အခန်း (၂၅-၂၆)

အပိုင်း(၂၅)

သစ်နက်တုတ်၏ ရိုက်နှက်မှုကြောင့် တောက်ကျိ သတိလစ်မေ့မြောသွားပြီး သတိပေးချက်များ ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ၊ လန်းဆန်းသော စီးဆင်းမှုတစ်ခုက ကျန်လျု၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ ၎င်းက ဒဏ်ရာများအားလုံးကို ချက်ချင်း သက်သာပျောက်ကင်းသွားစေပြီး စွမ်းအင်များကို ပြန်လည်ပြည့်ဝလာစေသဖြင့် သူ့ကို အပြည့်အဝ လန်းဆန်းတက်ကြွသွားစေလေသည်။

တောက်ကျိကို အနိုင်ယူလိုက်နိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ ကျန်းလျိုသည် အနီးသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲလှန်လိုက်ကာ၊ သူ၏အောက်တွင် ဖိမိနေသော ကြေးပြားတွဲကို မည်သည့် အားနာမှုမျှမရှိဘဲ သိမ်းယူလိုက်လေသည်။

ထို့အပြင် သစ်သားနီ လက်စွပ်တစ်ကွင်းလည်း ရှိနေလေသည်။

"လက်နက်ကိရိယာ ကျလာပြီဟေ့"

အနီရောင် လက်စွပ်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ကျန်းလျို ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားပြီး ၎င်းကို ကောက်ယူ၍ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ၊ လက်စွပ်၏ ဂုဏ်သတ္တိများက သူ၏ မျက်စိကို ဖမ်းစားသွားလေသည်။ …

သစ်နီ လက်စွပ် (အရည်အသွေးမြင့်) - လိုအပ်ချက် အဆင့် ၅၊ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား +၂၀၊ အလိုအလျောက် စွမ်းရည် - အားပြည့် တိုက်ခိုက်မှု (တိုက်ပွဲမှ ထွက်ခွာပြီး စက္ကန့် ၃၀၀ အကြာတွင် ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်မှု၏ ထိခိုက်ပျက်စီးမှုကို နှစ်ဆ တိုးစေသည်)၊ ကြံ့ခိုင်မှု ၉/၁၀ ။

"ပစ္စည်းကောင်းပဲ"

သစ်နီ လက်စွပ်၏ အချက်အလက်များကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ကျန်းလျို၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားလေသည်။

အရည်အသွေးမြင့် လက်နက်ကိရိယာဆိုသည့် နာမည်နှင့် တကယ်ကို ထိုက်တန်သည်။ ထိုတိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား တိုးလာမှုက သူ၏ အဓိက လက်နက်ဖြစ်သော သစ်နက်တုတ်ကိုတောင် မှီလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလော။

"ကျန်းလျို... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ထောင့်ချိုးအနေအထားကြောင့်၊ ကောင်းယန်သည် ကျန်းလျိုက သူ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ တောက်ကျိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေနေပုံကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ဒီအတိုင်း စစ်ဆေးကြည့်နေတာပါ"

ကျန်းလျိုက ပြောလိုက်ပြီး၊ ကြေးပြားများကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ သစ်နီ လက်စွပ်ကို သူ၏ လက်ချောင်းတွင် တိုက်ရိုက် စွပ်လိုက်ပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။

...

ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်…

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ညယံ၌ ကြေးစည်နှင့် စည်တော်သံတို့သည် အလွန်ပင် ပီပြင်ပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

သူဌေးကျန်း ၏ အိမ်တော်ထဲတွင် အစေခံတစ်ဦးသည် အိမ်တော်ကြီးတစ်ခုလုံး မီးတောက်မီးလျှံများအကြား ဝါးမျိုခံရတော့မည့်အရေးကို ကြည့်ရင်း အသံကုန်ဟစ်အော်လိုက်လေသည်။

"မီးဟေ့... မီးလောင်နေပြီဟေ့..."

