အခန်း (၁၃-၁၄)

အပိုင်း(၁၃)

သွေးပုလင်းကို သောက်သုံးပြီးနောက် ကောင်းယန်၏ ဒဏ်ရာများမှာ သိသိသာသာ သက်သာပျောက်ကင်းသွားခဲ့လေသည်။

သူမသည် ဒုတိယတစ်ပုလင်းကို ဆက်လက်သောက်သုံးရန် နှမြောနေခဲ့ပြီး၊ ဤမျှ အံ့မခန်းကောင်းမွန်သော ဆေးရည်မျိုးကို အသက်အန္တရာယ်ကြုံတွေ့ရသည့် အရေးကြီးအချိန်များအတွက်သာ ချန်လှပ်ထားသင့်သည်ဟုဆိုကာ သိမ်းဆည်းထားလိုက်လေသည်။

ကျန်းလျိုကလည်း ကောင်းယန်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောတူလက်ခံလိုက်ပြီးနောက်၊ ခေတ္တမျှ တွေးတောကာ "စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်နှင့် ရေအလျဉ်" ကျင့်စဉ်စာအုပ်နှင့် ကျောက်စိမ်းဖြူ လက်စွပ်ကို ထုတ်ယူ၍ ကောင်းယန်အား ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ဒါတွေက မင်းအတွက်ပဲ"

"ဒါက ဘာလဲ... ခန္ဓာကိုယ်လှုပ်ရှားမှု နည်းစနစ်တွေပါတဲ့ ကျင့်စဉ်စာအုပ်လား"

ကောင်းယန်သည် ကျင့်စဉ်စာအုပ်ကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ လှန်လှောကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ၎င်းမှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း နားလည်သဘောပေါက်သွားလေသည်။

အခြားသော ကျောက်စိမ်းဖြူ လက်စွပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ ကောင်းယန်၏ ပါးပြင်လေးများမှာ အနည်းငယ် နွေးထွေးသွားသော်ငြားလည်း၊ သူမသည် မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး၏ ရှက်သွေးဖြာနေသော ဟန်ပန်မျိုးကို မပြသခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူမသည် ၎င်းကို ကျော့ရှင်းစွာ လက်ခံယူလိုက်ပြီး သူမ၏ ဖြူနုသော လက်ချောင်းလေးတွင် စွပ်လိုက်လေတော့သည်။

"ဒီစာအုပ်ကို သုံးပြီး မင်း လေ့ကျင့်လို့ အောင်မြင်မလားဆိုတာ စမ်းကြည့်လိုက်ဦး... ဒီလက်စွပ်ကတော့ သာမန် လက်နက်ကိရိယာလေးတစ်ခုဆိုပေမယ့်၊ နောက်နောင် ပိုကောင်းတာတွေ့ရင် မင်းကို ထပ်ပေးပါ့မယ်"

ကျန်းလျိုသည် ကျင့်စဉ်စာအုပ်နှင့် ကျောက်စိမ်းဖြူ လက်စွပ်ကို ကောင်းယန်အား ကမ်းပေးပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟင့်အင်း... ဒီလက်စွပ်ကို ငါ တကယ် သဘောကျတယ်... ဒါကို တစ်သက်လုံး ဝတ်ထားတော့မယ်"

ကောင်းယန်သည် သူမ၏ လက်ကိုမြှောက်ကာ လက်ချောင်းထက်ရှိ ကျောက်စိမ်းဖြူ လက်စွပ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ ကြည့်လေကြည့်လေ ပို၍သဘောကျလေဖြစ်လာပြီး၊ သူမသည် ခေါင်းခါယမ်း၍ ငြင်းဆန်လိုက်ကာ ၎င်းကို ချွတ်ရန် လုံးဝ ရည်ရွယ်တော့ခြင်း မရှိပေ။

သူမအား ကျောက်စိမ်းဖြူ လက်စွပ်ကို ပေးလိုက်ခြင်းမှာ၊ ထိုသာမန် လက်နက်ကိရိယာလေးက တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ၁၀ မှတ်ကို တိုးစေနိုင်သောကြောင့်သာ ဖြစ်လေသည်။ ကောင်းယန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရသည်မှာ၊ သူမ တစ်စုံတစ်ရာကို အထင်လွဲနေကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

သို့ရာတွင် သူမ၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ ကျန်းလျို၏ ရင်တွင်း၌ နွေးထွေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ၎င်းမှာ လှပသော အထင်လွဲမှုလေးတစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့် အမှန်တရားကို ရှင်းပြနေရန် မလိုအပ်တော့ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

