အခန်း (၂၃-၂၄)

အပိုင်း(၂၃)

"မင်း... မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."

ဓားပြများနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့မှုကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သော ကျန်းလျို၏ စကားများကြောင့်၊ သူဌေးကျန်း မှာ သူ့အား အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိလေတော့သည်။

ဒီဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ် ကောင်လေးကို သူ အထင်သေးမိသွားတာများလား။

ကျန်းလျိုက ငွေစင် သုံးဆယ်ကိစ္စနှင့် ဓားပြများအကြောင်းကိုပါ ထည့်သွင်းပြောဆိုလာပြီဖြစ်ရာ၊ သူသည် အရာအားလုံးကို သေသေချာချာ စုံစမ်းပြီးဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။ ထပ်မံ ငြင်းဆန်နေခြင်းမှာ အချည်းနှီးသာဖြစ်ကြောင်း သူဌေးကျန်း နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီး သူ၏အမှားကို ခပ်မြန်မြန်ပင် ဝန်ခံလိုက်လေသည်။

"ကိုရင်လေး ကျန်းလျို၊ တပည့်တော်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ တပည့်တော် လောဘကြောင့် မျက်ကန်းဖြစ်သွားခဲ့ရတာပါ။ တပည့်တော်ရဲ့ အမှားအတွက် ကျေအေးတဲ့အနေနဲ့ ငွေစင် သုံးဆယ်ကို ဆက်ကပ်ပါ့မယ်။ ဘုန်းကြီးတွေဆိုတာ မေတ္တာကရုဏာ ကြီးမားကြတယ် မဟုတ်လား။ ကျေးဇူးပြုပြီး တပည့်တော်တို့က ရွာသူရွာသားအချင်းချင်းတွေမို့လို့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

သူဌေးကျန်းသည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလျက်၊ အမှန်တကယ် နောင်တရနေသည့် ဟန်ပန်ဖြင့် အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်လေတော့သည်။

သူ၏ စကားများမှာ ရိုးသားဟန်ရှိပြီး၊ ငွေစင် သုံးဆယ် ဆက်ကပ်မည့်အပြင်၊ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းဝင်တစ်ဦးဖြစ်သော ကျန်းလျို၏ အဆင့်အတန်းကိုပါ ထည့်သွင်းပြောဆိုကာ ရွာသူရွာသားအချင်းချင်းဟူသော အချက်ကိုပါ အသုံးချသွားခဲ့လေသည်။

အကယ်၍ အနည်းငယ် စိတ်ထားနူးညံ့သူတစ်ဦးသာဆိုပါက၊ သူ၏ မျက်ရည်များဖြင့် နာကျင်စွာ တောင်းပန်နေမှုကို မြင်တွေ့ရလျှင် ဆက်လက်၍ ပြဿနာရှာရန် ခက်ခဲသွားနိုင်ပေသည်။

ငွေစင် သုံးဆယ်ဆိုသည်မှာ သူဌေးကျန်း အတွက် အမှန်တကယ်ပင် နှမြောစရာကောင်းလှသော်ငြားလည်း၊ အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်လာရချိန်တွင်မူ ထိုငွေများမှာ တန်ဖိုးမဲ့သွားခဲ့လေပြီ။

ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် ၏ အခြေအနေကို သူဌေးကျန်း သိရှိထားလေရာ၊ ငွေစင် သုံးဆယ်ဆိုလျှင် တစ်ဖက်လူကို သွေးဆောင်ရန် လုံလောက်သင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

ငွေကြေးပေးအပ်ပြီး မိမိ၏အမှားကို အလေးအနက် ဝန်ခံလိုက်ခြင်းဖြင့်၊ အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သရွေ့ အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်ဟု သူ တွေးတောထားခဲ့လေသည်။ မျက်မှောက်ရှိ အကျပ်အတည်းမှ လွတ်မြောက်ရေးကသာ အဓိကပင် ဖြစ်၏။

ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ် လူငယ်လေးတစ်ယောက်၊ သွေးဆူလွယ်သော အရွယ်ဖြစ်ရာ တကယ်တမ်း ဒေါသထွက်လာပါက မည်သည့်အရာကို လုပ်ဆောင်မည်ကို မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။ သူဌေးကျန်း သည် မိမိ၏ အသက်နှင့် လောင်းကြေးထပ်ရန် လုံးဝ ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။

