အခန်း (၁၇၉)

ချူမင်လီသည် ချီဖန့်ကို တစ်ချက် ထပ်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ချီဖန့်က စေ့စပ်သေချာလွန်းခြင်းလား သို့မဟုတ် အရာအားလုံးကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိနိုင်လောက်အောင် အသိပညာ ကြွယ်ဝလွန်းခြင်းလား ဆိုသည်ကို သူ မသေချာပေ။

သို့သော် ဤမျှ တိကျနေသဖြင့် ပစ္စည်းဝယ်ယူရန် လမ်းကြောင်းရှာနေစရာ မလိုတော့ပေ။ ချူမင်လီက စာအုပ်ကို ပိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ ခဏနေရင် အတွင်းရေးမှူးထန်နဲ့ သွားဆွေးနွေးလိုက်မယ်"

သူ၏လေသံမှာ အလုပ်သဘောအတိုင်း တည်ကြည်နေသော်လည်း စကားပြောပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခေါက် မင်းရဲ့ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ချီဖန့်ကလည်း မျက်နှာထားကို အနည်းငယ် လျှော့ပြီး ပြောလိုက်သည်။"ကျွန်တော်က အကြီးအကဲအိမ်မှာ ထမင်းစားဖူးတာပဲ၊ ခရိုင်အတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးရတာ မှန်ကန်တဲ့ကိစ္စပါ"

သူ့တွင် အခြား အတွေးအမြင်အချို့ ရှိနေသော်လည်း ယခုမှာ ပြောရမည့်အချိန် မဟုတ်သေးပေ။ ဌာနက ဘာဆုံးဖြတ်မည်ကို သူ စောင့်ကြည့်ရဦးမည်။

ချူမင်လီသည် သတိကြီးသူဖြစ်ရာ စာအုပ်ကို အပြည့်အဝ နားလည်အောင် အကြိမ်ကြိမ် ဖတ်ရှုပြီးမှ ခရိုင်ဌာနမှ အတွင်းရေးမှူးထန်ထံ ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။

အတွင်းရေးမှူးထန်မှာ အသက်ငါးဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ကာ သူ၏ဆံပင်များမှာ သိသိသာသာ ပါးလျနေပြီ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်အတွင်း သူနှင့် ချူမင်လီတို့မှာ ဆက်ဆံရေး အတော်ပင် အဆင်ပြေခဲ့ကြသည်။

အဓိကမှာ ချူမင်လီသည် အရည်အချင်းရှိပြီး ထိရောက်သူဖြစ်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သလို၊ ဒုတိယအရာရှိများကြားတွင် ရှားရှားပါးပါးပင် သူသည် သူ၏နေရာကို သိရှိပြီး သူ၏ လုပ်ပိုင်ခွင့်နယ်ပယ်ပြင်ပရှိ ကိစ္စရပ်များကို မည်သည့်အခါမျှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

၎င်းက အလုပ်လုပ်ရသည်ကို သက်သောင့်သက်သာ ရှိစေသည်။ အဆုံးတွင်မူ မည်သည့် ခေါင်းဆောင်ကမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူ၏ လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို အမြဲတမ်း စိန်ခေါ်နေသော ဒုတိယအရာရှိမျိုးကို အလိုမရှိကြပေ။

ထို့ကြောင့် ချူမင်လီက သူ့ထံသို့ လာရောက်သောအခါ အတွင်းရေးမှူးထန်သည် သံသယဖြစ်နေသည့်တိုင် စာအုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီအစီအစဉ်က အလုပ်ဖြစ်မယ်လို့ မင်း ထင်လား"

"ဒါက ချီဖန့်ရဲ့ အကြံဉာဏ်ပါ။ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်" ချူမင်လီ ပြောလိုက်သည်။ "သူက အရင်က ကျုချိုင် ၅၀ အုပ်စုကို ပြုပြင်ပေးခဲ့ဖူးသလို၊ အဲဒီနောက်မှာလည်း တူးဖော်ရေးစက်ကို ပြုပြင်မွမ်းမံပေးခဲ့တာလေ။"

အတွင်းရေးမှူးထန်အနေဖြင့် ချီဖန့်၏ အရည်အချင်းကို မသိရှိမှာ စိုးရိမ်သဖြင့် သူ ဆက်ပြောလိုက်သည်။"သူက ချင်းကုန်းတက္ကသိုလ်ကနေ စက်မှုအင်ဂျင်နီယာဘွဲ့ရထားပြီး တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းတွေကို ကူညီဖို့ ဒီကို ရောက်လာတာပါ။"

