အခန်း (၁၇၇)

"ကျွန်မတို့သာ အဲ့ဒီမှာ ထပ်နေမယ်ဆိုရင် အားနာလွန်းလို့ နေရဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ယန်ရွှယ်လည်း ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မတို့သာ ထပ်နေရင် ကျွန်မတို့ ခေါင်းထဲက ပညာတွေအားလုံးကို သူတို့က အကုန်ဆွဲထုတ်ယူသွားကြတော့မှာ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးဝမ်ဟွေ့မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူတို့ဘက်တွင် ဤမျှ နွေးထွေးသော ကြိုဆိုမှုကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြသလို၊ သူတို့ နှစ်ရက်ခန့် နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်လာသောကြောင့် ကောချန်အန်းနှင့် လျန်ယွဲ့အာတို့လည်း နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

ကျွမ်းချီရှန်း ထိုအကြောင်းကို မေးမြန်းသောအခါ ကောချန်အန်းက တည်ငြိမ်စွာပင် ဖြေခဲ့သည်။"ကျွန်တော်တို့ သွားတဲ့အခါ တုန်းကုဘက်က ကန့်ကွက်မှုတချို့ ရှိခဲ့ပေမဲ့ အားလုံးကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပါပြီ"

စင်တာရှိ သတင်းစာတွင် ယန်ရွှယ်၏ ဓာတ်ပုံသာ ပါရှိခဲ့သဖြင့် လူတိုင်းက သူမကိုသာ သိကြသည်။ အမှန်တကယ် လာရောက်သူမှာ ကောချန်အန်းနှင့် လျန်ယွဲ့အာတို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အချို့က အနည်းငယ် သံသယဝင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ကောချန်အန်းသည် ယန်ရွှယ်နှင့်အတူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် သူ ရောက်သွားသည်နှင့် ပြဿနာများစွာကို ချက်ချင်း ရှာဖွေဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီး တစ်ခုချင်းစီမှာလည်း အချက်ကျလှသည်။

သူ၏ အရည်အချင်းမှာ တကယ့်ကို ထိပ်တန်းအဆင့် ဖြစ်သည်။ လမ်းလျှောက်ရန် ခက်ခဲသော်လည်း သူ၏ မျက်စိမှာ ပေတံကဲ့သို့ တိကျလှသည်။ မီလီမီတာ အနည်းငယ် လိုသည် ပိုသည်ကိုပင် တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိနိုင်သည်။

လူအများမှာ အစပိုင်းတွင် သံသယဝင်ခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ တကယ့်ကို အထင်ကြီးလေးစားသွားကြတော့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ပြန်ခါနီးအချိန်တွင် လူတိုင်းမှာ အပြည့်အဝ ယုံကြည်လေးစားသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် တုန်းကုမြို့နယ်မှ သစ်တောအတွင်းရေးမှူးက ကျွမ်းချီရှန်းထံ ဖုန်းဆက်ကာ ကောချန်အန်းအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။

"သူကလည်း ကျင်းချွမ်ကပဲ မဟုတ်လား? ကြည့်ရုံနဲ့တော့ လုံးဝ မထင်ရဘူး"

ကျွမ်းချီရှန်းမှာမူ ယဉ်ပါးနေပြီ ဖြစ်သည်။ "တကယ့် အရည်အချင်းသာ မရှိရင် ခင်ဗျားတို့ကို စိုက်ပျိုးနည်း သင်ပေးဖို့ ကျွန်တော် ဘယ်လွှတ်ရဲပါ့မလဲ။"

မြို့နယ်နှစ်ခုမှ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် သူတို့သည် ကျန်ရှိနေသော မှိုမျိုးစေ့များကို စနစ်တကျ စီစဉ်ကြပြီး စိုက်ပျိုးရေးစင်တာရှိ မျိုးစေ့ထည့်သွင်းမှု အခြေအနေများကို စစ်ဆေးကြသည်။