"ဒါနဲ့ ကျန်းလျို၊ ခုနက ဝံပုလွေမိစ္ဆာကြီးရဲ့ ဟိန်းသံကို နင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပျက်ပြယ်သွားအောင် လုပ်လိုက်တာလဲ"

ယခုလေးတင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းနှင့်ပတ်သက်၍ သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် ကောင်းယန်က ကျန်းလျိုအား မေးလိုက်လေသည်။

"အဲဒါ ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်လေ... တခြားသူတွေရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို အသက်မဝင်နိုင်အောင် တားဆီးပေးနိုင်တယ်"

ကျန်းလျိုသည် ဝစီပိတ်တရား ကျင့်စဉ်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရိုးရှင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"နင်က နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲကို မဖြတ်သန်းရသေးတဲ့အပြင်၊ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းရဲ့ လျှို့ဝှက်သိုင်းကျမ်းတွေကိုတောင် ခိုးသင်ထားသေးတာကိုး... နင်က တကယ့်ကို စည်းမျဉ်းတွေ၊ သီလတွေကို မစောင့်ထိန်းတဲ့သူပဲ"

ကျန်းလျို၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ကောင်းယန်က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းဝင်များ သည် နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲကို မဖြတ်သန်းရသေးဘဲ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းသည့် မြင့်မြတ်သော စွမ်းရည်များကို လေ့လာသင်ယူခွင့် မရှိကြပေ။ ကိုရင်လေးတစ်ပါးဖြစ်သော ကျန်းလျိုကမူ ကောင်းယန်၏ အမြင်တွင် ထိုကဲ့သို့သော နည်းစနစ်များကို တရားမဝင် ခိုးယူသင်ယူထားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရလေသည်။

သို့သော်လည်း... ဂိမ်းစနစ်အကြောင်းကို ဆက်လက်ပြောဆိုနေလိုခြင်း မရှိသဖြင့်၊ ကျန်းလျိုသည် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်လေသည်။

"စကားမစပ်၊ ခုနက ဝံပုလွေမိစ္ဆာကြီးက မိစ္ဆာစစ်သည် လို့ မင်းပြောခဲ့တာကို ငါ မှတ်မိတယ်... မိစ္ဆာတွေရဲ့ စွမ်းအားကို အဆင့်ခွဲခြားထားတာများ ရှိလို့လား"

"ရှိတာပေါ့... ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ်မှာ ငါ ဖတ်ဖူးတယ်... ငါးတွေ၊ အင်းဆက်တွေ၊ သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ အနှစ်သာရတွေကို စုပ်ယူနိုင်တဲ့ အရာအားလုံးက မိစ္ဆာဖြစ်လာနိုင်တယ်တဲ့... သူတို့ရဲ့ မတူညီတဲ့ ပေါ်လွင်မှုတွေအပေါ် မူတည်ပြီး မိစ္ဆာတွေကို အကြမ်းဖျင်း အဆင့်ခွဲခြားထားတာလည်း ရှိတယ်"

ကောင်းယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မိစ္ဆာများနှင့် ပတ်သက်၍ အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ရှိတဲ့ မိစ္ဆာကိုတော့ သာမန် မိစ္ဆာ လို့ပဲ ခေါ်တယ်... နာမည်အတိုင်းပဲ ဉာဏ်ပွင့်လာတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကို ဆိုလိုတာ။ သူတို့က ပုံမှန်နဲ့မတူဘဲ အရမ်းကြီးမားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အရွယ်အစားရှိတတ်ကြပြီး၊ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးလည်း ရှိကြတယ်။ ဒီအဆင့်ကို သာမန် မိစ္ဆာ လို့ ခေါ်တယ်"

"သြော်... ဒီလိုကိုး"

သာမန် မိစ္ဆာနှင့် ပတ်သက်သော ရှင်းပြချက်ကို ကြားသိရသောအခါ ကျန်းလျိုက နားလည်သဘောပေါက်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

လွန်ခဲ့သောရက်က နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း သတ်ဖြတ်ခဲ့သော နှင်းယုန်မိစ္ဆာကြီးကို သူ ပြန်လည်အမှတ်ရသွားလေသည်။ ၎င်းသည်လည်း သာမန် မိစ္ဆာ တစ်ကောင် ဖြစ်ရမည် မဟုတ်ပါလော။

