အခန်း (၁၇၃)

အသက်ရှူကျပ်မတတ် တိတ်ဆိတ်နေစဉ်တွင် ရှေ့ပြေးစိုက်ခင်းကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ဝင်ပေါက်တွင် စောင့်နေသူကို မြင်သောအခါ ချီဖန့်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "အဒေါ်ချူ" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

"ရောက်လာပြီလား"

အဒေါ်ချူက နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ချီဖန့်ကို မြင်သောအခါ ပြောလိုက်သည်။ "အို့ ဆရာချီလည်း ပါလာတာကိုး"

ချီဖန့်က "အင်း" ဟုသာ ပြန်ထူးသည်။ အဒေါ်ချူ၏ အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် အခြေအနေ၏ ၇၀ မှ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းကို သူ ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်မှာ တစ်ဖက်မှ ချီဖန့်သည် နောက်ထပ် ဘလိုင်းဒိတ်လုပ်ရန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သေချာပေါက်ပင်၊ အဒေါ်ချူသည် ချီဖန့်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် တစ်ဖက်လူကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ခဏစောင့်ဦး၊ ငါသွားခေါ်လိုက်မယ်"

သူမ လှည့်ထွက်မည်အပြုတွင် တံခါးဝသို့ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟော... ပြောရင်းဆိုရင်း ရောက်လာပြီ"

ချီဖန့် အလိုလို ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ယန်ရွှယ်သည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရကာ သူ တောင့်ခဲသွားသည်။

ထို့နောက် ယန်ရွှယ်တွင် အခြားသူများလည်း ဝန်းရံနေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ချီဖန့် ဘာမှမလုပ်နိုင်ခင်မှာပင် သူ၏သားက "မေမေ!" ဟု အော်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဒေါ်ချူက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ချွမ်းချိုင်!"

ယခုမူ လူတိုင်းမှာ မည်သူ့ကို ကြည့်ရမည်မှန်း မသိတော့ဘဲ၊ ယန်ရွှယ်ပင် လျိုချွမ်းချိုင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ ချွမ်းချိုင်မှာ မျက်နှာနီမြန်းလျက် အမြန်ပြေးလာခဲ့သည်။

လျိုချွမ်းချိုင်က ခေါင်းငုံ့ထားစဉ် အဒေါ်ချူက ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ ငါပြောတဲ့လူပဲ— ငါ့တူရဲ့ သူငယ်ချင်း။ အလုပ်ကြိုးစားတယ်၊ အားကိုးရတယ်၊ လူရိုးလူကောင်းလေးပါ" သူမ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ရင်းနှီးနေသော မျက်ဝန်းကျဉ်းကျဉ်းလေးများနှင့် ဆုံသွားပြီးရေရွတ်မိသွားသည်။ "ရှင်လား"

ချီဖန့်လည်း အလားတူပင် အံ့သြသွားပြီး ပြောမိသွားသည်။ "ကျွန်တော်လည်း မသိခဲ့ဘူး" သူတို့နှစ်ဦးမှာ စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ဘဲ အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ချီဖန့်နှင့် ယန်ရွှယ်တို့မှာလည်း အနီးနားမှနေ၍ ကြည့်နေကြသည်။ ယန်ရွှယ်မှာ ချီဖန့်နှင့် ချွမ်းချိုင်တို့ မည်သို့ ပတ်သက်နေလဲဆိုသည်ကို လုံးဝ စဉ်းစားမရပေ။

သို့သော် အဒေါ်ချူကမူ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက်က သိနေကြတာကိုး! ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်၊ ငါ မိတ်ဆက်ပေးနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့"

"သိပ်တော့ မသိပါဘူး၊ နှစ်ခါလောက်ပဲ ဆုံဖူးတာပါ"

လျိုချွမ်းချိုင်က မတိုးမကျယ် ပြောလိုက်သည်။ ထိုအထဲမှ တစ်ကြိမ်မှာ ဝံပုလွေတွင်းနှင့် ပတ်သက်နေသဖြင့် သူမ ပြန်မတွေးချင်ပေ။

