အခန်း (၅-၆)

အပိုင်း(၅)

ညဉ့်ယံသည် နက်ရှိုင်းလာပြီး ခပ်သိမ်းသောအရာတို့သည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေလေ၏။ ကျင်းဆန်းကျောင်းတော်၏ တောင်နောက်ကျောဘက်ရှိ ပြောက်ကျား ကျရောက်နေသော သစ်ပင်အရိပ်များကြားတွင် အမှောင်ထုက အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ လရောင်ခြည်တန်း အနည်းငယ်သာလျှင် ထူထပ်သော သစ်ရွက်များကြားမှ ဖောက်ထွက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေလေသည်။

ရုတ်တရက် ထိုလူသူကင်းမဲ့သော နေရာ၌ ဖြူဖွေးနေသော ယုန်တစ်ကောင် ပေါ်လာလေ၏။ ၎င်း၏ အရွယ်အစားမှာ ခွေးဘီလူးပေါက်စတစ်ကောင်ခန့် ရှိနေခြင်းကို ထောက်ရှုလျှင် သာမန်ယုန်တစ်ကောင် မဟုတ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

မှောင်မိုက်သော ညဉ့်ယံတွင် ထိုယုန်၏ မျက်လုံးများမှနေ၍ ကြက်သီးထဖွယ်ကောင်းသော သွေးရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး၊ ၎င်းသည် နှာခေါင်းကို ပွစိပွစိလုပ်ကာ အနံ့ခံနေလေသည်။

ဟိုဟိုဒီဒီ အနံ့ခံပြီးနောက် ၎င်းသည် ရှင်းလင်းနေသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကာ၊ လက်သည်းများဖြင့် မြေကြီးကို ဖွဖွလေး အကြိမ်အနည်းငယ် ကုတ်ခြစ်တူးဆွလိုက်သည်။ ထိုအခါ... မြေအောက်မှ သွေးစွန်းနေသော နှင်းယုန်ရေခွံဖြူဖြူလေး ပေါ်ထွက်လာလေတော့သည်။

ကျီ...

တိတ်ဆိတ်ပြီး မှိုင်းညို့နေသော တောအုပ်ငယ်လေးအတွင်း၌၊ သံပြားပေါ်သို့ သံမဏိအပ်ဖြင့် ခြစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ စူးရှကျယ်လောင်သော အသံကြီး ပဲ့တင်ထပ်သွားလေတော့၏။

...

ကျန်းလျိုအတွက်မူ ထိုညသည် မည်သည့်ကိစ္စမျှမရှိဘဲ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ မိုးသောက်ယံကို အသိပေးသော ကြက်တွန်သံများ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် သူသည် ကုတင်ပေါ်၌ ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်ပြီးနောက် ထထိုင်လိုက်လေသည်။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိုင်းမှိုင်းနေသည်ဟု ခံစားရ၏။ ယမန်နေ့ညက အိပ်စက်ခြင်းမှာ သိပ်ပြီး အဆင်မပြေလှပေ။

နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ အကြောင်းကို သိရှိလိုက်ရခြင်းဖြစ်စေ၊ မိစ္ဆာများရှိနေကြောင်း သတင်းကို ကြားသိလိုက်ရခြင်းဖြစ်စေ၊ သို့တည်းမဟုတ် မိစ္ဆာများကို တိုက်ခိုက်၍ အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်မည့် ရွှေလက်ချောင်း အကြောင်းကို သိရှိသွားခြင်းကြောင့်ဖြစ်စေ...

ထိုအသိတရားများ အားလုံးက ကျန်းလျိုအတွက် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်ကာ ရှုပ်ထွေးသော ညတစ်ည၏ အိပ်စက်ခြင်းကို ဖြစ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သမ်းဝေလိုက်ပြီးနောက် အပြင်ဘက်၌ ခြောက်သွေ့နေပြီဖြစ်သော သူ၏ သင်္ကန်းအနွမ်းကို သွားယူလိုက်သည်။ ၎င်းကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် မွေ့ရာအောက်တွင် သူဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော ကြေးပြားအသစ်လေးကို ခပ်မြန်မြန်ပင် ရှာဖွေလိုက်လေသည်။

"အင်း... ဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲ…ဒါဆို ငါ အိပ်မက်မက်နေတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့..."

ကြေးပြားလေးကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူ၏မျက်နှာထက်၌ အပြုံးပန်းများ ဝေဆာသွားခဲ့ပြီးနောက်၊ တစ်ချက်နမ်းရှိုက်လိုက်ကာ ထိုကြေးပြားလေးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းထားလိုက်လေသည်။

မျက်နှာသစ် ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက်၊ သူသည် မီးဖိုချောင်အတွင်း၌ ဂျုံတစ်အိတ်ကို နယ်လိုက်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ယနေ့နံနက်အတွက် မုန်ညင်းဖြူရွက် အနည်းငယ်နှင့် ကြက်သွန်မြိတ်များကို ခူးဆွတ်၍ မုန်ညင်းကြက်သွန်မြိတ် ခေါက်ဆွဲပြုတ်တစ်အိုး ချက်ပြုတ်ရန် သူ စီစဉ်ထားလေသည်။

သို့ရာတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ကျန်းလျို လုံးဝကို ဆွံ့အမှင်သက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

စိုက်ခင်းတစ်ခုလုံးမှာ တောဝက် တစ်ဒါဇင်ခန့် ဝင်ရောက်နင်းနယ် ဖျက်ဆီးသွားသည့်အလား လုံးဝကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေလေတော့သည်။

...

ကျောင်းတော်၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းမှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ၏ ဖျက်ဆီးနင်းနယ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရကြောင်း ကျန်းလျိုက ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဖာမင်ထံသို့ သဘာဝကျစွာပင် သွားရောက်လျှောက်ထားလိုက်လေသည်။

နံနက်စာမစားမီ ကျင်းဆန်းကျောင်းတော်ရှိ လူအားလုံး၊ ကျန်းလျို အပါအဝင် သူတို့ငါးဦးစလုံးသည် စိုက်ခင်းကို ကြည့်ရှုရန် ဆင်းလာခဲ့ကြလေသည်။

"တောဝက်များ ဖြစ်နေမလား"

ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းကို ကြည့်ရင်း ခပ်ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် နောင်တော် ရွှမ်မင် က ခန့်မှန်းပြောဆိုလိုက်လေသည်။ သာမန်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များအနေဖြင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ခိုးစားရန် ဝင်ရောက်လာပါကပင် စိုက်ခင်းတစ်ခုလုံးကို ဤမျှလောက်အထိ ဖျက်ဆီးပစ်မည် မဟုတ်ပေ။

"အော်မိတော်ဖော... ရွှမ်ခုန်း…ဒီကိစ္စကို မင်းပဲ တာဝန်ယူ ဖြေရှင်းလိုက်ပါတော့"

စိုက်ခင်း၏ ပျက်စီးနေသော အခြေအနေကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဖာမင် သည် ဘုရားစာကို တိုးတိတ်စွာ ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီးနောက်၊ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တောင့်တင်းတင်းရှိသော နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း ထံသို့ ထိုတာဝန်ကို လွှဲအပ်လိုက်လေသည်။

"ဆရာတော်... တပည့်တော် နားလည်ပါပြီ"

ရွှမ်ခုန်းက ပြောဆိုလိုက်ပြီး၊ သူ၏မျက်နှာထက်၌ ဒေါသထွက်နေသည့်ဟန် ပေါ်လွင်နေကာ ခေါင်းကို ခပ်ပြတ်ပြတ် ညိတ်ပြလိုက်လေသည်။ ကျောင်းတော်၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းနှင့် လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင် တာဝန်အများစုကို နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း ကသာ ကြီးကြပ်လုပ်ကိုင်ရသည်ဖြစ်ရာ၊ သူ၏ လုပ်အားများစွာကို ဤမြေပေါ်၌ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ မိမိ၏စိုက်ခင်း ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ရွှမ်ခုန်း တစ်ယောက် ဒေါသထွက်သွားခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။

"မှတ်ထားပါ…ဘုန်းကြီးတွေဆိုတာ ရင်ထဲမှာ မေတ္တာတရား ထားရှိရမယ်…တကယ်လို့ တရားခံကို ဖမ်းမိရင်တောင် နောက်တစ်ခါ ပြန်မလာရဲအောင် ခြောက်လှန့်လွှတ်လိုက်ရုံပဲ လုပ်ပါ…သူ့ရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ကိုတော့ မထိခိုက်စေနဲ့"