အတွင်းရေးမှူးထန်သည် ချီဖန့်ကို လူငယ်တစ်ယောက်အဖြစ် အကြမ်းဖျင်း မှတ်မိနေသော်လည်း အသက်အရွယ် အတိအကျကိုမူ မသေချာပေ။ သို့သော် ချင်းကုန်းတက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရထားသူ ဖြစ်သဖြင့် အရည်အချင်း အနည်းငယ်တော့ ရှိပေလိမ့်မည်။ သူသည် ခေါင်းကို ငုံ့ကာ စာအုပ်ကို ထပ်လေ့လာလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် စဉ်းစားမိတာက ခရိုင်ရဲ့ ထရက်တာအချို့ဟာ တကယ်ကို အသုံးမဝင်တော့တဲ့အထိ ဟောင်းနွမ်းနေပါပြီ။ ရန်ပုံငွေကို စောင့်နေမယ့်အစား ကျွန်တော်တို့ဘာသာ အဖြေရှာကြည့်ရင် ဘယ်လိုလဲ"

ချူမင်လီက အသံကို လျှော့ချ၍ ပြောလိုက်သည်။ "အနည်းဆုံးတော့ အဆိုးဆုံးစက်အချို့ကို အရင်ဆုံး လဲလှယ်နိုင်မယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် ဒီနှစ် သစ်ထုတ်လုပ်ရေး ရာသီကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မှာပါ။ ကုန်ကျစရိတ်ကလည်း အဲဒီလောက် မများပါဘူး။"

အတွင်းရေးမှူးထန်လည်း စိုးရိမ်နေသည်။ သူတို့မြို့၏ သစ်ထုတ်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းမှာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် နောက်ဆုံးတွင် ရှိနေသည်။ ထရက်တာအချို့ ထပ်ပျက်သွားပါက လုပ်ငန်းကို ဆက်လုပ်ဆောင်နိုင်ပါ့မလား။ ထရက်တာတွေကို အမြဲတမ်း ပြုပြင်နေရခြင်းမှာလည်း အလကား မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ ကုန်ကျစရိတ်ကို ထိုဘတ်ဂျက်အတွင်း ထိန်းထားနိုင်ပြီး ထုတ်လုပ်သူထံမှ စက်တစ်လုံးဖိုးဖြင့် သုံးလုံးကို လဲလှယ်နိုင်ပါက ခရိုင်အနေဖြင့် အံကြိတ်ကာ ငွေကြေးစုဆောင်း၍ အရေးအကြီးဆုံး စက်များကို အရင်ဆုံး လဲလှယ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် အတွင်းရေးမှူးထန်သည် အစိတ်အပိုင်း အစုံလိုက်ကို ဝယ်ယူကာ ချီဖန့်ကို အရင် ပြုပြင်ခိုင်းပြီးမှ ရလဒ်ကို ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဌာနသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း မှိုစိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းမှ ဝင်ငွေအချို့ ရရှိထားသဖြင့် အခြား ခရိုင်သစ်တောဌာနများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ရန်ပုံငွေ အတော်အတန် လုံလောက်မှု ရှိသည်။

ဤအကြောင်းကို တွေးတောရင်း သူသည် ချူမင်လီကို အားရကျေနပ်မှုဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမျှ အရည်အချင်းရှိပြီး ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်သူကို လက်အောက်တွင် ထားရှိရခြင်းမှာ ဆိုးရွားသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

အနည်းဆုံးတော့ သူတို့သည် ဤငွေကို ရှာဖွေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အခြား ခရိုင်သစ်တောဌာနများမှာမူ ပို၍ပင် စိတ်ဖိစီးနေကြပေလိမ့်မည်။

ယခုတွင် သူတို့အနေဖြင့် ချီဖန့်၌ ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်ကို တကယ်ပင် တိုးတက်ကောင်းမွန်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အရည်အချင်း ရှိစေရန်နှင့် ဤငွေများ အလဟဿ မဖြစ်စေရန်သာ ဆုတောင်းရပေတော့မည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ချန်ရှန်းခရိုင် သစ်တောဌာန၏ ပစ္စည်းဖြည့်တင်းရေးဌာနမှ ဝယ်ယူရေးအရာရှိသည် ငွေနှင့် အစိတ်အပိုင်းဝယ်ယူရန် အမိန့်စာကို ကိုင်ဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။ ချီဖန့်နှင့် ယန်ရွှယ်တို့၏ အိမ်တွင်မူ အိမ်သူအိမ်သားများ တဖြည်းဖြည်း စည်ကားလာသည်။