ထို့ပြင် သူမ၏မိခင် သူငယ်ချင်းက သူမအား ချီဖန့်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိမ့်မည်ဟုလည်း သူမ တစ်ခါမျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"မဖြစ်နိုင်တာ၊ ကျွန်မတို့က မလိုက်ဖက်ပါဘူး။"

ချီဖန့်ကလည်း ခေါင်းကုပ်ရင်း ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်တော်လည်း သူမနဲ့ မလိုက်ဖက်ပါဘူး၊ သူမက ငယ်လွန်းတယ်" သူ့စိတ်ထဲတွင် သူမသည် ထောင်ချောက်ထဲ ကျခဲ့သော ကောင်မလေးအဖြစ်သာ မြင်နေဆဲဖြစ်သည်။

အဒေါ်ချူကမူ ကန့်ကွက်သည်။ "သူမက မငယ်ပါဘူး၊ ဒီနှစ် ၁၉ နှစ် ရှိပြီ။ ကျောင်းမတက်ရင် ကလေးတစ်ယောက် နှစ်ယောက်တောင် ရနေလောက်ပြီ။"

ထိုခေတ်က စောစီးစွာ အိမ်ထောင်ပြုခြင်းမှာ ဓလေ့တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် လျိုချွမ်းချိုင်က ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်သည်။

"သူက ကျွန်မထက် အများကြီး ကြီးတယ်၊ အဆင်မပြေဘူး"

"အသက်လေး နည်းနည်းကွာတာ ဘာဖြစ်လဲ။ ရှောင်ချီက ၆ နှစ်ပဲ ကြီးတာပါ။ ပြီးတော့ အသက်ကြီးတဲ့သူတွေက ဇနီးသည်ကို ဘယ်လိုဂရုစိုက်ရမလဲ ပိုသိကြတယ်။ ရှောင်ချီရဲ့ စရိုက်ကလည်း တကယ်ကောင်းတာ"

အဒေါ်ချူက တကယ်ပင် ယုံကြည်နေသည်။ လျိုချွမ်းချိုင်ကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ပြင်းထန်သူသည် နူးညံ့ပျော့ပြောင်းသော အမျိုးသားနှင့်သာ သင့်တော်သည်ဟု သူမ ထင်သည်။

သို့သော် နှစ်ဦးစလုံးက စိတ်ဝင်စားပုံမရချေ။ လျိုချွမ်းချိုင် ချီဖန့်ကို မေးလိုက်သည်။"ရှင် ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့တယ် မဟုတ်လား။ အဆင်မပြေဘူးလား"

ချီဖန့်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြောပြသည်။ "အဲဒီတစ်ယောက်နဲ့ အဆင်မပြေပါဘူး၊ အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘာမှ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မဖြစ်ခဲ့ဘူး"

အမှန်မှာ ထိုအမျိုးသမီးက စားသောက်ဆိုင်တွင် သူ့ကို နှိမ်ချပြောဆိုခဲ့ပြီးနောက် သူ့အဒေါ်ကိုပါ အကြောင်းကြားခဲ့သဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် အိမ်ထောင်ဖက်ရှာရန် ပိုခက်ခဲသွားခြင်းဖြစ်သည်။

လျိုချွမ်းချိုင်က "ဈေးအကြီးဆုံး ဟင်းတွေမှာစားပြီး ရှင့်အဒေါ်ကို ဂရုမစိုက်ခိုင်းတဲ့ တစ်ယောက်လား" ဟု မေးရာမှ သူတို့နှစ်ဦး စကားလက်ဆုံ ကျသွားကြသည်။

လျိုချွမ်းချိုင်က "ရှင်က အရမ်းအေးလွန်းလို့ သူတို့က ရှင့်အပေါ် အခွင့်အရေးယူနေကြတာ" ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်ရာ ချီဖန့်မှာ အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ရယ်နေရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

သူ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လာသဖြင့် စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းကော ချိန်းတွေဖို့ လာတာလား"

"ကျွန်မက အခုမှ ကျောင်းပြီးတာလေ။ မေမေက အခွင့်အရေးရတုန်း တွေ့ကြည့်ပါဆိုလို့ လာကြည့်တာ၊ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး"

