အခန်း (၃၃-၃၄)

အပိုင်း(၃၃)

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်၊ မင်းသမီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

လီရှီမင်နှင့် ကောင်းယန်တို့ ရင်ပြင်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် က ဦးဆောင်ကာ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် မှ ဘုန်းကြီးများအားလုံးက ရိုသေလေးစားမှုကို ပြသသည့်အနေဖြင့် နှုတ်ခွန်းဆက်စကား ဆိုကာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြလေသည်။

"သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင်... ကျေးဇူးပြုပြီး တရားဝင် အခမ်းအနားတွေ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်း အရှင်ဘုရား တော်တော်လေး ပင်ပန်းခဲ့ရပါပြီ၊ ဒီနေ့က နှစ်စဉ်ကျင်းပတဲ့ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ နေ့ကြီးရက်ကြီးဆိုတော့၊ ကိုယ်တော်တိုင် လာရောက်တက်ရောက်ဖို့က သဘာဝပါပဲ..."

လီရှီမင် သည် မည်သည့် အထက်စီးဆန်မှုမျှ မရှိဘဲ ပြောဆိုလိုက်ပြီး၊ ဦးညွှတ်နေသော သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တွဲထူရန် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်လေသည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကိုယ်တော်တိုင် ကြွရောက်လာတာ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် အတွက် ကြီးစွာသော ဂုဏ်ကျေးဇူးပါပဲ၊ အရှင်မင်းကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ဂုဏ်ထူးဆောင် နေရာမှာ စံမြန်းတော်မူပါ..."

ဦးညွှတ်ထားသော်ငြားလည်း သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ၏ စကားများတွင် နှိမ့်ချလွန်းခြင်း သို့မဟုတ် မောက်မာလွန်းခြင်းမျိုး မပါဝင်ဘဲ၊ စကားပြောရင်းနှင့်ပင် လီရှီမင် အား ပင်မ နေရာဆီသို့ လမ်းညွှန်ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

"သူတော်စင်ဘုန်းကြီးက ဒီ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ရဲ့ အိမ်ရှင်ပါ၊ ကိုယ်တော်က လာရောက်လေ့လာသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့သာ ရှိနေတာမို့ ပင်မ နေရာကို သူတော်စင်ဘုန်းကြီးအတွက်ပဲ ဖယ်ထားသင့်ပါတယ်..."

လီရှီမင် သည် ခေါင်းရမ်းလိုက်ပြီး ဂုဏ်ထူးဆောင် နေရာတွင် မထိုင်ဘဲ၊ မင်းသမီး ကောင်းယန် နှင့်အတူ ဒုတိယ နေရာတွင်သာ ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်၊ မင်းသမီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ဧကရာဇ်နှင့် မင်းသမီးတို့ နေရာယူပြီးနောက်၊ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် ၏ ရင်ပြင်ပေါ်ရှိ ဘုန်းကြီးပျို များအားလုံးနှင့် အခမ်းအနားကို ကြည့်ရှုရန် ရောက်ရှိနေကြသော ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများအားလုံးပါ တစ်ခဲနက် ဦးညွှတ်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်ကြွေးလိုက်ကြလေသည်။

"အားလုံးပဲ ထနိုင်ကြပါပြီ..."

လီရှီမင်က သူ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းလျိုသည် ခေါင်းကို ပြန်မော့လိုက်ပြီး လီရှီမင် ၏ နေရာကို ကြည့်ကာ တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင်ပင် ဤနေရာသို့ လာသည့်အခါ ဒုတိယ နေရာတွင်သာ ထိုင်ရသည် ဟုတ်သလော။ သူသည် မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် နှင့် သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို လျှော့တွက်ထားခဲ့မိပုံရပေသည်။