ရွှမ်ခုန်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဒေါသများကို သတိထားမိသွားသော ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဖာမင် က ထပ်မံ၍ သတိပေးလိုက်လေသည်။

စိုက်ခင်း၏ အခြေအနေမှာ ဆုံးရှုံးမှုအချို့ ရှိသွားခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရသော အပျက်အစီးများသာ ဖြစ်ပေသည်။ အခြေအနေကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် အားလုံးသည် မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။

လူတစ်ဦးစီ၏ ရှေ့မှောက်၌ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် ကြက်သွန်မြိတ်များ ပါဝင်သော ခေါက်ဆွဲပန်းကန်လုံးကြီး တစ်လုံးစီ ရှိနေကြ၏။ အခြားသော ဟင်းလျာများ မပါရှိသည့်တိုင်အောင် အားလုံးက မြိန်ယှက်စွာ ဘုန်းပေးနေကြလေသည်။

အထူးသဖြင့် ခပ်ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် နောင်တော် ရွှမ်မင် မှာမူ အခါးဓာတ် မပါသည့် ကျန်းလျို၏ ဟင်းချက်လက်ရာကို စားရတိုင်း မချီးမွမ်းဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်ရလေသည်။ အထူးသဖြင့် နောင်တော် ရွှမ်မင် ၏ ချီးမွမ်းစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျိုသည် ခပ်သဲ့သဲ့ ပြုံး၍သာ တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

ကျင်းဆန်းကျောင်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်၊ ခေတ်ကာလ၏ အကန့်အသတ်ကြောင့်ဖြစ်စေ ကျောင်းတော်က အလွန်ဆင်းရဲနွမ်းပါးနေ၍ဖြစ်စေ မီးဖိုချောင်တွင် အသုံးပြုသောဆားများမှာ အလွန်ကြမ်းတမ်းလှပေသည်။ ၎င်းသည် နေ့စဉ်အစားအစာအတွက် ဆားဓာတ်ဖြည့်တင်းပေးရန် လုံလောက်သော်ငြားလည်း၊ ဟင်းလျာများကို အနည်းငယ် ခါးသက်သက် အရသာမျိုး မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်စေလေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းလျိုသည် ကိရိယာအချို့ကို ရှာဖွေ၍ မီးဖိုချောင်သုံးဆားများကို သန့်စင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"စကားမစပ် ဆရာတော်... တပည့်တော် ဒီနေ့ တောင်ပေါ်က ဆင်းဖို့ရှိတယ်…တောင်ခြေက သူဌေးကျန်း ရဲ့ အိမ်မှာ တဝဲဝဲ ဖြစ်နေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေကြောင့် မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေတယ်လို့ သံသယရှိနေကြတယ်…တပည့်တော်ကို တရားဟောပြီး တစ္ဆေနှင်ဖို့ ငွေစင် နှစ်ကျပ်သား လှူဒါန်းထားပါတယ်..."

ထမင်းစားပွဲဝိုင်း၌ ပုံမှန်အားဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာနေတတ်သော နောင်တော် ရွှမ်ဝူ က ရုတ်တရက် စကားစလိုက်လေသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဖာမင် ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ခေါင်းကို အားတက်သရော ညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"အို... ဟုတ်လား… ဒါဆို မြန်မြန်သွားပြီး မြန်မြန်ပြန်ခဲ့လေ"

ကျင်းဆန်းကျောင်းတော်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆင်းရဲနွမ်းပါးလွန်းလှပေသည်။ အလှူငွေများ မရရှိသည်မှာ ထားဦး၊ ဘုရားဖူးဧည့်သည်များ မလာရောက်သည်မှာ သုံးရက်၊ ငါးရက်ခန့် ကြာမြင့်တတ်ခြင်းက ပုံမှန်လိုပင် ဖြစ်နေလေပြီ။ ယတြာချေခြင်း၊ တစ္ဆေနှင်ခြင်းကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များမှာ သဘာဝကျစွာပင် ဘုရားဖူးများထံမှ ရရှိသော အလှူငွေများထက် ပိုမိုများပြားလှပေသည်။ သာမန် တစ္ဆေနှင်ပွဲလေး တစ်ခုဖြစ်လျှင်တောင်မှ ငွေကြေးအများအပြား ရရှိနိုင်ပေသည်။

"ငွေစင် နှစ်ကျပ်သား ဟုတ်လား… သူဌေးကျန်း ကတော့ တောင်ခြေက ကျင်းဆန်းရွာမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုပဲ… အဲဒါက ကြေးပြား တစ်ထောင်နှစ်ရာ တောင်မှ…ပေါက်စီတစ်လုံးကို ကြေးပြား နှစ်ပြားဆိုတော့…ပေါက်စီ အလုံး ခြောက်ရာ... ငါ ဘယ်နှစ်ရက်တောင် စားလို့ရမလဲ..."

နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း သည် လက်ချိုးရေတွက်ရင်း တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ကတော့ စားဖို့ သောက်ဖို့လောက်ပဲ သိတယ်…ဘုရားကျောင်းဆောင်ကို မြန်မြန်သွားစမ်းပါ…ကျောင်းကို ဘုရားဖူးတွေ မလာတာ ငါးရက်တောင် ရှိနေပြီ"

ရွှမ်မင် ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဖာမင် က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ကျင်းဆန်းကျောင်းတော်၏ ဧည့်ခံဘုန်းကြီးတစ်ပါးအနေဖြင့် ရွှမ်မင် သည် ဘုရားဖူးများကို ကြိုဆိုဧည့်ခံရန် တာဝန်ရှိသူ ဖြစ်လေသည်။ ဧည့်သည်မရှိခြင်းမှာ ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ရာ၊ သူသည်လည်း နေသားတကျဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် ယနေ့၌မူ ရွှမ်ဝူ မှာ တစ္ဆေနှင်ရန်ရှိပြီး ငွေစင် နှစ်ကျပ်သား ရရှိမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ရွှမ်မင် ၌မူ ငါးရက်တိုင်တိုင် ဧည့်သည်တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့သဖြင့် ထိုကွာဟချက်မှာ အလွန်သိသာထင်ရှားနေလေသည်။

"တကယ်ကြီးလား"

ကျန်းလျိုသည် ဆရာတော်နှင့် နောင်တော်များ၏ စကားဝိုင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏စိတ်တွင်း၌မူ တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးတောနေမိလေသည်။

နောင်တော် ရွှမ်ဝူ သည် တရားဟောရန်နှင့် တစ္ဆေနှင်ရန်အတွက် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းသွားတော့မည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤကမ္ဘာလောက၌ မိစ္ဆာများ၊ သရဲတစ္ဆေများနှင့် သဘာဝလွန် သတ္တဝါများ တကယ်ပင် ရှိနေသည်ပေါ့လေ။

မူလက ကျန်းလျိုသည် ဤကဲ့သို့ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များကို အလွန်စိတ်ဝင်စားခဲ့ပြီး၊ တောင်ပေါ်မှဆင်း၍ ပြင်ပကမ္ဘာကို သွားရောက်လေ့လာကြည့်ရှုလိုစိတ် ရှိခဲ့လေသည်။

သို့ရာတွင် နောင်တော် ရွှမ်ဝူ တစ္ဆေနှင်ရမည့်ကိစ္စနှင့် ထိုအရာများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည့်အကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သောအခါ ကျန်းလျို တစ်ယောက် ကြက်သီးမွေးညင်းများပင် ထသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ခေါင်းကို ချက်ချင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ထိုအကြံအစည်များလည်း လွင့်ပျောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

***

အပိုင်း(၆)

"အေး... ရွှမ်ဝူ…မင်း ငွေရပြီဆိုရင် ဆီမီးခွက်အတွက် ဆီနဲ့ နံ့သာတိုင်တွေ ဝယ်လာဖို့ မမေ့နဲ့ဦး"

စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြပြီးနောက် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဖာမင် က ရုတ်တရက် သတိပေးလိုက်လေသည်။

"ပြီးတော့ မီးဖိုချောင်မှာလည်း ဆီ၊ ဆား၊ ပဲငံပြာရည်တွေ ကုန်နေပြီ"

ကျန်းလျိုကလည်း ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ငါ့ရဲ့ ပေါက်ပြားလည်း ကျိုးသွားပြီ…ညီတော်... အဆင်သင့်ရင် ငါ့အတွက် ပေါက်ပြားအသစ် တစ်လက်လောက် ဝယ်ခဲ့ပေးပါဦး"

နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း ကလည်း ခပ်မြန်မြန်ပင် ဖြည့်စွက်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။ ကျောင်းတော်မှာ အလွန်ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှရာ၊ ငွေစင် တစ်ကျပ်သားနဲ့ နှစ်မူး ဝင်လာတော့မည်ဟု ကြားသိလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ လူတိုင်းက မိမိတို့၏ လိုအပ်ချက်များကို အသီးသီး ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလာကြလေတော့သည်။

နောင်တော် ရွှမ်ဝူ သည် ထိုပစ္စည်းများအားလုံးကို အမှန်တကယ် ဝယ်ယူဖြည့်တင်းရမည်ဆိုပါက ငွေစင်၏ ထက်ဝက်ခန့် ကုန်ကျသွားမည်ဖြစ်ကြောင်း တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်မိလိုက်ပြီး၊ နှမြောတသစွာဖြင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်လေသည်။

နံနက်စာစားပြီးနောက် သူတို့၏ ဆွေးနွေးမှုများလည်း အကြမ်းဖျင်း ပြီးစီးသွားခဲ့ရာ၊ ကျန်းလျို တစ်ယောက်တည်းသာ ပန်းကန်များဆေးကြောရန် မီးဖိုချောင်အတွင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ အခြားသော နောင်တော်များမှာမူ မိမိတို့၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာ အသီးသီးဖြင့် အလုပ်များသွားကြလေတော့သည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဖာမင် သည် ကျောင်းဆောင်အတွင်း၌ တရားစာများကို ဆက်လက်ရွတ်ဖတ်နေပြီး၊ နောင်တော် ရွှမ်ဝူ မှာမူ အနည်းငယ် ပြင်ဆင်သိမ်းဆည်းပြီးနောက် တစ္ဆေနှင်ရန် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းသွားခဲ့လေသည်။ နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း ကမူ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းအတွင်း၌ အနားယူနေလေ၏။

နောင်တော် ရွှမ်မင် ကရော။ သူကတော့ ဧည့်ခံဘုန်းကြီးတစ်ပါးအနေဖြင့် ကျောင်းမကြီးအတွင်း၌ အိပ်ပျော်နေလေသည်။ ဧည့်ခံရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်လာမည့် ဘုရားဖူးများ မရှိသဖြင့်၊ သူသည် ကျောင်းတော်တွင် အေးအေးဆေးဆေး အရှိဆုံး သူတစ်ဦးပင် ဖြစ်နေလေ၏။

ညနေခင်းသို့ ရောက်သောအခါ၊ နောင်တော် ရွှမ်ဝူ သည် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေဟန်ဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ပစ္စည်းများစွာကို သယ်ဆောင်လာခဲ့လေသည်။ သေချာသည်မှာ ကျန်ရှိနေသော ငွေစင် ငါးမူးကိုပါ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ထူးခြားသော ဖြစ်ရပ်များ မရှိဘဲ သာမန်နေ့တစ်နေ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရာ၊ ကျန်းလျို အတွက်မူ ၎င်း၏ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ သို့ တစ်ရက်ပို၍ နီးကပ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး လူ့ဘောင်မှ ခွာရန် တစ်ရက်ပိုမို နီးကပ်လာခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုနေ့ည၌ နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း သည် ထုံးစံအတိုင်း အနားယူရန် ကျောင်းဆောင်သို့ မပြန်တော့ဘဲ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းကို စောင့်ကြပ်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

မျက်နှာသစ် ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက်၊ ကျန်းလျိုသည် အိပ်ရာဝင်ရန် မလောဘဲ စဉ်းစားတွေးတောလိုက်ပြီး၊ စိုက်ခင်းရှိ နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း ၏ဘေးသို့ သွားရောက်ထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ သူက အဖော်ပြုပေးရန်နှင့် ပျင်းရိမှုပြေပျောက်စေရန်ဟု ဆိုသော်ငြားလည် တကယ်တမ်း၌မူ ကျန်းလျိုသည် ဤကမ္ဘာလောကကြီး၏ အကြောင်းကို သူ၏ထံမှ တတ်နိုင်သမျှ များများသိရှိလိုသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် မိစ္ဆာများ၊ သရဲတစ္ဆေများနှင့် ဘီလူးများ တကယ်ပင် ရှိနေပါသလော။

သို့မဟုတ် ဤကမ္ဘာမြေပေါ်၌ ကျင့်ကြံသူများနှင့် တာအိုကျင့်စဉ်အောင်မြင်သော ရှင်းလင်းများရှိနေသလော စသည်တို့ပင် ဖြစ်၏။