သူဌေးကျန်း၏ တွေးတောမှုနှင့် ရွေးချယ်မှုများမှာ မဆိုးလှသော်ငြားလည်း၊ ကျန်းလျိုမှာမူ လုံးဝ ယိမ်းယိုင်သွားဟန် မပေါ်ပေ။

"ဘာလဲ... ခင်ဗျားက ကျုပ် ဒီကိုလာတာ ငွေလိုချင်လို့ လာတာလို့ ထင်နေတာလား"

ကျန်းလျိုက ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းလျိုသည် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။ သူသည် ဓနဥစ္စာအတွက် လာခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ကလဲ့စားချေရန် လာခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်၏။

"မင်း... မင်း တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရမှာလား။ ဆရာတော်ကြီး ဖာမင် က မင်းကို အပြစ်ပေးမှာ မကြောက်ဘူးလား"

ကျန်းလျို၏ သဘောထားကြောင့် သူဌေးကျန်း လန့်ဖျပ်သွားပြီး၊ တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေရာမှ ဆရာတော်ကြီး ဖာမင် ၏ နာမည်ကို အသုံးချ၍ ခြိမ်းခြောက်သည့်ဘက်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

‘ဘုန်းကြီးတွေဆိုတာ မေတ္တာကရုဏာကြီးမားတဲ့ သူတွေပဲ... သူ အမှားလုပ်ခဲ့ရင်တောင်မှ၊ ရိုးသားစွာ တောင်းပန်လိုက်ရင် ကလဲ့စားချေ သတ်ဖြတ်ဖို့ကို ဆရာတော်ကြီး ဖာမင် က သေချာပေါက် သဘောတူခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး...’

ဟု သူ ယုံကြည်ထားလေသည်။

"သူတစ်ပါးကို သတ်တဲ့သူဟာ ကိုယ်တိုင်လည်း အသတ်ခံရမှာပဲ။ ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ဓားပြတွေနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကတည်းက၊ ကျရှုံးနိုင်ခြေနဲ့ ကျုပ်ရဲ့ ကလဲ့စားချေမှုအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသင့်တာပေါ့... ခင်ဗျားလည်း လူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီပဲ၊ လူတိုင်းက ကိုယ့်လုပ်ရပ်အတွက် ကိုယ်တာဝန်ယူရမယ်"

ကျန်းလျိုသည် အပိုစကားများ ဆက်ပြောရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိတော့ချေ။ သူဌေးကျန်း ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏ ဘေးရှိ သစ်နက်တုတ်ကို မြှောက်လိုက်ရာ၊ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။

"အောမိသောဖော... ဘုန်းကြီးတွေဆိုတာ မေတ္တာကရုဏာတရားကို ရင်ဝယ်ပိုက်ထားသင့်တယ်... ဒီဒကာတော်က ရိုးသားစွာ နောင်တရနေပြီဆိုတော့၊ ညီတော်က ဘာလို့ အမုန်းတရားတွေထဲမှာ နစ်မွန်းနေရမှာလဲ... 'သားသတ်ဓားကို ချလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဘုရားအဖြစ်ကို ရောက်ရှိနိုင်တယ်' ဆိုတဲ့ ဆိုရိုးစကားလည်း ရှိတယ်မလား"

သို့ရာတွင် ကျန်းလျို၏ သစ်နက်တုတ် ရိုက်မချမီမှာပင်၊ ရုတ်တရက် ဘုရားစာရွတ်ဆိုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လခြမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော သင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကိုရင်လေးတစ်ပါး ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ကျန်းလျိုနှင့် ဤကိုရင်လေး နှစ်ပါးစလုံးမှာ အလွန် နုနယ်ပျိုရွယ်ဟန်ရှိပြီး၊ အသက် ဆယ့်ငါးနှစ်၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် ဆယ်ကျော်သက်များကဲ့သို့ ပုံပေါက်လေသည်။

သို့သော်လည်း ကျန်းလျိုသည် ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြဲနေသော မီးခိုးဖြူရောင် သင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ဝင်ရောက်လာသော ကိုရင်လေးကမူ အတော်လေး ခမ်းနားထည်ဝါသော လခြမ်းရောင် သင်္ကန်းဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။

