အခန်း (၁၅-၁၆)

အပိုင်း(၁၅)

"ဒါက..."

သူဌေးကျန်း၏ မေးခွန်းကြောင့် ကျန်းလျိုမှာ ဆွံ့အသွားခဲ့လေသည်။ ဤသည်မှာ ကျောင်းတော်အတွင်း၌ သူကိုယ်တိုင် စစ်ထုတ်သန့်စင်ထားသော ဆားများသာ ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် ဤခေတ်ကာလအတွက်မူ ထိုနည်းပညာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးကဲလွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလော။

ကျန်းလျို တွန့်ဆုတ်နေပြီး စကားမပြောဘဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ဤဆားများကို ဝယ်ယူထားခြင်း လုံးဝမဟုတ်ကြောင်း သူဌေးကျန်း ခပ်မြန်မြန်ပင် သဘောပေါက်သွားလေသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ဖုံးကွယ်ထားစရာ ဘာအကြောင်းရှိမည်နည်း။

"ကိုရင်လေး... ငါ ငွေစင် ဆယ်ကျပ်... အာ မဟုတ်ဘူး၊ ငွေစင် နှစ်ဆယ် ပေးပါ့မယ်။ ဒီလို သန့်စင်တဲ့ဆားကို ထုတ်လုပ်တဲ့နည်းလမ်းကို ငါ့ကို သင်ပေးဖို့ မင်း ဆန္ဒရှိမလား"

သူဌေးကျန်းသည် တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကျန်းလျိုအား စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

ငွေစင် နှစ်ဆယ် ဟုတ်လား...

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျောင်းတော်ရှိ နောင်တော်ဘုန်းကြီးအချို့မှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်နှာထက်၌ မှင်သက်နေသည့်ဟန်များ အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

ဤမျှလောက် များပြားလှသော ငွေကြေးသည် ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် ၏ တစ်နှစ်စာ ကုန်ကျစရိတ်များကိုပင် ကာမိနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... ဒီဆားကို ကျွန်တော် အမှတ်မထင် ရလာတာပါ... ဘယ်လိုထုတ်လုပ်ရမလဲဆိုတဲ့ နည်းလမ်းတော့ ကျွန်တော့်ဆီမှာ မရှိပါဘူး"

ကျန်းလျိုက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ ငွေစင် နှစ်ဆယ်ဆိုသည်မှာ များပြားလှသော ငွေကြေးဖြစ်သော်ငြားလည်း၊ မိစ္ဆာများကို တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့် ငွေရှာနိုင်သည်ဟု ကျန်းလျိုက ခံစားထားရသဖြင့် ဤငွေအတွက် သူမလောခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် သန့်စင်သော ဆားကို ချက်လုပ်ခြင်းမှာ သူ့ အတွက် ခက်ခဲသော ကိစ္စတစ်ရပ် မဟုတ်သော်ငြားလည်း၊ ဤခေတ်ကာလအတွက်မူ ၎င်းသည် ငွေဖြင့်ဝယ်၍မရနိုင်သော နည်းလမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤမျှ တန်ဖိုးကြီးမားလှသော အသိပညာအတွက် ငွေစင် နှစ်ဆယ်တည်း ဟုတ်သလော။ ၎င်းမှာ သူ့ကို လိမ်လည်လှည့်ဖြားရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင်။

"အင်း... တကယ်ကို နှမြောစရာကောင်းတာပဲ..."

ကျန်းလျို၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ သူဌေးကျန်း သည် နှမြောတသဖြစ်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်လေသည်။

အနီးအနားရှိ နောင်တော်များပင်လျှင် စိတ်ပျက်သွားသော ဟန်ပန်များ ပေါ်လွင်သွားကြလေသည်။

သူတို့၏ အမြင်တွင်မူ၊ နည်းလမ်းတစ်ခုကို ပေးအပ်လိုက်ရုံဖြင့် ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် အတွက် မမျှော်လင့်ထားသော ကြီးမားသည့် ဓနဥစ္စာတစ်ခုကို ရရှိမည်ဖြစ်လေသည်။

ကံဆိုးစွာဖြင့် ကျန်းလျိုက ထိုနည်းလမ်းကို မသိရှိခဲ့ပေ။

ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် အတွက်မူ၊ သူဌေးကျန်း မီးဖိုချောင်သို့ လာရောက်ခြင်းမှာ သေးငယ်သော ဇာတ်လမ်းတိုလေး တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်လေသည်။

