အခန်း (၈၇-၈၈)

Chapter 87

~

အခန်း ၈၇ : ဧကရီ အန်ချလိုက်ပြီ...

~

​လင်းဖန်သည် လုံယွဲ့ကို ကျိုးယန့်၏ကား နောက်ခန်းထဲသို့ ဂရုတစိုက် ကူတွဲကာ တင်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ အပြုအမူမှာ ဗိုက်ထဲမှ သန္ဓေသားကို ထိခိုက်မည်စိုးသော ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိန်းမကို ပြုစုနေသည့် ယောကျ်ားနှင့်ပင် တူနေပေ၏။

​လုံယွဲ့ နေရာတကျ ထိုင်မိသည်နှင့် လင်းဖန်သည်လည်း သူမ၏ဘေးတွင် ကပ်လျက်ဝင်ထိုင်ကာ ကားတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

​"အားလုံးပဲ မြဲမြဲကိုင်ထားကြပါ..ဝါရင့်ဒရိုင်ဘာကြီး စက်နှိုးပါပြီ.."

​ကားတံခါးပိတ်သွားသည်နှင့် ကျိုးယန့်သည် ဂီယာထိုးကာ လီဗာကို နင်းလိုက်ပြီး ကားကို လမ်းမပေါ်သို့ ချောမွေ့စွာ မောင်းထွက်လိုက်ပေသည်။ အထက်တန်းကျောင်း နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်ကတည်းက လိုင်စင်ရခဲ့ပြီး တက္ကသိုလ်တက်စဉ်ကပင် ကားဝယ်နိုင်ခဲ့သော ကျိုးယန့်မှာ ဘွဲ့ရပြီးနောက်ပိုင်းတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံရှိသည့် ဝါရင့်ယာဉ်မောင်းတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

​"အော်... ဒါနဲ့ လင်းဖန်..ငါ မေ့တော့မလို့.. မင်းကို မေးစရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်.."

​ကားမောင်းနေရင်း ကျိုးယန့်က အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုကို သတိရဟန်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

​"မင်း အတန်းထဲက Group Chat ကို ကြည့်သေးလား.."

​"မကြည့်ဖြစ်တော့ဘူး..အဲဒီအကောင့်ထဲကို မဝင်ဖြစ်တာ တော်တော်ကြာပြီ.."

​လင်းဖန်က ခေါင်းခါလျက် ပြန်ပြောပြီးနောက် စိတ်ဝင်တစား ပြန်မေးလိုက်သည်။

​"ဘာလို့လဲ.. တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား.."

​"ထွေထွေထူးထူးတော့ မဟုတ်ပါဘူး..နောက်နှစ်ရက်နေရင် ငါတို့အတန်းက သူငယ်ချင်းတွေ ပြန်ဆုံကြမလို့လေ.. ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ နှစ်တိုင်း လုပ်နေကျပါပဲ.. မင်းလည်း ပြန်ရောက်နေပြီဆိုတော့ လာခဲ့ပါလား.."

​"မလာတော့ဘူး.."

​လင်းဖန်က တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ချက်ချင်း ငြင်းလိုက်သည်။ တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရပြီးကတည်းက သူသည် အဆောင်နေ သူငယ်ချင်း အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ကျန်သူများနှင့် အဆက်အသွယ် မရှိသလောက်ပင်။ လူစုလူဝေးကို မနှစ်သက်သော လင်းဖန်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာကတည်းက ထိုပွဲများကို မတက်ရောက်ခဲ့သဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း စိတ်ဝင်စားမှု မရှိချေ။

​"မင်း ဒီလိုပဲ ပြောမယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ.. မေးတိုင်း ဒီအဖြေပဲ ရတာကိုး.."

​ကျိုးယန့်က မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ပြုံးလိုက်သည်။

​"ငါ မလာဘူးဆိုတာ သိရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ ထပ်မေးနေတာလဲ.."