ကောနှင့် လျန် မိသားစုနှစ်ခုမှာ တွေ့ဆုံပြီး ယခုလအတွက် မင်္ဂလာဆောင်ရက်ကို သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။ မင်္ဂလာအခမ်းအနားကို သစ်တောစိုက်ပျိုးရေးခြံတွင် သို့မဟုတ် ချန်ရွှေ့တွင် မပြုလုပ်ဘဲ ခရိုင်တွင်သာ ကျင်းပမည်ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကောချန်အန်းနှင့် လျန်ယွဲ့အာတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ခရိုင်တွင် အလုပ်လုပ်ကြသဖြင့် မင်္ဂလာလက်မှတ်ကို ထိုနေရာတွင်သာ ရယူရမည် ဖြစ်သည်။ ကောမိသားစုမှာ သစ်တောစိုက်ပျိုးရေးခြံတွင် သူတို့အတွက် အိမ်သစ် မပြင်ဆင်ထားပေ။

ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ အရင်က နေထိုင်ခဲ့သော အိမ်ဟောင်းမှာ ယခုအခါ ရှုဝမ်ချန်းက ငှားရမ်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အတော်ပင် ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်၍ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် နေရာရှင်းပေးရန် မသင့်တော်ပေ။

ဧပြီလမှ စတင်၍ ကောမိသားစုသည် ခရိုင်သို့ အကြိမ်ကြိမ် သွားရောက်ကာ နေရာငှားရမ်းခြင်းနှင့် ပရိဘောဂများ ဝယ်ယူခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်ကာ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် လိုအပ်သည်များ အားလုံးကို ပြင်ဆင်နေကြသည်။

ဒေါ်လေးကောသည် ဤနေ့ရက်ကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက မျှော်လင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ခမ်းနားသော ပွဲကို မစီစဉ်သော်လည်း ငွေကြေးသုံးစွဲရမည့် အချိန်တွင်မူ ဘာမျှ တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိပေ။

သူမ၏ စကားအတိုင်းဆိုလျှင် ထိုငွေမှာ ကောချန်အန်းအတွက် စုဆောင်းထားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း ရှာဖွေနိုင်သည့်အတွက် မင်္ဂလာဆောင်တွင် မသုံးပါက သိမ်းထားခြင်းမှာ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိမည်နည်း။

လျန်ယွဲ့အာမှာ ဒုတိယအကြိမ် ထိမ်းမြားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏မိခင်မှာ ရိုးရှင်းသော အခမ်းအနားကိုသာ မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း ကောမိသားစုက အရာအားလုံးကို အလွန်အလေးအနက် ထားသဖြင့် သူတို့လည်း ထိုအတိုင်းပင် လုပ်ဆောင်ရသည်။ သတို့သမီး၏ ပစ္စည်းလက်ဆောင်အဖြစ် သေတ္တာနှင့် ခရီးဆောင်အိတ် အပြည့်အစုံကိုပင် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။

ယခုအခါ မိသားစုနှစ်ခုစလုံး ခရိုင်သို့ မကြာခဏ သွားရောက်နေကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အိမ်ပြန်ရန် အဆင်မပြေသည့်အခါ၊ အထူးသဖြင့် မင်္ဂလာဆောင်ရက် နီးကပ်လာသည့်အခါမျိုးတွင် ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့၏ အိမ်တွင် တည်းခိုကြသည်။

မင်္ဂလာဆောင်၏ တစ်ရက်အလိုတွင် ကောချန်ပင်းနှင့် ဇနီးဖြစ်သူ ကျင်းပေါင်ကျစ်တို့သည် ကိုးနှစ်အရွယ် သားဖြစ်သူ ထျဲတန်ကို ခေါ်ဆောင်၍ ရောက်လာကြသည်။

ဖက်တီးလေးမှာ သူတို့အိမ်တွင် လူများစွာ ရောက်လာသည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။ သူသည် ဟိုလူတစ်ယောက်၊ သည်လူတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေစဉ် ဒေါ်လေးကောက သူ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"ဪ... ငါ့ရဲ့ ဖက်တီးလေး ယန်ယွီရေ၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ဦးလေးချန်အန်းနဲ့ အိပ်ရာပေါ်မှာ လူးလိမ့်ဆော့ရတော့မှာနော်!"

