အခန်း (၁၇၆)

ထိုလူမှာ အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ်ဖြစ်ပြီး အရပ်သိပ်မရှည်ပေ။ ယန်ရွှယ်သည် သူ့ကို အရင်က မြင်ဖူးရုံသာမက သူ၏အိမ်သို့ပင် တစ်ခေါက်ရောက်ဖူးသည်။

သို့သော် ထိုစဉ်က သွားရောက်ခဲ့ခြင်းမှာ ပျော်ရွှင်စရာမကောင်းခဲ့ဘဲ၊ အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် ဤလူသည် လေ့ကျင့်ရေးစင်တာသို့ လုံးဝပေါ်မလာသင့်ပေ။

ယန်ရွှယ်သည် သူမဘေးရှိ ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကို မကြည့်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည် အကြည့်ကို လွှဲဖယ်ထားပြီးဖြစ်ကာ၊ မျက်နှာမှာလည်း ဘာခံစားချက်မှမရှိဘဲ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။

လေ့ကျင့်ရေးစင်တာ၏ ဝင်ပေါက်မှာ ထိုမျှမကြီးမားပေ။ အစောင့်က မည်သူ့ကို လာရှာသနည်းဟု မမေးရသေးခင်မှာပင် ထိုလူက သူတို့ကို လှမ်းမြင်သွားသည်။

"ဝမ်ဟွေ့"ထို့နောက် သူ အစောင့်ကို ပြောလိုက်သည်။"ဒါက ကျွန်တော့်သမီးပဲ။ သူက ခင်ဗျားတို့ စင်တာမှာ စာရင်းကိုင်လုပ်နေတာ"

အစောင့်က ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားသည်။ "ဪ... စာရင်းကိုင်ကျိုးရဲ့ အဖေကိုး။"

နောက်ကြောင်းရာဇဝင်ကို မသိသောကြောင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ မျက်နှာ ပို၍အေးစက်သွားသည်ကိုသာ အစောင့်က သတိပြုမိလိုက်သည်။

သို့သော် ကျိုးဖခင်မှာမူ သတိမထားမိသည့်အလား ရှေ့သို့တိုးလာသည်။ "ဝမ်ဟွေ့ အဖေ မင်းကို လာတွေ့တာ။"

ယန်ရွှယ် အရင်က ကျိုးအိမ်တွင် မြင်ခဲ့ရသော အေးစက်မှုနှင့်ယှဉ်လျှင် ယခု သူ၏လေသံမှာ များစွာ ပို၍ညင်သာနေသည်။

ယန်ရွှယ်ကို မြင်သောအခါ သူက နှုတ်ပင်ဆက်လိုက်သေးသည်။ "မင်းက ဝမ်ဟွေ့တို့ဌာနက နည်းပညာရှင်ယန်ရွှယ် ဆိုတာလား"

ယန်ရွှယ် သူတို့အိမ်သို့ လာဖူးသည်ကို သူ မမှတ်မိတော့ပုံရသည်၊ သို့မဟုတ် ထိုနေ့က ယန်ရွှယ်နှင့် လျိုဝေကောတို့အဖွဲ့ကို သူ တကယ်ပင် အာရုံမစိုက်ခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ မျက်နှာ တင်းမာသွားသည်။ သူမ သူ့ကို စကားမပြောချင်ပေ။ "တစ်ခုခု လိုအပ်လို့လား"

မိသားစုကိစ္စ တစ်ခုခုရှိမည်ဟု သူမ ခန့်မှန်းထားသော်လည်း အဖေကျိုး မျက်နှာမှာ ပျက်သွားသည်။ "မင်းက ငါ့သမီးပဲ။ ကိစ္စမရှိရင် ငါ မင်းကို လာတွေ့လို့မရဘူးလား"

သူမ ဒါကို မခံစားနိုင်သလို ဖြစ်နေသည်။ သူ လာတွေ့ခြင်းအတွက် သူမ ဘာပြန်ပေးရမည်နည်းဟု တွေးနေမိသည်။

ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးအနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ အဖေ လာတာ အချိန်မသင့်ဘူး။ ကျွန်မမှာ လုပ်စရာတွေရှိလို့ အခုပဲ သွားတော့မလို့။"