"ဆရာတော်... တပည့်တော်ကို ကယ်ပါဦး"

ကိုရင်လေး ဝင်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူဌေးကျန်း ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

တည်းခိုခွင့်တောင်းစဉ်က ကိုရင်လေးသည် ကျောက်ခဲကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ချေမွပစ်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းမှာ ယမန်နေ့ကကဲ့သို့ပင် သူ၏ မျက်စိထဲ၌ ထင်ဟပ်နေဆဲဖြစ်ရာ၊ ဤကိုရင်လေးက သူ့ကို ကယ်တင်ပေးနိုင်မည့်သူ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း တွေးတောလိုက်မိလေသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာသော ကိုရင်လေးကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျိုသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်လေသည်။

ရုတ်တရက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်လျှင် ဤကိုရင်လေးသည် ထူးကဲသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။ ချောမောခန့်ညားပြီး၊ သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားကာ တည်ကြည်လေးနက်မှုရှိသဖြင့်၊ သာမန် ကိုရင်လေးတစ်ပါး မဟုတ်ကြောင်းနှင့် ကျောင်းတော်ကြီးတစ်ခုခုမှ လာသူဖြစ်နိုင်ကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။

သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက၊ ကျန်းလျို၏ တစ်ခုတည်းသော အားသာချက်မှာ သူ၏ ရုပ်ရည်ချောမောမှုသာ ရှိဟန်တူလေသည်။

"ကိုယ်တော်က တာ့မင်ကျောင်းတော် က တောက်ကျိ ပါ... မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် မှာ နှစ်စဉ်ကျင်းပတဲ့ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲကို တက်ရောက်ဖို့ လာခဲ့တာပါ... မင်းတို့နှစ်ယောက်ကြားက မကျေနပ်ချက် တချို့ကို ကြားခဲ့ရပါတယ်... ဒီဒကာတော်က ရိုးသားစွာ နောင်တရနေပြီဆိုတော့၊ သူ့ကို အခွင့်အရေးတစ်ခါလောက် မပေးနိုင်ဘူးလား..."

ကိုရင်လေးက သွက်လက်ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

‘တောက်ကျိ ဟုတ်လား... ဒါ ကျိကုန်း (တောက်ကျိ ရဟန်း) များလား’

ကျန်းလျိုသည် စိတ်တွင်းမှနေ၍ တွေးလိုက်မိသည်။ သေချာသည်က ၎င်းသည် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဒဏ္ဍာရီလာ ဘုန်းတော်ကြီး ကျိကုန်း မှာ ထန်မင်းဆက် မှ မဟုတ်ပေ။

"မင်းက အကြောင်းပြချက် မခိုင်လုံဘူး... ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ဒီနှစ် နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲကို တက်ရောက်မယ့်သူတွေဆိုတော့ ရွယ်တူတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ငါက ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျောင်းတော်မှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့တာ။ ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘယ်သူက နောင်တော်၊ ဘယ်သူက ညီတော်ဆိုတာ သေချာ မသိရသေးဘူး..."

ကျန်းလျိုက စကားကို ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်ကာ ဆက်လက်၍...

"ပြောရတာတော့ လွယ်တာပေါ့၊ သားသတ်ဓားကို ချလိုက်တာနဲ့ ဘုရားအဖြစ်ကို ရောက်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောတရားကို ငါ နားလည်ပါတယ်။ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးရဲ့ မေတ္တာကရုဏာကြီးမားတဲ့ နှလုံးသားကိုလည်း နားလည်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူတစ်ပါးရဲ့ နာကျင်ခံစားရမှုတွေကို ကိုယ်တိုင် မခံစားဖူးဘဲနဲ့၊ သူတို့ကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ သွားပြီး အလွယ်တကူ တရားမဟောပါနဲ့"

"အောမိသောဖော... ညီတော်က စွဲလမ်းမှုတွေထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နစ်မွန်းနေပုံရတယ်။ ကောင်းပြီလေ၊ တကယ်လို့ မင်းက ဒီဒကာတော်အပေါ် ရန်ငြိုးရှိလို့ ကလဲ့စားချေချင်တယ်ဆိုရင်လည်း တရားမျှတမှု မရှိဘူးလို့တော့ မသတ်မှတ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီဒကာတော်က ငါ့အပေါ် ကျေးဇူးပြုထားခဲ့တော့၊ ငါ ဒီအတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်နေလို့ မရဘူး။ အဲဒီလိုဆိုမှတော့၊ ငါတို့ရဲ့ သက်ဆိုင်ရာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး နည်းစနစ်တွေကို စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ ညီတော်နဲ့ တစ်ပွဲလောက် ယှဉ်ပြိုင်ချင်ပါတယ်"

"ငါ ပြောပြီးပြီလေ၊ ငါက နောင်တော်ပါဆို..."

