အခန်း (၃၁-၃၂)

အပိုင်း(၃၁)

ကျန်းလျိုသည် ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် သို့ ပြန်လျှောက်လာရင်း၊ သိုလှောင်အိတ် နေရာ ထဲသို့ ဖိနပ်များကို အကြိမ်ကြိမ် အသွင်းအထုတ် လုပ်ကာ သူ့ဘာသာ အလွန်အမင်း သဘောကျ ပျော်ရွှင်နေလေသည်။

ဘေးလူများအမြင်တွင်မူ သူ လက်ကို မြှောက်လိုက်ရုံဖြင့် ဖိနပ်တစ်ရန်က သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး၊ နောက်တစ်ကြိမ် မြှောက်လိုက်သောအခါ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ မှော်ဆန်လှပေသည်။

ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ၊ ကျန်းလျို သည် လူအားလုံးအတွက် ညစာချက်ပြုတ်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း သူ မဝင်ရသေးခင်မှာပင် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဆူညံသံများနှင့်အတူ ချောင်းဆိုးသံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ၊ နောင်တော် ရွှမ်မင် တစ်ယောက် အလုပ်များနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး၊ ဟင်းချက်ရန် မီးမွှေးနေရသဖြင့် သူ၏ ပြည့်ဖြိုးသော မျက်နှာကြီးမှာ အနည်းငယ် မည်းညစ်နေလေသည်။

သို့သော် သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများက အတော်လေး အချိုးမကျ ကိုးရိုးကားယား နိုင်လှပေသည်။

"နောင်တော် ရွှမ်မင်... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

နောင်တော် ရွှမ်မင် ၏ ပုံပန်းသွင်ပြင်ကို မြင်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသော ကျန်းလျို က မေးလိုက်သည်။

"လျိုအာ... မင်းက မနက်ဖြန် နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ကို တက်ရောက်ဖို့ ချန်အန်းမြို့တော် ကို သွားရတော့မယ်လေ၊ မျှော်လင့်မထားတာ တစ်ခုခု မဖြစ်ခဲ့ရင် မင်း ပြန်လာဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါကြောင့် ငါက ဟင်းချက်တာကို သင်ထားရတော့မယ် မဟုတ်လား၊ ရွှမ်ခုန်း ကလည်း လက်တစ်ဖက် ပြတ်သွားပြီ၊ ရွှမ်ဝူ ကလည်း ပွဲတွေလုပ်ဖို့ တောင်အောက်ကို ခဏခဏ ဆင်းရတယ်ဆိုတော့... ဟင်းချက်ရမယ့် တာဝန်က သဘာဝကျကျပဲ ငါ့ခေါင်းပေါ် ကျလာတော့မှာပေါ့..."

နောင်တော် ရွှမ်မင် က သူ၏ မျက်နှာကို သုတ်ရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ ရွှမ်မင် ၏ စကားများကြောင့် ကျန်းလျို မှာ ဆွံ့အ နားမလည်ဖြစ်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် မနက်ဖြန် နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ သို့ တက်ရောက်ခြင်းသည် ကျန်းလျို အတွက် အမည်ခံ သက်သက်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ထင်းလင်းနိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မထင်းလင်းနိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ သူသည် ဘုန်းကြီး ဆက်ဝတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဟင်းချက်သည့် တာဝန်ကို လွှဲပြောင်းယူရမည် ဖြစ်ပြီး၊ နောင်တော် ရွှမ်မင် သည် ထိုတာဝန်အတွက် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်ပုံရပေသည်။

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျန်းလျို က...

"ကျွန်တော် တောင်ပေါ်ကနေ ထွက်သွားရတော့မှာဆိုတော့... လူအားလုံးအတွက် နောက်ဆုံး ညစာလေး တစ်နပ်လောက် ချက်ပေးပါရစေ..."

"မလိုပါဘူး လျိုအာရာ... မင်းက ငါတို့အတွက် ချက်ပြုတ်ပေးလာတာ ကြာပြီပဲ၊ ဒီနေ့တော့ ငါပဲ မင်းအတွက် ချက်ပေးပါရစေ၊ ရှင်းရှင်းလေးပဲ ပြောမယ်နော်... ငါ့ရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာကို လှောင်ပြောင်ဖို့တော့ ခွင့်မပြုဘူး..."

"လုံးဝ မလှောင်ပါဘူးဗျာ..."

...