ယခုနှစ် မျိုးစေ့များမှာ နှိုင်းယှဉ်စမ်းသပ်မှုတွင် ပဉ္စမမြောက် မျိုးဆက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ပဉ္စမမြောက် မျိုးဆက် မျိုးစေ့များမှာ သိသိသာသာ မျိုးညံ့သွားကာ အခြား မှိုဖျက်ပိုးများကို ခုခံနိုင်စွမ်း အားနည်းသွားသဖြင့် ဆက်စိုက်ပျိုးရန် မသင့်တော်တော့ပေ။

ကောင်းသိုင့်တီမှာ ယခုအခါ ကျွမ်းကျင်လုပ်သားတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ သူတို့ မရှိခိုက်တွင် နှိုင်းယှဉ်စမ်းသပ်မည့် မျိုးစေ့အားလုံးကို ဒေသအလိုက် ခွဲခြားကာ မျိုးစေ့ထည့်သွင်းခြင်း လုပ်ငန်းကို အပြီးသတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

မြို့နယ်အသီးသီးရှိ သစ်တောစိုက်ပျိုးရေးခြံများသို့ ရောင်းချရန် ကျန်ရှိနေသော မျိုးစေ့များမှာ ပုလင်းပေါင်း ၁,၀၀၀ အောက်သာ ရှိတော့သည်။ ယန်ရွှယ်သည် ထိုမျိုးစေ့များကို မထိဘဲ သစ်တောအခြေစိုက်စခန်းများမှ မျိုးစေ့ ပြန်ဖြည့်တင်းရန် လိုအပ်လာပါက အသုံးပြုနိုင်ရန် သီးသန့် ချန်ထားခဲ့သည်။

မျိုးစေ့ထည့်သွင်းခြင်း အစောပိုင်းကာလတွင် အခြားမှိုများ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်မှုကို တွေ့ရှိခဲ့ရပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဖောက်ထားသော အပေါက်များကို ပြန်လည် သန့်စင်ရသည်အထိ ပြင်းထန်တတ်သည်။ အမှန်စင်စစ် ၎င်းတို့ကို မျိုးစေ့ ပြန်ထည့်သွင်း၍ ရသည်။

မျိုးစေ့အသစ်များမှာ အနည်းငယ် နောက်ကျမှ ပေါက်လာမည် ဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်း ဒုတိယနှင့် တတိယနှစ်များအတွက် ထိခိုက်မှု မရှိပေ။ နေရာလွတ် ချန်ထားပြီး သုံးနှစ်ဆက်တိုက် အထွက်နှုန်း ဆုံးရှုံးခံရခြင်းထက်စာလျှင် ပို၍ ကောင်းမွန်သည်။

မှန်းဆထားသည့်အတိုင်းပင် နောက်ပိုင်းတွင် ချန်ရွှေ့နှင့် တုန်းကုတို့မှ မျိုးစေ့ ၅၀၀ ကျော် လာရောက် ဖြည့်တင်းခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဝူကန်းဘက်မှမူ လာရောက် ဖြည့်တင်းခြင်း မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် မျိုးစေ့ ပုလင်းပေါင်း ၂၀၀ ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ယန်ရွှယ်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီး ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကို မေးလိုက်သည်။

"မြို့နယ်တွေက ဖန်ပုလင်း အလွတ်တွေ အားလုံး ပြန်ပို့ပြီးပြီလား"

ဖန်ပုလင်းများကို ပြန်လည်အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မြို့နယ်တစ်ခုစီမှ မျိုးစေ့ယူသည့်အခါ စပေါ်ငွေ ပေးထားရသည်။ ပုလင်းများ ပြန်အပ်သည့်အခါမှ စပေါ်ငွေကို ပြန်အမ်းပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

စာရင်းဇယားများနှင့် အကျွမ်းတဝင်ဆုံးဖြစ်သော ကျိုးဝမ်ဟွေ့ ဖြေလိုက်သည်။ "အားလုံး ပြန်ရောက်ပါပြီ။ ပုလင်း ၁၀၀ လောက်ကတော့ ပျက်စီးသွားလို့ အဲဒီတန်ဖိုးကို စပေါ်ငွေထဲက နှုတ်လိုက်ပြီ"