ကျန်းလျိုက သူ၏ လက်ထဲရှိ သစ်နက်တုတ်ကို မြှောက်ကာ ပြန်လည်ချေပလိုက်ရာ၊ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် စူးရှတောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာလေသည်။

ထိုအလင်းတန်းများက သစ်နက်တုတ်အတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ သူသည် ပြိုင်ဘက်ထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး အသာစီးရရန်အတွက် ဦးစွာ စတင်တိုက်ခိုက်လိုက်လေတော့သည်။

"အောမိသောဖော... ရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည် လား... ကောင်းတယ်... ကိုယ်တော်လည်း ဒါကို နည်းနည်းပါးပါးတော့ သိထားပါတယ်..."

ကျန်းလျို၏ လက်ဖဝါးများမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ တောက်ကျိ က တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

ဂါး...

ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်ခြင်းလောဟု သေချာရေရာစွာ မသိရသော်ငြားလည်း၊ နဂါးတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ တောက်ကျိ ၏ လက်ဖဝါးများရှိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် နဂါးပုံသဏ္ဍာန် အရိပ်အယောင်များအဖြစ် သိမ်မွေ့စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူ၏ လက်သီးများကို ရစ်ပတ်သွားလေသည်။

တောက်ကျိသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည့် လက်သီးများကို အသုံးပြု၍ ကျန်းလျို ချိန်ရွယ်တိုက်ခိုက်လာသော သစ်နက်တုတ်ကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်လေတော့သည်။

***

အပိုင်း(၂၄)

ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်များကို ယေဘုယျအားဖြင့် အခြေခံအဆင့်၊ အလယ်အလတ်အဆင့်၊ အဆင့်မြင့် နှင့် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့် ဟူ၍ လေးမျိုး ခွဲခြားထားလေသည်။

ကျွမ်းကျင်မှတ် သုံးမှတ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီးနောက်၊ တစ်ခုတည်းသော တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်ဖြစ်သည့် ရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည်မှာ အဆင့်မြင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး၊ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို စက္ကန့် ၁၈၀ ကြာအောင် ၂၅ ရာခိုင်နှုန်း တိုးမြှင့်ပေးလေသည်။ သစ်နက်တုတ်၏ စွမ်းအားတိုးမြှင့်မှုနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ၊ သူ ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း သံမဏိတုတ်တစ်ချောင်းအလား အရိပ်များ ဖြာထွက်သွားပြီး ကျောက်တုံးကျောက်ပြားများကို အလွယ်တကူ ခွဲထုတ်ချိုးဖျက်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

တောက်ကျိ မှာ ကျန်းလျိုနှင့် ရွယ်တူခန့်ရှိဟန်တူပြီး၊ သူသည်လည်း ရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည်ကို လေ့ကျင့်ထားသူ ဖြစ်လေသည်။ သို့ရာတွင် သူ၌ လက်နက်မရှိသော်ငြားလည်း၊ နဂါးတစ်ကောင်၏ အရိပ်အယောင်များ ခပ်ဖွဖွ ရစ်ပတ်နေသော ရွှေရောင်လက်သီးများက ကျန်းလျိုထက်ပင် ပိုမို အစွမ်းထက်နေပုံရလေသည်။

တုတ်နှင့် လက်သီး ထိတွေ့သွားသောအခါ ကျန်းလျိုသည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်များ၌ ထုံကျဉ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

‘ဒီကောင်က ရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည်ကို ငါ့ထက် ပိုကျွမ်းကျင်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က ပိုမြင့်နေတာလား... ဒါမှမဟုတ် နှစ်ခုစလုံးပဲလား"