"နောက်တစ်ဆင့်ကတော့၊ မိစ္ဆာတွေရဲ့ ကျင့်စဉ် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပြီး ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး မြင့်မားလာတာနဲ့အမျှ၊ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လူသားတွေလို နားလည်နိုင်စွမ်းရှိလာပြီး သူတို့ရဲ့ လည်မျိုရိုးတွေကို သန့်စင်ခြင်းအားဖြင့် လူစကားကိုပါ ပြောဆိုနိုင်လာတယ်... အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ သူတို့ကို မိစ္ဆာကောင် လို့ ခေါ်ဆိုခွင့်ရှိသွားပြီ။ ဒါကြောင့် ဒီအဆင့်ရှိတဲ့ မိစ္ဆာတွေကို မိစ္ဆာကောင် တွေလို့ ခေါ်တယ်..."

"ပြီးတော့ ပိုပြီး နက်ရှိုင်းတဲ့ ကျင့်စဉ်ကို ရရှိလာတဲ့အခါ၊ လူစကားပြောနိုင်ရုံတင်မကဘူး၊ လူသားတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှားမှုတွေကိုပါ အတုခိုးလာနိုင်ပြီး၊ မတ်တပ်ရပ် လမ်းလျှောက်လာနိုင်တယ်။ ဒီအဆင့်မှာရှိတဲ့ မိစ္ဆာတွေကိုတော့ မိစ္ဆာစစ်သည် လို့ ခေါ်တယ်... စစ်သည် ဆိုတာက သူတို့ရဲ့ လူသားတွေနဲ့တူတဲ့ လက္ခဏာတွေကို ရည်ညွှန်းတာပဲ"

‘ဪ... ဒါကြောင့်ကိုး၊ ခုနက ဝံပုလွေမိစ္ဆာကြီး လူစကားပြောတုန်းက ကောင်းယန်က ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ဖို့ ယုံကြည်ချက်ရှိနေခဲ့တာ... ဒါပေမယ့် ဝံပုလွေမိစ္ဆာကြီး မတ်တပ်ရပ်ပြီး လူလို လမ်းလျှောက်လာတော့မှ သူမ ယှဉ်လို့မရဘူးလို့ ဝန်ခံလိုက်တာကိုး"

ကျန်းလျိုက တွေးတောလိုက်မိလေသည်။

သာမန် မိစ္ဆာ၊ မိစ္ဆာကောင် နှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ် တို့၏ အဆင့်ခွဲခြားမှုများကို ကြားသိရသောအခါ၊ ကျန်းလျိုသည် အလင်းပွင့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ကောင်းယန်၏ စွမ်းအားကိုလည်း အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိသွားလေတော့သည်။

"အဲဒီနောက်ပိုင်း အဆင့်တွေကရော ဘယ်လိုရှိသေးလဲ"

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက်၊ ကျန်းလျိုက သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"အဲဒီနောက်ပိုင်းကတော့၊ မိစ္ဆာစစ်သည်ရဲ့အထက်မှာ မိစ္ဆာစစ်ဗိုလ် ရှိတယ်၊ မိစ္ဆာစစ်ဗိုလ်ရဲ့အထက်မှာ မိစ္ဆာစစ်သူကြီး ရှိတယ် စသဖြင့် ကြားဖူးတယ်။ တချို့ စိတ်ကူးယဉ်ပုံပြင်တွေထဲမှာဆိုရင် ရှင်းလင်တွေကို သတ်ဖြတ်နိုင်ပြီး ဘုရားတွေကိုတောင် အမြစ်ဖြတ်နိုင်တဲ့ မိစ္ဆာသူတော်စင်ကြီးတွေ ရှိတယ်ဆိုတဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေတောင် ဖတ်ဖူးသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒါတွေက စိတ်ကူးယဉ်ပုံပြင်တွေ သက်သက်ပါပဲ..."