"ဒါဆို အဲဒီပုလင်းတွေထဲကတချို့ကို ဆေးကြောထားလိုက်။ ကျွန်မ အသုံးပြုစရာ ရှိလို့" ယန်ရွှယ် ပြောလိုက်သည်။ "အလုံး ၂,၀၀၀ လောက် အရင်ဆေးထားလိုက်ပါ။"

ထိုအချိန်တွင် မျိုးစေ့များကို ရေတွက်နေသော ကောချန်အန်းက မေးလိုက်သည်။ "စမ်းသပ်မှု တစ်ခုခု လုပ်မလို့လား"

"အဲဒီလိုပါပဲ" ယန်ရွှယ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သစ်သားနဲ့ စိုက်လို့ရရင် သစ်မှုန်နဲ့ရော စိုက်လို့မရဘူးလားလို့ ကျွန်မ တွေးနေတာ။"

"သစ်မှုန်နဲ့လား" ကောချန်အန်းမှာ တကယ့်ကို အံ့သြသွားသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ သစ်မှုန်ဆိုတာကလည်း သစ်သားပဲလေ၊ အပိုင်းအစလေးတွေ ဖြစ်နေတာပဲ ရှိတာ။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ အသုံးပြုနေတဲ့ မူလမျိုးစေ့တွေကလည်း သစ်မှုန်ပေါ်မှာပဲ စိုက်ပျိုးထားတာ မဟုတ်လား။"

အမှန်စင်စစ် ယန်ရွှယ်သည် ဖန်ပုလင်းများကို အသုံးပြု၍ "အိတ်ချိတ်စိုက်ပျိုးနည်း"ကို ပုံတူကူးကာ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အရင်ကလည်း သူမသည် မူလမျိုးစေ့များ စိုက်ပျိုးသည့်အခါ ပလတ်စတစ်အိတ် အစား ဖန်ပုလင်းများကို အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် သူမကိုယ်တိုင်ပင် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု မရှိသေးသဖြင့် အခြားသူများကို မပြောသေးပေ။ ကျွမ်းချီရှန်း ထိုအကြောင်းကို ကြားသောအခါ အတော်ပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"သစ်မှုန်ပေါ်မှာ မှိုစိုက်မယ်။ မှိုဆိုတာ သစ်သားပေါ်မှာ ပေါက်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

တောရိုင်းမှိုများသည် သစ်သားပေါ်တွင် ပေါက်လေ့ရှိသဖြင့် လူတိုင်းက သစ်သားဖြင့် စိုက်ပျိုးသည်ကို နားလည်ကြသည်။ သို့သော် သစ်မှုန်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်းမှာ ၎င်းတို့၏ ပါဝင်ပစ္စည်းများမှာ အတူတူပင်ဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ တွေးမိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ယန်ရွှယ်ကမူ သစ်မှုန်ပေါ်တွင် မှိုစိုက်ပျိုးခြင်းမှာ တကယ်ပင် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိထားသည်။ အိတ်ချိတ်စိုက်ပျိုးနည်းမှာ နောက်ပိုင်းမှ ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းက စိုက်ပျိုးချိန် ပိုတိုပြီး အထွက်နှုန်း ပိုကောင်းသော်လည်း၊ အသားနှင့် အာဟာရဓာတ်မှာမူ အနည်းငယ် လျော့နည်းတတ်သည်။

မှန်ပါသည်၊ သူမက ဤအရာများကို တိုက်ရိုက်ပြော၍ မရနိုင်ပေ။

"ကျွန်မ စမ်းကြည့်ချင်ရုံတင်ပါ။ သစ်မှုန်ဆိုတာလည်း သစ်သားကို အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်ထားတာပဲလေ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ မျိုးစေ့စိုက်တုန်းကလည်း အဲဒါကို သုံးခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား။"

သူမ ကျွမ်းချီရှန်းနှင့် ထပ်၍ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ "ကျွန်မတို့ဆီမှာ မရောင်းရသေးတဲ့ မျိုးစေ့တွေ ကျန်နေသေးတာပဲ၊ အဲဒါတွေကို သုံးကြည့်လိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။ မဟုတ်ရင် အလဟဿ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ သစ်လုံးတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် သစ်မှုန်က ကိုင်တွယ်ရ ပိုလွယ်သလို စိုက်ပျိုးတဲ့အခါ နေရာလည်း အများကြီး မယူဘူး။"