ဆူညံသံများကြောင့် လန့်နိုးလာကြသော ကျင်းဆန်းရွာ မှ ရွာသူရွာသားများသည် သူဌေးကျန်း ၏ အိမ်တော်ကြီး မီးဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေသည်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ လူအများအပြားမှာ အိပ်ရာမှထကာ အဝတ်အစားများ ကမန်းကတန်း လဲလှယ်ကြသော်လည်း၊ တကယ်တမ်း စေတနာပါပါဖြင့် သွားရောက်ကူညီလိုသူ အရေအတွက်မှာ လက်ချိုးရေတွက်၍ ရလောက်အောင်ပင် နည်းပါးလှပေသည်။

အချို့သောသူများ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းသာအားရဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များကိုပင် တွေ့မြင်နိုင်သေးသည်။

ရိုးသားပွင့်လင်းသော သဘာဝရှိသည့် ကျေးလက်တောသူတောင်သားတို့သည် ရိုးရှင်းသော မူဝါဒတစ်ခုကိုသာ လက်ကိုင်ထားကြ၏။ ၎င်းမှာ 'မင်းငါ့ကို ကောင်းရင် ငါမင်းကို ကောင်းမယ်၊ မင်းငါ့ကို မကောင်းရင်တော့ ငါ့ဆီက ကောင်းတာတွေ လာမမျှော်လင့်နဲ့' ဟူ၍ပင် ဖြစ်သည်။

သူဌေးကျန်း သည် ဓနဥစ္စာ ကြွယ်ဝချမ်းသာသော်ငြားလည်း၊ ကျင်းဆန်းရွာ တွင် သူ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းမှာ သိပ်မကောင်းလှချေ။ သူ၏ ဇနီးသည်ကသာ ပြီးခဲ့သော နှစ်များတစ်လျှောက် အိမ်နီးချင်းများနှင့် ဆက်ဆံရေးပြေလည်အောင် ထိန်းသိမ်းပေးထားခြင်း မရှိခဲ့လျှင်၊ ယခုလာရောက်ကူညီနေသော လူတစ်စုပင် ရောက်လာမည် မဟုတ်ပေ။

"အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ… အထဲကလူတွေ ဘေးကင်းကြရဲ့လား..."

လျင်မြန်စွာ ပြေးလာကြသော ရွာသားအချို့သည် ကြေးစည်တီးနေသော အစေခံအနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားကာ မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။

"သခင်မကြီးနဲ့ ဒုတိယသခင်မလေးတို့ကိုတော့ ကယ်ထုတ်လာနိုင်ခဲ့ပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သခင်ကြီးကတော့ ပျောက်နေတယ်ဗျာ၊ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ..."

အိမ်ထောင်ဦးစီးဖြစ်သော သူဌေးကျန်း မရှိခြင်းသည် ကျောရိုးတိုင်မကြီး ပြိုလဲသွားသည့်အလား ဖြစ်နေတော့သည်။

...

တောင်ကုန်းတစ်ခုထက်တွင်မူ… ကျန်းလျို နှင့် ကောင်းယန် တို့သည် တောင်ခါးပန်းသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီး နောက်သို့ ပြန်လည်လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မှောင်မိုက်နေသော ညယံတွင် သူဌေးကျန်း အိမ်တော်မှ မီးတောက်ကြီးကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နေရပေသည်။

သူဌေးကျန်း အိမ်မှ မီးတောက်များကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျို သည် နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ကာ ဘာမျှမပြောဘဲ နေလိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။

သူ ဤခေတ်ကာလဆီသို့ အချိန်ခရီးသွားကာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ လဝက်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း၊ လူသတ်မှုနှင့် မီးရှို့မှုများကို ကြုံတွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များသည် တရားဥပဒေစိုးမိုးသော ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် တွေးတောကြည့်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်သော အရာများ ဖြစ်ပေသည်။

သူကိုယ်တိုင်က ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာလား၊ သို့တည်းမဟုတ် ဤခေတ်ကြီးကပင် အပြစ်တင်စရာ ဖြစ်နေသလား။

"ကျန်းလျို... ဟို တောက်ကျိ ဆိုတဲ့ ဘုန်းကြီးကို ဒီတိုင်းလွှတ်ပေးလိုက်တာ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား..."