တစ်ဖက်လူ၏ ရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည်မှာ သူ၏ စွမ်းရည်ထက် ပိုမို အစွမ်းထက်နေကြောင်း ခံစားမိသဖြင့် ကျန်းလျိုက တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်လေသည်။

တိုက်ခိုက်ရေး ရှုထောင့်မှ ကြည့်မည်ဆိုပါက ကျန်းလျိုနှင့် တောက်ကျိ တို့မှာ အင်အား ညီမျှနေလေသည်။

အဆင့်နှင့် ကျွမ်းကျင်မှု ကွာဟချက် ရှိနေသော်ငြားလည်း၊ စွမ်းအားတိုးမြှင့်ပေးနိုင်သော လက်နက်တစ်ခု ပါရှိနေခြင်းကြောင့် တောက်ကျိ နှင့် ကျန်းလျိုတို့၏ တိုက်ပွဲရလဒ်မှာ မရေမရာ ဖြစ်နေဆဲပင်။

ရဟန္တာလက်သီးတစ်ချက် ပျံဝဲလာသောအခါ၊ ကျန်းလျိုသည် သူ၏ခေါင်းကို စောင်းကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်လေသည်။

ထိုလက်သီးချက်က ကျန်းလျို၏ အနောက်ဘက်ရှိ နံရံကို ထိမှန်သွား၏။

ဘုန်း...

အသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အစအနများ လွင့်စဉ်သွားကာ နံရံပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော လက်သီးရာကြီး ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ ကျန်းလျို တစ်ယောက် နားထင်ကြောများပင် တဆတ်ဆတ် ခုန်သွားခဲ့ရလေသည်။

ရွှမ်း...

ရွှေရောင် သစ်နက်တုတ်က တောက်ကျိ ထံသို့ ရွှေရောင်အရိပ်များ ဖြာထွက်လျက် ရိုက်ချလာလေသည်။ တောက်ကျိ သည် ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လိမ်ဖယ်လိုက်၏။

ဘုန်း...

အသံနှင့်အတူ အနီးရှိ စားပွဲမှာ ချက်ချင်းပင် တစ်စစီ ကွဲကြေသွားခဲ့လေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် တောက်ကျိသည် လေအေးတစ်ချက်ကို စုပ်သွင်းလိုက်မိပြီး သူ၏ စိတ်ထဲ၌ သတိထားမှုများ ပြည့်နှက်သွားလေတော့သည်။

ကျန်းလျို၏ ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းမှုကို ကြည့်ရှုနေသော သူဌေးကျန်း မှာ မျက်နှာဖြူရော်နေလေသည်။

ကျင်းဆန်းကျောင်းတော်မှ ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ် ကိုရင်လေးတစ်ပါးက ဤမျှလောက် အစွမ်းထက်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။ ဤသို့မှန်းသိခဲ့လျှင်၊ အသည်းနှလုံး အပိုအနည်းငယ် ထပ်ပါလာလျှင်တောင်မှ ကိုရင်လေးကို ဆန့်ကျင်ရန် ဓားပြများနှင့် ပူးပေါင်းရဲခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ကောင်းယန်သည်လည်း ကျန်းလျို၏ တိုက်ပွဲကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေခဲ့လေသည်။ သို့ရာတွင် ဤသည်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းဝင် နှစ်ဦးကြားမှ အငြင်းပွားမှုဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်ချင်း ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်ဖြစ်ရာ၊ ကောင်းယန်သည် ကျန်းလျိုကို လေးစားသောအားဖြင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း အကယ်၍ ကျန်းလျို အမှန်တကယ် ရှုံးနိမ့်တော့မည့် အခြေအနေ သို့မဟုတ် အသက်အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့လာရပါက သူမ လက်ပိုက်ကြည့်နေမည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲကြီးမှာ အချိန် သိပ်မကြာခဲ့ချေ။ မိနစ်အနည်းငယ် အကြာတွင် ကျန်းလျို၏ ရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည် သက်တမ်း ကုန်ဆုံးသွားပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ စူးရှတောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများလည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

အလားတူပင် ရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည်ကို လေ့ကျင့်ထားသူ တစ်ဦးအနေဖြင့်၊ တောက်ကျိ ၏ ရဟန္တာလက်သီး အခြေအနေမှာလည်း စွမ်းအင် လျော့ကျလာခဲ့သည်။ သို့ဖြစ်ရာ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အနိုင်အရှုံး မပေါ်သေးပေ။