လင်းဖန်က ပြန်ပက်လိုက်သည်။

​"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီတစ်ကြိမ်ကတော့ မင်းကို တကယ် လာစေချင်လို့ပဲ.."

​"ဘာဖြစ်လို့လဲ.."

​"ဒီတစ်ခါက ပွဲက ပိုကြီးတယ်လေ.. ဟိုတယ်ကြီးမှာ လုပ်မှာဆိုတော့ အတန်းဖော်တွေ အကုန်နီးပါး လာကြလိမ့်မယ်.."

​"နောက်ပြီး အားကျိုက်ကလည်း နောက်နှစ်ရက်ဆို ပြန်လာတော့မှာ.. သူက မင်း ပြန်ရောက်နေပြီဆိုတာ သိတာနဲ့ သူ့ဇာတိကနေ အပြေးအလွှား ပြန်လာတာလေ.. ငါတို့ အဆောင် ၆၁၈ ရဲ့ သံမဏိမဏ္ဍိုင် သုံးယောက် ပြန်ဆုံဖို့ ဒါက အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ မဟုတ်လား.."

​ပြောနေရင်း ကျိုးယန့်က လင်းဖန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ထိုအကြည့်ကြောင့် လင်းဖန်မှာ ဆက်လက်ငြင်းဆန်ရန် ခက်ခဲသွားသည်။ သူကသာ ထပ်မံငြင်းလိုက်လျှင် ကျိုးယန့်တစ်ယောက် အလွန်ပင် စိတ်ပျက်ဝမ်းနည်းသွားမည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေပေသည်။

​"ကောင်းပြီလေ..အားလုံးမဆုံဖြစ်တာလည်း ကြာပြီဆိုတော့ ဒီတစ်ခါတော့ မင်းတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်.."

​ခဏတာမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လင်းဖန်က မတတ်သာသည့်အဆုံး သဘောတူလိုက်ရသည်။ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းတစ်ဦးက သူ့အတွက်နှင့် အဝေးမှ ပြန်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့ သုံးဦး မဆုံဖြစ်သည်မှာ နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီနေပြီဖြစ်သဖြင့် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံသင့်ပေ။

​"ဟားဟား..ဒါမှ ငါ့သူငယ်ချင်းကွ.. ငါတို့ သုံးယောက် မတွေ့ဖြစ်တာ ငါးနှစ်နီးပါး ရှိတော့မယ်.."

​လင်းဖန်က သဘောတူလိုက်သဖြင့် ကျိုးယန့်မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားကာ လီဗာကို ပိုနင်းလိုက်ရာ ဘေးမှ ကားများကို အရှိန်ဖြင့် ကျော်တက်သွားတော့သည်။

​"ဟေး... ဟေး... ဖြည်းဖြည်းမောင်းပါဦး.."

လင်းဖန်က နောက်ခန်းမှ သတိပေးလိုက်သည်။

​ကျိုးယန့်မှာမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

​"စိတ်မပူပါနဲ့.. ငါ့ကားကို မင်း စီးဖူးတာပဲ..ငါ့လက်ကို မယုံဘူးလား.. ငါက ရှစ်နှစ်သက်တမ်းရှိတဲ့ ဝါရင့်ဒရိုင်ဘာပဲ..အရမ်း တည်ငြိမ်တယ်..မင်း မယုံရင် ငါ အခုပဲ ကားကို Drift ဆွဲ ပြရမလား.."

​ထိုသို့ပြောရင်း ကျိုးယန့်သည် လက်တစ်ဖက်က စတီယာရင်ကို ကိုင်ကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်က လက်ဘရိတ်ကို ဆွဲရန် ပြင်လိုက်ပေသည်။ သို့သော် သူ ဘာမှမလုပ်ရသေးမီမှာပင် လင်းဖန်က တားဆီးလိုက်သည်။

​"မင်း အခုချိန်မှာ ကားကို ပတ်ချာလည် မလှည့်တာ အကောင်းဆုံးပဲ.. အရှိန်လည်း မတင်နဲ့..မဟုတ်ရင် မင်း နောင်တရလိမ့်မယ်.."