ညစာမှာ မျိုချရန် အတော်လေး ခက်ခဲလှပေသည်။ ထမင်းမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ကျက်ပြီး၊ ဟင်းများမှာလည်း ငန်လွန်း၊ ပေါ့လွန်း သို့မဟုတ်ပါကလည်း တူးနေလေသည်။

သို့တိုင်အောင်... ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် ၏ ဤနောက်ဆုံး ညစာစားပွဲကို အားလုံးက တိတ်ဆိတ်စွာပင် စားသုံးခဲ့ကြပြီး လေထုမှာလည်း အနည်းငယ် လေးနက်တည်ငြိမ်နေလေသည်။

သူတို့သည် တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ကျက်သော ထမင်းများကိုပင် ထမင်းတစ်စေ့မကျန် ကုန်စင်အောင် ဂရုတစိုက် စားသုံးခဲ့ကြလေသည်။

ညစာစားပြီးနောက် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဖာမင်က..

"လျိုအာ... အရင်ကတော့ မင်း တောင်အောက်ဆင်းတဲ့အခါ ရွှမ်ခုန်းကို အဖော်လိုက်သွားခိုင်းမလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဒဏ်ရာရထားတယ်ဆိုတော့ မင်းရဲ့ နောင်တော် ရွှမ်ဝူ ကိုပဲ အဖော်လိုက်သွားခိုင်းလိုက်မယ်..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နောင်တော် ရွှမ်ဝူ ..."

ကျန်းလျို က ရွှမ်ဝူ ကို ရိုးသားစွာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

"ငါတို့ကြားမှာ အဲဒီလောက် အတည်ကြီး ဖြစ်နေဖို့ မလိုပါဘူး လျိုအာရာ... ဖိအားတွေ သိပ်မထားပါနဲ့၊ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ဆိုတာက ကံကြမ္မာနဲ့ ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲလေ၊ လူတွေရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ လွှမ်းမိုးလို့ရတဲ့ အရာမျိုးမှ မဟုတ်တာ၊ မနက်ဖြန် ပွဲသွားကြည့်တယ်လို့ပဲ သဘောထားပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေးပဲ နေပါ..."

နောင်တော် ရွှမ်ဝူ က ကျေးဇူးတင်စကားကို ဂရုမစိုက်သလို လက်ကာပြရင်း နှစ်သိမ့်စကား ဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော်ရဲ့ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ဆိုတာ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းအတွက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ပွဲတော်ကြီးပဲ၊ မိုင်တစ်ရာအတွင်းမှာရှိတဲ့ ကျောင်းတော်တွေက လူအများအပြားကို တက်ရောက်ဖို့ ခေါ်ဆောင်လာကြမှာဆိုတော့ တော်တော်လေးကို စည်ကားမှာ၊ ငါ တက်ရောက်ခဲ့တုန်းကဆိုရင်..."

နောင်တော် ရွှမ်မင် က သူ ပွဲတက်ရောက်ခဲ့စဉ်က နေ့ရက်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေပုံဖြင့် မျက်နှာပေါ်တွင် လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စကားပြောတာ တော်ကြတော့... လျိုအာ... ဒီည မင်း စောစော အနားယူသင့်တယ်၊ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် က ဒီကနေ မိုင်နှစ်ဆယ်ကျော် ဝေးတယ်၊ မနက်ဖြန် ငါတို့ စောစောထရမယ်..."

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဖာမင် က နောင်တော် ရွှမ်မင်၏ စကားကို ဖြတ်ပြောကာ ကျန်းလျို ကို သတိပေးလိုက်သည်။

နောင်တော် ရွှမ်မင် သည် နောက်ဆုံးကျန်နေသော ပန်းကန်များကို ဆေးကြောသန့်စင်လိုက်ပြီးနောက်၊ ကောင်းကင်ယံ မှောင်မိုက်လာချိန်တွင် ကျန်းလျိုလည်း သူ၏ ကျောင်းဆောင် သို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

လိုအပ်မည့် ပစ္စည်းများကို အကြမ်းဖျင်း သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သိုလှောင်အိတ် နေရာ ထဲသို့ ထည့်သွင်းထားလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ကျန်းလျိုသည် ခုတင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လှဲလျောင်းရင်း မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည့် နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ အကြောင်းကို စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေမိလေတော့သည်။

မနက်ဖြန် ပြီးသည်နှင့် သူသည် ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် မှ ထွက်ခွာရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍၊ သူသည် မိစ္ဆာ များကို အနိုင်ယူကာ အဆင့်တက် ရန် ကြိုးစားရင်း မိမိကိုယ်မိမိ ရပ်တည်ရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ... ကောင်းယန် သည် သူ့ကို စောင့်မျှော်နေဆဲပင် မဟုတ်ပါလော။

အတွေးပေါင်းစုံ ယောက်ယက်ခတ်နေရင်းနှင့်ပင်၊ သူ၏ အသိစိတ်များမှာ အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း လွင့်မျောသွားလေတော့သည်။

...