"အောမိသောဖော... ညီတော်၊ ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မလွှမ်းမိုးနိုင်ဘူးဆိုတော့၊ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်လိုက်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ"

တောက်ကျိ က လက်အုပ်ချီလျက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါပြောထားတယ်လေ၊ ငါ့ကို နောင်တော်လို့ ခေါ်ပါဆို"

ကျန်းလျိုက ပြောရင်း သူ၏ သစ်နက်တုတ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။ ရဟန္တာလက်သီးစွမ်းရည်၏ တိုးမြှင့်မှု မရှိတော့သော်ငြားလည်း၊ သူ့ထံတွင် သစ်နက်တုတ်၏ လက်နက်စွမ်းအား တိုးမြှင့်မှု ရှိနေသေးပြီး၊ တစ်ဖက်လူ၌မူ မည်သည့်အရာမျှ မရှိပေ။ ကျန်းလျို၏ အမြင်တွင်မူ သူ့၌ အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး ပိုများနေသင့်လေသည်။

"အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ နောင်တော့်ကို ရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့တော့။ ငါ့ရဲ့ ကြာပန်းစိမ်း လက်ချောင်းစွမ်းအား ကို သတိထားကြည့်နေ"

ကျန်းလျို၏ အလျှော့မပေးသော သဘောထားကို မြင်တွေ့ရသောအခါ တောက်ကျိ သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ လက်ညှိုးထိပ်တွင် အစိမ်းရောင် စွမ်းအင်များက ကြာပန်းပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ် စုစည်းလာပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

"ဝစီပိတ်တရား"

နီးကပ်လာသော တိုက်ခိုက်မှုကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေစဉ်မှာပင်၊ ကျန်းလျိုသည် ဝစီပိတ်တရား ကျွမ်းကျင်မှုကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်လေသည်။

အသံပိတ်ခြင်းအပေါ် အခြေခံထားသော ထိုကျွမ်းကျင်မှုက တောက်ကျိ ၏ လက်ချောင်းများမှ ဖူးပွင့်လာသော ကြာပန်းစိမ်းပန်းကို ချက်ချင်း လွင့်စဉ်ပျောက်ကွယ်သွားစေလေသည်။

"ဘာ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

သူ စုဆောင်းထားခဲ့သော ကြာပန်းစိမ်း လက်ချောင်းမှာ ရုတ်တရက် လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရာ၊ တောက်ကျိ သည် သူ၏ လက်ချောင်းများကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။

တောက်ကျိသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စစ်မှန်သော ယွမ်စွမ်းအင်များ လှည့်ပတ်စီးဆင်းနေပြီး ၎င်းတို့အားလုံးမှာလည်း သူ၏ အမိန့်ပေးမှုအောက်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း ခံစားနေရသော်ငြားလည်း၊ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုအဖြစ် ပုံဖော်ရန် ခက်ခဲနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ အတွေ့အကြုံတစ်လျှောက် အလွန်တရာ ရှားပါးလှသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

ဘုန်း...

သို့ရာတွင် ကျန်းလျို၌ အံ့ဩနေရန် အချိန်များစွာ မရှိခဲ့ပေ။ သစ်နက်တုတ်သည် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလာပြီး တောက်ကျိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ သူ့ကို နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သွားစေလေသည်။

"အား... အား... အား..."

ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသော အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ၊ သူ၏ အစစ်အမှန် ယွမ်စွမ်းအင်များက ထိရောက်သော ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုအဖြစ် ပုံမဖော်နိုင်တော့သဖြင့်၊ လက်ရှိ တောက်ကျိ၏ အခြေအနေမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်ထက် ပို၍ ကောင်းမွန်နေခြင်း မရှိတော့ပေ။

သစ်နက်တုတ်က တောက်ကျိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် ရိုက်နှက်နေခဲ့ရာ၊ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖူးရောင်လာပြီး သူ၏ ကျက်သရေရှိလှသော ဟန်ပန်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အိမ်အပြင်ဘက်သို့ လှိမ့်ပိမ့်ကာ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

"ပြောစမ်း၊ ဘယ်သူက နောင်တော်လဲ ပြောစမ်း... ပြော... မြန်မြန်ပြော..."