သို့သော် ထပ်မံ၍ သေချာစဉ်းစားကြည့်သောအခါ၊ တော်ဝင်အာဏာနှင့် ဘာသာရေးအာဏာတို့ကြားတွင် အမြဲတစေ လွန်ဆွဲမှုများ ရှိခဲ့ပြီး၊ ဤလောကသည် အစစ်အမှန် နတ်ဘုရားများနှင့် ဗောဓိသတ်များ ရှိနေသော ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ထည့်တွက်စဉ်းစားလိုက်လျှင်၊ ဧကရာဇ် လီရှီမင် ပင်လျှင် မဟာထန် ၏ အမြင့်ဆုံးသော သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ကို ဦးစားပေးရခြင်းမှာ နားလည်နိုင်စရာ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

ထို့အပြင်... လီရှီမင် က သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ပင်ပန်းခဲ့ရသည်ဟု ဆိုသည်မှာ အတိအကျ ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။ သူက နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ကို ရည်ညွှန်းနေခြင်းလား။ သို့သော် ဤကိစ္စမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း၏ အတွင်းရေးကိစ္စ သက်သက်သာ ဖြစ်ရာ၊ လီရှီမင်က အဘယ်ကြောင့် လာရောက် နှစ်သိမ့်စကား ဆိုနေရသနည်း။

"အော... မိ... သော... ဖော......"

တရားစာ ရွတ်ဆိုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အလွန် မကျယ်လောင်သော်ငြားလည်း၊ လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ မြည်ဟည်းသွားလေသည်။ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် စတင် စကားပြောဆိုလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြလေသည်။

"ငယ်စဉ်ကတည်းက ဘုန်းဘုန်းဟာ အိပ်မက်ထဲမှာ တထာဂတ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ ရဲ့ သွန်သင်ဆုံးမမှုတွေကို ခံယူရရှိခဲ့တယ်၊ ဗုဒ္ဓတရားတော်တွေကို ရရှိပြီးတဲ့နောက်မှာ၊ သတ္တဝါဝေနေယျအားလုံးကို တရားအလင်းရစေဖို့ ဖြန့်ဝေပေးဖို့က ဘုန်းဘုန်းရဲ့ တာဝန်ပဲဖြစ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ လူသားအားလုံးအတွက် ဘဝဆိုတာ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ငါတို့ရဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းကတော့ နှိမ့်ချမှုရှိပါတယ်..."

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ၏ စကားများတွင် လေလုံးထွားသော ကြွားလုံးများ မပါဝင်ဘဲ၊ အလွန် ရိုးသားဖြူစင်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

သို့သော်လည်း ကျန်းလျို ၏ စိတ်သည် ဤစကားများအပေါ်တွင် ရှိမနေခဲ့ချေ။ သူသည် ကောင်းယန် ကိုသာ ခိုးကြည့်နေရင်း သူ၏ ရင်ထဲမှ လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုများကို ဖြေဖျောက်နေလေတော့သည်။

ကျန်းလျို ၏ စူးစိုက်ကြည့်ရှုမှုအောက်တွင်၊ မင်းသမီး ကောင်းယန် သည် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသော်ငြားလည်း သူမ၏ မျက်လုံးများက ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို မသိမသာ ဝေ့ဝဲရှာဖွေနေသည်ကို တွေ့ရရာ၊ သူမလည်း သူ့ကို ရှာဖွေနေကြောင်း ကျန်းလျို နားလည်လိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း... ရင်ပြင်ထဲတွင် ခေါင်းတုံးတုံးထားသော ဘုန်းကြီးပျို ရာနှင့်ချီ၍ ရှိနေသောကြောင့်၊ သူမ သူ့ကို ချက်ချင်း ရှာမတွေ့နိုင်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

"ဒီကနေ့ ငါတို့ရဲ့ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော်မှာ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ကို တက်ရောက်မယ့် တပည့်ပေါင်း ၈၁၀ ရှိတယ်၊ မင်းတို့တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်း နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ထင်းလင်းနိုင်ပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ တပည့်တွေ ဖြစ်လာဖို့ ဘုန်းဘုန်း မျှော်လင့်ပါတယ်..."