သစ်လုံးစိုက်ပျိုးနည်းထက် အိတ်စိုက်ပျိုးနည်း၏ အကြီးမားဆုံး အားသာချက်မှာ ကုန်ကြမ်းဈေးသက်သာခြင်း၊ အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်ခြင်းနှင့် နေရာအသုံးချမှု ပိုမိုကောင်းမွန်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ အိမ်တွင်းမှာပင် စိုက်ပျိုးနိုင်သည်။

သူတို့၏ စိုက်ပျိုးရေးစင်တာတွင် ဤနည်းလမ်းကို စမ်းသပ်ရန် သင့်တော်သော အခန်းများစွာ ရှိသည်။ ယန်ရွှယ်သည် ဧပြီလတွင် မျိုးစေ့များ အကုန်ရောင်းပြီးသွားပါက ဘာမှလုပ်စရာမရှိဘဲ ဖြစ်နေမည်ကို မလိုလားပေ။

ထို့ပြင် သစ်လုံးစိုက်ပျိုးနည်းတွင် ကြီးမားသော ကန့်သတ်ချက်တစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းမှာ သဘာဝသစ်သား လိုအပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သစ်တောမှ ကျန်ရှိသော သစ်လုံးများမှာ အကန့်အသတ်ရှိပြီး တစ်နေ့နေ့တွင် ကုန်သွားပေလိမ့်မည်။ မှိုစိုက်ပျိုးရန်အတွက် သစ်ပင်များကို ခုတ်လှဲနေခြင်းမှာ လက်တွေ့မကျပေ။

ယခုအချိန်တွင် သစ်တောများမှာ နိုင်ငံပိုင် ဖြစ်နေသေးသည်။ နောက်ပိုင်းကာလများကဲ့သို့ တစ်ဦးချင်း ကန်ထရိုက်စနစ်ဖြင့် မှိုစိုက်ပျိုးရန် သင့်တော်သော သစ်ပင်များကို သီးသန့်စိုက်ပျိုးကာ ပုံမှန်ခုတ်ယူနိုင်သည့် အခြေအနေမျိုး မဟုတ်သေးပေ။

အသေအချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျွမ်းချီရှန်းသည် ယန်ရွှယ်ကို စမ်းသပ်ခွင့် ပေးလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မှိုစိုက်ပျိုးရန် အကြံဉာဏ်ကို ယန်ရွှယ်က စတင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလော။

ထို့ပြင် ထိုမျိုးစေ့များကို မသုံးပါက တကယ်ပင် အလဟဿ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ မှိုစိုက်ရန် သစ်သားလိုအပ်သော်လည်း သစ်လုံးများနှင့် မတူဘဲ စင်တာတွင် သစ်မှုန်များစွာ အသင့်ရှိနေသည်။

မကြာမီပင် ဖန်ပုလင်း ၂,၀၀၀ ကို ဆေးကြောကာ ဖိအားမြင့်ပိုးသတ်စက်ဖြင့် ပိုးသတ်ပြီး၊ သစ်မှုန် ၇၈%၊ ဆန်ဖွဲ ၂၁% နှင့် သကြား ၁% တို့ ပါဝင်သော အရောအနှောများဖြင့် ဖြည့်သွင်းလိုက်ကြသည်။

မူလမျိုးစေ့များ၏ အာဟာရဓာတ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ယန်ရွှယ်သည် အချိုးအစားကိုသာ သိရှိပြီး မှိုမျှင်များနှင့် မှိုပွင့်များ၏ ကြီးထွားမှု အခြေအနေ ကွာခြားချက်များကိုမူ သေချာမသိသေးပေ။

