အခန်း (၁၉-၂၀)

အပိုင်း(၁၉)

"ရဲတင်းလှချည်လား"

ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားသော အခြေအနေကြောင့် အနီးအနားရှိ ဓားပြနှင့် ဓားပြမတို့မှာ လန့်ဖျပ်သွားကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

သူတို့၏ အမြင်တွင်မူ၊ ဤကိုရင်လေးမှာ ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အန္တရာယ်ကင်းမဲ့ပြီး အလွယ်တကူ ဖမ်းဆီးနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြလေသည်။ အမှန်တကယ်ပင် သူ့ကို အလွယ်တကူ သတိလစ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းက သူတို့၏ ယူဆချက်ကို သက်သေပြနေသကဲ့သို့ ရှိခဲ့လေသည်။

သို့သော် ဘယ်သူက ထင်မှတ်ထားခဲ့မည်နည်း။ သတိလစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ဤကောင်လေးက ရုတ်တရက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်လာခဲ့သဖြင့် သူတို့မှာ အလန့်တကြား ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

‘သူက ဘယ်နေရာမှာ ကြောင်ပေါက်လေးနဲ့ တူလို့လဲ... အန္တရာယ်ကင်းတဲ့ ကြောင်ပေါက်လေးလို ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ကျားရိုင်းတစ်ကောင်နဲ့ ပိုတူနေတာပဲ...’

ချွင်...

ဘေးနားရှိ ဓားပြက သူ၏ ဓားရှည်ကို ခပ်မြန်မြန် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းလျိုထံသို့ ခုတ်ချလိုက်လေသည်။ ဓားချက်မှာ လျင်မြန်ပြီး အရေးတကြီးဖြစ်နေသဖြင့် ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။

ဤကဲ့သို့ အသက်အန္တရာယ်ကြုံတွေ့နေရသော အခြေအနေမျိုးတွင်၊ ထိုဓားပြသည် တာဝန်ဆိုသောအရာများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော ဓားကြီး၏ ခုတ်ချက်ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်၊ ကျန်းလျိုသည် ဝရဇိန်ဂါထာ ကို အသုံးပြုထားပြီး သူ၏လက်ကိုမြှောက်ကာ ကာကွယ်လိုက်လေသည်။

"သေချင်နေတာပဲ"

ကျန်းလျိုက သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို လက်ဖြင့်ပင် ကာကွယ်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ ဓားပြဖြစ်သူမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

ဤခုတ်ချက်က သူ၏ လက်မောင်းကို ပြတ်တောက်သွားစေရန် လုံလောက်သည် မဟုတ်ပါလော။

ရွှမ်း...

ဓားသွားသည် ကျန်းလျို၏ လက်မောင်းကို ထိမှန်သွား၏။ အပေါ်ယံ ဒဏ်ရာလေးတစ်ခုသာ ထင်ကျန်ရစ်စေပြီး များစွာ မပြင်းထန်ခဲ့ပေ။

ဓားပြဖြစ်သူသည် သူ၏ ဓားချက်က အသားနှင့် အရိုးကို ထိမှန်ခဲ့သော်ငြားလည်း ထူထဲသော နွားရေကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရသည့်အလား ခုခံခံလိုက်ရသည်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။

"ဒါက ဘာလဲ... ရွှေခေါင်းလောင်းဒိုင်း သံမဏိအင်္ကျီ လား..."

ဘေးရှိ ဓားပြမမှာလည်း လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဓားမြှောင်တိုတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ကျန်းလျိုထံသို့ ထိုးသွင်းလိုက်လေသည်။