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ၏ စကားများမှာ တိုတောင်းလှသော်လည်း၊ ဤစကားဖြင့်ပင် နိဂုံးချုပ်လိုက်လေသည်။

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် စကားပြောဆိုနေစဉ်၊ သူ၏ဘေးရှိ ဆရာတော်ကြီး ခြောက်ပါးစလုံး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြပြီး၊ တစ်ပါးစီတိုင်းသည် အနီရောင် နံ့သာတိုင်ကြီး တစ်တိုင်စီကို ကိုင်ဆောင်ထားကြလေသည်။

ဗုဒ္ဓ၏ သင်္ကေတဖြစ်သော စကြာပုံစံ ထွင်းထုထားသည့် ထိုနံ့သာတိုင်များသည် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းစာခန့် တုတ်ခိုင်ပြီး၊ မီးမလိုဘဲ အလိုအလျောက် လောင်ကျွမ်းကာ တောက်ပသော ကြယ်ပွင့်လေးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြလေသည်။

နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ စတင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ဘုန်းကြီးပျိုများသည် တစ်ပါးပြီးတစ်ပါး စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ကာ ပူဇော်ပွဲကို ခံယူကြလေသည်။

ဆရာတော်ကြီး ခြောက်ပါးသည် ပူဇော်ပွဲကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြုလုပ်ပေးကြသည်။ ပထမအကြိမ်တွင် တက်ရောက်လာသော ဘုန်းကြီးပျို ခြောက်ပါးအနက် တစ်ပါးသာလျှင် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ထင်းလင်းနိုင်ခဲ့ပြီး၊ ကျန်ငါးပါးမှာမူ လောင်ကျွမ်းနေသော နံ့သာတိုင်ကြီးများက သူတို့၏ ခေါင်းနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် မီးငြိမ်းသွားခဲ့ရာ၊ ၎င်းက သဘာဝကျစွာပင် သူတို့၏ ကျရှုံးမှုကို ပြသနေပေသည်။

နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ထင်းလင်းနိုင်ခဲ့သော တပည့်ဖြစ်သူမှာ ဘေးဘက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာကြည်နူးမှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေလေသည်။

မအောင်မြင်ခဲ့သူများမှာမူ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများဖြင့် မျက်နှာငယ်ကာ ဆင်းလာခဲ့ကြပြီး၊ အချို့မှာ တိတ်တဆိတ်ပင် ငိုကြွေးနေကြလေသည်။

အသက်ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်အတွက် နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ တွင် ကျရှုံးခြင်းသည် ဘုန်းကြီးဘဝမှ ထွက်ခွာကာ လောကကြီးထဲတွင် မိမိဘာသာ ရပ်တည်ရတော့မည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းရှိ ဆယ်ကျော်သက်တစ်ယောက် မိဘများကို ခွဲခွာကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုရသည်နှင့် ဆင်တူပေသည်။ သူတို့သည် အနာဂတ်အတွက် ဝေခွဲမရမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြတော့သည်။

နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ သည် အချို့အတွက် ဝမ်းသာစရာဖြစ်ပြီး အချို့အတွက် ဝမ်းနည်းစရာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ကျန်းလျိုသည် လူအုပ်ကြားထဲမှနေ၍ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

သို့သော်လည်း... ပူဇော်ပွဲ အကြိမ်ဆယ်ဂဏန်းခန့် ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်၊ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ၏ အောင်မြင်မှုနှုန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မမြင့်မားကြောင်း ကျန်းလျို သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

ဆယ့်ငါးကြိမ်မြောက်တွင် ဘုန်းကြီးပျို ကိုးဆယ်ပါး တက်ရောက်ခဲ့သော်လည်း၊ ရှစ်ပါးသာလျှင် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ထင်းလင်းနိုင်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့အနက် ခြောက်ပါးမှာ အမာရွတ် တစ်ခုစီသာ ရရှိခဲ့ကြသည်။ အများစုကြီးမှာ ကျရှုံးမှုဖြင့်သာ အဆုံးသတ်ခဲ့ကြလေသည်။

ဤမျှ နိမ့်ကျသော အောင်မြင်မှုနှုန်းဖြင့်ဆိုလျှင် အစကတည်းက ကျရှုံးနေသည်ဟုပင် သတ်မှတ်နိုင်သော်ငြားလည်း၊ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြည့်ရှုနေသူများနှင့် ရင်ပြင်ပေါ်ရှိ ဘုန်းကြီးပျိုများ အားလုံးမှာ အတော်လေး တည်ငြိမ်နေကြသည်ကို ကျန်းလျို တွေ့မြင်လိုက်ရလေသည်။

သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းသည် ပုံမှန်အခြေအနေတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

"အော... မိ... သော... ဖော...... ညီတော်... ငါတို့ခွဲခွာခဲ့တာ ရက်အနည်းငယ် ရှိသွားပြီဆိုပေမယ့် မင်းရဲ့ ကျက်သရေကတော့ မပြောင်းလဲသေးပါလား..."