ကောင်းယန် သည် သူဌေးကျန်း အိမ်တော်ဘက်မှ မီးတောက်များကို လှမ်းကြည့်ရင်း၊ သူတို့ အသက်ချမ်းသာပေးခဲ့သော သတိလစ်နေသည့် တောက်ကျိ ကို သတိရသွားကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

လူသတ်ခြင်းနှင့် မီးရှို့ခြင်းဆိုသည်မှာ သာမန်ကိစ္စရပ်များ မဟုတ်ချေ။ ထို့ပြင် တောက်ကျိ ဟုခေါ်သော ဘုန်းကြီးသည် တစ်ဦးတည်းသော မျက်မြင်သက်သေ ဖြစ်သည်။ ယုတ္တိကျကျ စဉ်းစားကြည့်လျှင်၊ ထိုမျက်မြင်သက်သေကို သတ်ဖြတ်ကာ နှုတ်ပိတ်ပစ်သင့်ပေသည်။

"သူဌေးကျန်း လို သေသင့်သေထိုက်တဲ့ လူတွေကိုတော့ သတ်ရမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ တောက်ကျိ က ငါ့အပေါ်မှာ ဘာအငြိုးအာဃာတမှ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ အရင်လုပ်ရပ်တွေကလည်း သူဌေးကျန်း ဆီက ကျေးဇူးတချို့ ခံစားထားရလို့ လုပ်ပေးတာ သက်သက်ပဲလေ၊ ငါက လူတစ်ယောက်ကို နှုတ်ပိတ်ချင်ရုံ သက်သက်နဲ့ လိုက်သတ်နေမယ်ဆိုရင် လောဘတက်ပြီး လူသတ်ဖို့ ဝန်မလေးတဲ့ သူဌေးကျန်း နဲ့ ငါက ဘာကွာတော့မှာလဲ..."

ကျန်းလျို သည် ခေါင်းရမ်းလိုက်ရင်း လူသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် အခြေခံစောင့်ထိန်းရမည့် စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိရမည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်ကာ လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘုန်းကြီး တောက်ကျိ သတိရလာတဲ့အခါ အစိုးရရုံးတော်ကိုသွားပြီး နင့်ကို တိုင်ကြားပစ်မှာ မကြောက်ဘူးလား၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့အတွက်ရော၊ ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် အတွက်ပါ အသေးအဖွဲ ပြဿနာလေး ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

"ငါနားလည်ထားသလောက်ကတော့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေရဲ့ မူဝါဒဆိုတာက အလွတ်ပေးလိုက်ရတာထက် အပြတ်ရှင်းပစ်ဖို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ လူကောင်းတွေရဲ့ မူဝါဒကတော့ မှားယွင်းပြီး သတ်မိတာထက် အလွတ်ပေးလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းတယ် ဆိုတာပဲလေ..."

ကျန်းလျို သည် အများကြီး ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ စောင့်ထိန်းရမည့် အခြေခံ စည်းမျဉ်းကိုသာ ရိုးသားပွင့်လင်းစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

ကြီးမြတ်လှသော ကျေးဇူးရှင်ကြီးတစ်ဦး သို့မဟုတ် ကိုယ်ကျင့်တရား စံပြပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသော်ငြားလည်း၊ ကျန်းလျို သည် အသက်အန္တရာယ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရမ်းကားသတ်ဖြတ်တတ်သည့် လူကြမ်းကြီးတစ်ယောက်တော့ မဖြစ်ချင်ခဲ့ပေ။

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ ကျန်းလျို က ဆက်၍…

"နောက်ပြီး တောက်ကျိ က အရူးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလို့ ငါယုံကြည်တယ်၊ သူ ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို သူသိမှာပါ..."