ဝရဇိန်ဂါထာ၏ ကာကွယ်ရေး တိုးမြှင့်မှုဖြင့် ရှေ့မှ ဓားကို ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သော်ငြားလည်း၊ သဘာဝကျစွာပင် ကျန်းလျိုသည် အနောက်မှ ဝင်ရောက်လာသော ဓားမြှောင်ကိုမူ သူ မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သို့ရာတွင် ကျန်းလျို၏ ရင်တွင်း၌ များစွာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ပြီးခဲ့သော ရက်များအတွင်း ကောင်းယန် နှင့်အတူ မိစ္ဆာများကို တိုက်ခိုက်ပြီး အဆင့်မြှင့်တင်ခဲ့ရာမှ တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံအချို့ စုဆောင်းမိထားသောကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့၊ သတိလစ်ချင်ယောင်ဆောင်နေစဉ် သူ၏ စိတ်ကူးထဲ၌ တိုက်ပွဲကို ကြိုတင်လေ့ကျင့်ထားခဲ့သောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဘေးနားရှိ ဓားပြမထံမှ တိုက်ခိုက်လာမှုကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ၊ ကျန်းလျိုသည် အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ လည်ပင်းမှ စန္ဒကူး စိပ်ပုတီး ကို ခပ်မြန်မြန် ချွတ်ယူလိုက်ပြီး၊ စိပ်ပုတီးတွင် ပါဝင်သော ကျင့်စဉ် ဖြစ်သည့် ကြယ်တာရာ ဖြန့်ကြက်ခြင်း ကို အသက်သွင်းလိုက်လေသည်။

ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...

စန္ဒကူး စိပ်ပုတီးစေ့ တစ်ရာ့ရှစ်စေ့သည် ယပ်တောင်ပုံသဏ္ဍာန် အတားအဆီးတစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ပြေးဝင်လာသော ဓားပြမကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေတော့သည်။

ဘုန်း...

စိပ်ပုတီးစေ့များ၏ ရိုက်ခတ်မှုအရှိန်က ဓားပြမကို တိုက်ရိုက်ပင် လွင့်စဉ်ထွက်သွားစေလေသည်။

ထိုအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်မှာပင်၊ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသော လက်သီးတစ်လုံးက သူ၏ရှေ့ရှိ ဓားပြထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားလေသည်။

ဤဓားပြမှာ သေမင်းနှင့် အမြဲတမ်း နီးကပ်စွာ နေထိုင်လာခဲ့ရသူဖြစ်ပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များက အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဆိုနိုင်ပေသည်။ သို့စေကာမူ... ရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည်ကို ကြောက်မက်ဖွယ် အသုံးပြုနိုင်သည့် ကိုယ်တော် တစ်ပါး ဖြစ်သည့် အပြင် ဓားလှံလက်နက်များ မတိုးသည့် မြင်ကွင်းကို ယခုလေးတင် မြင်တွေ့ထားရသဖြင့် ဓားပြဖြစ်သူမှာ လုံးဝ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမရှိတော့ဘဲ အလိုက်သင့်ပင် တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရလေသည်။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...

ရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည် ၏ လက်သီးချက်များက ဓားပြ၏အပေါ်သို့ တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ကျရောက်သွားခဲ့၏။ ဆက်တိုက်ဆိုသလို အကြိမ်အနည်းငယ် ထိုးကြိတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ဓားပြသည် မြေပြင်ပေါ်၌ လဲကျသွားပြီး ခေတ္တမျှ ရုန်းကန်နေပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားလေတော့သည်။

သတိပေးချက် - အတွေ့အကြုံမှတ် ၉၅ မှတ် ရရှိပါသည်။ ကြေးပြား ၁၀ ပြား ရရှိပါသည်။

သတိပေးချက် - အတွေ့အကြုံမှတ် ၁၂၀ မှတ် ရရှိပါသည်။ ကြေးပြား ၁၃ ပြား ရရှိပါသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စနစ်၏ သတိပေးချက်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရာ၊ ကျန်းလျိုသည် ပစ်မှတ်နှစ်ခုစလုံးကို ရှင်းလင်းပြီးပြီဖြစ်ကြောင်း အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်လေသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ အကြည့်တို့က ဘေးနားရှိ ဓားပြမဆီသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"နင်... နင်..."

ကျန်းလျို၏ အကြည့်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဓားပြမ၏ မျက်နှာထက်၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်လာပြီး နောက်သို့ ဆုတ်သွားလေသည်။

ဤကိုရင်လေးက လုပ်ရပ်များတွင် ဤမျှလောက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။

ထို့အပြင် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူမ၏ အပေါင်းအပါ နှစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူနိုင်လောက်အောင် သူ့ထံ၌ မြင့်မားသော သိုင်းပညာစွမ်းရည်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟုလည်း သူမ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။

"ဘာလို့ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရတာလဲ... ငါတို့ကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိဘူး မဟုတ်လား..."