ကျန်းလျို သည် နောက်ကျောတွင် အထုပ်ငယ်လေးတစ်ခုကို လွယ်ထားရင်း၊ သူ၏ နောင်တော် ရွှမ်ဝူ နှင့်အတူ ချန်အန်းမြို့တော် ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ကြလေသည်။

သူ့တွင် ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းရန် သိုလှောင်အိတ် နေရာ ရှိသော်ငြားလည်း၊ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဖာမင် ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သော အထုပ်ကို နောင်တော် ရွှမ်ဝူ ၏ ရှေ့တွင် ထိုအထဲသို့ ထည့်သွင်းမည့် အရိပ်အယောင် မပြခဲ့ချေ။ သို့မဟုတ်ပါက 'လက်စွပ်အတွင်းက စကြာဝဠာ' မှော်ပညာနှင့် ဆင်တူသော ဤစွမ်းအားကို ရှင်းပြရန် အတော်လေး ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ သည် ဘုန်းကြီးများအတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်ပြီး အလွန် အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသော အဆင့်တစ်ဆင့် ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းလျို ၏ အမြင်အရ၊ လောကရှိ ဘုန်းကြီးများအားလုံးသည် ကျောင်းသားများနှင့် တူမည်ဆိုလျှင်၊ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ သည် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲ၏ အရေးပါမှုနှင့် ဆင်တူပေသည်။

မည်သည့် ဘုန်းကြီးကမျှ ဤခမ်းနားကြီးကျယ်သော ပွဲတော်ကြီးကို လက်လွတ်ခံမည် မဟုတ်သလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းလျို သည် ဘုန်းကြီး ဆက်ဝတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိတော့သော်ငြားလည်း၊ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ သို့ တက်ရောက်ရမည် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် မှ ဘုန်းကြီးများနှင့် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ကို သူ မည်သို့ ရှင်းပြနိုင်မည်နည်း။

၎င်းမှာ စာမေးပွဲကျပြီးနောက် အလုပ်လုပ်ရန် အစီအစဉ်ရှိကာ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် မရနိုင်မှန်း သိနေသည့်တိုင်၊ စာမေးပွဲကို ဝင်ရောက်ဖြေဆိုမည့် အမှတ်မကောင်းသော ကျောင်းသားတစ်ယောက်နှင့် တူနေပေသည်။

မည်သည့် ကျောင်းတော်ကမဆို နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ကို ကျင်းပနိုင်သည် မဟုတ်ချေ။ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော်သည် ထန် မင်းဆက်အတွင်း ကျောင်းတော်ပေါင်း ထောင်ချီ၏ အကြီးအကဲဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ သဘာဝကျကျပင် ပွဲတော်အတွက် အစည်ကားဆုံးသော နေရာ ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

ချန်အန်းမြို့တော် ၏ မိုင်တစ်ရာအတွင်းရှိ ကျောင်းတော်အားလုံးသည် အရည်အချင်းပြည့်မီသော ကိုရင်လေး များ ရှိပါက၊ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ အတွက် စာမေးပွဲဌာန အဖြစ် မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် သို့ စေလွှတ်ကြရပေသည်။

ကျန်းလျို၏ အမြင်တွင် ဤအရာသည် ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲကို ဒေသအလိုက် ခွဲခြားသတ်မှတ်ခြင်းနှင့် ဆင်တူနေပေသည်။

ယနေ့သည် နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ နေ့ဖြစ်သောကြောင့်၊ ကျန်းလျို နှင့် နောင်တော် ရွှမ်ဝူတို့ ချန်အန်းမြို့တော် သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသော အခြေအနေကို မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

