?"

"လူတိုင်း သိနေကြတာပဲ၊ တစ်ယောက်ယောက်ဆီက ကြားလိုက်တာပါ"

သူက အေးဆေးပင် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ ချီဖန့်က ရှေ့သို့ ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝတ္တရားအရ မေးလိုက်သည်။"မင်းရော... အိမ်ထောင်ဖက် ရှာတုန်းပဲလား"

ချီဖန့် (ရှောင်ကျင်းချွမ်) မှာ မျက်နှာနီသွားပြီး "အင်း" ဟု ခေါင်းညိတ်သည်။ ချီဖန့်မှာ သူ့ကို ကြည့်ပြီး စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ ထိုကိစ္စဖြစ်ခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ်ကျော်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း အိမ်ထောင်ဖက်ရှာရသည်မှာ ဤမျှပင် ခက်ခဲသလော။ သူသည် အလုပ်အကိုင် အတည်တကျရှိပြီး၊ ကျန်းမာသန်စွမ်းကာ၊ ဇနီးသည်ကို အလိုလိုက်သူဟုလည်း နာမည်ကျော်ပြီး စကားပြောလည်း ကောင်းသူ မဟုတ်ပါလော။