နောက်ဆုံး ဓားပြမ တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရှိတော့ရာ၊ ကျန်းလျိုသည် ဆက်လက် လှုပ်ရှားရန် မလောတော့ဘဲ သူမကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ငါ ပြောပြရင် နင် ငါ့ကို လွှတ်ပေးမှာလား..."

ဓားပြမသည် မြေပြင်ပေါ်၌ လဲကျနေသော သူမ၏ အပေါင်းအပါ နှစ်ယောက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး တံတွေးကို ခပ်ပြင်းပြင်း မြိုချလိုက်လေသည်။

"မင်း ပြောပြသရွေ့ ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးပါ့မယ်... စိတ်ချပါ၊ သာသနာ့ဘောင်က လူတစ်ယောက်က လိမ်မပြောပါဘူး... အောမိသောဖော..."

ကျန်းလျိုက လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး၊ ဘုရားစာတစ်ပိုဒ်ကိုပင် တိုးတိတ်စွာ ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။

သာသနာ့ဘောင်မှ လူတစ်ယောက်၏ အဆင့်အတန်းမှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ယုံကြည်ရပြီး၊ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ သူမထံတွင် ရွေးချယ်စရာ များစွာ မကျန်ရှိတော့ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ဓားပြမသည် ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက်... ပြောပြလိုက်လေတော့သည်။

"ကျင်းဆန်းရွာက သူဌေးကျန်း ပါ။ နင့်ကို အရှင်ဖမ်းပေးဖို့ သူက ငွေစင် သုံးဆယ် ပေးထားတာ"

"ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ..."

ကျန်းလျိုသည် ကြိုတင် သံသယရှိထားပြီးဖြစ်ရာ အံ့အားသင့်မသွားခဲ့ပေ။ ၎င်းက သူ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို အတည်ပြုပေးလိုက်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်၏။

"နောက်တစ်ခု ထပ်မေးမယ်။ မင်းတို့ ဓားပြစခန်းရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုရှိလဲ။ ဘယ်နေရာမှာ ရှိပြီး လူဘယ်လောက်ရှိလဲ"

အခြေအနေကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် ကျန်းလျိုက ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"အဲဒီအချက်အလက်တွေကို နင်က ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလဲ"

ဓားပြမက သူ့အား သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်လာလေသည်။

"ငါ မေးတာပဲ ဖြေပါ"

ကျန်းလျို၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မှိုင်းညို့သွားပြီး တင်းမာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟင့်အင်း၊ ငါ မပြောဘူး"

ကျန်းလျို၏ မေးခွန်းထုတ်မှုမှာ ရည်ရွယ်ချက်ကောင်း မရှိကြောင်း ရှင်းလင်းလှရာ၊ ဓားပြမသည် ခိုင်မာသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်လေသည်။

"မပြောချင်ဘူးဆိုရင်လည်း မင်း သွားရမယ့် အချိန်တန်ပြီပေါ့"

သူမက ပြောပြရန် ဆန္ဒမရှိသောကြောင့် ကျန်းလျိုက အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုတော့ဘဲ၊ မြေပြင်ပေါ်မှ ဓားကို ကောက်ယူကာ ဓားပြမထံသို့ ခုတ်ချလိုက်လေတော့သည်။

ရွှမ်း...

သူ့ဘက်က စတင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ၊ အမျိုးသားနှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပါဝင်သော ဓားပြသုံးဦးမှာ သွေးတန်း ကုန်ခန်းသွားပြီးနောက် သေဆုံးမသွားခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် သေလုမျောပါး မေ့မြောသွားကြကာ မြေပြင်ပေါ်၌ မလှုပ်မယှက် လဲကျနေကြခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် သူ၏လက်ထဲရှိ ဓားကို မြှောက်ကာ လူသုံးယောက်ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အဆုံးသတ် ခုတ်ချ၍ သတ်ဖြတ်လိုက်လေသည်။

သူသည် သွေးဆာနေသူတစ်ဦး မဟုတ်သော်ငြားလည်း၊ အခြားသူများက သူ့အပေါ် ရက်စက်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင်၊ သူက မေတ္တာကရုဏာတရားကို ဆုပ်ကိုင်ထားရဦးမည်လော။