ကျန်းလျို သည် နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ကို စောင့်ကြည့်နေစဉ်၊ သူ၏ အနောက်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကျန်းလျို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လခြမ်းဖြူရောင် သင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဘုန်းကြီးပျိုတစ်ပါး သူ၏ နောက်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူက ကျန်းလျို ကို အေးချမ်းစွာ ကြည့်နေလေသည်။ ၎င်းမှာ ယခင်က သူဌေးကျန်း ၏ အိမ်တွင် သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော တောက်ကျိ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"မင်း မေ့သွားပြီလား၊ ငါ့ကို နောင်တော် လို့ ခေါ်ရမှာလေ..."

တောက်ကျိ သည် ပူဇော်ပွဲသို့ ရောက်လာခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်သော်ငြားလည်း၊ ဤမျှများပြားသော လူအုပ်ကြီးထဲတွင် သူ့ကို အတိအကျ ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟု ကျန်းလျို မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

ပို၍ပင် မျှော်လင့်မထားသည်မှာ ဤမျှ ရဲတင်းမှုပင် ဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ကျန်းလျို ၏ လက်ချက်ဖြင့် သတိလစ်မေ့မြောသွားခဲ့ပြီး 'နောင်တော်' ဟု အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ရသော်လည်း၊ ယနေ့ သူ့ကို ပြန်တွေ့ချိန်တွင် 'ညီတော်' ဟု ထပ်မံ သုံးနှုန်းရဲခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းလျို ၏ စကားများက တောက်ကျိကို သူ အရိုက်ခံရစဉ်က အချိန်ကို ပြန်လည်သတိရသွားစေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာအရောင်မှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားသော်လည်း၊ တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်းတွေအတွင်း မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် မှာ သီတင်းသုံးနေတုန်း၊ ငါ အခွင့်ကောင်းတွေ ရခဲ့ပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး သိုင်းပညာအသစ် တစ်ခုကို သင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်၊ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ပြီးရင် ညီတော်နဲ့ သိုင်းကွက် အနည်းငယ်လောက် ယှဉ်ပြိုင်ချင်သေးတယ်..."

‘ဒီရက်ပိုင်းတွေအတွင်း သိုင်းပညာအသစ်တချို့ သင်ယူခဲ့ပြီးတော့ မျက်နှာပြန်ဆယ်ချင်နေတာပေါ့လေ...’

တောက်ကျိ ၏ စကားများကြောင့် ကျန်းလျို သည် စိတ်ထဲမှ ပြုံးလှောင်လိုက်မိသည်။ ဒီရက်ပိုင်းတွေအတွင်း သူကရော အချိန်များကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးနေခဲ့လို့လော။ သစ်နီ လက်စွပ် နှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တောင်ဝှေး တို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အဆင့် ၁၀ သို့ တက်လှမ်းထားနိုင်ခဲ့ရာ၊ ထိုရက်ပိုင်းအတွင်း မြင့်တက်လာသော သူ၏ စွမ်းရည်များအပေါ် သူ လွန်စွာ ယုံကြည်မှု ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင်... သူ၏ အိမ်တံခါးဝသို့ လျှောက်လှမ်းလာသော ဤ အတွေ့အကြုံမှတ် များကို ကျန်းလျို သည် သဘာဝကျကျပင် လက်နှစ်ဖက်ဆန့်တန်းကာ ကြိုဆိုနေလေသည်။

သို့သော်လည်း စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းကာ တောက်ကျိ က ဆက်၍...