သူမ အဖေကျိုးဘေးမှ ကျော်တက်သွားရန် ကြိုးစားသောအခါ သူ၏မျက်နှာ တင်းမာသွားသည်။ "မင်းကတော့ တကယ်ကို အတင့်ရဲတာပဲ။ နှစ်သစ်ကူးတုန်းက အိမ်ပြန်လာပြီး ထမင်းတစ်နပ်တောင် မစားဘူး။ အခု ငါက လာတွေ့တာတောင် မရဘူးလား"

သူ၏စကားများမှာ ဒေါသသံစွက်နေသော အပြစ်တင်သံများ ဖြစ်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက မင်းအဖေပဲ။ မင်းအဖေအရင်းကို ဒီလိုပဲ ဆက်ဆံတာလား"

ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည် ကိုယ်ကျင့်တရား စံနှုန်းမြင့်မားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူက အခြားသူများရှေ့တွင် ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုခြင်းမှာ သူမကို မျက်နှာသာပေးလာအောင် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အဆုံးတွင်မူ သူက သူမ၏ဖခင်ဖြစ်နေသည်။ အမှားအမှန်ကို ထား၍ ပြင်ပလူများ၏အမြင်တွင် ကျိုးဝမ်ဟွေ့က သူ့အပေါ် လေးစားမှုမပြပါက သူမသာလျှင် အမှားလုပ်သူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ကျိုးဝမ်ဟွေ့က သူမျှော်လင့်သလို တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိပေ။ "ကျိုးမိသားစုကို ပြန်လာမယ့်အစား လမ်းဘေးမှာ တောင်းစားတာက ပိုကောင်းဦးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ အဖေကိုယ်တိုင် မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီလို ပြောခဲ့ပြီးမှ အဖေ့ထမင်းကို ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် စားရဲမှာလဲ။"

သူမ၏မျက်နှာမှာ တည်တင်းနေဆဲဖြစ်သော်လည်း လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ အရင်ကကဲ့သို့ ရှက်ရွံ့ပြီး မျက်နှာနီမြန်းသွားခြင်းမျိုး မရှိတော့ပေ။

အဖေကျိုးမှာ ခေတ္တမျှ စကားဆွံ့သွားသည်။ "ဒါက ဒေါသနဲ့ ပြောလိုက်မိတာပါ။ ငါက မင်းအဖေပဲ။ မင်းကို အိမ်ပြန်မလာဖို့ တကယ်ကြီး ဘယ်လိုလုပ် တားမြစ်မှာလဲ"

"လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကျွန်မ ပြန်လာတုန်းက အဖေ ကျွန်မကို အိမ်ထဲဝင်ခွင့်မပေးခဲ့ဘူး" ကျိုးဝမ်ဟွေ့က အေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ တံခါးအပြင်ဘက်ကို ရေတောင် လောင်းချခဲ့သေးတာလေ။"

သူမသည် သူမ၏မိခင်ကို တွေ့ရန်သာ ပြန်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့ အနှင်ထုတ်ခံရခြင်းက သူမ၏ နှလုံးသားကို ပို၍ပင် အေးစက်သွားစေခဲ့သည်။

ကျိုးဝမ်ဟွေ့က အဖေကျိုးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မမှာ သိက္ခာရှိပါတယ်။ အဖေ အဲဒီလို ပြောခဲ့ပြီးမှတော့ အဖေ့အိမ်ထဲကို ခြေတစ်လှမ်းတောင် ထပ်နင်းဖို့ ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် သတ္တိရှိတော့မှာလဲ"

သူမ၏စကားများကြောင့် အဖေကျိုးမှာ ဒေါသနှင့် အရှက်ကွဲမှုတို့ ရောပြွမ်းကာ မျက်နှာနီမြန်းလာသည်။ "မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ အဲဒီတုန်းက... အဲဒီတုန်းက ငါပြောတာ မှားခဲ့ရင်တောင်မှ ငါက မင်းအဖေ ဖြစ်နေတုန်းပဲ!"