"မိစ္ဆာတွေ၊ သရဲတစ္ဆေတွေ၊ ဘီလူးတွေ ဆိုတာ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့တာပဲလေ…ဒါက ဘာများ ထူးဆန်းနေလို့လဲ"

"ရှင်းလင်တွေ လား"

ဤအကြောင်းကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ များစွာ တည်ကြည်သွားပြီး ကျန်းလျိုအား စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သေချာတာပေါ့…ရှင်းလင်တွေနဲ့ ဗောဓိသတ်တွေ ရှိတာပေါ့… ဗောဓိသတ်တွေနဲ့ မြတ်စွာဘုရားဆိုတာ စိတ်ကူးယဉ်သက်သက်ပဲလို့ မင်းက သံသယဝင်နေတာလား… တကယ်လို့ မင်းမှာ အဲဒီလို အတွေးမျိုး ရှိနေရင်…နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲကို အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘူး… ဒါကို မှတ်ထားပါ"

နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း ဤမျှလောက် အလေးအနက်ထား တည်ကြည်နေသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ ကျန်းလျိုသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏အမှားကို ဝန်ခံရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

သို့ရာတွင် သူ စကားမပြောရသေးမီမှာပင်၊ နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း က ကျန်းလျို၏ ပါးစပ်ကို ရုတ်တရက် လှမ်းပိတ်လိုက်ပြီး တိတ်တိတ်နေရန် အမူအရာ ပြလိုက်လေသည်။

ရွှမ်း... ရှဲ...

လရောင်အောက်တွင် သွေးကဲ့သို့ နီရဲသော မျက်လုံးများရှိသည့် ခွေးတစ်ကောင်အရွယ်ခန့် ဖြူဖွေးသော ယုန်တစ်ကောင်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ထိုယုန်သည် ပေအနည်းငယ်မျှ အမြင့်သို့ ခုန်တက်ကာ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်း၏ ခြံစည်းရိုးကို အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်ဝင်ရောက်လာပြီး ဖျက်ဆီးပါတော့သည်။

"တကယ် ကြီးတဲ့ ယုန်ကြီးပဲ"

ထိုယုန်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ကျန်းလျိုသည် တိတ်ဆိတ်စွာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေသည်။ သူသည် ဤမျှလောက် ကြီးမားသော ယုန်မျိုးကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သကဲ့သို့ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

"ဒီယုန်ဖြူကြီးက... ဖြစ်နိုင်တာက..."

ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အလွန်ကြီးမားနေသော ထိုယုန်ကြီးကို ကြည့်ရင်း၊ ကောင်မလေး ကောင်းယန် စောစောက ပြောဆိုခဲ့သော စကားများသည် ကျန်းလျို၏ စိတ်ထဲ၌ လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

နှင်းယုန် မျိုးနွယ်စု၊ မိစ္ဆာများ ရှိနေသည်ဟု ဆိုပြီး မိစ္ဆာစစ်သူကြီး ဆိုသည်ပင် ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။ မိစ္ဆာစစ်သူကြီးဆိုသည်မှာ မည်သည့်အဆင့်ရှိသော မိစ္ဆာမျိုးဖြစ်ကြောင်းကို ကျန်းလျို မသိရှိသော်ငြားလည်း၊ ကြားရသည်မှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်မည့်ပုံ ပေါ်နေလေသည်။

"ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ယုန်ကြီးလား…သူက မိစ္ဆာဝင်ပူးခံထားရတာ နေမှာပေါ့…ကျင်းဆန်းကျောင်းတော်ရဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုကိုများ နှောင့်ယှက်ရဲတယ်ပေါ့လေ"

ခွေးတစ်ကောင်ခန့် ကြီးမားသော ယုန်ကြီးက သေသပ်စွာ ပြင်ဆင်ထားသော စိုက်ခင်းကို ဖျက်ဆီးနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသော်လည်း နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း ထံ၌ မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မတွေ့ရဘဲ သိသိသာသာ ဒေါသထွက်နေလေသည်။

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ၊ သူ၏ လက်ဝါးနှစ်ဖက်မှနေ၍ မှိန်ဖျော့သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာလေတော့သည်။