အချိန်နှောင်းလာပြီဖြစ်ရာ သူဌေးကျန်း နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ မနေထိုင်ကြတော့ပေ။ ကျန်းလျိုသည် သန့်စင်သော ဆားထုတ်လုပ်သည့် နည်းလမ်းကို မသိရှိကြောင်း မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ သူတို့သည် ဆက်လက်၍ အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ နှမြောတသစွာဖြင့် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းသွားကြလေတော့သည်။

"သခင်ကြီး... အဲဒီဆားက အဲဒီလောက်တောင် ကောင်းလို့လား... ရှင်က အိမ်တစ်လုံးတောင် ဝယ်လို့ရတဲ့ ငွေစင် နှစ်ဆယ်တောင် ပေးဝယ်ဖို့ တကယ် ဆန္ဒရှိနေခဲ့တာဆိုတော့လေ"

တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော လမ်းခရီးတွင် သူဌေးကတော်က မေးမြန်းချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"မိန်းမသားဖြစ်တဲ့ မင်းက ဘာနားလည်မှာလဲ... ငါသာ ဒီနည်းလမ်းကို တတ်ကျွမ်းသွားရင် ငွေစင် နှစ်ဆယ် ဆိုတာ ဘာလုပ်ရမှာလဲ... ငါတို့တွေ ချူးချွဲလမ်းမကြီးပေါ်မှာ အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်း တစ်လုံးဝယ်ဖို့တောင် စဉ်းစားလို့ရသွားမှာ..."

သူဌေးကျန်း က သူ၏ဇနီးဖြစ်သူအား ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

"ချူးချွဲလမ်းမကြီး ဟုတ်လား... အဲဒါက ချန်အန်းမြို့တော် မှာ အစည်ကားဆုံး နေရာလေ... အဲဒီမှာ အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်း တစ်လုံးဆိုတော့... အနည်းဆုံး ငွေစင် တစ်ထောင် လောက်တော့ လိုမှာပေါ့"

သူဌေးကျန်း ၏ စကားကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားသော သူဌေးကတော်က အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ငွေစင် တစ်ထောင်...

၎င်းမှာ အသက်ရှူရပ်မတတ် များပြားလွန်းလှသော ပမာဏပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်း မိသားစုသည် ကျင်းဆန်းရွာတွင် အချမ်းသာဆုံးဟု သတ်မှတ်ခံထားရသော်ငြားလည်း၊ သူတို့၏ အိမ်၌ ငွေစင် တစ်ရာကျော်မျှသာ ရှိသည်။ သူတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများ အားလုံးကို စုပေါင်းတွက်ချက်ကြည့်မည်ဆိုပါကပင် ငွေစင် သုံးလေးရာခန့်သာ ရှိလေသည်။

ငွေစင် တစ်ထောင်ကျော် တန်ဖိုးရှိသော အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်း တစ်လုံးဆိုသည်မှာ သူတို့၏ အရူးသွပ်ဆုံးသော အိပ်မက်များထက်ပင် ကျော်လွန်နေလေသည်။

"အဲဒီ ကိုရင်လေး က နည်းလမ်းကို မသိတာ တကယ် နှမြောစရာကောင်းတာပဲ..."

ဤနည်းလမ်း၏ တန်ဖိုးကို နားလည်သဘောပေါက်သွားသောအခါ သူဌေးကတော်ပင်လျှင် အလွန်တရာ နှမြောတသ ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

"မသိဘူး ဟုတ်လား... သူ တကယ်ပဲ မသိတာရော ဟုတ်ရဲ့လား"

သူဌေးကျန်း သည် မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မဆိုတော့ဘဲ၊ တောင်ဆင်းလမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းနေရင်း ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် ရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်နေခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ၎င်းတို့သည် လောဘရမ္မက်နှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်များ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံလိုက်ရလေတော့သည်။

...