ပြင်းပြင်းထန်ထန် အရိုက်ခံရစဉ်က ချက်ချင်းပင် အရှုံးပေးခဲ့ခြင်းကို ထောက်ရှုလျှင်၊ တောက်ကျိ သည် အခြေအနေကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက်နားလည်သူ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

အခြေအနေကို နားလည်သဘောပေါက်သူ ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ၊ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို ဖိတ်ခေါ်လိုမည် မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းပါပြီလေ... နင်ပြောတာလည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်၊ ငါလည်း သူရဲကောင်းမလေး တစ်ယောက်အနေနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင် မဖြစ်ချင်ပါဘူး..."

ကျန်းလျို က 'မှားယွင်းပြီး သတ်မိတာထက် အလွတ်ပေးလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းတယ်' ဟူသော လူကောင်းတို့၏ မူဝါဒကို ပြောဆိုသောအခါ၊ ကောင်းယန် လည်း သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောရင်း လှည့်ကာ တောင်ပေါ်သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်မှာ ညသန်းခေါင်ကျော် အချိန်ဖြစ်ပြီး တောင်တက်လမ်းမှာလည်း မှောင်မိုက်နေလေသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကောင်းယန် တစ်ယောက် ခြေချော်သွားပြီး လန့်အော်သံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

"နင် အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ခြေထောက်ခေါက်သွားသော ကောင်းယန် ကို မြင်လျှင် ကျန်းလျို သည် အလျင်အမြန် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ငါ ဆက်မလျှောက်နိုင်တော့ဘူး၊ ငါ့ခြေထောက် အရမ်းနာနေပြီ၊ နင်... နင် ငါ့ကို ကုန်းပိုးပြီး ခေါ်သွားရတော့မယ်..."

အမှောင်ထဲတွင် ကောင်းယန် ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မမြင်ရသော်လည်း၊ သူမ၏ တိုးလျလျအသံလေးကိုသာ ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ကောင်းပါပြီလေ..."

သိပ်ပြီး စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ကျန်းလျို သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ နောက်သို့လှည့်၍ ကောင်းယန် ကို သူ၏ ကျောပြင်ထက်၌ မှီတွယ်စေလိုက်သည်။

ကျန်းလျို၏ ဇာတ်ကောင်အဆင့်သည် အဆင့် ၆ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်၊ ခွန်အားနှင့် ခံနိုင်ရည်ပိုင်းတွင် သာမန်လူများထက် အများကြီး သာလွန်နေပြီ ဖြစ်ရာ ကောင်းယန် ကို ကုန်းပိုးထားရသည်မှာ လေးလံသည်ဟု မခံစားရပေ။ တောင်တက်လမ်းမှာ ကြမ်းတမ်းသော်ငြားလည်း၊ ကျန်းလျို ၏ ခြေလှမ်းများကတော့ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

ကောင်းယန် သည် ကျန်းလျို ၏ ကျောပြင်ထက်တွင် မှီတွယ်လျက်၊ သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်က သူ၏ လည်ပင်းကို ရစ်သိုင်းထား၏။ ပါးပြင်လေးက သူ၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ဖွဖွလေး အပ်ထားရင်း အလွန်ပင် လုံခြုံနွေးထွေးမှုကို ခံစားနေရလေသည်။

သို့သော်လည်း… ကျန်းလျို ၏ အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေသော လှုပ်ရှားမှုများကို ခံစားမိသောအခါ ကောင်းယန်သည် အမှောင်ထဲတွင် နှုတ်ခမ်းလေးကို တွန့်ကွေးလိုက်ရင်း…

"ဟေ့... နင် အရင်က တခြားမိန်းကလေးတွေကို မကုန်းပိုးဖူးဘူးမလား…"

"အဲ... အဲဒါ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက အရင်က တခြားမိန်းကလေးတွေကို ခဏခဏ ဖက်ဖူး၊ ပွေ့ဖူးပါတယ်..."

