အခန်း (၃၅-၃၆)

အပိုင်း(၃၅)

တောက်ကျိ ၏ ရှေ့ရှိ ဘုန်းကြီးသည် အလျင်စလို မရှိဘဲ၊ တတိယနှင့် စတုတ္ထမြောက် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် များကို ဆက်လက် ဖိကပ်ပေးနေလေသည်။

"နံ့သာတိုင်အမာရွတ် လေးခုတောင် ရှိနေပြီပဲ..."

အားလုံးသည် ဆက်လက် အောင်မြင်နိုင်မလား ဆိုသည်ကို မသေချာသဖြင့် အသက်အောင့်ကာ စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။

နံ့သာတိုင်ကြီး ကို ထပ်မံ ဖိကပ်လိုက်ရာ ငြိမ်းသက်သွားခြင်း မရှိဘဲ၊ လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သောအခါ တောက်ကျိ ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပဉ္စမမြောက် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"ဟူး... နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ငါးခု ထင်းလင်းနိုင်တဲ့ သူ နောက်တစ်ယောက် ထပ်ပေါ်လာပြန်ပြီ..."

တောက်ကျိ ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ငါးခုကို ကြည့်ရင်း၊ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် ကြီး တစ်ခုလုံး နောက်တစ်ကြိမ် အံ့အားသင့်သွားရပြန်လေသည်။

တောက်ကျိ ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော ဆရာတော်သည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက်၊ နံ့သာတိုင်ကြီး ကို တောက်ကျိ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ထပ်မံ ဖိကပ်လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ထန် ဧကရာဇ် လီရှီမင် သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်ပြင်ထိုင်လိုက်ပြီး၊ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားကာ၊ ရေတွက်၍မရနိုင်သော လူအများအပြားမှာလည်း လည်ပင်းများဆန့်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။

နံ့သာတိုင်ကြီး မှာ ငြိမ်းသက်သွားခြင်း မရှိသေးချေ။

လက်ကို မြှောက်လိုက်သောအခါ၊ ခြောက်ခုမြောက် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် သည် အားလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

အကုန်လုံး အုတ်အော်သောင်းနင်းပင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

တောက်ကျိ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ခြောက်ခုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော်ကြီး တစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားတော့သည်။

ပွဲကြည့်စင်ပေါ်မှ ပရိသတ်များနှင့် ရင်ပြင်ပေါ်ရှိ ဘုန်းကြီးများ အားလုံးမှာ အံ့သြလွန်း၍ စကားပင် မဟနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြလေသည်။

သူတို့၏ ဘေးတွင်ရှိသော ထန် ဧကရာဇ် လီရှီမင် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ တောက်ကျိ ၏ ရှေ့ရှိ ဆရာတော်ထံမှ လောင်ကျွမ်းနေဆဲဖြစ်သော နံ့သာတိုင်ကြီး ကို လှမ်းယူလိုက်လေသည်။

"တပည့်လေး... မင်းအတွက် ဆရာတော်ကိုယ်တိုင် နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ လုပ်ပေးမယ်..."

တောက်ကျိ ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ခြောက်ခုကို ကြည့်ရင်း၊ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များ ကိန်းအောင်းနေလေတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူအားလုံး၏ အကြည့်များသည် တောက်ကျိ အပေါ်သို့ ကျရောက်နေသောကြောင့် နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ၏ တိုးတက်မှုအခြေအနေမှာ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။ သူသည် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ခြောက်ခု ထင်းလင်းထားပြီးဖြစ်ကာ၊ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ၏ တပည့်ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ၊ အမာရွတ်များ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာနိုင်ဦးမည်လား ဆိုသည်ကို လူတိုင်းက သိချင်နေကြလေသည်။

နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ကို ကျင်းပပေးနေသော ဆရာတော်ကြီး အနည်းငယ်သည်လည်း ရပ်တန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက တောက်ကျိ အပေါ်သို့ ကျရောက်နေကာ၊ ရင်ပြင်ပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသေးသော ရာနှင့်ချီသည့် ဘုန်းကြီးပျိုများကလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။ မဟာထန် ၏ ဧကရာဇ် လီရှီမင် ပင်လျှင် မတ်တပ်ရပ်လာခဲ့သည်။

နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ခြောက်ခု ထွက်ပေါ်လာခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် အမာရွတ်များ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာနိုင်သည့် အလားအလာလည်း ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။ လူတိုင်းက နောက်ဆုံးတွင် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် အရေအတွက် မည်မျှအထိ ရောက်ရှိသွားမည်ကို သိချင်နေကြတော့သည်။

နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ခြောက်ခုကို အောင်မြင်စွာ ရရှိထားပြီးဖြစ်သော တောက်ကျိ သည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားရင်း၊ အားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရသော ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပြင်းထန်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူသည် အားလုံး၏ ဗဟိုချက်အဖြစ် အာရုံစိုက်ခံလိုက်ရရာ၊ ထိုခံစားချက်မှာ လွန်စွာ ယစ်မူးဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

သို့သော်လည်း သူက ခေါင်းငုံ့ထားသောကြောင့်၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မည်သူကမျှ မမြင်နိုင်ကြချေ။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော သူ၏ အသံကိုသာ ကြားလိုက်ကြရလေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာတော်..."

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် က ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ၊ သူ၏ လက်ထဲရှိ နံ့သာတိုင်ကြီး သည် တောက်ကျိ ၏ ပြောင်စင်နေသော ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို မြှောက်လိုက်သောအခါ၊ နံ့သာတိုင်မီးမှာ ငြိမ်းသက်မသွားဘဲ၊ သတ္တမမြောက် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် မှာ အောင်မြင်စွာ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

ခုနစ်ခု...

ယခုအခါ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ခုနစ်ခု ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

အခြားသူများ မည်သို့ တွေးတောနေမည်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ၊ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ကာ၊ နံ့သာတိုင်ကြီး ကို တောက်ကျိ ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ဆက်လက် ဖိကပ်လိုက်လေသည်။

သူ လက်ကောက်ဝတ်ကို ထပ်မံ မြှောက်လိုက်ပြန်သည်။

ဘယ်သောအခါမှ ငြိမ်းသက်သွားမည်မဟုတ်သည့်အလား လောင်ကျွမ်းနေသော နံ့သာတိုင်မီးသည် ယခုအခါ တောက်ကျိ ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အဋ္ဌမမြောက် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ကို ထင်းလင်းစေခဲ့လေပြီ။

ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးမှာ အပ်ကျသံကိုပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

လူတိုင်းမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြပြီး၊ ဘုန်းကြီး တောက်ကျိ ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ရှစ်ခုကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

ဤမျှ နက်ရှိုင်းသော ဗုဒ္ဓဘာသာ ကံတရားမျိုးဖြင့်ဆိုလျှင် သူသည် သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ပြီးနောက် ဒုတိယနေရာတွင် ရှိနေပေသည်။

ဆယ်စုနှစ်များစွာအတွင်း တွေ့ရခဲသော ဤမျှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် အဖြစ်အပျက်ကြီးပင် ဖြစ်ပေသည်။

လက်ထဲရှိ နံ့သာတိုင်ကို ကြည့်ရင်း၊ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ၏ လက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် တောက်ကျိ ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဖိကပ်ရန် ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားသွားလေသည်။

အကယ်၍ အောင်မြင်ခဲ့ပါက၊ တောက်ကျိ သည် မဟာထန်၏ နယ်နိမိတ်အတွင်း အမာရွတ် ကိုးခု ရရှိသော ဒုတိယမြောက် ဘုန်းကြီး ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ၏ အမြင်တွင် သူသည် တစ်ဦးတည်းသော ဆက်ခံသူ ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

အားလုံးသည် သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အသက်အောင့်ကာ စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။

လူအားလုံး၏ စူးစိုက်ကြည့်ရှုမှုအောက်တွင်၊ နံ့သာတိုင်မီးသည် တောက်ကျိ ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ နဝမအကြိမ်မြောက် ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက်၊ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို မြှောက်လိုက်လေသည်။

တောက်ကျိ ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ကိုးခုမှာ ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နေရလေပြီ။

နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ကိုးခု...