သူက တကယ်ပဲ အမှားဝန်ခံမှာလား။ ကျိုးဝမ်ဟွေ့မှာ စိတ်သက်သာရာရသွားခြင်းမရှိဘဲ ပို၍ပင် သတိကြီးစွာ ထားနေမိသည်။

"အဖေ ဒီကို လာတာ တခြားအကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုတော့ ရှိဦးမှာပဲ မဟုတ်လား"

အဖေကျိုး ငြင်းချက်ထုတ်ရန် ပါးစပ်မဟရသေးခင်မှာပင် သူမ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။"လျိုမိသားစုက အဖေ့ကို ရာထူးထပ်တိုးအောင် မကူညီပေးနိုင်သလို၊ အဖေ့ရဲ့အထက်လူကြီးတွေကို လာဘ်ထိုးဖို့လည်း ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး။"

အဖေကျိုးမှာ စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်မှုကြောင့် မျက်နှာပင် စိမ်းဖန့်သွားတော့သည်။ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူ၏သမီးမှာ ဤမျှပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမက သူမ၏ ရပ်တည်ချက်ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ပြသနိုင်ရုံသာမက ပြန်ပင် စောဒကတက်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့ကို ပို၍အံ့သြစေသည်မှာ သူမက လက်ထပ်မည်ဟု ဇွတ်အတင်းပြောခဲ့သော တောင်ကြားထဲက ကောင်လေးမှာ သူမ၏ဘဝကို ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်း မရှိဘဲ၊ သူမက ခရိုင်မြို့သို့ပင် ပြောင်းရွှေ့နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမသည် စိုက်ပျိုးရေးစင်တာတွင် မှိုနက်စိုက်ပျိုးရေး အထူးပြု စာရင်းကိုင်တစ်ဦးအဖြစ် အလုပ်လုပ်နေသည်။ ချန်ရွှေ့ တစ်မြို့လုံးက မှိုနက်စိုက်ပျိုးခြင်းအကြောင်းနှင့် ၎င်းက မည်မျှ အမြတ်ထွက်ကြောင်းကို သိကြသည်။

သူ တစ်ခါမှ အလေးမထားခဲ့သော ထိုကောင်လေးပင်လျှင် ယခု အဆင်ပြေနေသည်။ ကြားရသလောက်တော့ သူ၏ အရောင်းအဝယ်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သဖြင့် ချန်ရွှေ့တစ်မြို့လုံးအတွက် မှို အရောင်းကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်လာတော့မည်ဟု ဆိုကြသည်။ အရောင်းပိုင်းတွင် အလုပ်လုပ်ခြင်းမှာ အပိုဆုကြေးများစွာ ရရှိနိုင်သလို အပြင်မှ ပစ္စည်းကောင်းများကိုလည်း ရရှိနိုင်သည်မှာ လူတိုင်းသိသော အချက်ဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းကို ကြားရသူတိုင်းက သူ တကယ်ကံကောင်းကြောင်း ပြောကြသည်။

သို့သော် အဖေကျိုးမှာ ထိုကံကောင်းမှုကို မခံစားရပေ။ ထိုအကျိုးခံစားခွင့်များကို သူ မမြင်ရသလို ဂုဏ်ယူစရာလည်း မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ အိမ်သို့ပင် ပြန်မလာချင်ကြပေ။ သူသည် သူ၏မာနကို လျှော့ကာ လာရှာခဲ့သော်လည်း ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကိုသာ ခံခဲ့ရသည်။

သမီးဆိုသည်မှာ အခြားသူများ၏ မိသားစုအတွက် မွေးမြူပေးရသည်မှာ သေချာလှသည်။ သူတို့အပေါ် မည်မျှပင် ကောင်းခဲ့ပါစေ၊ လက်ထပ်သွားသည်နှင့် သူတို့ဘာသာသူတို့သာ ကြည့်ကြတော့သည်။

အဖေကျိုးမှာ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အမှားဝန်ခံသော်လည်း ကျိုးဝမ်ဟွေ့က ခေါင်းမာမြဲ မာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ရွှယ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"နည်းပညာရှင်ယန်၊ သူ့ကို ကြည့်ပါဦး၊ သူက အမြဲတမ်း ခေါင်းမာတတ်တာ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် ဒေါသနဲ့ ပြောလိုက်မိတာကို သူက အခုထိ စွဲထားတုန်းပဲ။"

ဘယ်မိဘကမှ အမှားမကင်းဘူး မဟုတ်လား။ ထို့ပြင် သူကလည်း သိက္ခာလျှော့ကာ ပြောနေပြီ ဖြစ်သည်။ နည်းပညာရှင်ယန်သည် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ထိုမလိမ္မာသော သမီးကို ဖျောင်းဖျပေးလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။