ကျန်းလျို၏ ကျောပြင်ကို မှီထားရင်း၊ ကောင်းယန် သည် သူ၏ စကားများမှာ လေလုံးထွားနေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိလေသည်။

"နင်ကရော ဘယ်လိုလဲ၊ အရင်က တခြားယောကျ်ားလေးတွေ ကုန်းပိုးတာ ခဏခဏ ခံဖူးလား..."

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ ကျန်းလျို သည် ခုခံရာမှ တိုက်စစ်ဆင်သည့် အနေအထားသို့ ပြောင်းလဲကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း... ငါ့ငယ်ငယ်တုန်းက ကုန်းပိုးဖူးတဲ့ ငါ့အဖေကလွဲရင် နင်က ပထမဆုံးပဲ..."

ကျန်းလျို ၏ လည်ပင်းကို အနည်းငယ် ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်လိုက်ရင်း၊ ကောင်းယန် ၏ အသံလေးမှာ ခြင်တစ်ကောင် အော်သံမျှသာ တိုးညှင်းနေလေတော့သည်။

***

အပိုင်း(၂၆)

လူငယ်လေးနှင့် မိန်းမငယ်လေးတို့ နှစ်ဦးစလုံး ထပ်မံ၍ စကားမဆိုကြတော့ချေ။ တိတ်ဆိတ်နေသော ညယံတွင်၊ တောင်တက်လမ်းပေါ်ရှိ ကျောက်စရစ်ခဲများနှင့် ပွတ်တိုက်မိနေသော ကျန်းလျို ၏ ခြေသံများကိုသာ ကြားနေရပြီး၊ အမှောင်ထုထဲရှိ လေထုမှာ ရင်ခုန်ကြည်နူးဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။

ကျန်းလျို ၏ ကျောပြင်ထက်တွင် မှီတွယ်ထားသော မိန်းမငယ်လေးမှာ သူမ၏ ရင်ခုန်သံများ ပို၍ ကျယ်လောင်လာသကဲ့သို့ ခံစားနေရလေသည်။

"ဒါနဲ့ နောက်ရက်ပိုင်းလောက် ဆိုရင် နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ရှိတယ်နော်၊ ကတိမတည်ရင် ဒီသူရဲကောင်းမလေးက နင့်ကျောင်းတော်ကြီးကို ဖြိုချပစ်မှာနော်..."

ကောင်းယန် က ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါက ဘုန်းကြီးဝတ်ဖို့ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားဖူးပါဘူး၊ ငါက နင့်ကို လက်ထပ်ပြီး ကလေးလေးတွေ အများကြီး ယူချင်သေးတာ၊ ဟုတ်တယ်... ဘောလုံးအသင်း တစ်သင်းစာလောက် ရအောင် ယူကြမယ်လေ၊ အဲဒီလိုပဲ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာပေါ့..."

ကျန်းလျို က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘောလုံးအသင်း... အဲဒါက ဘာကြီးလဲ..."

...

မှောင်မိုက်နေသော ညယံတွင် ကောင်းယန်သည် ကျန်းလျို၏ ကျောထက်၌ လိုက်ပါရင်း စကားပြောရင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြရာ၊ သူတို့ နှစ်ဦး တစ်ဦးအပေါ်တစ်ဦး ထားရှိသော ခံစားချက်များမှာ လျင်မြန်စွာ နွေးထွေးလာခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း... ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် ၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ ကျန်းလျို၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

ထိုရင်းနှီးနေသော အသံမှာ နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း ၏ အသံပင် ဖြစ်သည်။

"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ..."