လျိုချွမ်းချိုင် လက်ခါပြလိုက်သည်။ "ဒါကတော့ အဆင်မပြေနိုင်ဘူး။ အဒေါ်ချူ၊ ရှင့်တူရဲ့ သူငယ်ချင်းကို တခြားတစ်ယောက်နဲ့ပဲ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပါတော့။"

စိတ်ဓာတ်ပြင်းထန်သော ကောင်မလေးသည် သူမ၏ ရပ်တည်ချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုပြီးနောက် အထဲသို့ အလုပ်လုပ်ရန် ပြန်ဝင်သွားသည်။ သူမသည် ယန်ရွှယ်နှင့် ယောက်မဖြစ်သူတို့ မျက်နှာမပျက်စေရန် အလုပ်ကို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်နေသူဖြစ်သည်။ ချီဖန့်လည်း သူမကို မတားမြစ်ဘဲ အဒေါ်ချူကို တောင်းပန်လိုက်သည်။

ချီဖန့် ထွက်သွားပြီးနောက်၊ ယန်ရွှယ်နှင့် သူမ၏ မိသားစု သုံးယောက်နှင့် ဆုံသည်။ သူက ချီဖန့်ကို "စောစောကအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောပြီးနောက် ယန်ရွှယ်ကို ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူ ထွက်သွားသည်နှင့် ယန်ရွှယ်က ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ချိန်းတွေ့တာ အဆင်မပြေပြန်ဘူးဆိုတာ ရှင် မပြောတာလဲ"

"ချွမ်းချိုင်က သူ့အတွက် မသင့်တော်ဘူး"

ချီဖန့်က ပြတ်ပြတ်သားသား ဆိုသည်။ သူ မလိုလားဆုံးမှာ အနာဂတ်တွင် လျိုမိသားစုဆီ သွားသည့်အခါတိုင်း ထိုအမျိုးသားနှင့် ဆုံတွေ့နေရမည့် အခြေအနေဖြစ်သည်။ တစ်နှစ်တစ်ခါ ဆုံတွေ့ရခြင်းမှာ လုံလောက်လှပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူ စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှေ့ပြေးစိုက်ခင်း အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"

ယန်ရွှယ် ရယ်မောသော်လည်း ထပ်မမေးတော့ပေ။

"မဆိုးပါဘူး။ ဝေကောက ဒီတစ်ခါ တကယ်ကို ကြိုးစားထားတယ်"

သူမ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ယန်ရွှယ်၏ စကားများက လျိုဝေကောထံ ရောက်ရှိသွားပုံရပြီး၊ ယခုနှစ်တွင် သူသည် အော်ဒါများ ပိုရရှိရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချထားသည်။ မြို့တော်သို့ ရောက်သည်နှင့် ယခင်နှစ်က အတူလုပ်ဆောင်ခဲ့သော ဌာနအားလုံးကို ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။

ကျင်းချွမ်၏ မှိုများမှာ ရောင်းအားကောင်းခဲ့သဖြင့် ထိုနေရာများက ထပ်မှာယူကြသည်။ ကျင်းချွမ် သစ်တောစိုက်ခင်း၏ ထွက်ကုန်များမှာ ချက်ချင်းပင် ရောင်းကုန်သွားသဖြင့် သူသည် အနီးနားရှိ ခရိုင်များအထိပါ ကြိုးစားချဲ့ထွင်ခဲ့သည်။ စက်တင်ဘာလ ရောက်သောအခါ ဝမ်ရှန်းနှင့် ရှောင်ကျင်းချွမ် သစ်တောစိုက်ခင်းများမှ မှိုထွက်နှုန်းမှာ ဝယ်လိုအားကို မမီတော့ပေ။

အတွင်းရေးမှူး နင်သည်လည်း လျန်ကျုံးထင်၏ လုပ်ဆောင်ပုံများကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် မြို့နယ်အတွင်းရှိ အခြားသစ်တောစိုက်ခင်းများနှင့် ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ကျင်းချွမ် မှိုတံဆိပ်နှင့် အရောင်းလမ်းကြောင်းကို အသုံးပြုရန်အတွက် တင်းကျပ်သော အရည်အသွေးစစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်ရမည်ဟူသော သတ်မှတ်ချက် ရှိသည်။