သို့သော် ယန်ရွှယ်က တောက်ပစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မကို 'နည်းပညာရှင်ယန်' လို့ မခေါ်ပါနဲ့၊ အားနာစရာကြီးပါ။ ကျွန်မ ဦးလေးအိမ်ကို ဝေကောနဲ့အတူ အရင်က ရောက်ဖူးပါတယ်။ ဦးလေး မမှတ်မိဘူးလား"

အဖေကျိုး တကယ်ပင် မေ့နေခဲ့သော်လည်း စဉ်းစားကြည့်သောအခါ မှတ်မိလာသည်။ သူ လူမှားရှာမိပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် မျက်နှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားသည်။

ယန်ရွှယ်၏ အပြုံးမှာ ပျက်မသွားပေ။ "ကျန်းသဲ့ပေါင် ကိစ္စတုန်းက ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မအမျိုးသား နှစ်ယောက်လုံး အဲဒီမှာ ရှိနေတာ။ ဝေကောက ကျန်းသဲ့ပေါင်ကို ရိုက်ဖို့ လုပ်တုန်းက ကျွန်မအမျိုးသားကတောင် ဝင်တားပေးခဲ့သေးတယ်။"

သူက ဝေကောကို တားရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက အရေးမကြီးပေ။ ချီဖန့်က ကြားဝင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့ပြင် အလွန်ပင် ထိရောက်ပုံရသည်။

ယန်ရွှယ်က အဖေကျိုးအား "သမီးကို ရောင်းစားဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာကို ကျွန်မ အကုန်သိတယ်။ သိက္ခာတရားနဲ့ သူမကို ဖိအားပေးဖို့ ကျွန်မဆီက မမျှော်လင့်နဲ့" ဟု ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အဖေကျိုးက သူမ၏လေသံကို သိလိုက်သဖြင့် မျက်နှာ ပို၍ပင် ပျက်သွားသည်။ သို့သော် လောလောဆယ်တွင် သူ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ပေ။

ယန်ရွှယ် သူမ၏နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဦးလေး၊ ကျွန်မတို့ ခရီးသွားစရာ ရှိသေးတယ်။ အခု မသွားရင် ရထားမီမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဦးလေးကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။"

သူမ ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည် သူမ၏ဖခင်ကို တစ်ချက်ကလေးမှ လှည့်မကြည့်တော့ပေ။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အနီးရှိ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်သို့ အမြန်လျှောက်သွားကြတော့သည်။

ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီး ပိုင်စုန့် ခရိုင်သို့ သွားမည့် ရထားပေါ်သို့ ရောက်ရှိပြီးမှသာ ယန်ရွှယ် ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကို မေးလိုက်သည်။

"စိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲလား"

"နည်းနည်းပေါ့" ကျိုးဝမ်ဟွေ့က ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။ "အဲဒီတုန်းက သူ ကျွန်မ မင်္ဂလာဆောင်ကိုတောင် မလာခဲ့ဘူး။ သူက ကျွန်မကို အသိအမှတ်မပြုဘူးလို့ မေမေ့ကိုတဆင့် စကားပါးခဲ့တာ။"

ယခု သူမနှင့် လျိုဝေကောတို့ အဆင်ပြေပြီး အောင်မြင်လာသောအခါမှ သူက ရုတ်တရက် ပြန်လည်သင့်မြတ်ချင်နေသည်။ သူမ ဘာကြောင့် လုပ်ပေးရမည်နည်း။

သူ အိုမင်းလာပြီ ဆိုသော်လည်း အရင်က သူမ အမှားလုပ်ခဲ့သည်ဟု သူမ တကယ်ခံစားရသည်။ သူမ တစ်ခါမှ ဤမျှ ဒေါသမထွက်ဖူးပေ။ သို့သော် သူမနှင့် ဝေကောတို့ တောင်ကြားထဲမှ မထွက်ရသေးခင်တုန်းက ဘာလို့ သူ လာမတွေ့ခဲ့တာလဲ။

ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကို စိတ်သက်သာရာရစေသည့် တစ်ခုတည်းသော အချက်မှာ ယန်ရွှယ်သည် သူမကို မြင်သည်နှင့် ဖခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် တိုက်တွန်းတတ်သော အဒေါ်ကြီးများကဲ့သို့ မပြုမူခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသူများဆိုလျှင် ဖခင်ဖြစ်သူကို သွားရောက်တောင်းပန်ရန်၊ အမှားဝန်ခံရန်နှင့် ဖခင်ဖြစ်သူက စနောက်ပြောဆိုခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း အဆုံးတွင် ဖခင်နှင့် သမီးကြား တစ်ညတာထက်ပို၍ ရန်ငြိုးမထားသင့်ကြောင်း စသည်ဖြင့် ပြောဆိုကြပေလိမ့်မည်။

ယန်ရွှယ် သူမကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ကြည့်ရတာ နင် တကယ်ပဲ စိတ်ထဲကနေ ထုတ်ပစ်နိုင်ပြီပဲ၊ စာရင်းကိုင်ကျိုး။"

သူမ၏ အပြုံးမှာ စနောက်နေသော်လည်း လျှို့ဝှက်ချက် ပါနေသကဲ့သို့ပင်။

ကျိုးဝမ်ဟွေ့လည်း အနည်းငယ် ပြုံးမိသွားသည်။"ကျွန်မ တကယ်ပဲ ထုတ်ပစ်နိုင်ပြီ။"

သူမသည် အရင်က တစ်ခါမှ မမှန်းဆဖူးသော ပိုကောင်းမွန်သည့် ဘဝတစ်ခုတွင် နေထိုင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။

"အဲဒါက အရေးကြီးဆုံးပဲပေါ့"

ယန်ရွှယ်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်ရာ ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကလည်း နွေးထွေးစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။"တကယ်ကို အရေးကြီးဆုံးပါပဲ။"

သူမ၏ဘဝကို အတူဖြတ်သန်းမည့်သူမှာ ဝေကော ဖြစ်သည်။ သူက သူမကို နားလည်ပြီး ထောက်ပံ့ပေးနေသရွေ့ အရာအားလုံးကို စိတ်ထဲထားနေစရာ မလိုတော့ပေ။

ဤသို့တွေးရင်း ယန်ရွှယ် ထပ်မေးလိုက်သည်။"ဝေကောက အခု မြို့ထဲမှာ အရောင်းကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ပြောင်းလုပ်နေပြီဆိုတော့၊ နင်တို့နှစ်ယောက် ဘယ်မှာ အခြေချမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားလဲ"

"ဆုံးဖြတ်ပြီးပါပြီ"

ထိုအကြောင်းပြောသောအခါ ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ မျက်နှာ နွေးထွေးသွားသည်။ "သူ့အလုပ်က ကျွန်မထက် ပိုပြီး အချိန်ဇယား ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ် ရှိတာကြောင့် သူကပဲ အသွားအပြန် လုပ်မယ်၊ ကျွန်မတို့ ခရိုင်မြို့မှာပဲ အခြေချမယ်လို့ သူက ပြောတယ်။"

လျိုဝေကောက သူ၏ဇနီးကို မည်မျှ အလိုလိုက်သည်ကို သိသဖြင့် ယန်ရွှယ်မှာ မအံ့သြပေ။

"ဒါဆိုရင် အိုက်ရုန်ကိုလည်း ခေါ်လာလို့ ရတာပေါ့။"

"ဟုတ်တယ်" ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ အပြုံးက ပို၍နွေးထွေးလာသည်။ "ကျွန်မတို့ စင်တာနဲ့ နီးတဲ့နေရာမှာ အိမ်ရှာဖို့ စီစဉ်နေပါတယ်။ ဒါမှ နေ့ဘက်ဆိုရင် ကလေးကို မူကြို ပို့ထားလို့ ရမှာ။"

ယခုခေတ်တွင် လုပ်ငန်းခွင်ကြီးအတော်များများ၌ မိဘများ အလုပ်မသွားခင် ကလေးကို ထားခဲ့ပြီး အလုပ်ဆင်းချိန်တွင် ပြန်ခေါ်နိုင်သော မူကြိုများ ရှိတတ်ကြသည်။ အကယ်၍ လုပ်ငန်းခွင်က သေးငယ်ပါကလည်း ခရိုင် သို့မဟုတ် မြို့နယ် မူကြိုများ ရှိသည်။ သူတို့ စင်တာအနီးတွင်ပင် သစ်တောဌာန မူကြိုတစ်ခု ရှိသည်။