ညဉ့်ယံသည် နက်ရှိုင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းလျိုအတွက်မူ သူဌေးကျန်း ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ အသေးအဖွဲ ဇာတ်လမ်းတိုလေး တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်လေသည်။

ညအမှောင်ကျလာသည်နှင့်အမျှ၊ ကျန်းလျိုသည် သစ်သားကုတင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေပြီး၊ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးပေါင်းစုံဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည်ပြဿနာများကို သူ တွေးတောနေမိသည်။ ဝရဇိန်ဂါထာမှာ အဆင့် ၅ ကျွမ်းကျင်မှုဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းကို သင်ယူရန် သူ၏အဆင့်မှာ အနည်းငယ် လိုအပ်နေသေးသော်ငြားလည်း၊ အဆင့်သုံးဆင့် တက်သွားပြီးနောက် သူ့ထံတွင် ကျွမ်းကျင်မှတ် ၃ မှတ် ရှိနေလေသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးကို ဝစီပိတ်တရားတွင် အမှန်တကယ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသင့်သလော။

၎င်းမှာ အသံပိတ်ထားနိုင်သော ထိန်းချုပ်မှုအမျိုးအစား ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်၏။ အဆင့်မြင့်သွားလျှင်ပင်၊ အသံပိတ်ထားနိုင်သည့် ကြာချိန်ကို အနည်းငယ်မျှသာ တိုးမြှင့်ပေးနိုင်မည်ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းမှာ များစွာ အသုံးဝင်လှမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ကျင့်စဉ် ပြဿနာကို တွေးတောနေရင်း၊ ကျန်းလျိုသည် စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်နှင့် ရေအလျဉ် ဟူသော ခန္ဓာကိုယ်လှုပ်ရှားမှု နည်းစနစ်အကြောင်းကိုလည်း မတွေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်ရလေသည်။

ဂိမ်းစနစ်မှ ကျလာသော ကျင့်စဉ်စာအုပ်တစ်အုပ်ကို၊ သူသည် ကျွမ်းကျင်မှတ် ၁ မှတ်ကို အသုံးပြု၍ ချက်ချင်း သင်ယူနိုင်လေသည်။

သို့ရာတွင် ၎င်းကို အခြားသူတစ်ဦးအား ပေးလိုက်မည်ဆိုပါကရော။ အခြားသူများလည်း ၎င်းကို သင်ယူနိုင်ပါမည်လော။

စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်နှင့် ရေအလျဉ် အကြောင်းကို တွေးတောမိသောအခါ၊ ကျန်းလျို၏ အတွေးများက ကောင်းယန် ထံသို့ လွဲရှောင်မရ ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးသဲ့သဲ့လေး ပေါ်လာကာ ရင်တွင်း၌ မျှော်လင့်ချက်အချို့ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

မိုးလင်းချိန်ကို အမြန်ဆုံးရောက်ရှိစေရန်နှင့်၊ နေ့လယ်ခင်းအချိန် ရောက်ရှိလာပါက တောင်နောက်ကျောဘက်၌ သူမနှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံနိုင်ရန် သူ တွေးတောနေမိလေသည်။

"လျိုအာ၊ မင်း အိပ်ပြီလား"

ကျန်းလျို၏ ခေါင်းထဲ၌ အတွေးများ ပြည့်နှက်နေစဉ်မှာပင်၊ ရုတ်တရက် ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခုက ကျောင်းဆောင်၏ အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း၊ ကျွန်တော် မအိပ်သေးပါဘူး၊ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ"

ကျန်းလျိုသည် အိပ်ရာပေါ်မှ လူးလဲ ထလိုက်ပြီး၊ ကျွီခနဲ အသံနှင့်အတူ ကျောင်းဆောင်၏ သစ်သားတံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်လေသည်။

"နောက်ကိုးရက်နေရင် နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ စတော့မယ်... ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့"

နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း ၏ အကြည့်များက ကျန်းလျိုထံသို့ ကျရောက်သွားပြီး၊ သူ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေလေသည်။

စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ရွှမ်ခုန်းသည် ကျန်းလျို၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်တော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ကျန်းလျို - “...”

နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသဖြင့်၊ ကျန်းလျိုသည် နားမလည်နိုင်သော စိတ်ဖြင့် သူ၏နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့လေသည်။

သူတို့သည် ကျင်းဆန်းကျောင်းတော်၏ လယ်ယာမြေအနီးရှိ ကွင်းပြင်တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြလေသည်။ ညကောင်းကင်ယံအောက်တွင် လခြမ်းလေးတစ်ခုကိုသာ မြင်တွေ့ရရာ၊ မှိန်ဖျော့သော ညဉ့်ယံ၌ နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း ၏ မျက်နှာမှာ ဝေဝါးနေပြီး အရိပ်အဖြစ်မျှသာ ရေးရေးမြင်တွေ့ရလေသည်။