ကောင်းယန်သည် ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်များနှင့်ပတ်သက်၍ သူမ များစွာ မသိရှိကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်လေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ အဲဒါတွေက တော်တော်လေး ဝေးကွာနေသေးတဲ့ပုံပဲ"

ကောင်းယန် ကိုယ်တိုင် သေချာရေရာစွာ မသိရှိသဖြင့် ကျန်းလျိုလည်း ဆက်လက်၍ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

မိစ္ဆာစစ်ဗိုလ်များ၊ မိစ္ဆာစစ်သူကြီးများဆိုသည်ကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပါဦး၊ ယခုလေးတင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဝံပုလွေမိစ္ဆာကြီးကဲ့သို့ နောက်ထပ်တစ်ကောင်သာ ထပ်မံရောက်ရှိလာပါက သူ ဘယ်အချိန်မှ အနိုင်ယူနိုင်မည်ကိုပင် သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ပိုမိုသိရှိနားလည်နေခြင်းက မည်သည့် အဓိပ္ပာယ်မျှ ရှိမနေပေ။

ဝံပုလွေမိစ္ဆာကြီးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ဖြစ်ရပ်အပြီးတွင်၊ သူတို့နှစ်ဦးသည် သေခြင်းရှင်ခြင်းကို အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြရပြီ ဖြစ်လေသည်။ ထို့အပြင် နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ အကြောင်းကိုလည်း ဆွေးနွေးထားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ၊ လူထွက်ပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် အိမ်ထောင်ပြုနိုင်ပြီဖြစ်သဖြင့် ယခုအခါ ကျန်းလျိုနှင့် ကောင်းယန်တို့မှာ ချစ်သူရည်းစားများအဖြစ် သတ်မှတ်၍ ရနေပြီပင် ဖြစ်လေသည်။

ကောင်းယန်၏ ဒဏ်ရာများမှာလည်း အတော်အတန် သက်သာလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းလျိုသည် နောက်ထပ် သားကောင်တစ်ကောင်ကို ထပ်မံဖမ်းဆီးကာ သေသေချာချာ ကင်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့၏ ဆာလောင်နေသော ဝမ်းဗိုက်များအတွင်းသို့ ဖြည့်တင်းလိုက်ကြလေသည်။

နောက်လာမည့် ဆယ်ရက်ခန့်အတွက် နေ့လယ်ခင်းတိုင်း ဤနေရာဟောင်း၌ပင် တွေ့ဆုံကြရန် သဘောတူညီမှု ရယူပြီးနောက်၊ ကျန်းလျိုသည် ကျင်းဆန်းကျောင်းတော်ဆီသို့ ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့လေသည်။

...

"ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ... လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း လိုက်လာခဲ့တာ၊ ဒီမှာ တွေ့ရမယ့် ဖူးစာရှင်က ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ဖြစ်နေမယ်လို့..."

ကျန်းလျို ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် တစ်ကိုယ်တည်း ထိုင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော ကောင်းယန်က သူမ၏ နူးညံ့လှပသော မျက်နှာလေးထက်၌ ဝမ်းနည်းမှုရိပ်အချို့ သမ်းလာကာ တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

သို့ရာတွင် သူမ၏ လက်ချောင်းထက်ရှိ ကျောက်စိမ်းဖြူ လက်စွပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးဖွယ် အပြုံးတစ်ခုသည် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးထက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

"အင်းလေ... သူက လောလောဆယ် ကိုရင်လေးပဲ ရှိသေးတာ၊ ဘုန်းကြီးအစစ်မှ မဟုတ်သေးတာ။ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ကြာလို့ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲကို ဖြတ်သန်းပြီးသွားရင်၊ သူ တရားဝင် လူထွက်လာမှာပဲ..."

မည်သည့် မိန်းမပျိုလေးကမျှ စိတ်ကူးယဉ် အချစ်အိပ်မက်များကို မမက်ဘဲ နေမည်နည်း။ ကျန်းလျို လူထွက်လာပြီးနောက် သူနှင့် လက်ထပ်ရမည့် မင်္ဂလာနေ့ရက်ကို တွေးတောမိလိုက်ခြင်းက မိန်းမပျိုလေး၏ ရင်တွင်း၌ မျှော်လင့်ချက်များနှင့် အချိုမြိန်ဆုံးသော ခံစားချက်များကို ပြည့်လျှံသွားစေခဲ့လေသည်။

ကျန်းလျိုသည် နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ပြီးနောက် ဘုန်းကြီးအစစ်တစ်ပါး ဖြစ်လာမည်လား ဆိုသည့်အချက်နှင့် ပတ်သက်၍မူ၊ ကောင်းယန်သည် မည်သည့် သံသယမျှ မရှိခဲ့ပေ။ သီလများကို မစောင့်ထိန်းသော ကိုရင်လေးတစ်ပါးမှာ ပူဇော်ပွဲကို အောင်မြင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သောကြောင့်တည်း။

အကယ်၍ နံ့သာတိုင် အမာရွတ် အထင်းခံရလျှင်ပင်၊ မိမိကိုယ်တိုင်က ဆန္ဒရှိနေသရွေ့ လူ့ဘောင်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ရန်မှာ ဖြစ်နိုင်သေးသည်သာ ဖြစ်လေသည်။