​"ဟင်... ဘာလို့လဲ.."

​ကျိုးယန့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားစဉ် လင်းဖန်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။

​"တစ်ယောက်ယောက်က မင်းရဲ့ကားပေါ်မှာ အန်တော့မယ့် ပုံစံပေါက်နေလို့.."

​ထိုအချိန်တွင် လုံယွဲ့သည် ထိုင်ခုံကို မှီလျက် မျက်နှာတစ်ခုလုံး စိမ်းဖန်ဖန် ဖြစ်နေချေပြီ။ သူမ အန်ချချင်နေသော်လည်း အတင်းအောင့်ထားရသဖြင့် အလွန်ပင် ခံရခက်နေသော အမူအရာ ပေါ်နေလေ၏။ ခုနက သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောကောင်းနေသဖြင့် သတိမထားမိခဲ့ကြသော်လည်း ယခုမူ သူမ၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ရနေပြီ ဖြစ်သည်။

​"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... မရီး... မအန်လိုက်ပါနဲ့ဦး.. ရောက်တော့မှာပါ..ခဏလေး အောင့်ထားပါဦး.."

​ကျိုးယန့် လန့်သွားကာ ကားအရှိန်ကို ချက်ချင်းလျှော့လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်အောင် မောင်းနှင်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။ လုံယွဲ့က သူ၏ကားပေါ်တွင် အန်ချလိုက်မည်ကို သူ အလွန်ပင် ကြောက်လန့်နေမိသည်။

​"ဂေ့.."

​လုံယွဲ့သည် လေချဥ်တစ်ချက် တက်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ဖြူဖျော့သွားပြီး ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အမြန်အုပ်လိုက်ပေသည်။

​"မကောင်းတော့ဘူး.. သူ တကယ် အန်တော့မယ်.."

လင်းဖန်က အော်ပြောလိုက်သည်။

​"မရီး... ခဏလေးပဲ ထပ်အောင့်ထားပါဦး..ငါ တောင်းပန်ပါတယ်.."

​ကျိုးယန့်သည် အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်ကာ ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကားအရှိန်ကို ထပ်မံမြှင့်လိုက်ပြန်သည်။ ကားအရှိန်မြှင့်လျှင် လှုပ်ခါသဖြင့် အန်မည်ကို စိုးရိမ်သော်လည်း ယခုမူ လမ်းဘေးသို့ အမြန်ဆုံး ထိုးရပ်နိုင်ရန် ကြိုးစားရတော့မည် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက သူ၏ အချစ်တော် ကားလေးမှာ ပျက်စီးသွားပေတော့မည်။

​"မင်းကားထဲမှာ ပလပ်စတစ်အိတ်တောင် မရှိဘူးလား.."

လင်းဖန်က ကားထဲတွင် လိုက်လံရှာဖွေရင်း မေးလိုက်သည်။

​"မရှိဘူး.. ဒါက ယွမ်ငါးသိန်းကျော်တန်တဲ့ အဆင့်မြင့်ကားပဲ.. ဘာလို့ ပလတ်စတစ်အိတ် ရှိမှာလဲ.."

ကျိုးယန့်က စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

​သူသည် ဤကားကို ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ၏ မိန်းမကဲ့သို့ တန်ဖိုးထားခဲ့၏။ ကားအတွင်းပိုင်းကိုလည်း သူကိုယ်တိုင် ပုံမှန် သန့်ရှင်းရေး လုပ်လေ့ရှိပေသည်။ ကားထဲတွင် ပလတ်စတစ်အိတ်များ ထည့်ထားခြင်းမှာ သူ၏ကား ဂုဏ်သိက္ခာကို ကျဆင်းစေသည်ဟု သူ ယူဆထားသည်။

​"အိတ်မရှိရင်တော့ မင်းရဲ့ ငါးသိန်းတန် ကားကြီး ဒုက္ခရောက်ရတော့မှာပဲ.. စိတ်မကောင်းပါဘူးကွာ.."