အကယ်၍ ယခုအချိန်တွင် ဤဓားပြအနည်းငယ်ကို သူ ချမ်းသာပေးလိုက်လျှင်တောင်မှ၊ နောင်အနာဂတ်တွင် သူတို့က သူ့ကို ချမ်းသာပေးရန် ဆန္ဒရှိပါမည်လော။

တစ်ထိုင်တည်း လူသုံးယောက်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ရခြင်းမှာ မိစ္ဆာသတ္တဝါများကို သတ်ဖြတ်ရခြင်းနှင့် မတူညီပေ။ သူတို့သည် အသက်ရှူနေသော၊ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော လူသားများသာ ဖြစ်ကြလေသည်။ ရှေ့မှောက်ရှိ အလောင်းသုံးလောင်းကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျို တစ်ယောက် ရင်ထဲတွင် အော့နှလုံးနာလာသလို ခံစားလိုက်ရလေတော့သည်။

***

အပိုင်း(၂၀)

ဝေါ့...

ကျန်းလျို ဓားကို ဘေးသို့လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး၊ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို မှီကာ အော့အန်လေတော့သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်၊ သူ၏ အစာအိမ်ထဲမှ အချဉ်ရည်များပင် ထွက်ကျလာမတတ် အန်ထုတ်မိလေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်များ အတွင်း သားရဲတိရစ္ဆာန်များနှင့် မိစ္ဆာသတ္တဝါများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသော်ငြားလည်း၊ ဤသည်မှာ အခြားလူသားတစ်ဦး၏ အသက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် နုတ်ယူဖူးခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ လုပ်ရပ်များအတွက် နောင်တမရခဲ့သော်ငြားလည်း၊ ပထမဆုံးအကြိမ် လူသတ်ရခြင်းမှာ ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းလျို၏ စိတ်ခံစားမှုများ တည်ငြိမ်စပြုလာခဲ့ပြီး၊ အလောင်းများဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သူတို့၏အောက်ရှိ ကြေးပြားများကို ကောက်ယူလိုက်လေသည်။

လူသုံးယောက်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ရခြင်းမှ အတွေ့အကြုံမှတ် ၃၀၀ ခန့်သာ ရရှိခဲ့ရာ၊ ဤဓားပြသုံးဦး၏ စွမ်းအားမှာ မမြင့်မားလှကြောင်း ရှင်းလင်းထင်ရှားလှပေသည်။

သို့ရာတွင် ကြေးပြားအချို့အပြင်၊ လက်နက်တစ်ခုလည်း ကျလာကြောင်း ကျန်းလျို တွေ့ရှိလိုက်လေသည်။

ရှေးဟောင်း သစ်နက်တုတ် (သာမန် အရည်အသွေး) - လိုအပ်ချက် အဆင့် ၅၊ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား +၂၅၊ ကြံ့ခိုင်မှု ၈/၁၀ ။

အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေသော ထိုတုတ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ အချက်အလက်များကလည်း သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ၂၅ မှတ် တိုးလာခြင်းကြောင့် သူ အတော်လေး ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။ အဓိက လက်နက်တစ်ခုဖြစ်သည့်အတိုင်း၊ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ၁၀ မှတ်သာ တိုးပေးသော ကောင်းယန်ထံမှ ကျောက်စိမ်းဖြူ လက်စွပ်ထက် သိသိသာသာ ပိုမိုကောင်းမွန်နေလေသည်။

နောင်အနာဂတ်တွင် အရည်အသွေးမြင့်၊ ပြီးပြည့်စုံသော အရည်အသွေး၊ သို့မဟုတ် ဒဏ္ဍာရီလာ အရည်အသွေးနှင့် ရာဇဝင်လာ အရည်အသွေးရှိသော လက်နက်ကိရိယာများ ကျလာခဲ့မည်ဆိုပါက၊ တိုးလာမည့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာ မည်သို့ရှိနေမည်နည်း ဟု ကျန်းလျို တိတ်တဆိတ် မျှော်လင့်မိလေသည်။

ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ထိုအတွေးများကို ခေတ္တမျှ ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကာ၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းသုံးလောင်းကို ကြည့်ပြီးနောက် သူ ဘေးနားရှိ ဓားတစ်လက်ကို ကောက်ယူ၍ မြေကျင်း စတူးလေတော့သည်။

ဤလူများက သူ့ကို ဒုက္ခပေးရန် ကြံစည်ခဲ့ကြသော်ငြားလည်း၊ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သေဆုံးသွားသူများကို လေးစားမှုပြသသင့်သည်။ အလောင်းများကို တောပြင်၌ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားခဲ့ရန်မှာ မသင့်တော်ပေ။

ဓားဖြင့် မြေကျင်းတူးနေစဉ်၊ သူ၏ အကြည့်တို့က ဓားဆီသို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

တုတ်ကဲ့သို့ပင်၊ ဓား၏ ဒေတာအချက်အလက်များကလည်း သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ဓား (သာမန် အရည်အသွေး) - တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား +၃၊ ကြံ့ခိုင်မှု ၇/၁၀ ။

"တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ၃ မှတ်ပဲ တိုးတာလား... ဂိမ်းထဲက ကျလာတဲ့ လက်နက်ကိရိယာတွေက ပိုပြီး အရည်အသွေး ကောင်းနေလို့လား... ဒါမှမဟုတ် ဒီဓားက လိုအပ်တဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တောင် မရှိတဲ့ အဆင့်နိမ့် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်နေလို့လား"

ကျန်းလျိုသည် မြေကျင်းတူးနေရင်း သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ဟဲ့... ကျန်းလျို... ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

ကျန်းလျို တစ်ယောက် အလောင်းများအတွက် ချွေးတလုံးလုံးဖြင့် မြေကျင်းတူးနေစဉ်မှာပင်၊ ရင်းနှီးနေသော မိန်းကလေး၏ အသံက ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းသုံးလောင်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ကောင်းယန်လည်း အနည်းငယ် လန့်ဖျပ်သွားပြီး ကျန်းလျိုအား မေးလိုက်လေသည်။

ထုံးစံအတိုင်း ပုံမှန်တွေ့နေကျ နေရာ၌ သူ့ကို စောင့်နေခဲ့သော်ငြားလည်း၊ ယနေ့တွင် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ သူ ပေါ်မလာသောအခါ ကောင်းယန်သည် သူ့ကို ကိုယ်တိုင် လာရောက်ရှာဖွေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

ကျန်းလျိုက သူလုပ်နေသောအရာကို ရပ်တန့်လိုက်၏။ သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထားရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။ ဖြစ်ရပ်၏ အကြောင်းရင်းနှင့် အကျိုးဆက်များကို သူမအား ရိုးရှင်းစွာပင် ပြောပြလိုက်လေသည်။

အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို သိရှိသွားပြီး ကျန်းလျို တစ်ယောက် အသတ်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း နားလည်သွားသောအခါ၊ ကောင်းယန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ဒေါသကြောင့် မှိုင်းညို့သွားခဲ့လေသည်။

"ဟွန့်... တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတဲ့ ကုန်သည်ပဲ... ဒီသူရဲကောင်းမလေးရဲ့ ယောက်ျားကိုများ လာစမ်းရဲတယ်ပေါ့လေ..."

ကောင်းယန်၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ အမှန်တကယ်ပင် သူရဲကောင်းမလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ပွင့်လင်းမြင်သာပြီး ဖြောင့်မတ်လှပေသည်။ ကျန်းလျို၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာများကို သိရှိသွားသောအခါ၊ သူမသည် ကျင်းဆန်းရွာမှ သူဌေးကျန်းအပေါ် သဘာဝကျစွာပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့လေသည်။

ကျန်းလျိုနှင့် သူမ၏ ဆက်ဆံရေးကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်မည်ဆိုလျှင်ပင်၊ အကယ်၍ ကျန်းလျိုသည် လုံးဝ သူစိမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့လျှင်တောင်မှ၊ ဤဖြစ်ရပ်ကို သူမ သိရှိသွားပါက လက်ပိုက်ကြည့်နေမည် မဟုတ်ပေ။