"နောင်ကျရင်၊ ငါတို့မှာ အနည်းဆုံး ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်၊ မိန်းကလေးတစ်ယောက်တော့ ရှိသင့်တယ်မလား။ ယောက်ျားလေးဆိုရင် နာမည် ဘယ်လိုပေးရမလဲ။ မိန်းကလေးဆိုရင်ရော ဘယ်လိုပေးရမလဲ"

မိန်းမပျိုလေးသည် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်ရင်း၊ သူတို့၏ အနာဂတ် ရင်သွေးလေးများအတွက် နာမည်များကိုပင် ကြိုတင်စဉ်းစား တွေးတောနေလေတော့သည်။

***

အပိုင်း(၁၄)

ကောင်းယန် တစ်ယောက် ကျန်းလျိုနှင့် ရမည့် အနာဂတ် ရင်သွေးလေးများအတွက် နာမည်များကိုပင် ရွေးချယ်ပေးနေသည့် တောင်နောက်ကျောဘက်မှ အဖြစ်အပျက်များကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်မည်ဆိုလျှင်၊ တောင်ခြေရှိ ရွာလေးတွင် အကြီးကျယ်ဆုံး ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော အိမ်ကြီးမှာ သူဌေးကျန်း၏ မိသားစုပိုင် အိမ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျင်းဆန်းရွာမှ ရွာသူရွာသားများသာ ဖြစ်ကြသော်ငြားလည်း၊ သူဌေးကျန်း သည် ချန်အန်းမြို့တော် ၌ ဆိုင်တစ်ဆိုင် ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် သူ့မိသားစုမှာ ရွာထဲတွင် အချမ်းသာဆုံး ဖြစ်နေလေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူ၏အိမ်၌ သရဲခြောက်သဖြင့် မငြိမ်မသက် ဖြစ်ခဲ့ရရာ၊ သူဌေးကျန်း သည် ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် မှ နောင်တော် ရွှမ်ဝူ ကို ပင့်ဖိတ်၍ တရားဟောကြားစေကာ တစ္ဆေနှင်ခြင်းကို ပြုလုပ်စေခဲ့လေသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက် နှောင့်ယှက်နေသော ဝိညာဉ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားဟန် ရှိလေသည်။ သူဌေးကျန်း၏ ဇနီးဖြစ်သူက အလှူဖွယ်ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်သွားကာ ကျောင်းတော်သို့ သွားရောက်၍ ယတြာချေရန်၊ ကတိသစ္စာ တည်စေရန် အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းလေတော့သည်။

သူဌေးကျန်းသည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်မှုအောက်တွင် မပါချင်ပါချင်ဖြင့် ကျောင်းတော်သို့ ခရီးဆက်ခဲ့ရပြီး၊ သူတို့၏နောက်တွင် အစေခံများနှင့် အစေခံမိန်းကလေးများလည်း လိုက်ပါလာကြလေသည်။

ကျင်းဆန်းကျောင်းတော်မှာ တောင်ခါးပန်းတွင်သာ တည်ရှိပြီး သိပ်မမြင့်မားလှသော်ငြားလည်း၊ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မရင်းနှီးသော သူဌေးကျန်းအတွက်မူ အတော်လေး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေဆဲပင်။ လမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးသည်နှင့် သူသည် မောဟိုက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

"ဟူး... ဘုန်းကြီး ရွှမ်ဝူကို ပင့်ခဲ့လို့၊ ကိစ္စက ပြီးပြတ်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား... ပြီးတော့ ငွေစင် တစ်ကျပ်သားတောင် အကုန်ခံထားရတာ... ဘာကိစ္စ ယတြာလာချေပြီး တောင်ပေါ်ကို အကြောင်းမဲ့ သက်သက် တက်လာရတာလဲ။ ငွေဖြုန်းတာ သက်သက်ပဲ..."