"လျိုအာ... နောက်ကိုးရက်နေရင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ကြီး ကျင်းပတော့မယ်။ မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်။ တောင်ပေါ်က ဆင်းသွားတဲ့အခါ ဘယ်သူကမှ မင်းကို အနိုင်မကျင့်ရဲအောင်၊ တောင်ပေါ်က ဆင်းသွားပြီးရင် မင်းကိုယ်မင်း ကာကွယ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရရှိသွားဖို့ မျှော်လင့်တဲ့အနေနဲ့၊ မင်းကို ရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည် သင်ပေးမယ်"

ညကောင်းကင်ယံအောက်တွင် နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း ၏ ဝေဝါးနေသော ပုံရိပ်က ပြောလိုက်ရာ၊ သူ၏အသံမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

"နောင်တော်တို့... ကျွန်တော့်အပေါ်ကို တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ယုံကြည်မှု မရှိကြတာလား။ ကျွန်တော် နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲကို လုံးဝ မအောင်မြင်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေကြတာလား"

ကျန်းလျိုသည် ဘုန်းကြီးဝတ်ရန် မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်မျှ မရှိသော်ငြားလည်း၊ ယနေ့တွင်ပင် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကြီးက သူ အနာဂတ်တွင် စားသောက်ဆိုင်၌ အလုပ်လုပ်နိုင်ရန် အစီအစဉ်များ ပြုလုပ်ပေးခဲ့ပြီး၊ ယခုတစ်ဖန် ရွှမ်ခုန်းကလည်း ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် မှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကိုယ်ပိုင်ကာကွယ်ရေး နည်းလမ်းအချို့ ရှိနေစေရန် သိုင်းပညာကို တိတ်တဆိတ် သင်ကြားပေးနေပြန်သည်။

ထိုလုပ်ရပ်များက သူ့ကို အတော်လေး အနေရခက်စေခဲ့လေသည်။

"မင်းလို လူလည်လေးကတော့... ခါတိုင်း နေ့လယ်ခင်း အားနေတဲ့အချိန်တွေမှာ တောင်နောက်ကျောဘက်ကို ခိုးထွက်သွားတတ်တာကို ငါ မသိဘူးလို့များ တကယ် ထင်နေတာလား... သက်ရှိတွေကို တိတ်တဆိတ် သတ်ဖြတ်၊ အသားတွေ စားသောက်နေတာ၊ မင်းက ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းဝင် တစ်ယောက်နဲ့ လုံးဝ မတူဘူး"

နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အမ်း..."

ထိုစကားများကြောင့် ကျန်းလျိုသည် အနေရခက်သွားပြီး၊ ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားခဲ့လေသည်။

ကံကောင်းထောက်မတာ တစ်ခုက... သူ အသားစားခြင်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းများကိုသာ သိရှိပြီး ကောင်းယန် နှင့် သူ၏ ပတ်သက်မှုများကို မသိရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ပို၍ပင် ရှက်စရာကောင်းသွားပေလိမ့်မည်။

***

အပိုင်း(၁၆)

နောင်တော် ရွှမ်ခုန်းက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ၊ ကျန်းလျို အသားစား၍ သီလဖောက်ဖျက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး၊ အဓိကကိစ္စရပ်ဆီသို့ ပြန်လည် ဦးတည်လိုက်လေသည်။

"တော်ပြီ၊ စကားတွေ အလဟဿ မပြောနေနဲ့တော့... ဒီရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည်ကို ပုံမှန်အားဖြင့် နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ အောင်မြင်ပြီးသား ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းဝင် တွေကိုပဲ ကျောင်းတော်စောင့် သိုင်းပညာအဖြစ် သင်ပေးလေ့ရှိတာ... ဒါပေမယ့် ငါတို့ ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် က ဒီစည်းမျဉ်းတွေ အားလုံးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်မထားဘူးဆိုတော့၊ ငါ မင်းကို တိတ်တဆိတ် သင်ပေးမယ်... တောင်ပေါ်က ဆင်းသွားပြီးရင် ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... မင်း တခြားသူတွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ဖို့ မလိုဘူးဆိုရင်တောင်၊ အနည်းဆုံးတော့ ဒါက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာစေလိမ့်မယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နောင်တော်"