လမ်းပေါ်တွင်၊ ခေါင်းတုံးနှင့်ဖြစ်သော်လည်း နံ့သာတိုင်အမာရွတ် တစ်ခုမျှ မရှိသေးသော ဘုန်းကြီးပျို များစွာကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး၊ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ အတွက် ရောက်ရှိလာကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ဘုန်းကြီးပျိုများကို အများအားဖြင့် သူတို့၏ ကျောင်းတော်များမှ အသက်ကြီးသော ဘုန်းကြီးများ သို့မဟုတ် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်များက အဖော်ပြုပေးလေ့ရှိကြသည်။

ကြမ်းတမ်းသော လျှော်ချည်သင်္ကန်းများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နံ့သာတိုင်အမာရွတ် တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခု ပါရှိကာ၊ သိသိသာသာပင် ဗုဒ္ဓဘာသာ ယုံကြည်မှု အားနည်းသော ဘုန်းကြီးအချို့သည် ပိန်ချုံးပြီး မျက်နှာဖြူရော်နေသော လူငယ်သုံးလေးယောက် ခြံရံကာ ပင်ပန်းကြီးစွာ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်ကို မြင်တွေ့ရလေသည်။

ပိုးသားသင်္ကန်းများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တည်ငြိမ်သော အမူအရာရှိကာ နက်ရှိုင်းသော ဗုဒ္ဓဘာသာ ရေစက်ကို ညွှန်ပြသည့် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် လေးခု သို့မဟုတ် ငါးခု ပါရှိသော အခြားဘုန်းကြီးများမှာမူ၊ ခွန်အားကြီးသော မြင်းများပေါ်တွင် စီးနင်းလိုက်ပါလာကြကာ ဘုန်းကြီးပျို များစွာ ခြံရံလျက် ရှိနေကြလေသည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဤဘုန်းကြီးများကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျို သည် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

အခြား ကျောင်းတော်များတွင် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ... ဘုန်းကြီးပျို အနည်းငယ်တော့ ရှိကြသော်လည်း၊ ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် တွင်မူ ကျန်းလျို တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိလေသည်။

ဤအချက်က ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် တွင် ဘုန်းကြီးအရေအတွက် ကျဆင်းလာနေပြီး၊ နံ့သာတိုင် မီးခိုးများ ငြိမ်းသတ်လုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေပေသည်။

ထို့အပြင်၊ တောင်အောက်သို့ဆင်းကာ အကြမ်းဖျင်း လေ့လာကြည့်ပြီးနောက်၊ ဘုန်းကြီးတစ်ပါး၏ လူမှုအဆင့်အတန်းသည် သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် များနှင့် များစွာ ဆက်စပ်နေကြောင်းကို ကျန်းလျို နားလည်သဘောပေါက်သွားလေသည်။

သို့သော်လည်း... ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် နက်ရှိုင်းသော ရေစက်ရှိသည့် ဘုန်းကြီးများတွင် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် များ ပိုမိုများပြားပြီး၊ သူတို့၏ ကျောင်းတော်များသည်လည်း စည်ကားသိုက်မြိုက်သော နံ့သာတိုင် မီးခိုးများကို ရရှိခံစားရသည်မှာ ယုတ္တိတန်ပုံရပေသည်။ တစ်နေကုန် ဘုရားဖူးများကို ဧည့်ခံရုံမှလွဲ၍ ဘာမျှမလုပ်လျှင်ပင် စည်းစိမ်ဥစ္စာများ အဆုံးအစမရှိ စီးဝင်လာမည် ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ယုံကြည်မှု အားနည်းသော ဘုန်းကြီးများတွင် လာရောက်လည်ပတ်သူ များများစားစား ရှိမည်မဟုတ်ဘဲ၊ ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် ကဲ့သို့ပင် ရပ်တည်နိုင်ရန်အတွက် လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးကို မှီခိုရကာ ဆင်းရဲကျပ်တည်းသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းရပေလိမ့်မည်။

"ဒီ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော်က တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာ ကောင်းတာပဲ..."