"ဒါပေမဲ့ ဒါတွေအားလုံးက မင်း နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်မလား ဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်နေတာပေါ့၊ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်တော့ ငါ မင်းကို ညီတော် လို့ ခေါ်ချင်ရင်တောင် အခွင့်အရေး ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ..."

***

အပိုင်း(၃၄)

"နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ကို အောင်မြင်မယ်ဆိုတာ မင်း တော်တော်လေး ယုံကြည်ချက်ရှိနေပုံပဲ..."

တောက်ကျိ ၏ စကားများကြောင့် ကျန်းလျို က မေးလိုက်လေသည်။ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်အထိ မြင့်မားသော ကျရှုံးမှုနှုန်းတွင် မိမိကိုယ်မိမိ သေချာပေါက် အောင်မြင်မည်ဟု မည်သူက အာမခံနိုင်မည်နည်း။

ကျန်းလျို ၏ မှတ်ချက်ကို တောက်ကျိ က ငြင်းခုံမနေချေ။

"ညီတော်... ဗုဒ္ဓဘာသာ ကံတရားကို စမ်းသပ်တဲ့ နည်းလမ်းက နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ တစ်ခုတည်းမှာပဲ ရှိတယ်လို့ မင်းလည်း မထင်ထားဘူးမလား... ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းအတွင်း မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် မှာ ငါ သီတင်းသုံးနေတုန်း၊ ဆရာတော် လုံဟိုင် က ပြောဖူးတယ်... ငါ့ရဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ကံတရားက အရမ်းနက်ရှိုင်းတယ်တဲ့၊ ငါ အနည်းဆုံး နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ငါးခုလောက် ထင်းလင်းနိုင်တယ်တဲ့..."

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် သုံးခုမှ ငါးခုအထိ ထင်းလင်းနိုင်ပါက၊ ကျောင်းတော်အများစု၏ အထက်တန်းလွှာများသို့ တက်လှမ်းနိုင်ပြီး၊ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် နေရာသို့ပင် ရောက်ရှိကာ ဆရာတော် ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရမည် ဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံး ငါးခု... ၎င်းက ခြောက်ခုမြောက်ကို ထင်းလင်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိနေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါလော။

ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပါက၊ အနောက်ဘက် စိတ်ဝိညာဉ်တောင်တန်း မှ နတ်မင်းများ သို့မဟုတ် ဘိက္ခုများ လူဝင်စားခြင်းတွင်ပင် ပါဝင်နေလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလော။ တောက်ကျိ တွင် ဤမျှ နက်ရှိုင်းသော ဗုဒ္ဓဘာသာ ရေစက် ရှိနေသည်လော။

ကျန်းလျို ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သွားသော အမူအရာ ပေါ်လာရာ၊ တောက်ကျိ မှာ လွန်စွာ ကျေနပ်သွားတော့သည်။

အချိန် အလုံအလောက် ရှိနေသေးသဖြင့်၊ တောက်ကျိ သည် စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောရန် ဝန်မလေးခဲ့ချေ။

"မင်းနေတဲ့ ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် အကြောင်းကို ငါ နည်းနည်းပါးပါး သိထားပါတယ်၊ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် အရေအတွက်ရဲ့ အရေးပါပုံကို မင်း သိပ်မသိလောက်ဘူး ထင်တယ်... နှစ်စဉ်ကျင်းပတဲ့ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ကို မဟာထန် နယ်မြေအတွင်းက ကျောင်းတော်ပေါင်း ခုနစ်ဆယ့်ခုနစ်ခုမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျင်းပကြတာ၊ အရင်က ဖြစ်ရပ်တွေအရဆိုရင် ကျောင်းတော်တစ်ကျောင်းစီမှာ အောင်မြင်တဲ့ တပည့် ငါးဆယ် ကနေ ခြောက်ဆယ် လောက် ရှိနိုင်တယ်..."