"ယွဲ့အာက ပြောတယ်၊ ဒီနှစ် အောက်တိုဘာလကုန်လောက်မှာ စာရင်းတွေ ပိတ်နိုင်မယ်တဲ့။ ပိုက်ဆံကို ကိုယ်တိုင်လာယူမလား၊ သူပဲ လာပို့ပေးရမလားလို့ မေးနေတယ်"

ယန်ရွှယ် ပြောပြလိုက်သည်။ ယန်ရွှယ်နှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် ရှေ့ပြေးစိုက်ခင်းတွင် တစ်နှစ်ပတ်လုံးနီးပါး အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြသဖြင့်၊ သူတို့၏ နှစ်ကုန်ဝင်ငွေကိုလည်း လုပ်အားရမှတ်များပေါ်တွင် မူတည်၍ တွက်ချက်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုစကားဝိုင်းထဲတွင် "လျိုဝေကော"ဟူသော အမည်က အလွန်အကျွံ ပါဝင်နေသည်။ သူတို့၏ ဝဖိုင့်ဖိုင့် သားငယ်လေးသည် အစပိုင်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် "ဦးဦး!" ဟု ပွင့်အံထွက်လာတော့သည်။

"သားက ဦးဦးဝေကောကို မှတ်မိနေသေးတာလား"

ယန်ရွှယ် ရယ်မောလိုက်သော်လည်း၊ ချီဖန့် မှာမူ စောစောက အခြား ချီဖန့်နှင့် ဆုံခဲ့သည်ကို ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။

သူတို့ တကယ်ပင် အမြန်ဆုံး အိမ်ပြောင်းရန် လိုအပ်နေပြီဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် ကလေးကြီးလာသည့်အခါ သူမှတ်မိနေမည့်သူမှာ "ဦးဦးဝေကော" တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ...။ သူသည် သားဖြစ်သူကို ချီရန် လက်ကမ်းလိုက်ပြီး ပြေယလိုက်သည်။

"ဖေဖေ ချီပါရစေဦး၊ မေမေ ပင်ပန်းနေပြီ"

စားကောင်းအိပ်ကောင်းသဖြင့် တစ်နေ့တခြား ပို၍လေးလံလာသော ထို "အစားကြူးလေး" မှာမူ မိခင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့သာ တိုးဝင်နေပြီး မခွာချင်ပေ။ သို့သော် ချီဖန့်သည် သားဖြစ်သူကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် အတွေ့အကြုံမရှိသူ မဟုတ်ပါ။ သူသည် ကလေးကို ချီမကာ အပေါ်သို့ မြှောက်၍ စနောက်လိုက်ရာ၊ ကလေးငယ်မှာ တခိခိရယ်မောရင်း ကျန်တာအားလုံးကို မေ့လျော့သွားတော့သည်။

ဆောင်းလလယ်ပွဲတော်အပြီးတွင် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် အိမ်ပိုင်ရှင်ကို ချက်ချင်းဆက်သွယ်ကာ အခန်းသုံးခန်းပါ အိမ်ကို ငွေခြောက်ရာဖြင့် ဝယ်ယူလိုက်ကြသည်။ သို့သော် ချက်ချင်းတက်မနေနိုင်သေးဘဲ ပြုပြင်မွမ်းမံရန် လိုအပ်နေသေးသည်။ ချီဖန့်သည် နံရံတွင် ကပ်ထားသော သတင်းစာဟောင်းများကို အကုန်ခွာချပြီး ဘိလပ်မြေ ပြန်ကိုင်လိုက်သည်။