မရေမတွက်နိုင်သည့် လူအများအပြားမှာ အံ့သြတကြီး အသက်ရှူမှားသွားကြလေသည်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာပြီးနောက်တွင်၊ မဟာထန် သည် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ကိုးခုနှင့် နောက်ထပ် ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ပေါ်ထွက်လာသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရပြီလော။

ထို့ပြင် တက်ရောက်လာသူ အားလုံးမှာလည်း ဤကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အဖြစ်အပျက်ကြီး၏ မျက်မြင်သက်သေများ ဖြစ်လာကြလေသည်။

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင်သည် တရား အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ဖြစ်သော်ငြားလည်း၊ ဤကဲ့သို့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အဖြစ်အပျက်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လွန်စွာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်နှာများပင် နီရဲလာကာ၊ နံ့သာတိုင်ကြီး ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလျက် တောက်ကျိ ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဖိကပ်ရန် ရွေ့လျားသွားလေသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ နံ့သာတိုင်မီးမှာ ငြိမ်းသက်သွားခဲ့လေပြီ။

သူသည် သက်ပြင်းကို ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် နံ့သာတိုင်မီးမှာ ငြိမ်းသက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မည်သို့ ခံစားရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း၊ နှမြောတသမှုများဖြင့်လည်း သက်ပြင်းချမိနေလေသည်။

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကာ ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည် ငြိမ်းသွားသော နံ့သာတိုင်ကို အနီးရှိ ဆရာတော်ကြီး တစ်ပါးထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်ပြီး၊ တောက်ကျိ ကို ဝမ်းသာကြည်နူးမှုနှင့် မေတ္တာတရားများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေတော့သည်။

"အော... မိ... သော... ဖော...... တပည့်ကောင်းလေး... မင်းရဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ကံတရားက အလွန်ကို နက်ရှိုင်းလှပေတယ်၊ ယခုအချိန်ကစပြီး မင်းဟာ ငါ့ရဲ့ တပည့် ဖြစ်လာမှာဖြစ်ပြီး၊ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် ကို မင်း ဆက်ခံရလိမ့်မယ်..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာတော်..."

လူအားလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ထံမှ ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် တောက်ကျိ ၏ ရင်ထဲတွင် ကြီးစွာသော ဝမ်းသာကြည်နူးမှုများ ပြည့်လျှံသွားတော့သည်။ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ကိုးခုက သူ၏ ဗုဒ္ဓနှင့် ရေစက်ပါမှုကို သက်သေပြရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ သူသာ နောင်တစ်ချိန်တွင် မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် ၏ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ရာထူးကို ဆက်ခံခွင့်ရပါက၊ သူသည် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ မဟာထန် ၏ ပထမဆုံးသော ရဟန်းမြတ် ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

"သူတော်စင်ဘုန်းကြီး တပည့်ကောင်းလေး ရသွားတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်ဘုရား၊ ဂုဏ်ယူပါတယ် ညီတော် တောက်ကျိ..."

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ၏ စကားအဆုံးတွင်၊ ပရိသတ်ထဲရှိ ဘုန်းကြီးများအားလုံးက တစ်ခဲနက် ဟစ်ကြွေးလိုက်ကြလေသည်။

တောက်ကျိ တစ်ယောက် သူတော်စင်ဘုန်းကြီး ၏ တပည့်ဖြစ်လာပြီး မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် ၏ သတ်မှတ်ထားသော ဆက်ခံသူ ဖြစ်လာခြင်းအပေါ် လူတိုင်းက အားကျရုံသာ အားကျကြပြီး မနာလိုဝန်တိုမှုများ မရှိခဲ့ကြချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ၊ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ကိုးခုမှတစ်ဆင့် ပြသနေသော ဗုဒ္ဓနှင့် ရေစက်ပါမှုက အရာအားလုံးကို ရှင်းပြနေပြီ မဟုတ်ပါလား...။

***

အပိုင်း(၃၆)

"ဆရာတော် ညီနောင်တို့... ဘုန်းဘုန်းကတော့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တော်တော်လေး ပင်ပန်းသွားပြီ၊ နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စတွေကိုတော့ မင်းတို့ဆီပဲ လွှဲထားခဲ့တော့မယ်..."