"ဒါကြောင့် တစ်နှစ်တာအတွင်းမှာ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ကို အောင်မြင်တဲ့ တပည့်အရေအတွက်က သုံးထောင်တောင် မပြည့်ဘူးလေ..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီအထဲမှာ အများစုကြီးက နံ့သာတိုင်အမာရွတ် တစ်ခု ဒါမှမဟုတ် နှစ်ခုပဲ ရှိကြတယ်၊ အရေအတွက် များလာလေလေ၊ လူအရေအတွက် နည်းလာလေလေပဲ။ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ငါးခု ထင်းလင်းနိုင်တဲ့ သူဆိုရင် လက်ချိုးရေတွက်လို့ ရတယ်၊ ခြောက်ခု ဆိုရင်တော့ မဟာထန် နယ်မြေ တစ်ခုလုံးမှာ တစ်ယောက်လောက် တွေ့ဖို့ နှစ်တော်တော်ကြာ စောင့်ရလိမ့်မယ်..."

ဝါကြွားနေခြင်းပင်...။ မှန်သည် ကျန်းလျို ၏ ရှေ့တွင် တောက်ကျိ သည် အမှန်တကယ်ပင် ဝါကြွားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆရာတော် လုံဟိုင် ကိုယ်တိုင်က သူ အနည်းဆုံး နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ငါးခု ထင်းလင်းနိုင်သည်ဟု အတိအလင်း ပြောထားသဖြင့်၊ ယနေ့ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် ၏ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ တွင် သူသည် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ အဓိက ကြယ်ပွင့် ဖြစ်သင့်သည်ဟု သူ ခံစားနေရလေသည်။

တောက်ကျိ ၏ စကားများကြောင့် ကျန်းလျို သည် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားလေသည်။

နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ သို့ တက်ရောက်သော ဘုန်းကြီးများအားလုံးသည် တိုက်ရိုက် ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ဆိုလျှင်၊ တောက်ကျိ သည် ကြိုတင်၍ လေ့ကျင့်ရေး စာမေးပွဲတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ဖြေဆိုထားပြီး အမှတ်ကောင်းကောင်း ရထားသဖြင့်၊ မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

သို့သော်လည်း... ဤကြွားလုံးများသည် ကျန်းလျို အတွက်တော့ အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းလှပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြားဘုန်းကြီးများနှင့် ခြားနားစွာပင် သူသည် ဘုန်းကြီးဝတ်ရန် မည်သည့်အခါကမျှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝှစ်...

ကျန်းလျို နှင့် တောက်ကျိ တို့ စကားပြောနေစဉ်၊ သို့မဟုတ် တောက်ကျိ ဝါကြွားနေစဉ်၊ ရုတ်တရက် ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးတွင် တီးတိုးပြောဆိုသံများ ဆူညံသွားလေသည်။

စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ဘုန်းကြီးပျိုတစ်ပါးသည် သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ငါးခု ထင်းလင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး၊ ခြောက်ခုမြောက်ကို ထင်းလင်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် နံ့သာတိုင် မီးငြိမ်းသွားခဲ့လေသည်။

နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ငါးခုနှင့် ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခြင်းက လူအုပ်ကြီးကို လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားစေပြီး၊ အများအပြားက အားကျသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြလေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ဗုဒ္ဓဘာသာ ကံတရားမျိုးဖြင့်ဆိုလျှင်၊ သာမန် ကျောင်းတော်တစ်ကျောင်းတွင် ရှိနေခဲ့မည်ဆိုပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် သေချာပေါက် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။

"အော... မိ... သော... ဖော...... တပည့်လေးရဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ရေစက်က တော်တော်လေး နက်ရှိုင်းတာပဲ၊ ငါတို့ရဲ့ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် ကို ဝင်ရောက်ပြီး ဗုဒ္ဓတရားတော်တွေကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လေ့လာချင်သလား..."

နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ငါးခုနှင့် တပည့်ဖြစ်သူ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ကိုယ်တိုင် ရှေ့သို့ ခြေနှစ်လှမ်း တိုးလာပြီး၊ မျက်နှာပေါ်တွင် မေတ္တာကရုဏာ အပြည့်ဖြင့် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"တပည့်တော် ဆန္ဒရှိပါတယ်ဘုရား..."