သစ်တောစိုက်ခင်းရှိ ယာယီနံရံများသည် ခိုင်ခံ့မှုမရှိသော်လည်း နွေးထွေးမှုရှိခဲ့သည်။ မြို့ပေါ်ရှိ အုတ်အိမ်များမှာမူ အသစ်ဆောက်စဉ်က ကောင်းသော်လည်း ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လေတိုး၍ အေးစိမ့်လာတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် လူများသည် နံရံတွင် သတင်းစာကပ်လေ့ရှိကြသည်။ ၎င်းက အခန်းကို လင်းထိန်စေရုံတင်မကဘဲ အအေးဒဏ်ကိုလည်း ကာကွယ်ပေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့တွင် ငွေကြေးအခက်အခဲ မရှိသဖြင့် ဘိလပ်မြေ ပြန်ကိုင်ပြီး ထုံးဖြူသုတ်လိုက်ရာ အိမ်သစ်ကြီးအတိုင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

အပူပေးစနစ်အတွက်မူ ခရိုင်မြို့၏ ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် ဘွိုင်လာခန်း တပ်ဆင်ရန် ခက်ခဲသည်။ ယန်ရွှယ်သည် အိမ်တွင် မှိုစိုက်ပျိုးရန် မလိုသဖြင့် ချီဖန့်က ရေတိုင်ကီများကိုသာ တပ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ ပိုက်များထဲတွင် ရေဖြည့်ကာ ၎င်းကို အပူပေးရန် သီးခြားမီးဖိုတစ်ခု ထားရှိခြင်းဖြင့် နံရံအပူပေးစနစ်ထက် ပိုနွေးထွေးသော လည်ပတ်မှုစနစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

အောက်တိုဘာလလယ်တွင် ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများ ပြီးစီးသွားသည်။ သူတို့ဇနီးမောင်နှံသည် အလုပ်မှ တစ်ရက်ခွင့်ယူကာ နားရက်များနှင့်ပေါင်း၍ အိမ်ပြောင်းကြသည်။ ဒုတိယအဘွားက ပစ္စည်းအတော်များများကို ထုပ်ပိုးပြီးပြီဖြစ်သည်။ အထုပ်အပိုးများမှာ ခန်ပေါ်တွင် ပုံနေပြီး၊ သူမ၏ ကြက်များကို ရေတွက်ရင်း မေးသည်။

"ဒါတွေ အကုန်ယူသွားလို့ ရတယ်မလား"

"ဆယ်ကောင်အထိ ယူသွားလို့ ရပါတယ်။ ပစ္စည်းတွေသယ်ဖို့ ဌာနက မြင်းလှည်းနှစ်စီး ငှားထားတယ်။ အိမ်သစ်မှာလည်း သူတို့ကို မွေးဖို့ ခြံဝင်းရှိပါတယ်"

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က ပြောင်းရွှေ့ခဲ့စဉ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ယခုအခါ ပစ္စည်းများစွာ ပိုပိုင်ဆိုင်လာကြသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အသစ်ဝယ်ယူထားခြင်းဖြစ်ရာ တစ်ခုမှ ချန်မထားခဲ့ချင်ကြပေ။ ပစ္စည်းများသာမက သက်ရှိများလည်း ပိုလာခဲ့သည်။ သူတို့၏သား၊ ကြက်အုပ်တစ်အုပ်နှင့် ခွေးနှစ်ကောင်။

ယန်ရွှယ်သည် ချန်ရွှေ့ သစ်တောဌာနမှ မြင်းလှည်းနှစ်စီး ငှားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ တောင်းဆိုလိုက်သည်နှင့် ချန်ရွှေ့ဘက်က ချက်ချင်းခွင့်ပြုသည်။ သူမသည် သူတို့အတွက် တန်ဖိုးရှိသော စွမ်းဆောင်ရှင်တစ်ဦး မဟုတ်ပါလော။ ခရိုင်သို့ ပြောင်းသွားသော်လည်း သူမသည် ချန်ရွှေ့မှ လာသူဖြစ်ပြီး ဆက်လက်တွဲလုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး လျန်ကျုံးထင်နှင့်လည်း ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သည်။

အိမ်ဟောင်းအတွက်မူ ယန်ရွှယ်က လျိုမိသားစုကို အပ်နှံခဲ့သည်။ သင့်တော်သော ဝယ်လက်ရှိလျှင် ရောင်းချပေးရန် မှာကြားခဲ့သည်။ အိမ်ပြောင်းသည့်နေ့တွင် ပစ္စည်းများကို ဌာန၏ မီးရထားဖြင့် မြို့သို့ အရင်ပို့ဆောင်ပြီး၊ ထိုမှတစ်ဆင့် မြင်းလှည်းများဖြင့် ခရိုင်သို့ သယ်ဆောင်ကြသည်။ ကြက်ရော ခွေးပါမကျန်ပေ။