လင်းဖန်က အားနာဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​လုံယွဲ့သည် သူမ၏ အစွမ်းကုန် အောင့်ထားနိုင်စွမ်းကို ကျော်လွန်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင်မူ သူလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။ အန်ထွက်လာမည့် အရာများကို ပြန်မြိုချရန် သူမကို ပြော၍လည်း မရနိုင်တော့။

​"မရီး... တစ်မိနစ်ပဲ.. တစ်မိနစ်ပဲ ထပ်အောင့်ထားပါ.. ရောက်တော့မယ်.."

​ကျိုးယန့်သည် နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် လုံယွဲ့၏ အခြေအနေကို ကြည့်ကာ အသည်းအသန် အော်ဟစ်နေမိသည်။

​"မလုပ်ပါနဲ့.. မလုပ်ပါနဲ့..ငါ့ကားကို ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်ကမှ ဆေးထားတာ..မရီး... ထိန်းထားပါဦး.."

​"အော့..."

​ကျိုးယန့်၏ အသည်းအသန် အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ လုံယွဲ့သည် စားသမျှ အစားအသောက်များကို ကားကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အန်ချလိုက်တော့သည်။ အကင်နံ့များမှာ ကားတစ်စီးလုံးရှိ နေရာလပ်မကျန် ပျံ့နှံ့သွား၏။ ကျိုးယန့်သည် စတီယာရင်ကို ကိုင်လျက် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြာနှမ်းကာ မှင်သက်သွားတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ၏ အချစ်တော် ကားလေးကို သူ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့တော့ပေ။

​"ယန့်ကျီ... စိတ်မကောင်းပါဘူးကွာ.."

လင်းဖန်က လုံယွဲ့ကိုယ်စား တောင်းပန်လိုက်သည်။

​ကျိုးယန့်သည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ စတီယာရင်ကို တင်းတင်းဆုပ်လျက် လီဗာကိုသာ အဆက်မပြတ် နင်းနေမိတော့သည်။

​"ယန့်ကျီ... မင်းကားက ပိုပိုပြီး မြန်လာသလားလို့.. စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့ဦး.. ယန့်ကျီ.."

​လင်းဖန်၏ ဟန့်တားသံများကြားတွင် ကျိုးယန့်၏ ကားမှာ လမ်းမပေါ်၌ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ပျံသန်းသွားပေတော့သည်။

Chapter 88

~

အခန်း ၈၈ : အိမ်မှာ တစ်ယောက်ထဲ မကျန်ခဲ့ချင်ဘူး..

~

​"အော့.."

​အိမ်သာခန်းအတွင်း၌ လုံယွဲ့သည် အိမ်သာအိုးကို ဖက်လျက် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့ကာ အဆက်မပြတ် အန်ထုတ်နေတော့သည်။

​"အတင်းမစားပါနဲ့လို့ ငါပြောသားပဲ..မင်းက အဲ့လက်ဖက်ရည်ကို ကုန်အောင် သောက်မှ ဖြစ်မယ်ဆိုပြီး ဇွတ်သောက်တာကိုး.."

​"စားချင်ရင် နောက်မှ ထပ်လာစားလို့ ရတာပဲ.. ဒါက နောက်ဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တာ.."

​လင်းဖန်သည် အိမ်သာခန်းထဲသို့ ဝင်လာကာ သူမ၏ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ကျောပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က ရေခွက်ကို ကိုင်ထားပေးသည်။

​သူမသည် ကျိုးယန့်၏ ကားပေါ်တွင် အန်ချခဲ့ရုံသာမက အိမ်အပြန်လမ်းတွင်လည်း လင်းဖန်၏ အဝတ်အစားများပေါ်သို့ပါ အန်ချခဲ့သေးသည်။ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည်မှာ နာရီဝက်ကျော်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုအချိန်တစ်လျှောက်လုံး သူမသည် အိမ်သာအိုးနှင့် မခွာနိုင်ဘဲ စားသမျှ အားလုံးကို ပြန်လည် အန်ထုတ်နေရရှာသည်။

​"တစ်ယောက်ကို သုံးရာနီးပါး ပေးထားရတာလေ.. ဒီဧကရီက များများစားလေ တန်လေလို့ ထင်မိတာပေါ့လို့.."