ဤအရာများကို တွေးတောရင်း ဘဝမှာ ပို၍ပို၍ ကောင်းမွန်လာနေသည်ဖြစ်ရာ ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည်လည်း စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ပိုင်စုန့် ခရိုင်တွင် ဘတ်စ်ကား ထပ်၍ပြောင်းစီးပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဝူကန်း မြို့နယ်သို့ ရောက်ရှိကြသည်။ ထိုနေရာရှိ သစ်တောဌာနက သူတို့ကို စောင့်ကြိုရန် လူလွှတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

"ဒီည မြို့ထဲမှာပဲ နားမလား၊ ဒါမှမဟုတ်..."

"တိုက်ရိုက်ပဲ သစ်တောစိုက်ပျိုးရေးခြံကို သွားရအောင်"

သစ်တောလုပ်ငန်း နောက်ခံရှိကြသော ယန်ရွှယ်နှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့တို့က လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများထက် အလုပ်ထိရောက်မှုကို ပိုဦးစားပေးကာ ဆိုကြသည်။

ဝူကန်းမြို့နယ် သစ်တောဌာနက သူတို့ကို မြို့ပြင်ရှိ အနီးဆုံး စိုက်ပျိုးရေးအခြေစိုက်စခန်းသို့ မော်တော်ဆိုင်ကယ်လှည်းဖြင့် တိုက်ရိုက် ပို့ဆောင်ပေးသည်။

ဝူကန်းမြို့နယ်သည် မှိုမျိုးစေ့ ပုလင်းပေါင်း ၃,၀၀၀ သာ မှာယူထားပြီး အခြေစိုက်စခန်း နှစ်ခုသာ ထူထောင်ထားသော်လည်း၊ စိတ်နေစိတ်ထားပိုင်းတွင်မူ လျိုဟူ မြို့နယ် သစ်တောဌာနထက် များစွာ သာလွန်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက် အရာအားလုံးကို စနစ်တကျ စီစဉ်ထားရုံသာမက၊ ပထမဆုံး အခြေစိုက်စခန်းသို့ ရောက်သောအခါ သစ်တောစိုက်ပျိုးရေးခြံ အတွင်းရေးမှူးကိုယ်တိုင် ထွက်၍ ကြိုဆိုသည်။

"နည်းပညာရှင်တို့ရဲ့ ပင်ပန်းခံမှုတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူက ယန်ရွှယ်နှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့တို့ကို တစ်ယောက်ချင်း လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကာ လေးလေးနက်နက် ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်တော်တို့ အခြေစိုက်စခန်းအတွက် နည်းပညာရှင် နှစ်ယောက်ကိုပဲ အားကိုးရမှာပါ။"

သူသည် သူတို့အတွက် တည်းခိုခန်းတွင် နေထိုင်စရာများကို ကိုယ်တိုင်စီစဉ်ပေးပြီး၊ သူတို့ နားရန်မလိုကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် အခြေစိုက်စခန်းကို လိုက်ပြသသည်။

သူတို့၏ အခြေစိုက်စခန်းကို ယန်ရွှယ်၏ ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရေအရင်းအမြစ်နှင့် နီးစပ်ခြင်း၊ လေဝင်လေထွက်ကောင်းခြင်းနှင့် တောင်မှ မြောက်သို့ မျက်နှာမူထားခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ များစွာ ဂရုစိုက်ပြင်ဆင်ထားကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ယန်ရွှယ်နှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့ ရောက်လာသောအခါ အခြေစိုက်စခန်းရှိ လူများက ပို၍ပင် စိတ်အားထက်သန်လာကြသည်။ သစ်တောအတွင်းရေးမှူးက မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက် လက်ခုပ်တီးသံများမှာ မရပ်မနား ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည် ဤကဲ့သို့ ကြီးကျယ်သော ကြိုဆိုမှုကို မကျွမ်းကျင်သဖြင့် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသည်။ ထိုည တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူမ ယန်ရွှယ်ကို ပြောမိသည်။

"သူတို့က ကျွန်မကို နည်းနည်း အနေရခက်အောင် လုပ်နေသလိုပဲ။"