ယခင်က ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ထွက်သွားခဲ့သော်လည်း အပတ်စဉ် ပိတ်ရက်တိုင်း ပြန်လာတတ်သဖြင့် စိုက်ခင်းနေလူထုမှာ သူတို့ မရှိသည်ကို မခံစားရပေ။ သို့သော် ယခု အိမ်ပြောင်းမှုကမူ သူတို့ တကယ်ပင် ထာဝရ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"တချို့လူတွေက တကယ်ပဲ ပါရမီရှိတာ။ ခရိုင်ကို အလုပ်ပြောင်းရရုံတင်မကဘဲ အခု မိသားစုပါ ပြောင်းသွားပြီ။ သူတို့က ခရိုင်ကလူတွေ ဖြစ်သွားပြီပေါ့"

"မင်းပြောတာလည်း နားထောင်ဦး။ သူတို့သာ ပါရမီမရှိရင် ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ မှိုလုပ်ငန်းကြီးကို တည်ထောင်နိုင်ပါ့မလား။ ဒါမှမဟုတ် ဟို မြေတူးစက်ကို ပြုပြင်နိုင်ပါ့မလား"

"ဟုတ်ပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ထွက်သွားရင်တောင် တစ်နေ့နေ့ ခရိုင်သတင်းစာမှာ ပါလာဦးမှာပဲ။ အဲဒီအခါကျရင် သူတို့က ကျင်းချွမ်က လူတွေ ငါတို့ ကျင်းချွမ်သားတွေပဲ ဖြစ်နေမှာပါ"

ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့် ဟူသော အမည်များသည် ကျင်းချွမ်ဒေသခံများ၏ အမှတ်တရထဲတွင် သူတို့တည်ဆောက်ခဲ့သော ရှေ့ပြေးစိုက်ခင်း၊ သူတို့ဖောက်လုပ်ခဲ့သော လမ်းများကဲ့သို့ပင် ထာဝရ ကျန်ရှိနေပေလိမ့်မည်။ အနာဂတ်တွင် သူတို့သည် ပို၍ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုများ ရရှိပြီး ပိုကြီးမားသော စင်မြင့်များပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားလျှင်ပင် ကျင်းချွမ်သားတို့က "သူတို့က ငါတို့ ကျင်းချွမ် သစ်တောစိုက်ခင်းက လာတာ" ဟု ဂုဏ်ယူစွာ ပြောနိုင်ကြပေလိမ့်မည်။

လမ်းလျှောက်ထွက်လာစဉ် မသိကျွမ်းသူများပင် သူတို့အား လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ဒုတိယအဘွားက အံ့သြနေတော့သည်။"ငါ့တစ်သက်မှာ ဒီလောက် လူအများကြီးက လာပို့တာ မကြုံဖူးဘူး"

ယန်မိသားစုကျေးရွာတွင် အားလုံးက ဆွေမျိုးတော်စပ်ကြသော်လည်း သူတို့ ထွက်လာစဉ်က ဘယ်သူမှ သတိမထားမိကြချေ။ ယန်စုန့်ရှန်း၏ မိသားစုသာလျှင် သူတို့ကို အငြိုးအတေးဖြင့် မှတ်မိနေပေလိမ့်မည်။

အဘွားယန်သည် သူမ၏ မြစ်လေးကို ဖက်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ ယန်ယွီလေးက မင်းမိဘတွေဆီကနေ ကောင်းကောင်းသင်ယူပြီး သူတို့လိုပဲ ထူးချွန်တဲ့သူ ဖြစ်လာရမယ်နော်"

ဝဖိုင့်ဖိုင့် ကောင်လေးမှာ ဘာမှနားမလည်ဘဲ တခိခိရယ်ရင်း "ဖေဖေ! မေမေ! ဘွားဘွားကြီး!" ဟု အော်ခေါ်နေပြီး၊ အဘွားယန်က သူ့ကို ကားပေါ်သို့ ချီတင်သွားတော့သည်။