​လုံယွဲ့က အားနည်းသောအသံဖြင့် နာကျင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ တစ်ယောက်လျှင် ၂၈၈ ယွမ်၊ သုံးယောက်ဆိုလျှင် ၈၆၄ ယွမ်ပင် ရှိပေသည်။ ထိုငွေမှာ ဖုန်းတစ်လုံး ဝယ်ယူ၍ ရနိုင်သဖြင့် များများမစားနိုင်လျှင် သူမ ကျေနပ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

​"ဘူဖေးဆိုတာ စိတ်ပျော်ရွှင်ဖို့ စားတာပါ ဧကရီ..တန်အောင်စားဖို့ မဟုတ်ဘူးလေ.."

​"တချို့ ငွေတွေကိုတော့ ချွေတာလို့ မရဘူး.. အခုလို စားတာက ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်လို့ လုံးဝ မတန်ဘူး.."

​လင်းဖန်က စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ရေခွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

​"ရော့... အရင်ဆုံး အာလုပ်ကျင်းလိုက်ဦး.."

​လုံယွဲ့သည် ရေတစ်ငုံသောက်ကာ အာလုပ်ကျင်းပြီးနောက် ကျန်ရှိသော ရေများကို သောက်ချလိုက်သည်။ အတန်ကြာ အနားယူပြီးမှ သူမ၏ မျက်နှာတွင် သွေးရောင် အနည်းငယ် ပြန်တက်လာပေသည်။ လင်းဖန်၏ အဝတ်အစားများပေါ်ရှိ အန်ဖတ်များကို မြင်သောအခါ သူမ အမှန်တကယ်ပင် အားနာသွားရပြီး ခပ်တိုးတိုး တောင်းပန်လိုက်သည်။

​"စိတ်မကောင်းပါဘူး နတ်ဆိုးအရှင်..ဒီဧကရီကြောင့် နင် ဒုက္ခရောက်ကုန်ပြီ.."

​"ဒါ ငါ့အတွက်တော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..အဝတ်အစားဆိုတာ လျှော်လိုက်ရင် ရတာပဲ.."

​လင်းဖန်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောသော်လည်း ကျိုးယန့်၏ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော မျက်နှာကိုမူ ပြန်လည် မြင်ယောင်နေမိသည်။

​"ဒါပေမဲ့ ယန့်ကျီကတော့ တကယ်ကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားပုံရတယ်.."

​"နတ်ဆိုးအရှင်... ဒီဧကရီကိုယ်စား သူ့ကို တောင်းပန်ပေးပါ.. ဒီဧကရီက သူ့ကားပေါ်မှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အန်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး.."

လုံယွဲ့က ရှက်ရွံအားနာစွာဖြင့် ​ပြောရှာသည်။

​အစပိုင်းတွင် အစားအသောက်နှင့် လက်ဖက်ရည်များ သောက်ပြီးစ၌ ဗိုက်အနည်းငယ် ကားနေသဖြင့် လမ်းလျှောက်ရ ခက်ရုံမှလွဲ၍ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ သို့ရာတွင် ကားပေါ်ရောက်သောအခါတွင်မူ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာပြီး လေတက်တိုင်း ဗိုက်ထဲမှ အရာအားလုံးက ပြန်ထွက်လာချင်နေတော့သည်။ ကားဆိုသည်မှာ ဤလောကတွင် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော အရာဖြစ်ကြောင်း သူမ ကြားဖူးထားသဖြင့် ပို၍ပင် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

​"စိတ်မပူပါနဲ့.. ငါ ခုနကပဲ မင်းကိုယ်စား သူ့ကို တောင်းပန်ခဲ့ပြီးပြီ.."