မင်္ဂလာဆောင်နေ့တွင် ဖက်တီးလေးကို အိပ်ရာပေါ်တွင် တကယ်ပင် လူးလိမ့်ခိုင်းကြပြီး၊ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ သူ၏လက်ထဲသို့ အနီရောင်စာအိတ်ကိုပင် ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဖက်တီးလေးက ၎င်းကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ လှည့်၍ မိခင်ဖြစ်သူထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။

သို့သော် ဒေါ်လေးကောသည် သတို့သား၊သတို့သမီးနှစ်ဦး လက်ထပ်လက်မှတ် ရေးထိုးပြီးနောက် အတူတူရပ်ကာ ဝိုင်ခွက်မြှောက်၍ အောင်ပွဲခံနေသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်ရည်များ ဝဲလာပြီး မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

သူမ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျင်းပေါင်ကျစ်လည်း ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ဒေါ်လေးကော၏ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ ငါ ဝမ်းသာနေလို့"

ကောချန်အန်း ကိုယ်အင်္ဂါချို့ယွင်းသွားကြောင်း ပထမဆုံး ကြားသိချိန်တွင် ကောင်းကင်ပြိုကျသွားသလို ခံစားခဲ့ရသည်။ ယနေ့တွင် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ရလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ပါ့မလဲ။

ဒေါ်လေးကောသည် ချွေးမဖြစ်သူ၏ လက်ကို မဆုပ်ကိုင်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"ကံကောင်းလို့သာ အဲဒီနေ့က မတော်တဆ ဖြစ်တာပါ။ ငါ မီးဖိုပြာ သွားထုတ်ရင်း ယန်ရွှယ်နဲ့ ချီဖန့်တို့ အိမ်ငှားမယ့် နေရာရှာနေတာနဲ့ သွားတွေ့တာ။"

သူမသည် ထိုနှစ်ဦးကို မိသားစုအိမ် ငှားရန် မည်သို့ပြောလိုက်မိမှန်း မေ့သွားခဲ့သော်လည်း၊ ကံကောင်းစွာပင် သူမ ပြောမိခဲ့သည်။

ထိုဆောင်းရာသီညမှ စတင်၍၊ သူမ စတင် စကားပြောကာ ထိုလူငယ်စုံတွဲကို အိမ်ငှားလိုက်သည့်အချိန်မှ စတင်၍ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"နောက်မှ ချန်အန်းကို ယန်ရွှယ်နဲ့ ချီဖန့်ကို၊ အထူးသဖြင့် ယန်ရွှယ်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောခိုင်းရမယ်"

ဒေါ်လေးကောက ချွေးမအကြီးဖြစ်သူကို တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။

သို့သော် အမှန်စင်စစ် သူမ သတိပေးရန် မလိုပေ။ မိဘများနှင့် မောင်နှမများကို ဂါရဝပြုပြီးနောက် ပထမဆုံး ခွက်ကို ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်အတွက်သာ မြှောက်ခဲ့ကြသည်။

ကောချန်အန်းသည် သူ၏ ပုံစံမကျသော လက်ယာဘက်ကို မြှောက်ကာ ယန်ရွှယ်ဆီသို့ ခွက်နှစ်ခုစလုံးကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အခုထိ ပြောနေဆဲပါ။ ခင်ဗျားသာ မရှိရင် ဒီနေ့မြင်နေရတဲ့ ကောချန်အန်း ဆိုတာ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး။"

လျန်ယွဲ့အာလည်း ယန်ရွှယ်နှင့် ခွက်ချင်းတိုက်သည်။ "မင်းနဲ့ ချီဖန့်တို့ ကျွန်မကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ အဲဒီနေ့လည်ခင်းကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး။"

သူမကို အရှက်ရခြင်းမှ ကယ်တင်ခဲ့သူမှာ သူတို့ဖြစ်ပြီး၊ ခန်ဖေးရှန့် သူမ၏ဖခင်ကို ထပ်နှောင့်ယှက်ခြင်း မရှိအောင် လုပ်ဆောင်ပေးရန် အကြံဉာဏ်ပေးခဲ့သူမှာ ယန်ရွှယ် ဖြစ်သည်။