အဝေးမှနေ၍ ကျင်းဆန်းကျောင်းတော်ကို ရေးရေးမျှ မြင်တွေ့လာရလေသည်။ သူဌေးကျန်း၏ မောဟိုက်နေသော အသံထဲတွင် မလိုလားမှု အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေလေသည်။

"ယတြာလာချေဖို့ ကျောင်းတော်ကို လာရတာက ဗောဓိသတ်ကို ရိုသေလေးစားမှု ပြသတာပဲလေ။ ဒါကို ငွေဖြုန်းတယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် ပြောရက်ရတာလဲ။ သခင်ကြီး... ရောက်တောင် ရောက်နေပြီပဲဟာ၊ မြန်မြန် သွားကြရအောင်"

သူဌေးကျန်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ပင် ဇနီးသည် ဖြစ်သူက ပြောလိုက်လေသည်။ သူမသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ တရားတော်များအပေါ် ခိုင်မာသော ယုံကြည်ချက်ရှိသူဖြစ်ရာ၊ သူဌေးကြီးကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် တိုက်တွန်းပြောဆိုရင်း နောက်ဆုံးတွင် လူလေးဦးပါဝင်သော အဖွဲ့သည် ကျင်းဆန်းကျောင်းတော်၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားကြလေတော့သည်။

ဘုရားဖူးများ မလာရောက်သည်မှာ ရက်အတော်ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်၍ စိုးရိမ်ပူပန်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေရသော နောင်တော် ရွှမ်မင် သည် ဘုရားဖူးများ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ တက်ကြွသွားခဲ့ပြီး ခပ်မြန်မြန် သွားရောက်ကြိုဆိုလေတော့သည်။

...

တောင်နောက်ကျောဘက်မှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော ကျန်းလျိုသည် ကောင်းယန်နှင့် တွေ့ဆုံရန် အချိန်ပိုပေးမည်ဟု သူ့ကိုယ်သူ စဉ်းစားတွေးတောနေမိလေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး အဖွဲ့ဖွဲ့ကာ မိစ္ဆာများကို အတူတကွ တိုက်ခိုက်ပြီး အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်ကောင်း မြှင့်တင်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။ သူ လူထွက်ပြီးနောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် သိုင်းလောက၌ နာမည်ကျော်ကြားမည့် ဇနီးမောင်နှံပင် ဖြစ်လာနိုင်ချေ ရှိပေသည်။

သို့ရာတွင် ကျန်းလျို ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း က သူ့ကို ခပ်မြန်မြန် လာရောက်ရှာဖွေလေသည်။

"လျိုအာ... မြန်မြန်သွား၊ မီးဖိုချောင်ထဲသွားပြီး ဟင်းချက်တော့။ ဒီနေ့ သူဌေးကျန်း က ယတြာချေဖို့ ရောက်နေတယ်။ အချိန်ကို ခန့်မှန်းကြည့်ရရင် သူတို့ တောင်ပေါ်မှာ သက်သတ်လွတ် ဆွမ်းဟင်းတွေ စားသွားလောက်တယ်။ ဒီနေ့ မင်း လက်စွမ်းပြရမယ်နော်…”

ဘုရားဖူးများသည် တောင်ပေါ်သို့ တက်လာပြီး ဘုရားရှိခိုးပူဇော်ပြီးနောက် ယေဘုယျအားဖြင့် အလှူငွေများ ချန်ထားရစ်လေ့ရှိကြပေသည်။ သဘာဝကျစွာပင်... ဘုရားဖူးများသည် တောင်ပေါ်၌ ဆက်လက်နေထိုင်ကာ ဆွမ်းဟင်းများကို သုံးဆောင်ကြမည်ဆိုပါက အလှူငွေ အနည်းငယ် ပို၍ ချန်ထားခဲ့ကြမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ စားသောက်ရခြင်းက အလကားမှ မဟုတ်ပေဘူးလော။

သူဌေးကျန်း သည် တောင်ခြေရှိ ကျင်းဆန်းရွာတွင် အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသူ ဖြစ်၏။ ယခုတစ်ကြိမ် ယတြာလာချေရာတွင် သူသည် အလှူငွေများ ချန်ထားရစ်ခဲ့သဖြင့်၊ ကောင်းမွန်သော ဆွမ်းဟင်းတစ်နပ်ဖြင့် ဧည့်ခံကျွေးမွေးခြင်းကို ခံထိုက်ပေသည်။

နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း ထံမှ စကားကို ကြားသိရပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်အတွင်း၌ အလုပ်များနေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ကျန်းလျိုသည် ဆန်ဆေးကာ ထမင်းအိုးတည်လိုက်ပြီး၊ အရောင်အသွေးစုံလင်၍ မွှေးပျံ့နေသော သက်သတ်လွတ် ဟင်းလျာအချို့ကို ကြော်လှော်လိုက်လေသည်။