"တွေ့လား။ သူတို့က စမတ်ကျတယ်" ယန်ရွှယ် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကြည့်နေလိုက်၊ ဝူကန်းက ဒီအခြေစိုက်စခန်း နှစ်ခုကတော့ သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာ။"

ဤကဲ့သို့ နွေးထွေးသော ကြိုဆိုမှုမျိုး အတွင်းရေးမှူးကိုယ်တိုင် လာကြိုခြင်း၊ တစ်စခန်းလုံးက လက်ခုပ်တီးကြိုဆိုခြင်းနှင့် နည်းပညာရှင်ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရခြင်းတို့ကြောင့် သူတို့က မည်သို့လျှင် တန်ဖိုးမထားဘဲ ကောင်းကောင်းမသင်ပေးဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း?

ထို့ပြင် ဝူကန်းမြို့နယ်သည် ချန်ရှန်း ခရိုင်၏ အစိတ်အပိုင်းပင် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ဤမျိုးစေ့များကို ဝယ်ယူရန် ခရိုင်နယ်နိမိတ်ကိုပင် ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော သတ္တိမျိုးမှာ လူတိုင်းတွင် ရှိနိုင်သည်မဟုတ်ပေ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အခြေစိုက်စခန်းသို့ အပြေးအလွှား သွားကြရာ လိုအပ်သမျှ အရာအားလုံးကို အသင့်ပြင်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ အခြားအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လည်း ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့မှာ ဝူကန်းမြို့နယ်ရှိ အခြားအခြေစိုက်စခန်းမှ လူများဖြစ်ပြီး၊ ထိုသစ်တောအတွင်းရေးမှူးကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"နည်းပညာရှင် နှစ်ယောက်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ မသင်ပေးရအောင် အားလုံးကို တစ်ခါတည်း ခေါ်လာခဲ့တာပါ"

ခေါင်းဆောင်က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောခဲ့သည်။ "ဒါပေမဲ့ သင်တန်းပြီးသွားရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ဘက်ကိုလည်း လိုက်ကြည့်ပေးပါဦး။ ကျွန်တော်တို့ လုပ်နေတာတွေ မှန်ရဲ့လားဆိုတာ လမ်းညွှန်ပေးပါဦး။"

ဤကဲ့သို့သော ကမ်းလှမ်းချက်ကို မည်သူက ငြင်းပယ်နိုင်ပါမည်နည်း။ သူတို့၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာလည်း အလွန်ပင် လေးစားသမှု ရှိလှသည်။ ထို့ကြောင့် အဆုံးတွင် ယန်ရွှယ်နှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့တို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ တိုးတက်ကောင်းမွန်အောင် ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်သည့် အချက်များကို သဘာဝကျကျပင် ထောက်ပြပေးခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ အခြေစိုက်စခန်းရှိ အလုပ်သမားများ တစ်ခုခုကို သေချာနားမလည်ပါက မေးခွန်းများ မေးမြန်းကြပြီး အသေးစိတ် ရှင်းလင်းချက်များကို ပြန်လည်ရရှိကြသည်။

သူတို့ မထွက်ခွာမီတွင် အခြေစိုက်စခန်းမှ မိန်းကလေးတစ်ဦးကို လွှတ်၍ ဆောင်းစံပယ်ခက်များဖြင့် ရက်လုပ်ထားသော ပန်းခွေများကို တစ်ယောက်စီအတွက် လက်ဆောင်ပေးအပ်ခဲ့သည်။

"ဒီအချိန် တောင်ပေါ်မှာ ကောင်းတဲ့အရာ သိပ်မရှိသေးလို့ပါ။ ရှိတဲ့အရာတွေကလည်း နည်းပညာရှင်တို့ရဲ့ခရိုင်မှာ မရှားပါဘူး။ ဒါကြောင့် နည်းပညာရှင် နှစ်ယောက်ရဲ့ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုအတွက် အမှတ်တရ လက်ဆောင်လေးအဖြစ် ပေးတာပါ"

ကျိုးဝမ်ဟွေ့မှာ တစ်ချိန်လုံး မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ကားပေါ်တက်ပြီးနောက်တွင်လည်း ဆောင်းစံပယ်ငုံလေးများကို လှမ်း၍ ကိုင်ကြည့်နေမိသည်။