မှတ်ဉာဏ်ကောင်းသော ချီဖန့်သည် ယန်ရွှယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမထံမှ တုံ့ပြန်မှု မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ အကြည့်ကို ငြိမ်သက်စွာ ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ပွဲစတင်ပြီးနောက် ပုံမှန်အားဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေလေ့ရှိသော ကောချန်ပင်းက ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ဝေကော မင်းကို ခွက်မြှောက်တယ်။"

လျိုဝေကော အံ့သြသွားသည်။"ကျွန်တော့်ကိုလား။ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ခွက်မြှောက်တာလဲ။ ကျွန်တော် ကျင်းပေါင်ကျစ်ကို မကယ်ခဲ့သလို၊ ဒီစုံတွဲအတွက်လည်း ပွဲစား မလုပ်ခဲ့ဘူးလေ။"

သို့သော် ကျင်းပေါင်ကျစ်က ပြောခဲ့သည်။ "ရှင် အရောင်းဌာနကို ပြောင်းသွားတာ မဟုတ်လား။ ကျွန်မ ဒီနှစ်အတွက် စက်လွှ မောင်းနှင်သင်တန်းကို စာရင်းသွင်းထားတယ်"

ဘယ်သူမှ မကြားဖူးသေးသဖြင့် အားလုံး လှည့်ကြည့်ကြသည်။ ကျင်းပေါင်ကျစ်နှင့် ရင်းနှီးသော ယန်ရွှယ်က ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ရှင် အောင်သွားပြီလား"

ကျင်းပေါင်ကျစ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ "အောင်ပါတယ်။ ညီမလေးယွီလည်း ဒီနှစ်မှာ ထရက်တာ မောင်းနှင်သင်တန်းကို စာရင်းသွင်းထားတယ်။ သစ်တောစိုက်ပျိုးရေးခြံမှာ အငြိမ်းစားယူမယ့်သူ ရှိနေလို့လေ။"

"ဂုဏ်ယူပါတယ်"

ယန်ရွှယ်က သူမကို ဂုဏ်ပြုရန် ခွက်မြှောက်လိုက်သည်။ "ရှင်တို့နှစ်ယောက်က ချန်ရွှေ့မှာ ပထမဆုံး အမျိုးသမီး စက်လွှ မောင်းသူနဲ့ ထရက်တာ မောင်းနှင်သူ ဖြစ်လာမှာပေါ့၊ ဟုတ်လား"

"အတိအကျတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး" ကျင်းပေါင်ကျစ် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ရဲ့ ၁၃ လိုင်းမှာ အမျိုးသမီး သစ်တောထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့တစ်ခုပဲ ရှိခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက သူတို့စက်လွှတွေ၊ ထရက်တာတွေကို မသုံးခဲ့ကြဘူး။"

"ဒါဆိုရင်လည်း မင်းက ငါတို့ရဲ့ သစ်တောစိုက်ပျိုးရေးခြံမှာ ဒုတိယမြောက် ဖြစ်လာမှာပေါ့"

လျိုဝေကောက ထောက်ခံရင်း ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ "ငါတို့ရဲ့ ပထမဆုံး အမျိုးသမီး စက်လွှ မောင်းနှင်သူအတွက် ခွက်မြှောက်ကြစို့။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကျင်းပေါင်ကျစ်က ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သော်လည်း သူမ၏စိတ်ထဲတွင်မူ သူမ သစ်တောထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ချိန်တွင် ယန်ရွှယ် ပေးခဲ့သော အားပေးစကားများကို ပြန်တွေးနေမိသည်။

ယောက်ျားများ လုပ်နိုင်သည့်အရာကို သူမနှင့် ညီမလေးယွီတို့လည်း လုပ်နိုင်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မည်သူ့ထက်မျှ မနိမ့်ကျပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အိမ်တွင် ကလေးမွေးပြီး နေနေရမည်နည်း။

ခေါင်းဆောင်က "အမျိုးသမီးများသည် ကောင်းကင်၏ တစ်ဝက်ကို ထမ်းထားကြသည်" ဟု ပြောခဲ့ရာ ဤကောင်းကင်၏ တစ်ဝက်မှာလည်း ယောက်ျားများကဲ့သို့ပင် အပြင်ဘက်တွင် တည်ကြည်စွာ ရပ်တည်သင့်သည်။

ကျင်းပေါင်ကျစ် မသိလိုက်ဘဲ အရက်အနည်းငယ် ပိုသောက်မိသွားသည်။ "ရှင်တို့ အားလုံး ထွက်သွားကြရင် ဒီလိုမျိုး အားလုံး စုစည်းဖို့က ခက်ခဲလိမ့်မယ်။"