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် က တောက်ကျိ ကို ဆွဲထူလိုက်ရင်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆရာတော်ကြီးများကို ပြောလိုက်လေသည်။

နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ကိုးခု ရှိသော တောက်ကျိ ကဲ့သို့သော တပည့်မျိုးကို ရုတ်တရက် ရရှိလိုက်သောကြောင့်၊ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် နက်ရှိုင်းသော ဗုဒ္ဓတရားတော်များနှင့် မိစ္ဆာ နှိမ်နင်းရေး နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို သူ့အား အမြန်ဆုံး လက်ဆင့်ကမ်း သင်ကြားပေးချင်နေမိသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များသည် အခြားသော ကျင့်စဉ်များနှင့် ခြားနားစွာပင် ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်ရှိ ဗုဒ္ဓဘာသာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို ကျင့်ကြံရန်အတွက် လုံလောက်သော ဗုဒ္ဓဘာသာ ကံတရား ရှိရန် လိုအပ်ပေသည်။

"နောင်တော်ကြီး... လွတ်လွတ်လပ်လပ် သာ ကြွတော်မူပါဘုရား..."

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ၏ စကားကို ဆရာတော်ကြီး အနည်းငယ်က ရိုသေလေးစားစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

ဆယ်စုနှစ်များစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပြီးနောက် သူ၏ နေရာကို ဆက်ခံမည့်သူအား နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို အားလုံးက နားလည်နိုင်ကြပေသည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်... ဘုန်းဘုန်းကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ ဘုန်းဘုန်း တပည့်နဲ့အတူ အရင် ထွက်ခွာခွင့် ပြုပါဦး..."

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် က ထန် ဧကရာဇ် လီရှီမင် ကို ရှင်းပြကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"သူတော်စင်ဘုန်းကြီး ကြွချင်ရင် ကြွပါလေ၊ ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ အတွက် ဆက်ခံမယ့်သူ ရှာတွေ့သွားတဲ့အပေါ် ဂုဏ်ယူပါတယ်..."

ဧကရာဇ် လီရှီမင် သည် သူ့ကို ရိုးသားစွာ ဂုဏ်ပြုလိုက်ပြီး တားဆီးထားရန် မကြိုးစားခဲ့ချေ။

တောင်းပန်စကား ဆိုပြီးနောက် သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည် တောက်ကျိ နှင့်အတူ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ကျင်းပရာ နေရာမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

သူတို့ ထွက်ခွာသွားခြင်းသည် မသင့်တော်ဟု မည်သူကမျှ မတွေးတောခဲ့ကြချေ။

နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ကိုးခုနှင့် နောက်ထပ် ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေပြီ။ မကြာမီတွင် မဟာထန် တစ်ခုလုံး ဤအဖြစ်အပျက်ကို သိရှိသွားကြတော့မည် ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ မဟာထန် အတွင်းရှိ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းအတွက် နှစ်တစ်ရာအတွင်း တွေ့ရခဲသော မြင်ကွင်းကြီးပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း... ဤမျှ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားစေသော အဖြစ်အပျက်ကြီး ရှိသော်ငြားလည်း၊ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ၏ လုပ်ငန်းစဉ်များကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့တိုင်အောင်... သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင်၊ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ မှာ မပြီးဆုံးသေးသော်ငြားလည်း ယခုအခါတွင် အတော်လေး မှေးမှိန်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

တောက်ကျိတွင် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ကိုးခု ရှိနေသည့် ကိစ္စက အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းနေသောကြောင့်၊ ပူဇော်ပွဲကို ဆက်လက် ခံယူကြမည့် ဘုန်းကြီးပျိုများ၏ စိတ်ဝင်စားမှုနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုတို့မှာ ယခင်ကလောက် မမြင့်မားကြတော့ချေ။

"ကောင်းယန်... ငါတို့လည်း ပြန်ကြစို့၊ ကြည့်စရာရှိတာတွေ အားလုံး ကြည့်ပြီးပြီပဲ..."

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ပင် ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ရာ၊ ဧကရာဇ် လီရှီမင် လည်း ဆက်လက် နေထိုင်လိုစိတ် မရှိတော့သဖြင့် သူ၏ဘေးရှိ မင်းသမီး ကောင်းယန် ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"ခမည်းတော်... ဒီ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲက ပြီးတော့မှာပဲကို၊ အဆုံးအထိ ဆက်ကြည့်သွားလိုက်ကြရအောင်ပါ..."