ကောင်းယန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကျန်းလျို အံ့အားမသင့်ခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့ သိကျွမ်းလာခဲ့သည်မှာ ရက်အတော်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အချိန်အတန်ကြာ အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြရာ၊ သူမ၏ သူရဲကောင်းဆန်သော သဘာဝကို သူ အတန်အသင့် နားလည်ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

ကောင်းယန် တစ်ယောက်တည်း ဒေါသထွက်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ကျန်းလျို ကိုယ်တိုင်လည်း အတော်လေး စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်နေခဲ့လေသည်။

ကြင်နာမှုကင်းမဲ့သော သူဌေးကြီးအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် "ဓနရှင်တို့မည်သည် ကရုဏာကင်းမဲ့တတ်သည်" ဟူသော စကားကို ကျန်းလျို၏ ခေါင်းထဲ၌ ပေါ်လာစေခဲ့သည်။ တောင်ခြေရွာမှ သူဌေးကျန်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဤစကားရပ်ကို သူ အလိုအလျောက် တွေးတောမိလိုက်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်... လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က နောင်တော် ရွှမ်ဝူ သည် ကျန်းမိသားစု၏ မကျွတ်မလွတ်သော ဝိညာဉ်ကို ကူညီရန် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းသွားခဲ့ရသည့် ဖြစ်ရပ်ကိုလည်း သူ ပြန်လည်သတိရသွားခဲ့လေသည်။ သူ၏အိမ်၌ သရဲခြောက်ခြင်းမှာ သာမန် မတော်တဆမှုတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ခြင်းများလော။

သူဌေးကျန်းသည် သဘာဝတရား၏ စည်းမျဉ်းများကို ချိုးဖောက်သော အရာတစ်ခုခုကို ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းများ ဖြစ်နိုင်ပါသလော။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ "အမှားမလုပ်ထားသူတွေက ညသန်းခေါင် တံခါးလာခေါက်တဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေကို မကြောက်ဘူး" ဟူသော ဆိုရိုးစကားတစ်ခု ရှိလေသည်။

"ကျန်းလျို... တောင်အောက် ဆင်းကြစို့"

ကောင်းယန်သည် တရားမျှတမှုအတွက် ဒေါသတကြီးဖြင့် ကြေညာလိုက်၏။ သူမသည် မတရားမှုများကို ပြင်ဆင်ပေးရန် အလွန် စိတ်အားထက်သန်နေဟန်ဖြင့် ကျန်းလျိုအား ဆွဲခေါ်ကာ တောင်အောက်သို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

"နေပါဦး၊ ဒီအကြောင်းကို နောက်မှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့..."

ကောင်းယန်က သူ့ကို တောင်အောက်သို့ ဆွဲခေါ်နေစဉ် ကျန်းလျိုသည် ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာလဲ၊ နင် ကြောက်သွားတာလား။ နင် ကြောက်ရင်လည်း နေခဲ့၊ ဒီသူရဲကောင်းမလေး ငါတစ်ယောက်တည်း သွားမယ်..."

ကောင်းယန်သည် ကျန်းလျိုအား မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီကိစ္စကို နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး လုပ်ဖို့က သိပ်မသင့်တော်ဘူး ထင်တယ်... ငါ မကြာခင် လူထွက်တော့မှာ ဆိုပေမယ့်၊ ဒီလိုမျိုး ကောက်ကာငင်ကာ ထွက်သွားလိုက်ရင် ကျောင်းတော်က တခြားလူတွေကိုပါ ထိခိုက်သွားစေနိုင်တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

ကျန်းလျိုက ကောင်းယန်အား ကြည့်ကာ သုံးသပ်ပြလိုက်လေသည်။

လူတစ်ယောက်သည် အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်တော့မည်ဆိုပါက အကျိုးဆက်များကိုပါ ထည့်သွင်းစဉ်းစားသင့်ပေသည်။ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ဆောင်လိုက်ခြင်းဖြင့် ကျောင်းတော်ကိုပါ ပြဿနာထဲ ဆွဲသွင်းသလို ဖြစ်သွားမည်လော။ ကျန်းလျိုသည် ထိုကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်မျိုးကို မလုပ်ဆောင်နိုင်ပေ။

ထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ ကျန်းလျို၏ သုံးသပ်ချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ကောင်းယန်သည် ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်လေသည်။