၎င်းမှာ စမ်းသပ်မှုများစွာ လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုမတိုင်မီမှာပင် စင်တာရှိ လူတိုင်း သတင်းတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ လျိုဟူ မြို့နယ် သစ်တောဌာနသည် ယခုနှစ်တွင် အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရဖွယ် ရှိနေသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ထိုသတင်းမှာ လျိုဝေကောထံမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မကြာသေးမီက ကျိုးဝမ်ဟွေ့နှင့်အတူ အနီးအနားတွင် အိမ်ငှားကာ ပြောင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု မေလသာ ရှိသေးသဖြင့် ရောင်းချရန် မှိုများ မထွက်သေးရာ သူသည် အားလပ်နေသဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ တောဟင်းသီးဟင်းရွက်များ သွားရောက် ရှာဖွေတတ်သည်။

သူသည် ရှာဖွေရရှိလာသည်များကို စင်တာသို့ ယူလာကာ လူတိုင်းကို ဝေမျှလေ့ရှိပြီး ကျွမ်းချီရှန်းနှင့် လုံခြုံရေးအစောင့်များကိုပင် ပေးတတ်သည်။ ၎င်းက ကျွမ်းချီရှန်းကို အနည်းငယ် အားနာသွားစေသည်။

"ကျွန်တော့်ကို မပေးလည်း ဖြစ်ပါတယ်"

"မဖြစ်ပါဘူး" လျိုဝေကောက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝမ်ဟွေ့က အကြီးအကဲဆီမှာ အလုပ်လုပ်နေတာလေ၊ အကြီးအကဲကလည်း သူ့ကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးထားတာ။ အကြီးအကဲကို ဘယ်လိုလုပ် မေ့ထားလို့ ရပါ့မလဲ။"

၎င်းက ကျွမ်းချီရှန်းကို ပို၍ပင် အနေရခက်သွားစေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျိုးဝမ်ဟွေ့ စရောက်ရှိလာစဉ်က သူမ၏ အရည်အချင်းကို သူ သံသယဝင်ခဲ့ပြီး သူမကို အနေရခက်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသောကြောင့်ပင်။

လျိုဝေကောက တောနံနံအစည်းတစ်ခုကို သူ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။"ဒါလေး ယူထားလိုက်ပါ။ တန်ဖိုးကြီးတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ အကယ်၍ သူတို့သာ ဒီနှစ်မှာ တောဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ မဝယ်တော့ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် ဒီထက်တောင် ပိုရှာလာနိုင်သေးတယ်။"

ယန်ရွှယ်မှာမူ လျိုဝေကောနှင့် အားနာနေခြင်း မရှိပေ။ လျိုဝေကောနှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့တို့ အိမ်ပြောင်းစဉ်က သူမနှင့် ချီဖန့်တို့ သွားရောက်ကူညီခဲ့ကြပြီး ထိုနေရာတွင် ထမင်းအတူ စားခဲ့ကြဖူးသည်။

သူမ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်မှာ လျိုဝေကော၏ စကားထဲမှ အဓိကအချက် ဖြစ်သည်။"ရှင် အခုပဲ ဒီနှစ်မှာ သူတို့ တောဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ မဝယ်တော့ဘူးလို့ ပြောလိုက်တာလား။ ဒီနှစ်မှာ တောဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ နည်းနေလို့လား"

"တကယ်တော့ သိပ်မထွက်ဘူး" လျိုဝေကော ပြောလိုက်သည်။ "မနှစ်က နှင်းသိပ်မကျတော့ တောဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေရဲ့ အမြစ်တချို့က အေးခဲပြီး ပျက်စီးကုန်တာ။ ဒီနှစ်မှာ သိပ်မပေါက်ကြတော့ဘူး။"

စီဘဲရီးရန်းဂျင်ဆင်း (Siberian ginseng) ကဲ့သို့ အပင်များက အဆင်ပြေသော်လည်း၊ တောနံနံ ကဲ့သို့သော အပင်ငယ်များမှာ အမြစ်တိမ်သဖြင့် ဆောင်းရာသီတွင် ကာကွယ်ရန် နှင်းထူထူ လိုအပ်သည်။ အကယ်၍ ထိုနှစ်တွင် နှင်းနည်းပါက အမြစ်များ ပျက်စီးသွားတတ်ပြီး နောက်တစ်နှစ်တွင် ရှာဖွေရန် ခက်ခဲသွားတတ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ယန်ရွှယ်က ဤစီးပွားရေးမှာ မတည်ငြိမ်ဟု ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ မေးလိုက်သည်နှင့် အခြားသူများလည်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကပင် ထပ်၍အတည်ပြုခဲ့သည်။