သူတို့အားလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းများ ရှိကြသည်။ ရှောင်ယန်နှင့် ချီဖန့်တို့မှာ ခရိုင်တွင် ရှိကြပြီး၊ လျိုဝေကောမှာ မြို့နယ်တွင် ရှိကာ၊ သူမနှင့် ချန်ပင်းတို့မှာ သစ်တောစိုက်ပျိုးရေးခြံတွင် ရှိကြသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ လျိုဝေကော ရုတ်တရက် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။ "မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ချွမ်းချိုင် လက်ထပ်ရင် ငါတို့ ထပ်ဆုံနိုင်ပါသေးတယ်။"

ချီဖန့်သည် ချက်ချင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။"ချွမ်းချိုင် လက်ထပ်တော့မလို့လား"

ယန်ရွှယ်လည်း အံ့သြသွားသည်။ "ချွမ်းချိုင်မှာ ချစ်သူရှိလို့လား"

"မကြာသေးခင်ကမှ စတွေ့ဆုံကြတာပါ" လျိုဝေကော ပြောလိုက်သည်။ "တော်တော်လေး တိုက်ဆိုင်ပါတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို မနှစ်က မိတ်ဆက်ပေးတယ်၊ ဒီနှစ်လည်း ထပ်မိတ်ဆက်ပေးတယ်။ သူ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ အဲဒီလူပဲဆိုတာ သိသွားတယ်။"

အမှန်တကယ်ပင် အလွန်တိုက်ဆိုင်လွန်းလှသည်။ သူသည် မနှစ်ကလည်း သူမကို မိတ်ဆက်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ယန်ရွှယ်သည် သူမတွေးနေသော လူပင် ဖြစ်မလားဟု တွေးမိသည်။

စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် လျိုဝေကောက စတင် ညည်းညူတော့သည်။"ဘာလို့ နှစ်ကြိမ်စလုံး တူညီတဲ့လူ ဖြစ်နေရတာလဲ။ ငါ့အမေက ဒါကို ကံကြမ္မာလို့ ထင်ပြီး ချွမ်းချိုင်ကို စမ်းကြည့်ဖို့ ပြောလိုက်တယ်။ အော်၊ နောက်ပြီး မင်းတို့လည်း သူ့ကို သိပါတယ်။ ငါတို့ အရင်က တောင်ပေါ်မှာ သူ့ကို မြင်ဖူးတယ်လေ။"

ယန်ရွှယ်က ချီဖန့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ချီဖန့်သည် သူ၏ညီမကို လက်ထပ်ရတော့မည့်သူ မဟုတ်သော်လည်း၊ သူ၏မျက်နှာထားမှာ ညီမကို လက်ထပ်ပေးရတော့မည့် လျိုဝေကောထက် မသာလွန်လှပေ။

အိမ်အပြန်လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ထိုလူ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ အိမ်သို့ ဝင်သောအခါ သူသည် ယန်ရွှယ်ကို နောက်တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက် တိုက်ဆိုင်နေရတာလဲ" သူ ရေရွတ်သည်။

သင် တစ်ခုခုကို မတွေးမိအောင် ကြိုးစားလေ၊ ပို၍ပင် တွေးမိလေ ဖြစ်တတ်သည်။ သို့သော် သူသည် ဤကိစ္စကို လျိုမိသားစုအား သွားမပြောနိုင်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချီဖန့်သည် အရင်က ယန်ရွှယ်နှင့် စုံတွဲအဖြစ် စီစဉ်ခံခဲ့ရဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။

ယန်ရွှယ်မှာမူ ၎င်းတွင် ဘာမျှ မရှိဟု ထင်သည်။ သူမနှင့် ချီဖန့်သည် သူမ ချီဖန့်ကို လက်မထပ်မီက တစ်ကြိမ်မျှပင် မျက်နှာချင်း မဆိုင်ခဲ့ဖူးပေ။ တရားဝင် ပြောရလျှင် ၎င်းမှာ ပွဲစားဖြင့် လက်ထပ်ခြင်းမျိုးပင် မဟုတ်ခဲ့ပေ။