ပြီးခဲ့သော ရက်များအတွင်း ကျန်းလျိုနှင့် ဆက်ဆံခဲ့ရမှုများအရ၊ ကျင်းဆန်းကျောင်းတော်မှာ ဟောင်းနွမ်းဆွေးမြေ့နေသော ကျောင်းငယ်လေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းယန် သိရှိထားလေသည်။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး၌ ဤကဲ့သို့ ကလဲ့စားချေမှုမျိုး ပြုလုပ်ခြင်းက ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် အပေါ် အမှန်တကယ်ပင် ဆိုးရွားသော သက်ရောက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပေသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ငါတို့ ဒီည သွားကြတာပေါ့"

တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်လိုသော စိတ်အားထက်သန်မှုကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားရင်း သူမက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် နေ့လယ်ခင်းအချိန်ကို စကားစမြည်ပြောဆိုခြင်း၊ မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းတို့ဖြင့် အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြရာ အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေသည်။

ကောင်းယန်က ဦးဆောင်ပြီး ကျန်းလျိုက အကူအညီသာ ပေးရသော ယခင်အချိန်များနှင့် ခြားနားစွာပင် ထိုနေ့လယ်ခင်း၌ သစ်နက်တုတ်ကို လက်တွင်ကိုင်ဆောင်ကာ ရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည်၏ စွမ်းအားတိုးမြှင့်မှုဖြင့် ကျန်းလျို လှုပ်ရှားလိုက်သောအခါ များစွာ အစွမ်းထက်နေခဲ့လေသည်။

သူ၏ တုတ်ဖြင့် ရိုက်ချက် တစ်ချက်ချင်းစီတိုင်းက ကျောက်စိမ်းရောင် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကိုပင် ကွဲအက်သွားစေနိုင်လေသည်။ ကျောက်တုံးများကို ခွဲထုတ်နိုင်ပြီး ကျောက်ပြားများကို ချိုးဖျက်နိုင်သော သူ၏စွမ်းအားမှာ၊ ထိုညက နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း ပြသခဲ့သည့် စွမ်းအားထက် လျော့နည်းနေဟန် မပေါ်ပေ။

"ကျန်းလျို... နင်က တကယ့် သိုင်းပညာ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ"

ရက်အနည်းငယ် အတွင်း ကျန်းလျို၏ စွမ်းအား တဟုန်ထိုး တိုးတက်လာမှုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားသိရှိနေသော ကောင်းယန်က အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီလောက်လည်း မဟုတ်ပါဘူး..."

ကျန်းလျိုသည် နှိမ့်ချစွာ ပြုံးလိုက်သော်ငြားလည်း၊ သူ၏ ရင်တွင်း၌မူ တိတ်တဆိတ် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေခဲ့လေသည်။

ရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည်နှင့် သစ်နက်တုတ်တို့ ပေါင်းစပ်သွားခြင်းက သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို သိသိသာသာ မြင့်တက်သွားစေခဲ့လေသည်။ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားသက်သက်ကို ကြည့်မည်ဆိုပါက၊ သူသည် သာမန် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကိုပင် အလွယ်တကူ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

"အချိန်လည်း လင့်နေပြီ... ဝူ နာရီနဲ့ ဟိုင်း နာရီ ထပ်တဲ့အချိန်ကျရင် တောင်ခြေမှာ တွေ့ကြတာပေါ့"

ကျန်းလျိုသည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ဝူ နာရီနှင့် ဟိုင်း နာရီ ထပ်သည့်အချိန်ဆိုသည်မှာ ခေတ်သစ်စံတော်ချိန်အရ ည ၉ နာရီ ဝန်းကျင်ခန့် ဖြစ်လေသည်။

ဖျော်ဖြေရေး သိပ်မရှိလှတဲ့ ရှေးခေတ်ကာလတွေမှာဆိုရင်၊ ဒီအချိန်လောက်ဆို လူအများစုက အိပ်ရာဝင်နေကြလောက်ပြီ ဖြစ်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ"

ကောင်းယန်က သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ကောင်းယန်၏ ကျောပြင်လေး အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရှုပြီးနောက်၊ ကျန်းလျိုသည်လည်း ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် သို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

***