​"ယန့်ကျီက စိတ်ထဲထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး..တစ်ညအိပ်လိုက်ရင် သူ အားလုံး မေ့သွားမှာပါ.."

​လင်းဖန်က နှစ်သိမ့်စကား ဆိုရင်း ရေခွက်ကို ယူကာ အိမ်သာခန်းထဲမှ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရဟန်ဖြင့် လှည့်မေးလိုက်သည်။

​"ဒါနဲ့... နောက်နှစ်ရက်နေရင် ငါနဲ့ ယန့်ကျီက အတန်းဖော်တွေ ပြန်ဆုံပွဲ သွားကြမလို့.. မင်းကော လိုက်ချင်လား.."

​"အမ်... နတ်ဆိုးအရှင်ရဲ့ အတန်းဖော်တွေဆုံပွဲကို ဒီဧကရီက လိုက်လို့ရလို့လား.."

​လုံယွဲ့သည် ကားပေါ်၌ သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားဝိုင်းကို ကြားခဲ့သော်လည်း နတ်ဆိုးအရှင်က သူမကို ဖိတ်ခေါ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

​"ရမှာပေါ့.. တခြားသူတွေလည်း သူတို့ မိသားစုဝင်တွေကို ခေါ်လာတတ်ကြတာပဲ.. မင်းကို ခေါ်သွားတာ ဘာမှ ပြဿနာ မရှိပါဘူး.."

​ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုံယွဲ့သည် မျက်စောင်းလေး ထိုးလျက် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

​"ဒါပေမဲ့ ဒီဧကရီက နင့်ရဲ့ မိသားစုဝင် မဟုတ်ဘူးလေ နတ်ဆိုးအရှင်.."

​"ဒါဆိုရင်လည်း မိသားစုဝင်လိုမျိုး ဟန်ဆောင်လိုက်ပေါ့.."

လင်းဖန်က အေးအေးလူလူပင် ပြောလိုက်သည်။

​လုံယွဲ့သည် ခဏကြာအောင် စဉ်းစားနေမိသည်။ သူမ လင်းဖန်၏ အတန်းဖော်များကို မသိသဖြင့် လိုက်သွားပါက ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

​"အလကား ထမင်းသွားစားတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပေါ့.. အဲဒီမှာက အဆင့်မြင့် ဟင်းလျာတွေ အများကြီး ရှိလိမ့်မယ်.. ဒီနေ့စားတဲ့ ဘူဖေးထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်.."

​အဆင့်မြင့်ဟင်းလျာများ ဟူသော စကားကို ကြားသောအခါ လုံယွဲ့၏ စားချင်စိတ်မှာ ပြန်လည် နိုးထလာပြီး မျက်လုံးလေးများ တောက်ပလာပြန်သည်။ စားသမျှ အကုန်အန်ထုတ်ထားသဖြင့် ဗိုက်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ ထိုပွဲသို့ လိုက်သွားရန် စိတ်ဝင်စားသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

​"မင်း မလိုက်ချင်လည်း ရပါတယ်..ဒါပေမဲ့ အိမ်မှာတော့ တစ်ယောက်တည်း အိမ်စောင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ရမှာပေါ့.."

​လုံယွဲ့က တွန့်ဆုတ်နေသဖြင့် သူမ မလိုက်ချင်ဘူးဟု လင်းဖန်က ယူဆလိုက်သည်။ သူက သူမကို ဖိတ်ခေါ်ရခြင်းမှာ ယခင်တစ်ခေါက်က သူမ တစ်ယောက်တည်း အမှောင်ထဲတွင် ခေါက်ဆွဲပြုတ် စားနေရသည်မှာ သနားစရာ ကောင်းလှသောကြောင့်ပင်။

​လုံယွဲ့သည် အိမ်သာအိုးဘေးတွင် မှီလျက် ခဏ ငြိမ်သက်သွားပြီးမှ နှုတ်ခမ်းလေး စူကာ ပြောလိုက်သည်။

​"တစ်ယောက်တည်း အိမ်စောင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ရမှာလား.. ဒီဧကရီ မကျန်ခဲ့ချင်ပါဘူး.."