လူအုပ်ကြီးနောက်သို့ လိုက်ပါလာရင်း ကျန်းလျို နှင့် နောင်တော် ရွှမ်ဝူ တို့သည် မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ကျောင်းတော်ဝင်း၏ ကြီးမားကျယ်ပြန့်မှုကို အံ့ဩငေးမောနေကြလေသည်။

မဟာထန် အင်ပါယာ၏ မြို့တော်ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ၊ ချန်အန်းမြို့တော် အတွင်း ဤမျှ ကြီးမားသော ကျောင်းတော်ကြီးကို တည်ထောင်နိုင်ခြင်းကပင် ၎င်း၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ဖော်ပြနေပေသည်။

"လျိုအာ... ဒါက ငါတို့ မဟာထန် နယ်မြေအတွင်းမှာ အကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် ပဲ၊ အဲဒီမှာ တထာဂတ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ ကို ကိုးကွယ်ပူဇော်ကြတယ်..."

မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်ခြင်း မဟုတ်သော်ငြားလည်း၊ အထူးသဖြင့် ကျင်းဆန်းကျောင်းတော်၏ ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော အုပ်ကြွပ်မိုး အဆောက်အအုံများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်သောအခါ ရွှမ်ဝူ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှုများ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

"အမှန်ပဲ၊ ထိပ်တန်းအဆင့် ကျောင်းတော်ကြီး တစ်ခုပါပဲ..."

ကျန်းလျို သည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ ထိုအံ့သြဖွယ်ရာ ခံစားချက်ကို မျှဝေခံစားလိုက်လေသည်။ ထန်မင်းဆက်၏ ဧကရာဇ် လီရှီမင် သည် ချန်အန်းမြို့တော် အတွင်း ကျောင်းတော်တစ်ကျောင်း တည်ဆောက်ရန်အတွက် ဤမျှ ကျယ်ဝန်းသော နေရာကို လှူဒါန်းရန် သဘောတူခဲ့သည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူက ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းတော်ကို အထင်သေးခဲ့မိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

***

အပိုင်း(၃၂)

"မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် ရဲ့ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဖြစ်တဲ့ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် က အရင်တုန်းက အိပ်မက်ထဲမှာ တထာဂတ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ ဆီကနေ တရားအလင်းရခဲ့ဖူးတယ်လို့ ဆိုကြတယ်၊ အဲဒါကြောင့် သူ့မှာ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ကိုးခု ရှိနေတာ၊ ဒါက အဲဒီလို ကံကြမ္မာမျိုးရဲ့ လက္ခဏာပဲ... ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ ကံကြမ္မာမျိုးနဲ့ဆိုတော့၊ သူတော်စင် ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုတဲ့အခါ အနောက်ဘက်က စိတ်ဝိညာဉ်တောင်တန်း ဆီကို သေချာပေါက် တက်လှမ်းနိုင်ပြီး တထာဂတ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ ရဲ့ အောက်မှာ ကျမ်းစာတွေကို ဟောကြားနိုင်လိမ့်မယ်..."

မဟာဗုဒ္ဓ ကျောင်းတော်ကြီးကို ငေးမောရင်း ရွှမ်ဝူ သည် မျက်နှာပေါ်တွင် အားကျမှု များစွာနှင့် ပြောလိုက်လေသည်။ သာမန် ဘုန်းကြီးများတွင် ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် မှ ဘုန်းကြီးများကဲ့သို့ပင် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုသာ ရှိကြပေသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် နက်ရှိုင်းသော ရေစက်ရှိသူများသည် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် သုံးခုမှ ငါးခုအထိ ရှိနိုင်ကြပြီး၊ ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ကျောင်းတော်အများစုတွင် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် သို့မဟုတ် ရာထူးကြီးမားသော နေရာများသို့ ရောက်ရှိနိုင်ကာ၊ လူဝတ်ကြောင်များ၏ ဆရာသမားများအဖြစ် ရိုသေလေးစားခြင်းကိုလည်း ခံရလေ့ရှိပေသည်။

နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ခြောက်ခု သို့မဟုတ် ခုနစ်ခု ရှိသူများမှာမူ ထင်ရှားကျော်ကြားသော ဆရာတော်ကြီးများ သို့မဟုတ် သက်ရှိထင်ရှား ဘုရားရှင်များပင် ဖြစ်နေတတ်ပေသည်။

အနောက်ဘက် စိတ်ဝိညာဉ်တောင်တန်းမှ အမှားကျူးလွန်ခဲ့ဖူးသော နတ်မင်းများနှင့် ဘိက္ခုများသည် လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာကာ တရားကျင့်ကြံအားထုတ်မှသာ ဤမျှ နက်ရှိုင်းသော ဗုဒ္ဓဘာသာ ရေစက်ကို ရရှိနိုင်သည်ဟု ကောလာဟလများ ရှိလေသည်။

နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ မှ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ရှစ်ခု ရရှိသူများမှာမူ အလွန်ရှားပါးလှပြီး၊ သာမန်လူသားများ မဟုတ်ကြတော့ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံရှိ ဗောဓိသတ်များ၏ တပည့်များ လူဝင်စားအဖြစ် ဝင်စားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် မှ ဆရာတော် လုံဟိုင်သည် တထာဂတ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ ကိုယ်တိုင် အိပ်မက်ထဲတွင် ကိုယ်ထင်ပြခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ စကြာဝဠာ၏ နက်နဲဆန်းကြယ်သော နည်းလမ်းများဖြင့် ဘုရားရှင်နှင့် ရေစက်ပါသော ဆရာတပည့် သံယောဇဉ်ကို တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ကိုးခု တိတိရှိသော သူသည် လောကတွင် တစ်ဦးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး၊ မဟာထန် အင်ပါယာ၏ နယ်နိမိတ်အတွင်း တထာဂတ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ ၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ်ပင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသူ ဖြစ်လေသည်။

"ဒီလိုကိုး..."

နောင်တော် ရွှမ်ဝူ ၏ စကားကို ကြားသောအခါ၊ ကျန်းလျို သည် ဤဗုဒ္ဓဘာသာ ကံတရားနှင့် ပတ်သက်၍ လိုအပ်သော နားလည်မှုအချို့ကို ရရှိသွားလေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ မှ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် သုံးခုမှ ငါးခုအထိ ရရှိသော ဘုန်းကြီးများသည် သာမန်လူများ ဖြစ်နိုင်သေးသော်ငြားလည်း၊ ထိုထက်ကျော်လွန်သွားပါက အနောက်ဘက် စိတ်ဝိညာဉ်တောင်တန်း နှင့် နက်ရှိုင်းစွာ ဆက်စပ်နေသည်မှာ သေချာသလောက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့သည် လူ့လောကရှိ ဘုရားနှင့် ဗောဓိသတ်များ၏ တပည့်များ ဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့၊ အနောက်ဘုံ မှ ရဟန္တာများ၊ နတ်မင်းများနှင့် ဘိက္ခုများ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"အနောက်ဘုံက ဘုရားရှင်တွေက ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ တကယ်ပဲ ရှိနေတာလား..."

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျို သည် တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိသော်လည်း၊ မေးခွန်းကို နှုတ်မှ ထုတ်မမေးခဲ့ချေ။

ယခင်က ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် တွင် သူ ဤကဲ့သို့ မေးခဲ့ဖူးရာ၊ နောင်တော် ရွှမ်ခုန်း ၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကိုသာ ခံခဲ့ရဖူးလေသည်။

ထို့အပြင် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် မိစ္ဆာ များနှင့် သရဲတစ္ဆေများ တည်ရှိနေခြင်းမှာ အမှန်တရားပင် ဖြစ်ပေသည်။

မိစ္ဆာ များပင် တည်ရှိနေသေးလျှင်၊ နတ်ဘုရားများနှင့် ဗုဒ္ဓ ဗောဓိသတ်များ တကယ်ရှိနေခြင်းမှာလည်း သိပ်တော့ မထူးဆန်းလှပေ၊ မဟုတ်ပါလော။

မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် ကြီးမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားကျယ်ဝန်းပြီး၊ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ၏ ပထမဆုံးနေ့တွင် လူအများအပြားဖြင့် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေလေသည်။

မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည်အတွင်းရှိ ကျောင်းတော်များမှ အသက်အရွယ် ကန့်သတ်ချက် ပြည့်မီသော ကိုရင်လေး များသည် သူတို့၏ ကျောင်းတော်များမှ အသက်ကြီးသော ဘုန်းကြီးများနှင့်အတူ ဤနေရာသို့ လာရောက်ရမည်ဖြစ်ရာ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် မှာ အထူးတလည် စည်ကားနေတော့သည်။

သို့သော်လည်း... မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် သည် နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ အတွက် ကောင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ရာ၊ ကိုရင်လေး များအားလုံး စာရင်းသွင်းပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျောင်းတော်မှ တာဝန်ရှိသူများက သူတို့ကို ဧရာမ ရင်ပြင်ကြီးတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ တန်းစီစေလေသည်။