ညသန်းခေါင်ယံ ကျောင်းတော်ထဲမှ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့်၊ ကောင်းယန် လည်း တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီဆိုသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမသည် ဒုတိယအကြိမ်ပင် စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ကျန်းလျို ၏ ကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ကာ ရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားလေသည်။

ကောင်းယန် ၏ သွက်လက်ဖျတ်လတ်သော လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရင်း၊ ကျန်းလျို ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

သူမ၏ ခြေထောက်ဒဏ်ရာက ပျောက်သွားပြီလော၊ သို့တည်းမဟုတ် အစကတည်းက သူ့ကို လှည့်စားနေခဲ့တာများလော။

သို့သော် ယခုအချိန်မှာ ထိုအရာများကို စဉ်းစားနေရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။ ကျန်းလျိုလည်း ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ သတိကြီးစွာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးသွားလိုက်သည်။

မီးတုတ်အနည်းငယ်သည် ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် ၏ ပင်မခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်ရှိ ရင်ပြင်ငယ်လေးကို လင်းထိန်နေစေသည်။ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဖာမင် သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး သူ၏ အသက်မှာ ချည်မျှင်လေး တစ်မျှင်လို တန်းလန်းဖြစ်နေရှာသည်။

နောင်တော် ရွှမ်မင် နှင့် နောင်တော် ရွှမ်ဝူ တို့နှစ်ပါးစလုံးမှာလည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် အရိုက်ခံထားရပြီး၊ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ရောင်ရမ်းကာ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများ ရနေလေသည်။

နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း ၏ အခြေအနေမှာ အဆိုးရွားဆုံး ဖြစ်နေကာ၊ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး ညာဘက်လက်မောင်းမှာမူ သွေးအိုင်ထဲတွင် ပြတ်တောက်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ရင်ပြင်ထဲတွင် သံမဏိဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်ခန့်မှာ ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်သော အသွင်အပြင် ရှိနေကြ၏။ သူတို့သည် လူကောင်းများ မဟုတ်ကြောင်း မြင်ရုံဖြင့် သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

ထိုလူများအနက် အချို့မှာ ဒဏ်ရာအသီးသီး ရရှိထားကြပြီး၊ နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း နှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ငှက်မွေးယပ်တောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ၊ ကျောင်းတော်သား ပညာရှိတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည်လည်း ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေလေသည်။ သိသာထင်ရှားစွာပင်၊ ဤအမျိုးသားသည် ဤလူယုတ်မာများ၏ ခေါင်းဆောင်ပင် ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ ဝက်ဝံနက်ခံတပ်က လူတွေကို သတ်ပြီး ဘယ်သူမှ လွတ်လွတ်လပ်လပ် အသက်မရှင်စေရဘူး..."

ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကျောင်းတော်သားက သူ၏ ငှက်မွေးယပ်တောင်ကို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ဟန်ဆောင်ကာ ယပ်ခပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် ကျောင်းတော်သားက သူ၏ ယပ်တောင်ဖြင့် ကန့်လန့်ဖြတ် ခုတ်ပိုင်းသည့် ဟန်အမူအရာ လုပ်ပြလိုက်ရင်း...

"ဟို ကိုရင်လေး ကျန်းလျိုက တောင်အောက်ကို စောစောစီးစီး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားပြီဆိုတော့၊ ဒီကတုံးကောင်တွေကိုပဲ အတိုးအနေနဲ့ သတ်မှတ်ပြီး... အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်လိုက်ကြစမ်း..."

ဟု အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း..."