ကျန်းလျိုက ဆိုလိုက်၏။ သူ့အနေဖြင့် မိစ္ဆာများကို တိုက်ခိုက်၍ အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်ပြီး ကျင့်စဉ်စာအုပ်များမှနေ၍ ကျွမ်းကျင်မှတ်များကို အသုံးပြုကာ စွမ်းရည်များကို တိုက်ရိုက် သင်ယူနိုင်သော်ငြားလည်း၊ သူသည် နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း ၏ စေတနာကို ခံစားသိရှိနိုင်လေသည်။

ထို့အပြင်... ကျန်းလျို သိချင်နေသည့် အရာတစ်ခုလည်း ရှိသည်။ စနစ်မှ ကျွမ်းကျင်မှုများအပြင် အခြားသော ကျွမ်းကျင်မှုများကိုပါ သူ သင်ယူနိုင်ပါမည်လော။

မည်သည့် အပိုစကားမျှ မလိုအပ်တော့ချေ. ရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည် ကို လေ့ကျင့်ရခြင်းမှာ များစွာ ခက်ခဲလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း ပြောပြသည့်အတိုင်း၊ ရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည် ကို လေ့ကျင့်ရာတွင် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ အမြဲမပြတ် လေ့ကျင့်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ လေ့ကျင့်ချိန် ကြာမြင့်လေလေ၊ မိမိ၏ စွမ်းရည်မှာ သဘာဝကျစွာပင် ပိုမို နက်ရှိုင်းလာလေလေ ဖြစ်၏။

သို့ရာတွင် ရိုးရှင်းလှသည်ဟု ထင်ရသော ကိုယ်နေဟန်ထား အချို့ကိုပင်၊ ကျန်းလျိုသည် အချိန်အကြာကြီး လိုက်လံသင်ယူခဲ့ရသော်လည်း အပြည့်အဝ မကျွမ်းကျင်နိုင်သေးပေ။

လက်သီးလှုပ်ရှားမှုများနှင့်အတူ တွဲဖက်လုပ်ဆောင်ရသော အသက်ရှူနည်းစနစ် အချို့နှင့် ပတ်သက်၍မူ၊ ကျန်းလျိုမှာ လုံးဝကို ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီး များစွာ နားမလည်ခဲ့ပေ။

ဤသင်ကြားပို့ချမှုမှာ ညဥ့်နက်သည်အထိ နှစ်နာရီကျော် ကြာမြင့်ခဲ့လေသည်။ အခြေခံ လှုပ်ရှားမှုများကိုပင် ရုန်းကန်နေရသော ကျန်းလျိုကို ကြည့်ရင်း၊ နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း မှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေသည်။ ညကောင်းကင်ယံအောက်တွင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လုံးဝ ဖုံးကွယ်နေလေသည်။

"နောင်တော်... ကျွန်တော့်မှာ ပါရမီ ညံ့ဖျင်းနေလို့များလား"

နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ ကျန်းလျိုသည်လည်း အနည်းငယ် အနေရခက်လာခဲ့လေသည်။

"မင်းက သိုင်းပညာနဲ့ သိပ်ပြီး မသင့်တော်ဘူးထင်တယ်... မင်းရဲ့ ပါရမီက..."

နောင်တော် ရွှမ်ခုန်းက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ရင်း ကျန်းလျို၏ ပါရမီအကြောင်းကို အစပျိုးလိုက်သောအခါ စကားစရပ်သွားကာ ဆက်ပြောရန် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းက ကျန်းလျို၏ စွမ်းရည်များနှင့်ပတ်သက်၍ သူ မည်သို့ထင်မြင်ကြောင်းကို ဖော်ပြနေလေသည်။

"ကောင်းပြီ... ရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည် အတွက်တော့ ဒီလောက်ပဲ... မင်း လှုပ်ရှားမှုတွေကို အတော်လေး မှတ်မိသွားပြီပဲ... ကံကောင်းတာက သက်ဆိုင်တဲ့ အသက်ရှူနည်းစနစ်တွေနဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို စာအုပ်ငယ်လေးတစ်ခု လုပ်ထားပေးလို့ မင်း ယူသွားလို့ရတယ်... အားတဲ့အခါ သေသေချာချာ လေ့လာကြည့်ပေါ့"

နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း သည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော စာအုပ်ငယ်လေး တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူ၍ ကျန်းလျိုအား ကမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက်၊ လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

"ဟူး..."