သို့သော် သူက ငယ်သေးသလို ခရီးသွားရသည်မှာလည်း ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို စပ်စုကြည့်နေရင်း ပင်ပန်းသွားကာ ခရိုင်မြို့သို့ မရောက်ခင်မှာပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ချီဖန့်က သူ့ကို အထဲက ခန်ပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် သယ်သွားပြီး၊ ယန်ရွှယ်က အဘွားယန်ကို တွဲကာ ယန်ကျိအန်းနှင့်အတူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။

"ဒါက ရေပိုက်ခေါင်းလေ၊ အဒေါ်ရှန်ရှို့ဖန်တို့ အိမ်ကအတိုင်းပဲ။ လှည့်လိုက်ရင် ရေထွက်လာတာ မြစ်ထဲမှာ သွားခပ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး"

ယန်ရွှယ်က အိမ်၏ အသုံးအဆောင်များကို သူတို့အား လိုက်ပြပြီးနောက်၊ အဘွားယန်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ကြက်ခြံနှင့် ခွေးအိမ်များဆီသို့ ခေါ်သွားသည်။

အားလုံး အဆင်ပြေသွားသောအခါမှ ယန်ကျိအန်းကို သီးသန့်ခေါ်ကာ စကားပြောခဲ့သည်။

"မင်း အခု ၁၃ နှစ် ရှိပြီဆိုတော့ မင်းရဲ့ ဆန္ဒကို မေးချင်လို့"

သူမ အခြေအနေကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ "ဒီအနားမှာ လင်းယိ မူလတန်းကျောင်းရှိတယ်၊ ပြီးတော့ မင်းယောက်ဖ အလုပ်လုပ်တဲ့နေရာနားမှာ လင်းစန် မူလတန်းကျောင်း ရှိတယ်။ လင်းစန်ကို သွားရင်တော့ ချီဖန့်ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေရဲ့ သားသမီးတွေ ရှိနေတော့ မင်းကို ကူညီကြည့်ရှုပေးမယ့်သူ ရှိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းဝေးတယ်။ လင်းယီကတော့ အိမ်နဲ့နီးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဘယ်ကျောင်းကို သွားချင်လဲ"

ဤပတ်ဝန်းကျင်အသစ်တွင် သူမ အစိုးရိမ်ရဆုံးသူမှာ ယန်ယွီလေး သို့မဟုတ် အဘွားယန် မဟုတ်ဘဲ ယန်ကျိအန်း ဖြစ်သည်။ သူသည် တစ်ချိန်က စကားထစ်တတ်ပြီး အလွန်အမင်း ရှက်တတ်သူဖြစ်သည်။ သစ်တောစခန်းသို့ ရောက်ခါစက အပြင်ထွက်ဖို့ပင် သတ္တိတော်တော်မွေးခဲ့ရသည်။

သူ့ကို ဖိအားမပေးချင်သဖြင့် သူမ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "မင်း လင်းစန်ကို သွားချင်ရင်လည်း ရပါတယ်။ မင်းယောက်ဖ အလုပ်သွားရင် သူ့စက်ဘီးနဲ့ လိုက်သွားလို့ရတယ်လေ။"

"မမ၊ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်သူမှ ကြည့်ပေးဖို့ မလိုပါဘူး။ လင်းယီကိုပဲ သွားပါ့မယ်။"

ယန်ကျိအန်းသည် သူမနှင့် အလွန်တူသော သူ၏မျက်ဝန်းများဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် စကားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောနေဆဲဖြစ်သော်လည်း လေသံက ခိုင်မာနေသည်။

"ကျွန်တော့်ကို ဘယ်သူမှ ဂရုစိုက်ပေးဖို့ ဒါမှမဟုတ် လိုက်ပို့ပေးဖို့ မလိုပါဘူး။ လင်းယီကို ကျွန်တော့်ဘာသာ သွားနိုင်ပါတယ်။"