ကျန်းလျို သည် ထိုလူများကို အနိုင်ယူနိုင်မည်လား၊ မယူနိုင်ဘူးလား ဆိုသည်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ၊ ကျင်းဆန်းကျောင်းတော်မှ လူများ သတ်ဖြတ်ခံရတော့မည့်အရေးကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်ကာ ရှေးဟောင်း သစ်နက်တုတ် ကို ကိုင်ဆောင်၍ ခုန်ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျောင်းတော်သားဝတ်စုံနှင့် လူ၏ စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက်၊ ကျန်းလျို ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်မှာ- ဤလူများသည် ယခင်က သူဌေးကျန်း ငှားရမ်းထားခဲ့သော ဓားပြများ ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယခုအခါ လက်စားချေရန် ရောက်ရှိလာခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

"လျိုအာ... မင်း..."

ပြတ်ထွက်သွားသော လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း၊ နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း သည် ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာသော ကျန်းလျို ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲ သွားခဲ့သည်။

ကျန်းလျို သည် ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ယခုလို အရေးကြီးသည့် အချိန်ကျမှ သူက ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

"မင်းက သတ္တိရှိတဲ့ လူငယ်လေးပဲ..."

ကျန်းလျို ကို ကြည့်ရင်း၊ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ထိုကျောင်းတော်သားသည် သူ၏ လက်ထဲမှ ငှက်မွေးယပ်တောင်ကို ညင်သာစွာ ယပ်ခတ်လိုက်ကာ၊ သိမ်မွေ့ဟန်ဆောင်နေလေသည်။ သူက သူ၏ အဆင့်အတန်းကို ပြသရန် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုချင်နေသေးသည်။

သို့သော်လည်း စကားပြော၍ပင် မဆုံးသေးခင်မှာ သူ၏ မျက်နှာက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွား အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"တယ်... ရဲတင်းလှချည်လား..."

တိုက်ပွဲစတင်ပြီ ဆိုသည်နှင့် တုံ့ဆိုင်းနေ၍ မရတော့ချေ။ အထူးသဖြင့် ယခုလို လူနည်းစုဖြစ်နေချိန်တွင် ပို၍ပင် အရေးကြီးပေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းလျိုသည် ကျောင်းတော်သား ပြောလာမည့် စကားလုံးများကို လျစ်လျူရှုလိုက်ကာ၊ သစ်နက်တုတ် ဖြင့် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိထားပြီးဖြစ်သော ဓားပြတစ်ဦးကို ဦးစွာပစ်မှတ်ထား၍ အစပျိုးတိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းလျို က တုတ်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ၊ ထိုဓားပြသည် သူ၏ သံမဏိဓားကို မြှောက်၍ ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ကျန်းလျို ၏ လက်ထဲရှိ သစ်နက်တုတ် သည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ရစ်ပတ်နေပြီး သံမဏိဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသကဲ့သို့ မာကြောနေလေသည်။

ခရက်...

တစ်ချက်တည်း ရိုက်ချလိုက်သည်နှင့်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာပင် ဓားပြ၏ သံမဏိဓားမှာ အက်ကွဲသံနှင့်အတူ ကျိုးပဲ့သွားတော့သည်။

ထို့နောက် တုတ်သည် ဓားပြ၏ ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားရာ၊ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သတိလစ်မေ့မြောကာ လဲကျသွားလေတော့သည်။

သစ်နီ လက်စွပ် ၏ အလိုအလျောက် စွမ်းရည် ကြောင့် ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်မှုတွင် ထိခိုက်ပျက်စီးမှုကို နှစ်ဆတိုးစေသောကြောင့်၊ သစ်နက်တုတ် ၏ ရိုက်ချက်သည် သံမဏိဓားကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ကြေမွသွားစေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အသိပေးချက် - အတွေ့အကြုံမှတ် ၃၂ မှတ်၊ ငွေကြွေစေ့ ခြောက်ပြား ရရှိပါသည်။