"ကညွတ်ရော။ အဲဒါကော အများကြီး ထွက်လား"

"တောနံနံထက်တောင် ပိုနည်းသေးတယ်"

လျိုဝေကော ပြောလိုက်သည်။ "တောနံနံက ကညွတ်ထက် အများကြီး ပိုပေါတယ်။"

လျိုဟူ မြို့နယ်မှ ထိုအတွင်းရေးမှူးမှာ ယခုနှစ်တွင် အခက်အခဲ တွေ့နေရတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူသည် မှိုစီးပွားရေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး နိုင်ငံခြားဝင်ငွေရရန် တောဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ခူးယူရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း ယခုနှစ်တွင် ထိုအရာများက ထွက်မလာတော့ပေ။

လူတိုင်းက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဘာမှ တရားဝင် မထွက်ပေါ်သေးသဖြင့် ကောက်ချက်ချရန် စောလွန်းသေးကြောင်း တွေးနေကြသည်။

မနှစ်က တောင်ပေါ်တွင်ရှိနေသဖြင့် လျိုဟူမြို့နယ်၏ အခြေအနေကို မသိသော လျိုဝေကောက ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကို မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်း ကညွတ် စားချင်လို့လား။ မနက်ဖြန် ကိုယ် တောင်ပေါ်တက်ရင် ခူးပေးခဲ့မယ်လေ။"

ရုတ်တရက် လူတိုင်း၏ အကြည့်က ကျိုးဝမ်ဟွေ့ထံ ရောက်ရှိသွားပြီး သူမကို ပြုံး၍ စနောက်ကြသဖြင့် သူမ မျက်နှာနီမြန်းသွားရသည်။

"ကျွန်မက ကညွတ် စားချင်တယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ"

"ဒါဆို ဘာစားချင်လဲ"

လျိုဝေကောက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်လိုက်သည်။"ဘာစားချင်လဲသာ ပြော။ ကိုယ်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အားနေတာပဲ။"

အခြားသူများမှာ ပို၍ပင် ရယ်မောကြတော့သည်။ ယန်ရွှယ် ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကို အနည်းငယ် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

" လာကြိုတဲ့လူ ရောက်နေပြီဆိုတော့ မြန်မြန် အလုပ်ဆင်းလိုက်တော့။ ဘာမှလည်း လုပ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။"

"ငါက အလုပ်လာကြိုတာ မဟုတ်ပါဘူး" လျိုဝေကောက ဖုံးဖိရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။"တောဟင်းသီးဟင်းရွက် လာပို့တာပါ။"

ကျိုးဝမ်ဟွေ့က သူ၏ခြေထောက်ကို အသာအယာ နင်းလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ထွက်သွားပြီးနောက် လျိုဝေကောသည် ပြန်လှည့်လာကာ ယန်ရွှယ်ကို ကြည့်၍ ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောခဲ့သည်။"ချီဖန့်လည်း မင်းကို လာကြိုနေပြီ။ ဒါကတော့ အစစ်အမှန်ပဲနော်။"

ယန်ရွှယ်မှာမူ ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကဲ့သို့ အရှက်အကြောက် မကြီးလှသဖြင့် တည်ငြိမ်စွာပင် ပစ္စည်းများကို စတင်သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မလည်း သွားတော့မယ်။"

သူမဘက်က ဘာမှပြန်မပြောသဖြင့် လျိုဝေကောက ဆက်မစတော့ဘဲ၊ အပြင်ထွက်ကာ ချီဖန့်၏ စက်ဘီးရှေ့ဘားတန်းကို ကစားနေသော ဝဖိုင့်ဖိုင့် ကလေးငယ်ကို သွားစနေတော့သည်။

"ယန်ယွီ၊ ဦးဦးဝေကောကို လွမ်းနေလား"