စနစ်၏ သတိပေးချက် - အဖွဲ့ဖွဲ့လိုပါသလား။ အဖွဲ့၏ ပစ်မှတ် - ရွှမ်ခုန်း။

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော သတိပေးချက်ကြောင့် ကျန်းလျိုသည် မှင်သက်သွားခဲ့လေသည်။ အွန်လိုင်းဂိမ်းများတွင် အဖွဲ့ဖွဲ့၍ ကစားသည့်စနစ်မှာ ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ကျန်းလျိုကလည်း ၎င်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။ သို့ရာတွင် အချိန်ကာလ ကူးပြောင်းပြီးနောက် သူရရှိလာသော ဂိမ်းစနစ်တွင်လည်း အဖွဲ့ဖွဲ့သည့်စနစ် ပါဝင်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့သော်ငြားလည်း၊ ကျန်းလျို၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ လျင်မြန်လှပြီး ချက်ချင်းပင် သဘောတူလက်ခံလိုက်လေသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ကျန်းလျိုသည် သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိလိုက်လေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူ၏ရှေ့၊ ထောင့်တစ်နေရာ၌ လူတစ်ဦး၏ မျက်နှာပုံစံငယ်လေးတစ်ခု အမြဲတမ်း လွင့်မျောနေလေသည်။ တိတိကျကျဆိုရသော် ထိုမျက်နှာမှာ နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း ၏ မျက်နှာဖြစ်ပြီး၊ ဤသည်မှာ အဖွဲ့ဖွဲ့ခြင်း အောင်မြင်သွားသည့် လက္ခဏာပင် ဖြစ်ရပေမည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း နှင့် နှင်းယုန်ကြီး နှစ်ဦးစလုံး၏ ဦးခေါင်းထက်၌ သွေးတန်းလေးများ လွင့်မျောနေသည်ကို သူ မြင်တွေ့နိုင်ရာ၊ 3D ဂိမ်းတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိနေသည့် ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

အကယ်၍ ဤကမ္ဘာ၌ လဝက်ကျော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်သာ မဟုတ်ပါက၊ ကျန်းလျိုသည် သူ ဂိမ်းကစားနေသည့် အိပ်မက်မက်နေခြင်းများလောဟု သံသယဝင်မိမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်လေသည်။

ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသော မြင်ကွင်းများနှင့် ဤအံ့မခန်း အဖွဲ့ဖွဲ့သည့်စနစ်ကို ကျန်းလျို တွေးတောနေခြင်းအား ဘေးဖယ်ထားလိုက်မည်ဆိုလျှင်၊ ထိုအချိန်၌ နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း သည် နှင်းယုန်ကြီးထံသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ နှင်းယုန်ကြီးကလည်း သဘာဝကျစွာပင် သူ့ကို သတိထားမိသွားလေသည်။

လူနှင့်ယုန် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မိကြပြီး၊ အပြန်အလှန် လုံးထွေးသတ်ပုတ်နေကြလေတော့သည်။

နှင်းယုန်ကြီးမှာ အလွန်ကြီးမားပြီး ခွန်အားကြီးမားလှရာ၊ သာမန်ယုန်တစ်ကောင်နှင့် လုံးဝမတူဘဲ ကြမ်းတမ်းသော ကျားရိုင်းတစ်ကောင်နှင့် ပို၍တူနေလေသည်။

နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းခိုင်မာပြီး၊ သူ၏လက်များမှ မှိန်ဖျော့သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေလေသည်။ သူ၏ လက်ဝါးများမှာ သံရည်ပူလောင်းထားသည့်အလား ပြောင်းလဲသွားဟန်ရှိပြီး အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

နှင်းယုန်ကြီးက ခြေထောက်ဖြင့် ဆောင့်ကန်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ မြေပြင်ပေါ်၌ ကျင်းငယ်လေးတစ်ခု ချက်ချင်းဖြစ်ပေါ်သွားပြီး မြေကြီးများ လွင့်စဉ်သွားလေသည်။

နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း ၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်များမှာ ကျောက်တုံးများပေါ်တွင်ပင် အက်ကွဲကြောင်းများ ထင်ကျန်ရစ်စေလေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အင်အားမျိုး သူ၏အပေါ်သို့သာ ကျရောက်လာပါက၊ အနည်းဆုံး အရိုးအနည်းငယ်မျှ ကျိုးပဲ့သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းလျို ကောင်းစွာ သဘောပေါက်နေလေသည်။ သူတို့၏ တိုက်ပွဲအတွင်းသို့ သူ လုံးဝ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။