ထိုအခါမှ ယန်ရွှယ်သည် သူမ၏ အတောင်ပံအောက်တွင် အမြဲကာကွယ်ပေးခဲ့သော မောင်လေးမှာ ယခုအခါ သူမနှင့် အရပ်ချင်း မတိမ်းမယိမ်း ဖြစ်လာကာ သူမကို မျက်လုံးချင်း ဆုံကြည့်နိုင်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ စကားပြောသောအခါ ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးနေသော်လည်း မျက်ဝန်းများက တောက်ပနေသည်။

"ကျွန်တော်က အခု ဦးဦး ဖြစ်နေပြီလေ။"

သူသည် သူမ၏အနောက်တွင် ထပ်ပုန်းကွယ်နေတော့မည် မဟုတ်သလို၊ စကားတစ်လုံးမှ မပြောနိုင်ဘဲ ငိုယိုကာ သူမကို ဖက်တွယ်နေတော့မည် မဟုတ်တော့သည့်အလား...။ ခက်ခဲသော အချိန်များတွင် သူမကို "မမ" ဟု ခေါ်ရန်ပင် အားယူခဲ့ရသော ထိုရှက်တတ်၊ ကြောက်တတ်သည့် ကောင်လေးမှာ တိတ်တဆိတ်ပင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် သူမ၏အရပ်နှင့် တူနေပြီဖြစ်သော မောင်လေး၏ ဆံပင်များကို မဖွဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဒါဆို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီနော်။ လင်းယီကိုပဲ သွားကြတာပေါ့။ မနက်ဖြန် မင်းကျောင်းပြောင်းဖို့ သွားလုပ်ပေးမယ်။"

သို့သော် တစ်ဦးက ကြီးပြင်းသွားချိန်တွင်၊ နောက်ထပ် ကလေးငယ်တစ်ဦးက အစားထိုးလာပြန်သည်။ အိမ်သစ်သို့ ပြောင်းပြီးနောက်တွင်မူ ယန်ယွီလေးမှာ ပို၍ပင် တွယ်ကပ်လာတော့သည်။ အိပ်ချိန်မရောက်ခင်ကတည်းက ချီယန်ယွီလေးသည် မိဘများ၏ အခန်းထဲတွင် အပိုင်နေရာယူထားပြီး ဘယ်လိုမှ ပြန်မထွက်တော့ပေ။

ချီဖန့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်သောအခါ ကလေးငယ်က မျက်လုံးကို တင်းတင်းပိတ်ကာ အိပ်ချင်ဟန် ဆောင်နေတော့သည်။ ချီဖန့်က သူ့ကို ချီထုတ်ရန် ကြိုးစားသောအခါတွင်လည်း မေမေ့ကို အော်ခေါ်ကာ ကန့်ကွက်သည်။ သားအဖနှစ်ဦးမှာ ခန်ပေါ်တွင် အကျပ်အတည်း ဆိုက်နေကြသည်။

ယန်ရွှယ်က ချော့မော့ရန် ကြိုးစားသောအခါတွင်လည်း သူက နည်းဗျူဟာပြောင်းကာ သူမကို မျက်လုံးဝိုင်းလေးများဖြင့် ကြည့်ပြီး "မေမေ..." ဟု တိုးတိုးလေး ညည်းတွားတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သားဖြစ်သူကို အကြာကြီး ကြည့်ပြီးနောက် ချီဖန့်က အလျှော့ပေးလိုက်သည့်အလား တိတ်ဆိတ်စွာပင် လက်ခံလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုသို့ ထင်ရုံသာ ရှိပါသည်။

ကလေးငယ် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားသည်နှင့် ချီဖန့်သည် ခေါင်းအုံး၊ စောင် အစုံလိုက်ဖြင့် ကလေးကို မကာ အဘွားယန်၏ အခန်းသို့ တိုက်ရိုက် ပို့ဆောင်လိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် မနက်တွင် ကလေးမနိုးခင်မှာပင် ချီဖန့်က သူ့ကို ပြန်သယ်လာပြန်သည်။ ကောင်လေး နိုးလာပြီး မေမေ့ကို မြင်သောအခါ သူသည် တစ်ညလုံး ထိုနေရာမှာပဲ အိပ်ခဲ့သည်ဟု ထင်နေတော့သည်။