ညအမှောင်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသော နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း၊ ကျန်းလျိုသည် အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

အကယ်၍သာ ဖြစ်နိုင်မည်ဆိုပါက မည်သူက သိုင်းပညာ ပါရမီရှင်တစ်ဦး မဖြစ်ချင်ဘဲ နေမည်နည်း။

သို့သော် ယခုအခြေအနေကို ကြည့်ရသည်က သူသည် ဤတစ်သက်လုံး ထိုသို့ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားနေလေသည်။

သို့ရာတွင် မိစ္ဆာများကို တိုက်ခိုက်၍ အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်ပြီး ကျွမ်းကျင်မှတ်များကို အသုံးပြုကာ စွမ်းရည်များကို တိုက်ရိုက် သင်ယူနိုင်ကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သောအခါ၊ ကျန်းလျိုသည် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ထိုစိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကို ခေါင်းထဲမှ ထုတ်ပယ်ပစ်လိုက်လေသည်။

ယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုပါက သူ၏ ရွှေလက်ချောင်း ကသာ ပိုမို အစွမ်းထက်လာစေရန် သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော အားထားရာတစ်ခု ဖြစ်မည်မဟုတ်ပါလော။

ရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည် စာအုပ်ငယ်လေးကို လုံခြုံစွာ သိမ်းဆည်းပြီးနောက်၊ ကျန်းလျိုသည် သူ၏ ကျောင်းဆောင်သို့ ပြန်သွားကာ အဝတ်အစားများပင် မလဲတော့ဘဲ အိပ်ရာဝင်ခဲ့လေသည်။

တစ်ညလုံး သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက်၊ မာကျောသော သစ်သားကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလိုက်ရခြင်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အပြည့်ဖြစ်စေခဲ့ပြီး၊ ၎င်းက သူ၏ ဂနာမငြိမ်သော အတွေးများစွာကို ဖယ်ရှားပေးကာ မကြာမီမှာပင် သူသည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျသွားလေတော့သည်။

ထိုညသည် မည်သည့် ဖြစ်ရပ်မျှ ထပ်မံမပေါ်ပေါက်ဘဲ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး၊ ကြက်တွန်သံများကို ကြားရသည်နှင့်အမျှ ကျန်းလျိုသည် နိုးထလာခဲ့ကာ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် အိပ်စက်ခဲ့ရသဖြင့် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အလွန်အမင်း လန်းဆန်းတက်ကြွနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

မျက်နှာသစ် ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက်၊ အရုဏ်ဦး၏ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ကျန်းလျိုသည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားရောက်၍ အလုပ်လုပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။ သူ စောင်ကို ခေါက်နေစဉ်၊ သူ၏ ကုတင်ပေါ်ရှိ စာအုပ်ငယ်လေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့်၊ ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ကောက်ယူကာ လှန်လှောကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် ၎င်းမှာ နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း ၏ ကိုယ်တိုင်ရေး လက်ရေးမူဖြစ်ပြီး၊ အသက်ရှူနည်းစနစ် အချို့ကို ရေးသားထားကာ ရိုးရှင်းသော ရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည် ကိုယ်နေဟန်ထား အချို့ကို ရေးဆွဲပြသထားလေသည်။

မည်ကဲ့သို့ ပြောရမည်နည်း။ နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း ၏ ပုံဆွဲလက်ရာမှာ အတော်လေး စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းလှပေသည်။ အကယ်၍ ယမန်နေ့ညက အချိန် နှစ်နာရီကြာအောင် အတူတကွ လေ့ကျင့်ခဲ့ရခြင်းသာ မရှိပါက၊ ရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည် ကိုယ်နေဟန်ထားများက မည်သည့်အရာကို ဆိုလိုကြောင်း သူ သေချာပေါက် နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဒင်...

သတိပေးချက် - သင်သည် ကျွမ်းကျင်မှတ် ၁ မှတ်ကို အသုံးပြု၍ ရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည် ကို သင်ယူလိုပါသလား။

ကျန်းလျိုသည် ရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည် စာအုပ်ငယ်လေးကို လှန်လှောကြည့်ရှုနေစဉ်မှာပင်၊ စနစ်ထံမှ သတိပေးချက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသော သတိပေးချက်ကြောင့် ကျန်းလျိုသည် မှင်သက်သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ဝမ်းသာပီတိများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် သိုင်းပညာတွင် ပါရမီမပါခဲ့ပေ။ တိုက်ရိုက် သင်ကြားပြသမှုဖြင့်ဆိုလျှင် သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ သင်ယူနိုင်စွမ်းမရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြားလည်း သိုင်းပညာများကို ရေးမှတ်ထားပြီး သိုင်းကျမ်းတစ်အုပ် သို့မဟုတ် တစ်နည်းအားဖြင့် ကျင့်စဉ်စာအုပ်တစ်အုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်မည်ဆိုပါက၊ သူသည် ကျွမ်းကျင်မှတ်များကို အသုံးပြု၍ ၎င်းတို့ကို ချက်ချင်း သင်ယူနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