ကျန်းလျိုက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ တုတ်ချက်များ ဆက်တိုက် ရွာသွန်းဖြန်းချနေစဉ် သူ၏ ရင်တွင်း၌ အတိုင်းမသိ ကျေနပ်မှုကို ခံစားနေရလေသည်။

"မင်း... မင်းက နောင်တော်ပါ..."

အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသော နာကျင်ဟစ်အော်သံများကြားမှ၊ တောက်ကျိသည် ချက်ချင်းပင် အရှုံးပေးလိုက်လေသည်။

"ဒါမျိုးမှပေါ့ ညီတော်ရဲ့... နောင်ကျရင် နောင်တော့် ကိစ္စတွေကို ဝင်စွက်ဖက်ရဲသေးလား"

သစ်နက်တုတ်မှာ ရပ်တန့်မသွားဘဲ ဆက်လက် ကျဆင်းနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

"မရဲတော့ပါဘူး နောင်တော်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် နောက်ကို မရဲတော့ပါဘူး..."

အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်နေသော်ငြားလည်း၊ ဝစီပိတ်တရား ၏ အသံပိတ်ထားသော အချိန်ကာလမှာ မကြာမြင့်လှရာ၊ အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်၍ တောက်ကျိသည် သူ၏ လက်ချောင်းကို ရှေ့သို့ ထိုးထုတ်လိုက်လေသည်။

လက်ချောင်းစွမ်းအားသည် လေထုကို ခွင်း၍ ကျန်းလျိုထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ၊ လက်ချောင်းထိပ်တွင် ကြာပန်းစိမ်းပန်းတစ်ပွင့်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။ ၎င်းမှာ အပြည့်အဝ စွမ်းအင်စုဆောင်းထားစဉ်ကလောက် ရှင်းလင်းမှု မရှိသော်ငြားလည်း၊ လျင်မြန်နေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဝရဇိန်ဂါထာ"

ဝင်ရောက်လာသော တိုက်ခိုက်မှုကို မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်သူက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စွမ်းအင်များကို အပြင်သို့ ထုတ်လွှတ်နိုင်စွမ်းရှိခြင်းကို ကျန်းလျို အံ့အားသင့်သွားခဲ့သော်ငြားလည်း၊ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာလည်း လျင်မြန်လှပြီး ဝရဇိန်ဂါထာ ကျင့်စဉ်ကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်လေသည်။

အလျင်စလို ပစ်လွှတ်လိုက်ရသော ဤလက်ချောင်းစွမ်းအားမှာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား မလုံလောက်ခဲ့ဘဲ၊ ဝရဇိန်ဂါထာ ကြောင့် ၈၀ ရာခိုင်နှုန်း ထပ်မံ လျှော့ချခံလိုက်ရလေသည်။ ကျန်ရှိနေသော တိုက်ခိုက်မှုက ကျန်းလျို၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသောအခါ သူ့ကို အနည်းငယ် နာကျင်သွားစေခဲ့သော်ငြားလည်း၊ ဒဏ်ရာရရှိစေရန်အတွက်မူ မလုံလောက်ခဲ့ပေ။

တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက်၊ ကျန်းလျို၏ ဒေါသများလည်း ဆူပွက်လာခဲ့ကာ သစ်နက်တုတ်ကို မြှောက်၍ တောက်ကျိ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ျလိုက်၏။

ဘုန်း...

အသံနှင့်အတူ၊ ကျန်းလျို၏ မျက်လုံးထဲတွင် တောက်ကျိ၏ ဦးခေါင်းထက်ရှိ သွေးတန်းမှာ ချက်ချင်းပင် ကုန်ခန်းသွားလေသည်။

လဲကျသွားသော တောက်ကျိသည် မြေပြင်ပေါ်၌ မလှုပ်မယှက်ဖြစ်သွားပြီး၊ သေလုမျောပါး မေ့မြောခြင်း အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားလေတော့သည်။

သတိပေးချက် - အတွေ့အကြုံမှတ် ၃၂၅ မှတ် ရရှိပါသည်။ ကြေးပြား ၈၀ ပြား ရရှိပါသည်။

သတိပေးချက် - အဆင့် ၁ ဆင့် မြင့်တက်သွားပါသည်။ လက်ရှိအဆင့် ၆။

***