သက်ဆိုင်ရာ ကျောင်းတော်အသီးသီးမှ လိုက်ပါလာကြသော အကြီးအကဲ ဘုန်းကြီးများကိုမူ အခမ်းအနားကို ကြည့်ရှုနိုင်ရန် ရင်ပြင်ပတ်ပတ်လည်တွင် နေရာများ စီစဉ်ပေးထားလေသည်။

ကျန်းလျိုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ခေတ်သစ် တက္ကသိုလ် အားကစားကွင်းကြီးတစ်ခုနှင့် ဆင်တူသော ရင်ပြင်ကြီး၏ ကျယ်ဝန်းမှုကို သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လာရောက်ကြည့်ရှုသူ အများအပြား ရှိနေပြီး၊ နောင်တော် ရွှမ်ဝူ ကဲ့သို့သော အချို့မှာ လူအုပ်ကြီးကြားတွင် တိုးဝှေ့နေကြလေသည်။

အချို့မှာမူ ကုလားထိုင်များပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး၊ ဤလူများသည် ဇိမ်ခံပိုးသားများကို ဝတ်ဆင်ထားသူများ သို့မဟုတ် ခေါင်းပေါ်တွင် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် အနည်းဆုံး လေးငါးခု ပါရှိသော လေးစားရသည့် ဘုန်းကြီးများ ဖြစ်ကြလေသည်။

နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ရင်ပြင်၏ အရှေ့ဘက်တွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ထိုင်ခုံများစွာ ရှိနေပြီး၊ လောလောဆယ်တွင် အားလုံး အလွတ်ဖြစ်နေကာ၊ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်များအတွက် သီးသန့် ဖယ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

ကိုရင်လေး များသည် ရင်ပြင်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာကြပြီး၊ စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း နေရာယူကြလေသည်။

အကြမ်းဖျင်း ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် သူတို့အရေအတွက်မှာ ရာနှင့်ချီ၍ ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဤမြင်ကွင်းက ကျန်းလျိုအား ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် နံနက်ခင်း ကိုယ်လက်လှုပ်ရှား ကျန်းမာရေးလေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသော ကျောင်းသားများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ကျောင်းဝင်းကြီးတစ်ခု၏ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

ခေတ္တမျှ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်၊ နေလုံးကြီး အနည်းငယ် မြင့်တက်လာချိန်တွင် ညနေခင်းနှင့် နံနက်ခင်း ခေါင်းလောင်းထိုးသံကဲ့သို့သော ဗုဒ္ဓဘာသာ တရားစာ ရွတ်ဆိုသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ဆူညံသံများအားလုံးကို ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားစေလေသည်။

"အော... မိ... သော... ဖော... ဆရာတော် လုံဟိုင် ကြွလာပါပြီ..."

ဤရွတ်ဆိုသံနှင့်အတူ၊ ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ အားလုံး၏ မျက်လုံးများသည် အပေါ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ၊ တောက်ပသော အနီရောင် သင်္ကန်းများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အသက်ကြီးငယ်မရွေး ဘုန်းကြီးများ တန်းစီကြွလှမ်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။ သူတို့တစ်ပါးစီတိုင်းသည် ထင်ရှားသော ဟန်ပန်အမူအရာများ ရှိကြပြီး၊ ခေါင်းပေါ်တွင်လည်း အနည်းဆုံး နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ခြောက်ခုစီ ရှိကြလေသည်။

ဦးဆောင်လာသော ဘုန်းကြီးမှာ အသက် ခုနစ်ဆယ်ခန့် ရှိပုံပေါ်ပြီး၊ သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်ထားသော မုတ်ဆိတ်ဖြူများ ရှိကာ၊ ခြေဖဝါးတွင် ကောက်ရိုးဖိနပ်များကို စီးထားလေသည်။ ရွှေရောင်အနားကွပ်ထားသော သင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ သူ၏ ပြောင်စင်နေအောင် ရိတ်သင်ထားသော ခေါင်းပေါ်တွင်မူ သေသပ်စွာ စီတန်းနေသော နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ကိုးခု ရှိနေကာ၊ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

"ဂါရဝပြုပါတယ်၊ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ..."

ဤဦးဆောင်လာသော ဘုန်းကြီးအိုကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဘုန်းကြီးများဖြစ်စေ၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အထက်တန်းလွှာများဖြစ်စေ အားလုံးက တစ်ခဲနက် ပြိုင်တူ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြလေသည်။

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည် မဟာထန် ၏ နယ်နိမိတ်အတွင်း ပထမဆုံးသော ရဟန်းမြတ်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသူ ဖြစ်ပေသည်။

"ထန် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကြွလာပါပြီ... မင်းသမီး ကောင်းယန် ကြွလာပါပြီ..."