​"ကောင်းပြီလေ.. နင်က ဒီဧကရီကို အလေးအနက် ဖိတ်ခေါ်နေမှတော့ ဒီဧကရီက မတတ်သာဘဲ လိုက်ခဲ့ပေးပါ့မယ်.."

​တစ်ယောက်တည်း ပျင်းရိစွာ ကျန်နေရမည့်အစား အလကား ထမင်းသွားစားခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်သည်ဟု သူမ ယူဆလိုက်ပုံရသည်။ သူမ၏ စကားမှာ အိမ်မှာ မကျန်ရစ်ချင်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လင်းဖန်ကို အဖော်ပြုပေးသယောင် ဆိုနေခြင်းကို လင်းဖန်က ပြုံးလျက် ကြည့်နေမိသည်။

​"အခု သက်သာရဲ့လား.. မင်းအတွက် မနက်ဖြန် အလုပ်နားဖို့ ခွင့်တိုင်ပေးရမလား.."

​"မလိုပါဘူး.. နည်းနည်း အန်လိုက်ရုံတင်ပဲ.. ဒီဧကရီ အခု သက်သာသွားပါပြီ.."

​လုံယွဲ့က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် သူမ၏ ဗိုက်ထဲမှ ပြန်လည် မအီမသာ ဖြစ်လာကာ အိမ်သာအိုးထဲသို့ ထပ်မံ အန်ထုတ်လိုက်ရပြန်သည်။

​"အော့..."

​"သက်သာပြီ ဆိုတာ ဒါမျိုးလား.. ငါ မင်းအတွက် အစာကြေဆေး သွားရှာပေးမယ်.."

​"အင်း... ကျေးဇူးပဲ.."

​လုံယွဲ့သည် အားနည်းစွာဖြင့် ပြန်ဖြေရှာသည်။ လင်းဖန်သည် သူမ၏ ကျောကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးပြီးနောက် ဧည့်ခန်းရှိ ဆေးသေတ္တာကို သွားရောက် ရှာဖွေတော့သည်။ မကြာမီတွင် ဆေးလုံးများနှင့် ရေခွက်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

​"ရော့... ခုနကလိုပဲ အာလုပ်ကျင်းပြီးမှ ဆေးသောက်လိုက်.."

​လုံယွဲ့ ဆေးသောက်ပြီးသောအခါ လင်းဖန်သည် တစ်ရှူးဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဘေးကို အသာအယာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။

​"ကဲ... ဆေးသောက်ပြီး အနားယူလိုက်ရင် သက်သာသွားမှာပါ.. ထနိုင်ရဲ့လား.."

​လုံယွဲ့သည် ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း အန်လွန်းသဖြင့် အားအင်ကုန်ခမ်းနေလေပြီ။ ထို့ကြောင့် လင်းဖန်က မတတ်သာသည့်အဆုံး သူမကို ပွေ့ချီကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ ပို့ပေးလိုက်ရသည်။ လုံယွဲ့သည် လင်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ လိုက်ပါသွားရင်း သူ၏ ပွေ့ချီမှုကို တဖြည်းဖြည်း ရိုးအီသလိုပင် ခံစားလာမိသည်။

​"မနက်ဖြန် ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ပါ.. တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ဖို့လည်း စဉ်းစားမနေနဲ့တော့.. ငါ ခွင့်တိုင်ပေးထားပြီးပြီ.."

​လင်းဖန်သည် လုံယွဲ့ကို ခုတင်ပေါ်တွင် အသာချကာ စောင်ခြုံပေးလိုက်သည်။ လုံယွဲ့မှာလည်း ဘာမှ ပြန်မငြင်းတော့ဘဲ ငြိမ်သက်စွာ အိပ်စက်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဤမျှအထိ နုနယ်လွန်းသော လူသားခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားရသည်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှကြောင်း တွေးတောရင်း သက်ပြင်းချနေမိတော့၏။