ဝင်ရောက်မကူညီနိုင်သော်ငြားလည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ အကဲခတ်နိုင်စွမ်းမှာ ထက်မြက်လှပေသည်။ ဉာဏ်ရည်ဖွံ့ဖြိုးလာသော အပင်စားသတ္တဝါတစ်ကောင်အနေဖြင့်၊ ထိုယုန်၌ ချွန်ထက်သော လက်သည်းများနှင့် အစွယ်များ မရှိခြင်းကြောင့် ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အတော်လေး အားနည်းနေကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

သူ မြင်တွေ့ရသလောက်ဆိုလျှင် နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း က အသာစီးရနေပုံ ပေါ်လေသည်။

အချိန်အတန်ကြာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်၊ နှင်းယုန်ကြီးသည် ထိုလူသားကို မယှဉ်နိုင်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်သွားပြီး ထွက်ပြေးရန် စတင်တွေးတောလေတော့သည်။

"ဟမ့်... ထွက်ပြေးဖို့ စဉ်းစားနေတာလား"

နှင်းယုန်ကြီး လှည့်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သည်နှင့်၊ နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း က ကျောင်းတော်ရှိ ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် အော်ဟစ်ကာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

သူသည် မြေကြီးများ လွင့်စဉ်သွားသည်အထိ ခပ်မြန်မြန် ခြေလှမ်းလိုက်ပြီး၊ နွားရိုင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အပြင်းအထန် လိုက်လံတိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

"နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း... နေပါဦး… သူ့ကို မသတ်ပါနဲ့"

နှင်းယုန်ကြီး၏ သွေးတန်းမှာ နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ကျန်းလျိုက အသံကုန်ဟစ်၍ အော်ပြောလိုက်လေသည်။ ဤအရာအားလုံး၏ အဓိကတရားခံမှာ သူသည် နှင်းယုန်တစ်ကောင်ကို အသားစားရန် သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိနေသဖြင့် သူ၏ရင်တွင်း၌ အပြစ်မကင်းသလို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်၏။

သို့ရာတွင် နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း ကမူ ကျန်းလျို၏ အော်ဟစ်သံကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ၊ ရှေ့သို့ပြေးဝင်ကာ ယုန်ကြီး၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

နှင်းယုန်ကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး၊ ငြိမ်သက်မသွားမီ ၎င်း၏ခြေထောက်များမှာ သတိလစ်မေ့မြောစွာဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါသွားခဲ့လေသည်။

ကျန်းလျို၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ နှင်းယုန်ကြီး၏ သွေးတန်းမှာ လုံးဝကုန်ခန်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

၎င်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ကျန်းလျိုသည် ခပ်သုတ်သုတ် ပြေးသွားပြီး နှင်းယုန်ကြီးအား ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ငုံ့ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"နောင်တော်... သူ့ကို သတ်လိုက်တာလား"

"မဟုတ်ဘူး…သူ သတိလစ်သွားရုံပဲ ရှိသေးတယ်"

နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း က သတိလစ်နေသော နှင်းယုန်ကြီးကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါယမ်းရင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

စကားပြောနေရင်း တစ်ဝက်၌ပင် သူသည် လက်ဝါးကို ပြန်လည်မြှောက်ကာ နောက်ထပ်တစ်ချက် ထပ်မံရိုက်ချလိုက်ပြန်၏။ သူသည် ဘုန်းကြီးတစ်ပါးထံ၌ ရှိသင့်ရှိထိုက်သော မေတ္တာကရုဏာတရားကို လုံးဝ ပြသခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ဖြန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ နှင်းယုန်ကြီး၏ ဦးခေါင်းမှာ အနည်းငယ် ချိုင့်ဝင်သွားခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းခွံမှာ ကြေမွသွားခဲ့ပြီး သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိအောင်ပင် တကယ်တမ်း သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေတော့သည်။

သတိပေးချက် - အတွေ့အကြုံမှတ် ၁၀၂ မှတ် နှင့် ကြေးပြား ၁၅ ပြား ရရှိပါသည်။

သတိပေးချက် - အဆင့်တက်သွားပါပြီ၊ လက်ရှိအဆင့် (၁) ဖြစ်ပါသည်။

***