သို့သော်လည်း... သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် က ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက်၊ စကားဆက်မပြောနိုင်သေးခင်မှာပင် ရုတ်တရက် အခြား ကြေညာသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။

ဆက်တိုက် ဆိုသလိုပင် တီးမှုတ်သံ အသံကို ကြားလိုက်ရ၏။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ၎င်းတို့က ပိုမို ကျယ်လောင်လာကာ ဂုဏ်ပြုတပ်ဖွဲ့ တစ်ခုမှာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့က စနည်းစနစ် ကျစွာပင် နှစ်ခြမ်းခွဲ၍ ရပ်လိုက်ကြကာ လူသွားလမ်း တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်ကြသည်။

အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နောက်တွင်တော့ ထိုလမ်းတစ်လျှောက် အသက် ၃၅ နှစ် သို့မဟုတ် ၃၆ နှစ်ခန့်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် နဂါးတစ်ကောင်အလား ခန့်ညားသော ခြေလှမ်း၊ ကျားတစ်ကောင်အလား ရဲရင့် တည်ငြိမ်မှုများနှင့် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့လေသည်။ ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ လက်ရှိ မဟာထန် ၏ ဧကရာဇ် လီရှီမင် ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

ကျန်းလျို သည် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ လီရှီမင် ကို သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။ သူရောက်ရှိနေသော ကမ္ဘာသည် သမိုင်းတွင် သူသိထားခဲ့သော ထန်မင်းဆက် ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ လီရှီမင် သည် သူလက်ရှိ နေထိုင်နေသော ခေတ်ကာလ၏ နာမည်ကျော် ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်ရာ၊ ကျန်းလျို အနေဖြင့် ပို၍ အာရုံစိုက် ကြည့်ရှုနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။

လီရှီမင်၏ ဘေးတွင် လိုက်ပါလာသူမှာ အသက် ၁၅ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၆ နှစ်ခန့်ရှိ မိန်းမငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ အလွန်တရာ လှပကျော့ရှင်းသော ဝတ်ရုံရှည်ကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။ သူမ၏ ပုံစံမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် မွန်မြတ်သော အဆင့်အတန်းကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသကဲ့သို့ ရှိပြီး၊ သူမ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် အပြစ်ဆိုဖွယ်ရာမရှိသော နန်းတွင်းကျင့်ဝတ်များနှင့်အညီ လှမ်းနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ရုပ်ဆင်းသွင်ပြင်နှင့် သာမန်လူများ ချဉ်းကပ်၍မရနိုင်သော အဆင့်အတန်းတို့ကြောင့်၊ သူမ၏ ဟန်ပန်အမူအရာ တစ်ခုချင်းစီတိုင်းက အခြားသူများကို သိမ်ငယ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

အသက်အရွယ်တူရွယ်တူများ ဖြစ်ကြသောကြောင့်လောမသိ၊ ရင်ပြင်ပေါ်ရှိ ဘုန်းကြီးပျို များအားလုံးနီးပါး၏ အကြည့်များသည် မင်းသမီး ကောင်းယန် အပေါ်သို့ ကျရောက်နေကြလေသည်။

ကျန်းလျို ၏ အကြည့်သည်လည်း သဘာဝကျစွာပင် ကောင်းယန် အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူမကို မတွေ့ရသည်မှာ တစ်ပတ်မျှသာ ရှိသေးသော်ငြားလည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် လွန်စွာ လွမ်းဆွတ်နေမိကြောင်းကို သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

အခြားသူများ မြင်တွေ့နေရသော မင်းသမီးလေး ကောင်းယန်၏ ကျက်သရေရှိမှုနှင့် မွန်မြတ်မှုတို့သာ မကပဲ... သူမ၏ ရင်ထဲမှ မွမ်းကြပ်မှုများကိုပါ ကျန်းလျို ခံစားသိရှိနေလေသည်။ ၎င်းမှာ ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် ၏ နောက်ဘက်တွင် သူမ ပြသခဲ့သော တက်ကြွမှုနှင့် သဘာဝကျမှုတို့နှင့် လုံးဝကို မတူညီတော့ချေ။

***