အထူးသဖြင့် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဖောက်ထားခဲ့သော ပဲပင်ပေါက်များမှာ ကြွပ်ရွလတ်ဆတ်နေပြီး၊ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေး ကြော်ထားသည်ဆိုစေကာမူ ဤခေတ်ကာလမှ လူများအတွက်မူ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိအောင်ပင် အသစ်အဆန်းတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

သက်သတ်လွတ် ဟင်းလျာများ ပြင်ဆင်ရသည်မှာ များသောအားဖြင့် မြန်ဆန်လှသော်ငြားလည်း၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းလျိုသည် အားထုတ်မှု များစွာပြုလုပ်ခဲ့ပြီး အလွန်ပင် စေ့စပ်သေချာခဲ့လေသည်။ သူ ချက်ပြုတ်ပြီးစီးချိန်တွင် နေဝင်ရီတရောအချိန်သို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်၌ပင် သူဌေးကျန်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာလည်း ကိစ္စများ ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း သည် ခပ်သုတ်သုတ် ရောက်လာပြီး ဟင်းလျာအချို့ကို အပြင်သို့ သယ်ဆောင်သွားလေသည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဖာမင် သည် လက်ရှိတွင် သူဌေးကျန်းအား ဧည့်ခံနေပြီး၊ သူတို့ အတူတကွ သုံးဆောင်နေကြကြောင်း ရွှမ်ခုန်းက ပြောပြလေသည်။

ဆရာတော်ကြီးနှင့် ဧည့်သည်များအတွက် ဆွမ်းဟင်းများ ပြင်ဆင်ဆက်ကပ်ပြီးနောက်၊ ရွှမ်ခုန်း၊ ရွှမ်မင် နှင့် ရွှမ်ဝူ ဟူသော နောင်တော်သုံးပါးသည်လည်း ရောက်ရှိလာကြပြီး ကျန်းလျိုနှင့်အတူ ဝင်ရောက်စားသောက်ကြလေသည်။

စားသောက်နေစဉ်အတွင်း နောင်တော်ဘုန်းကြီးများ အားလုံးက ခေါင်းညိတ်ပြကြရာ၊ ယနေ့၏ ဟင်းလျာများမှာ ပုံမှန်ထက် ပိုမို ဂရုတစိုက် ချက်ပြုတ်ထားကြောင်းကို အချက်ပြနေလေသည်။

အထူးသဖြင့် ကြွပ်ရွလတ်ဆတ်ပြီး ကြည်လင်နေသော ပဲပင်ပေါက်များမှာ၊ သူတို့ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြည်းစမ်းဖူးခဲ့သော လုံးဝ အသစ်အဆန်းတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့ရာတွင် များမကြာမီမှာပင် ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်လာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး၊ မကြာမီ၌ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဖာမင် နှင့်အတူ လူအချို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို ကျန်းလျို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထိုအထဲတွင် အစေခံနှင့် အစေခံမိန်းကလေး ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသူ နှစ်ဦး ပါဝင်ပြီး၊ သူတို့၏ဘေး၌ အသက် လေးဆယ်ခန့်ရှိ လူလတ်ပိုင်း ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ပါဝင်လေသည်။ သူတို့မှာ ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် သို့ ယတြာလာချေသော သူဌေးကျန်းနှင့် သူ၏ဇနီးတို့ပင် ဖြစ်တန်ရာလေသည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဖာမင် က သူဌေးကျန်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ နောင်တော်ဘုန်းကြီးများ အားလုံး ပန်းကန်များကို ချကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြလေသည်။

"သူဌေးကျန်း၊ ဒီနေ့ သက်သတ်လွတ် ဆွမ်းဟင်းတွေကို လျိုအာ က ချက်ပြုတ်ပြင်ဆင်ပေးထားတာပါ"

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဖာမင် က သူ၏မျက်နှာထက်၌ ခင်မင်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလျက် ကျန်းလျိုအား အားတက်သရော မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည်။

အသက် လေးဆယ်ကျော်အရွယ်ခန့်ရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် ဝဖြိုးသော သူဌေးကျန်းသည် ပိုးထည် သို့မဟုတ် ဖဲထည်များကို ဝတ်ဆင်မထားသော်ငြားလည်း၊ အဝတ်အစား၏ အသားမှာ ကောင်းမွန်ဟန်ရှိပြီး အနည်းဆုံးတော့ အဝတ်ကြမ်းများ မဟုတ်ပေ။