"ဒါ တကယ်ပဲလား... စနစ်က ကျလာတဲ့ ကျင့်စဉ်စာအုပ်တွေအပြင်၊ တခြား ကျင့်စဉ်စာအုပ်တွေကိုပါ ကျွမ်းကျင်မှတ်တွေကို အသုံးပြုပြီး သင်ယူလို့ရတယ်ပေါ့လေ"

"တစ်နည်းပြောရရင်တော့ ငါလည်း သိုင်းပညာ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပဲ”

…

ရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည် (အခြေခံအဆင့်) - မိမိ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ၁၅ ရာခိုင်နှုန်း တိုးမြှင့်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကြာချိန် စက္ကန့် ၁၅၀ ဖြစ်သည်။

ကျွမ်းကျင်မှတ် ၁ မှတ်ကို အသုံးပြု၍ ရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည်ကို ချက်ချင်း သင်ယူလိုက်ပြီးနောက်၊ ကျန်းလျိုသည် ၎င်း၏ ကျွမ်းကျင်မှု ဖော်ပြချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

၎င်းမှာ အခြေအနေပြောင်းလဲပေးသော ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်ငြားလည်း၊ ဤသည်မှာ လောလောဆယ်တွင် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော တိုက်ခိုက်ရေး ကျွမ်းကျင်မှုဖြစ်ကြောင်း ကျန်းလျို ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။

တုန်လှုပ်ခြင်းကင်းမဲ့သည့် ဝိဒျာရာဇာ အဖြစ် အဆင့်မမြှင့်တင်ရသေးမီအချိန်အထိ၊ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးနည်းလမ်းများမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလွန်းလှပေသည်။

ယခု အဆင့် ၄ သို့ရောက်ရှိနေပြီး၊ ဝစီပိတ်တရားနှင့် ရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည်တို့ကို ကျွမ်းကျင်မှတ်များ အသုံးပြု၍ သင်ယူပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ရာ၊ ကျန်းလျိုသည် ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည်၌ နောက်ထပ် ကျွမ်းကျင်မှတ် တစ်မှတ်ကို ထပ်မံရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ပြီး အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ မြှင့်တင်လိုက်လေသည်။

အမှန်တကယ်ပင်၊ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့် မြင့်တက်သွားခြင်းနှင့်အတူ အကျိုးသက်ရောက်မှုများမှာလည်း များစွာ ပိုမိုကောင်းမွန်လာခဲ့လေသည်။

ရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည် (အလယ်အလတ်အဆင့်) - မိမိ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း တိုးမြှင့်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကြာချိန် စက္ကန့် ၁၈၀ ဖြစ်သည်။

ကျွမ်းကျင်မှုမှာ အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်၊ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား အပိုဆု တိုးလာရုံသာမက၊ စွမ်းရည်ကြာချိန်မှာလည်း ပိုမို ရှည်ကြာလာသဖြင့် ကျန်းလျို တစ်ယောက် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက်၊ ၎င်းကို အဆင့်မြင့်အထိ မမြှင့်တင်တော့ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ပကတိကမ္ဘာမှ သိုင်းပညာများကိုပါ ကျွမ်းကျင်မှတ်များဖြင့် အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်ကြောင်း သိရှိသွားပြီဖြစ်ရာ၊ ပုံမှန်အချိန်များအတွက် ကျွမ်းကျင်မှတ် အချို့ကို ချန်လှပ်သိမ်းဆည်းထားရန် လိုအပ်မည်ဟု ထင်မြင်လိုက်သောကြောင့်တည်း။

ထို့အပြင် ကျွမ်းကျင်မှတ်များက သူ၏ထံ၌ ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ၊ အကယ်၍ အရေးကြီးသော အခြေအနေနှင့် ကြုံတွေ့လာရပါက ထိုကျွမ်းကျင်မှုများကို အချိန်မရွေး အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်သေးသည် မဟုတ်ပါလော။

***