ချီဖန့်သည် စက်ဘီးတစ်စီး ဝယ်ယူထားပြီး ဝဖိုင့်ဖိုင့် ကလေးငယ်ကို တင်ဆောင်ရန် ရှေ့ဘားတန်းတွင် ကလေးထိုင်ခုံတစ်ခု တပ်ဆင်ထားကာ အနောက်ထိုင်ခုံမှာ ယန်ရွှယ်အတွက် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ထိုကလေးမှာ အနီရောင်ဦးထုပ်လေးကို ဆောင်းထားပြီး၊ သူ၏ ခြေထောက်တိုတိုလေးများကို လှုပ်ယမ်းကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေသော်လည်း၊ သူ၏ မျက်လုံးလေးများကို မှေးလိုက်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း၊ မလွမ်းဘူး!"

လျိုဝေကောက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ချီဖန့်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းသားက ပုံမှန်ဆိုရင် နှုတ်ချိုပါတယ်။ ငါ့ရှေ့ရောက်ရင် ဘာလို့ မင်းအတိုင်းပဲ ဖြစ်နေရတာလဲ"

"ဘယ်သူသိမှာလဲ?"

ချီဖန့်က သားဖြစ်သူ၏ ခေါင်းပေါ်မှ စောင်းနေသော ဦးထုပ်ကို ပြန်တည့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ယန်ရွှယ် ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ သူမက စက်ဘီးပေါ်သို့ သူမ၏ ခြေတံရှည်ကြီးများကို ကျော်ခွကာ တက်လိုက်သည်။

သူမသည် တကယ်ပင် အရပ်ရှည်ပြီး ခြေတံရှည်လှသည်။ စက်ဘီးပေါ် ထိုင်နေချိန်တွင် သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ မြေပြင်နှင့် အလွယ်တကူ ထိနေသည်။ လျိုဝေကောက သူမကို နှစ်ချက်ခန့် လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ထွက်သွားတော့သည်။

ယန်ရွှယ်သည် စက်ဘီးပေါ် ရောက်သည်နှင့် ချီဖန့်၏ ခါးကို သိုင်းဖက်လိုက်သည်ကို သူ သတိမထားမိလိုက်ပေ။ ချီဖန့်က လက်တစ်ဖက်ကို လွှတ်ကာ သူမ၏လက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် စတင် နင်းထွက်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုကလေးကမူ သတိထားမိသည်။ သူ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို လှည့်၍ အနောက်သို့ ကြည့်သော်လည်း၊ တစ်ခုခု မမြင်ရသေးခင်မှာပင် စက်ဘီးက စတင် ရွေ့လျားသွားသဖြင့် သူ၏ အာရုံမှာ ရှေ့သို့ ပြန်ရောက်သွားတော့သည်။

ဤကလေးမှာ မကြာသေးမီက စက်ဘီးစီးရသည်ကို အလွန်ပင် စွဲလမ်းနေခဲ့သည်။ စက်ဘီးစီးနိုင်ရန်အတွက် သူ၏ ဖခင်နှင့်ပင် ဆက်ဆံရေးကို ပြန်ကောင်းမွန်အောင် လုပ်ထားခဲ့ရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အပြင်တွင် စီးပြီး ပြန်လာသော်လည်း စက်ဘီးပေါ်မှ မဆင်းဘဲ ဖက်တွယ်ထားတတ်သေးသည်။

မိသားစု သုံးဦးမှာ စိုက်ပျိုးရေးစင်တာမှ ထွက်လာစဉ်မှာပင် အလုပ်ဆင်းလာသော ချူမင်လီနှင့် ဆုံကြသဖြင့် နှုတ်ဆက်ကြသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ချူမင်လီသည် သူတို့ကို ကျော်တက်သွားပြီးမှ ပြန်လှည့်လာကာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။"ရှောင်ချီ၊ ပစ္စည်းအခု ၅၀ မစုဆောင်းခင် ဟို ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်အဟောင်းကို ဘယ်လိုပြင်ရမလဲဆိုတာ မင်း သိလား"

ချီဖန့်မှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း အာရုံရလိုက်သည်။"မြို့တော်က အဲဒါကို အသစ်လဲဖို့ ပြည်နယ်အစိုးရဆီမှာ တင်ပြထားပြီးပြီ မဟုတ်လား"