ကျန်းလျိုက သူ့ကို အကဲခတ်နေစဉ်မှာပင်၊ သူဌေးကျန်းကလည်း ကျန်းလျိုအား စေ့စေ့စပ်စပ် အကဲခတ် ကြည့်ရှုနေလေသည်။

"ကိုရင်လေး လျိုအာ၊ မင်း ချက်တဲ့ ဟင်းတွေက အရမ်းစားကောင်းတာပဲ... မင်းရဲ့ မီးဖိုချောင်ကို ကြည့်လို့ရမလား"

ခေတ္တမျှ အကဲခတ်ပြီးနောက် သူဌေးကျန်းက မေးလိုက်လေသည်။

သို့ရာတွင် သူက ခွင့်တောင်းနေသကဲ့သို့ ပြောဆိုခဲ့သော်ငြားလည်း၊ ကျန်းလျို၏ အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းမနေဘဲ မီးဖိုချောင်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ပင် လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။

"ဒါက ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"

မီးဖိုချောင်အတွင်းသို့ ခပ်သုတ်သုတ် ဝင်ရောက်သွားသော သူဌေးကျန်းကြောင့် ကျန်းလျိုသည် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားကာ ဆရာတော်ကြီးအား နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ဆရာတော်ကြီးသည် သူဌေးကျန်းနှင့်အတူ စားသောက်နေရမည် မဟုတ်ပါလော။ အဘယ်ကြောင့် ထင်ရှားသော အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သူ့ကို ဤနေရာသို့ ရုတ်တရက် ခေါ်ဆောင်လာရသနည်း။

"လျိုအာ၊ သူဌေးကျန်းက ချန်အန်းမြို့တော် မှာ ဆိုင်တွေ ပိုင်ရုံတင်မကဘူး၊ မိတ်ဆွေတွေနဲ့ စပ်တူပြီး စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်လည်း ဖွင့်ထားသေးတယ်"

ကျန်းလျို၏ မေးခွန်းထုတ်နေသော အကြည့်ကို သတိထားမိသွားသော ဆရာတော်ကြီးသည် များစွာ ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ တိုးတိတ်စွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် မီးဖိုချောင်အတွင်းသို့ လိုက်ပါဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ဆရာတော်ကြီး၏ စကားများကြောင့် ကျန်းလျိုသည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။

ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးက သူ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ကို အောင်မြင်ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန် မျှော်လင့်နေကြသည် ဆိုစေကာမူ၊ ထွက်ရမည့် ရာခိုင်နှုန်းမှာ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကျော် ရှိနေသေးသည်ဖြစ်ရာ၊ ဆရာတော်ကြီးက သူ၏အတွက် အခြားရွေးချယ်စရာ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို စဉ်းစားပေးနေခြင်းများလော။

အကယ်၍ သူသာ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲကို မအောင်မြင်ဘဲ ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် မှ ထွက်ခွာရမည်ဆိုပါက၊ သူဌေးကျန်း၏ စားသောက်ဆိုင်တွင် အလုပ်တစ်ခု သွားရောက်ရှာဖွေနိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားကြည်နူးသွားကာ ကျန်းလျိုသည် ဆရာတော်ကြီး၏နောက်မှ မီးဖိုချောင်အတွင်းသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့လေသည်။

အထဲတွင်မူ သူဌေးကျန်းသည် ကျန်းလျို၏ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို အထူး စိတ်ဝင်စားနေဟန် ရှိလေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဆန်နှင့် နာနတ်ပွင့်တို့ကို ကြိတ်ချေထားသော အသားပေါင်းမှုန့်၊ သူကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားသော ဆော့စ်အချို့နှင့် နှင်းပွင့်များအလား တောက်ပနေသော ဆားအိုးလေးတို့ပင် ဖြစ်၏။

သူဌေးကျန်း၏ နောက်ဆုံးအကြည့်တို့က ဆားအိုးငယ်လေးထက်သို့ ကျရောက်သွားပြီး၊ သူသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ဆားအနည်းငယ်ကို ယူ၍ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

"ကိုရင်လေး လျိုအာ... ဒီလို သန့်စင်တဲ့ ဆားကို မင်း ဘယ်ကရတာလဲ။ ငါ သိသလောက်ဆိုရင် ချန်အန်းမြို့တော် မှာတောင် ဒီလောက် အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ ဆားမျိုး မရောင်းဘူး"

သူဌေးကျန်းသည် လှည့်လာပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်ကာ ကျန်းလျိုအား စိုက်ကြည့်လျက် မေးလိုက်လေသည်။

***