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ကိုယ်တိုင်က သူ့ကို ကိုယ်ပိုင်တပည့်အဖြစ် လက်ခံလုနီးပါး ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ ဘုန်းကြီးပျိုမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တုန်ယင်နေလေသည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်... ဒီတပည့်လေးရဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ကံတရားက တော်တော်လေး နက်ရှိုင်းပါတယ်၊ သူ့ကို ဘွဲ့အမည် တစ်ခုလောက် ချီးမြှင့်ပေးသနားတော်မူပါ..."

ဤတပည့်ကို လက်ခံပြီးနောက်၊ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို လှမ်း၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"အင်း... နှစ်ပေါင်းများစွာကြာမှ တွေ့ရခဲတဲ့ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ငါးခုနဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ပဲ၊ အရှင်ဘုရားကို ရွှမ်ဖန် ဆိုတဲ့ ဘွဲ့အမည်ကို ချီးမြှင့်မယ်၊ ဗုဒ္ဓတရားတော်တွေကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လေ့လာပြီး မိစ္ဆာ တွေကို နှိမ်နင်း၊ မကောင်းဆိုးဝါး ဖယ်ရှားနိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လာဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ဧကရာဇ် လီရှီမင် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ငါးခုနှင့် ဘုန်းကြီးပျိုကို အားကျလေးစားသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ၊ ဘွဲ့အမည် ချီးမြှင့်လိုက်လေသည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်ဘုရား..."

ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင်ထံမှ ဘွဲ့အမည်ကို တိုက်ရိုက် လက်ခံရရှိလိုက်သောကြောင့်၊ ထိုဘုန်းကြီးပျိုသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်လေသည်။

"နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ငါးခု ထင်းလင်းနိုင်တဲ့ ဘုန်းကြီးက တစ်ပါးတည်း မဟုတ်ဘူးပဲ..."

နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ငါးခု ရရှိသွားသည် ဘုန်းကြီးပျိုကို ကြည့်ရင်း၊ ကျန်းလျို သည် သိပ်ပြီး အားကျမနေဘဲ တောက်ကျိကို ရယ်မောကာ နောက်ပြောင်လိုက်လေသည်။

မဟာထန် နယ်မြေအတွင်းရှိ ကျောင်းတော်ပေါင်း ခုနစ်ဆယ့်ခုနစ်ခုတွင် နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျင်းပရာ၊ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ငါးခု ထင်းလင်းနိုင်သူများမှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှပေသည်။

ကျောင်းတော် ခုနစ်ဆယ့်ခုနစ်ခုအနက် တစ်ခုစီသို့ ခွဲဝေပေးလိုက်မည်ဆိုလျှင်၊ ၎င်းမှာ နှစ်အတော်ကြာမှ တစ်ကြိမ်သာ တွေ့ရလေ့ရှိသော ရှားပါးဖြစ်ရပ်တစ်ခု မဟုတ်ပါလော။

"ငါ... ငါ အနည်းဆုံးတော့ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ငါးခု ထင်းလင်းနိုင်တယ်၊ ခြောက်ခု ဒါမှမဟုတ် ခုနစ်ခုတောင် ဖြစ်နိုင်သေးတယ်..."

နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ငါးခု ထင်းလင်းခဲ့သော ဘုန်းကြီးပျိုကို ကြည့်ရင်း၊ တောက်ကျိ သည် ကျန်းလျို ၏ ရှေ့တွင် ဆက်၍ ဝါကြွားရန် ခက်ခဲသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားသော်ငြားလည်း၊ ခေါင်းမာစွာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

တောက်ကျိ ၏ ခေါင်းမာသော စကားများနှင့် ပတ်သက်၍ ကျန်းလျို သည် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ရုံမှတစ်ပါး ဘာမျှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

သူ့အတွက်မူ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ သို့ တက်ရောက်ခြင်းသည် စည်ကားသိုက်မြိုက်မှုတွင် ပါဝင်ဆင်နွှဲရန်နှင့် လောကကို တရားဝင် စွန့်ခွာကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းနိုင်ရန်မျှသာ ဖြစ်ပြီး၊ ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် ကို ရှင်းပြစရာ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးနိုင်ရန်သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ငါးခုနှင့် ဘုန်းကြီး ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက်၊ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ၏ လေထုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ပိုမို၍ စိတ်အားထက်သန်ဖွယ် ကောင်းလာတော့သည်။