ဂိမ်းစနစ်ထံမှ အသိပေးချက်သည် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း၊ ဓားပြတစ်ဦးကို တစ်ချက်တည်းနှင့် သတိလစ်သွားအောင် ရိုက်ချနိုင်ခဲ့သော ကျန်းလျို သည် ယင်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။ သူ၏ သစ်နက်တုတ် သည် အခြားသော ဓားပြများဆီသို့ ထပ်မံ၍ ရမ်းခုတ်သွားလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်၊ ရဟန္တာလက်သီး ၏ စွမ်းရည်မှာ စက္ကန့် ၁၈၀ သာ ကြာရှည်ခံမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုစွမ်းရည် မရှိပါက သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား မှာ များစွာ လျော့ကျသွားမည် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ ထို့ကြောင့် တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားပြီးသည်နှင့်၊ ကျန်းလျို သည် အချိန်ကို ဖြုန်းတီးမနေတော့ချေ။

သို့သော်လည်း.... အနီးအနားရှိ ဓားပြများသည် ကျန်းလျို ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာပြီး သူတို့၏ အပေါင်းအပါတစ်ဦးကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သတိလစ်သွားအောင် လုပ်ပစ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ထိုမှတစ်ဆင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် သစ်နက်တုတ် ကြောင့် ကျိုးပဲ့သွားသော ဓားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ... အားလုံးမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ရှေ့ဆက်တိုးရန် တုံ့ဆိုင်းသွားကြကာ၊ အလျင်အမြန်ပင် နောက်ဆုတ်သွားကြလေတော့သည်။

ကျန်းလျို နှင့်အတူ အရှေ့နှင့်အနောက် သဘာဝကျကျ ရွေ့လျားနေသော ကောင်းယန် သည် ကျန်းလျို ၏ လှုပ်ရှားမှုကို စောင့်ကြည့်နေရင်း၊ ငန်းငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသွက်လက်သော ကိုယ်ဟန်ဖြင့် သူမ၏ သားရေကြာပွတ်ကို ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ဘုန်း...

အခြားဓားပြတစ်ဦး၏ လက်မောင်းကို တိကျစွာ ရိုက်မိသွားရာ၊ ပြင်းထန်သော အားကြောင့် သူ၏ လက်မောင်းမှာ ချက်ချင်း ကျိုးသွားကာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ဤဓားပြများသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကြပြီး၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဓားသွားပေါ်တွင် အသက်ရှင်နေထိုင်လာခဲ့ကြကာ သင့်တင့်သော သိုင်းပညာများ ရှိကြသော်ငြားလည်း၊ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြပြီ ဖြစ်ရာ၊ ကျန်းလျို နှင့် ကောင်းယန် တို့၏ ပြိုင်ဘက်များ မည်သို့လျှင် ဖြစ်နိုင်ပါတော့မည်နည်း။

ကောင်းယန် ၏ သိုင်းပညာမှာ အလွန်အဆင့်မြင့်နေပြီဖြစ်ရာ မိစ္ဆာ များကိုပင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ကျန်းလျို ကရော...။

သူသည် အဆင့် ၆ သာ ရှိသေးသော်ငြားလည်း၊ ရဟန္တာလက်သီး ၊ သစ်နီ လက်စွပ် နှင့် သစ်နက်တုတ် တို့၏ မြှင့်တင်ပေးမှုများကြောင့် သူ၏ ခွန်အားမှာ များစွာ ပိုမို ကြီးမားနေလေသည်။

ဤဓားပြများအတွက်တော့ ကျန်းလျို နှင့် ကောင်းယန် တို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ သူတို့ထက် သိသိသာသာ အဆင့်တစ်ဆင့် သာလွန်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

"လျိုအာ ရဲ့ သိုင်းပညာက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေပြီလား..."

ပြတ်တောက်နေသော လက်မောင်းဖြင့် ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း သည် အစပိုင်းက ခွန်အားမွေး၍ ကူညီပေးရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း၊ ရိုက်ချက်ကြောင့် ကြေမွသွားသည့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဓားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်အံ့သြသွားပြီး၊ ဤအရာသည် သူ၏ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ထက် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားလေတော့သည်။

***