၎င်းမှာ တိုက်ဆိုင်လွန်းနေသည်။

"ချွမ်းချိုင်ကို ရိုလာစကိတ်တွေ ပေးလိုက်တာကို ကျွန်မ မှတ်မိတယ်၊ ပြီးတော့ ချီဖန့်က သူ့ကို ကျေးဇူးတုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ လုပ်ပေးခဲ့တာလေ။"

ချီဖန့်လည်း ထိုရိုလာစကိတ်များကို မှတ်မိသည်။ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ချီဖန့်အကြောင်း သူသိသော တစ်ခုတည်းသော မှတ်ဉာဏ်မှာ ထိုစကိတ်များသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရိုလာစကိတ်များက မည်သို့ ချွမ်းချိုင်ထံ ရောက်သွားသနည်း။ ပြီးတော့ ထိုလူက မည်သို့ ချွမ်းချိုင်ထံ ရောက်သွားသနည်း။

အကယ်၍ သူသာ ၎င်းကို သူ့အတွက် သိမ်းထားခဲ့ပါက...

သို့သော် သူ မသိမ်းနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ မိသားစုတွင် ချီဖန့် ပေးထားသော အရာတစ်ခုခု ရှိနေပါက မည်သို့ ဖြစ်မည်နည်း။

သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် သူ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ အထိအတွေ့ ပျော့ပျော့လေးတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

"အချဉ်ပေါက်နေလား ကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

ယန်ရွှယ်က ရယ်မောကာ စနောက်ပြီးနောက် ခွာသွားသည်။

ချီဖန့်သည် ချက်ချင်းပင် ယန်ရွှယ်၏ ခါးကို သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနားတွင် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"မင်း အရသာကို သေချာ မခံစားရသေးဘူး ထင်တယ်၊ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်မြည်းကြည့်သင့်တယ်"

သူတို့သည် ဤ ရှာလကာရည်အိုးကို နှစ်ပေါင်းများစွာ မြည်းစမ်းနေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ လျိုဝေကောသည် အရောင်းဌာနသို့ စတင် ထွက်ခွာလာပြီးနောက်၊ ယန်ရွှယ်သည် တစ်ခါတစ်ရံ ညဘက်တွင် အရသာကို ခံစားခွင့် ရသည်။

မှန်ပါသည်၊ သူမသည် သူတို့၏ သူဌေးလေးနောက်ကွယ်တွင်သာ လုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။ သူဌေးလေးမှာ ချီဖန့်ကဲ့သို့ အလုပ်မလုပ်ဘဲ သူဌေးကိုသာ ကပ်တွယ်နေသော အတွင်းရေးမှူးများကို မုန်းတီးသည်။

အတွင်းရေးမှူးတစ်ဦး၏ အလုပ်မှာ သူဌေးလေးကို စနစ်တကျ မောင်းနှင်ပေးရန် ဖြစ်သည်။ နေ့ဘက်တွင် သူဌေးလေးကို မောင်းပေးဖို့ ငြင်းဆိုပြီး ညဘက်တွင် သူဌေးမကြီးကို မောင်းပေးမည်ဟု မည်သို့ ပြောရဲပါမည်နည်း။

ထို့ကြောင့် ချီဖန့်သည် အလုပ်နှစ်ဆ လုပ်ရသည်။ ညဘက်တွင် အတွင်းရေးမှူးအဖြစ် လုပ်ရပြီး နေ့ဘက်တွင် သူဌေးလေး၏ ယာဉ်မောင်းအဖြစ် လုပ်ရသည်။ ပြောရလျှင် ပင်ပန်းလှသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူဌေးမကြီးသည် လာမည့် အလယ်တန်းစာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်သည့်အခါ၊ ချီဖန့်သည် ပညာရေးအတွက် ကူညီပေးသော မိဘတစ်ဦး၏ အခန်းကဏ္ဍတွင်ပင် သရုပ်ဆောင်ရသည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ မိဘတစ်ဦးအနေဖြင့် အဓိက တာဝန်မှာ အနီးအနားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပုံဆွဲပေးရန် ဖြစ်ပြီး၊ သင်ကြားရေး တုတ်ကို အလွယ်တကူ ကိုင်စွဲရန် မဟုတ်ပေ။

ဤနေ့ညမပြတ် ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများကြားတွင်၊ ပစ္စည်းဖြည့်တင်းရေးဌာနမှ ဝယ်ယူရေးစာရေးသည် သူ လိုအပ်သော အစိတ်အပိုင်းများကို နောက်ဆုံးတွင် ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့တော့သည်။