လူငယ်များသည် တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ကာ လူအားလုံး၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲကို ခံယူကြပြီး၊ ဆက်တိုက်ဆိုသလိုပင် ဘုန်းကြီးအချို့မှာ ပူဇော်ပွဲကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ကြကာ စစ်မှန်သော ဗုဒ္ဓဘာသာ တပည့်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြလေသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီး နောက်ဆုံး၌ တောက်ကျိ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ရန် အလှည့်ကျလာတော့သည်။

လခြမ်းဖြူရောင် သင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားသော တောက်ကျိ သည် မျက်နှာပေါ်တွင် တည်ငြိမ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားကာ၊ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာရင်း ထူးကဲသော ကျက်သရေကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

"ဒီတပည့်လေးက သာမန်မဟုတ်ဘူးပဲ..."

တောက်ကျိ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း ထန်ဧကရာဇ် လီရှီမင် က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်... ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကမှ ဘုန်းဘုန်း လက်ခံထားတဲ့ တပည့်အသစ်လေးပါ၊ သူ့ရဲ့ ဘွဲ့အမည်က တောက်ကျိ လို့ ခေါ်ပါတယ်..."

ထန်ဧကရာဇ် လီရှီမင် ၏ စကားကို သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် က ညင်သာစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဪ... သူတော်စင်ဘုန်းကြီးရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တပည့်ကိုး၊ ဒါကြောင့်ကိုး..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ထန် ဧကရာဇ် လီရှီမင် သည် တောက်ကျိ ကို ပို၍ပင် အံ့ဩလေးစားစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ မခံယူရသေးခင်မှာပင် လုံဟိုင်က သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံထားခြင်းက၊ တောက်ကျိ ၏ ဗုဒ္ဓနှင့် ရေစက်ပါမှု မည်မျှ နက်ရှိုင်းကြောင်းကို ဖော်ပြနေပေသည်။

ကျန်းလျို၏ အကြည့်သည်လည်း တောက်ကျိ အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး၊ သူ၏ ရင်ထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

နှိမ့်ချယဉ်ကျေးသော တောက်ကျိ သည် သူ့အတွက် နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ပြုလုပ်ပေးမည့် ဆရာတော်အား ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ နောက်ခံကို သိရှိထားပုံရသော ဤရာထူးကြီးမားသည့် ဆရာတော်ကလည်း နူးညံ့ပြီး ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

တောက်ကျိ သည် ဒူးထောက်ကာ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားလိုက်သည်။ သူ၏ ရှေ့ရှိ ဆရာတော်က နံ့သာတိုင်ကြီး ကို မြှောက်လိုက်ရာ၊ ၎င်းသည် အလိုအလျောက် လောင်ကျွမ်းသွားပြီး ကြယ်ရောင်များအလား တောက်ပသွားလေသည်။ လောင်ကျွမ်းနေသော နံ့သာတိုင်ကြီးကို တောက်ကျိ ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်လေသည်။

ခေါင်းငုံ့ထားသဖြင့်၊ တောက်ကျိ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်မှု အရိပ်အယောင်များ ရှိမရှိကို မသိနိုင်ချေ။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် နံ့သာတိုင်ကြီး ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ၊ သူ၏ ပြောင်စင်နေသော ခေါင်းပေါ်တွင် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် တစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

နံ့သာတိုင်မှာ ဆက်လက် လောင်ကျွမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ နံ့သာတိုင်ကြီး ကို ထပ်မံ ဖိကပ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ဒုတိယမြောက် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ဤအချိန်တွင် အခြားသော ဘုန်းကြီးပျို ငါးပါးအတွက် နံ့သာတိုင်များမှာ ငြိမ်းသက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ အားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုသည် တောက်ကျိ အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

ယခုအခါ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် နှစ်ခု ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

***