မင်းသမီး ကောင်းယန် သည် ခေါင်းမလှည့်ဘဲ ကျန်ရှိနေသေးသော ဘုန်းကြီးပျို သုံးလေးရာခန့်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုရင်း ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီလေ၊ သမီးတော် သဘောအတိုင်းပါပဲ..."

လီရှီမင် သည် အလိုလိုက်သော အပြုံးဖြင့် ပြုံးကာ သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

လူအုပ်ကြားထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေဆဲဖြစ်သော ကျန်းလျိုသည် ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက် ကျင်းပနေသော နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ကို စောင့်ကြည့်နေလေသည်။ သို့သော်လည်း... အထူးတလည် သတိထားမိလောက်စရာ ဘုန်းကြီးများ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမရှိပါချေ။

အမာရွတ် လေးခုနှင့် တပည့်တစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာချိန်တွင်ပင်၊ မည်သူကမျှ သိပ်ပြီး စိတ်မဝင်စားကြတော့သကဲ့သို့ ရှိပေသည်။

"နောက်တစ်ယောက်... ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် က ကျန်းလျို..."

ခဏအကြာတွင် ကျန်းလျို သည် သူ၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သံ ကြားလိုက်ရပြီး စင်မြင့်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။

အလားတူပင် ဤနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မင်းသမီး ကောင်းယန် သည် ကိုယ်ကို မတ်မတ်ပြင်ထိုင်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများသည် ကျန်းလျို အပေါ်သို့ စူးစိုက်ကျရောက်သွားလေသည်။

သူမ၏ အကြည့်များသည် သံလိုက်တစ်ခုအလား၊ သူ၏အပေါ်တွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် စွဲမြဲစွာ တည်ရှိနေလေတော့သည်။

...

မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် ၏ ပင်မခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌။

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် နှင့် တောက်ကျိ တို့သည် တထာဂတ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ ၏ ရွှေရောင်ဆင်းတုတော် အား နံ့သာတိုင် အနည်းငယ် ပူဇော်လိုက်ကြ၏။ ထို့နောက်... သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ၏ အကြည့်များသည် တောက်ကျိ အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ များစွာ တည်ငြိမ်သွားလေသည်။

"တပည့်လေး... မင်းက နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ကိုးခုကို ထင်းလင်းနိုင်ခဲ့တယ်၊ ဒါက မင်းရဲ့ ဗုဒ္ဓနဲ့ နက်ရှိုင်းစွာ ရေစက်ပါမှုကို ပြသနေတာပဲ၊ ဒါက ဝမ်းသာစရာကောင်းပေမယ့် လွမ်းဆွေးစရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုလည်း ဖြစ်နေတယ်..."

"ဆရာတော်... တပည့်တော်ကို ရှင်းပြပေးပါဦးဘုရား..."

ဝမ်းသာစရာကောင်းသည်ကို သူ နားလည်နိုင်သော်ငြားလည်း၊ လွမ်းဆွေးစရာကောင်းသည်ဆိုခြင်းကိုမူ တောက်ကျိ နားလည်ရခက်နေပြီး လုံဟိုင် အား အံ့သြစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အပင်မြင့်လေ လေတိုက်ကြမ်းလေ ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိတယ်၊ ကိုယ့်ရဲ့ နေရာမြင့်မားလေလေ တာဝန်ကြီးမားလေလေပဲ၊ ဒါကို ခဏဘေးဖယ်ထားလိုက်ဦး... ငါတို့ရဲ့ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် ကြီးက ချန်အန်းမြို့တော် ထဲမှာ ဘာဖြစ်လို့ တည်ရှိနေရသလဲဆိုတာ မင်းသိလား၊ အကြောင်းကတော့ ချန်အန်းမြို့တော်ကို စတင်တည်ထောင်စဉ်ကတည်းက သူ့ရဲ့အောက်မှာ မိစ္ဆာ လောကနဲ့ တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်ထားတဲ့ မိစ္ဆာ ဂူကြီးတစ်ခု ရှိနေခဲ့လို့ပဲ၊ အဲဒီဂူကြီးကို ငါတို့ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် က ဖိနှိပ်ထိန်းချုပ်ထားရပြီး ဒီဒေသကြီးတစ်ခုလုံး ငြိမ်းချမ်းရေးရအောင် ကာကွယ်ပေးထားရတာ..."

"မိစ္ဆာ လမ်းစဉ်က ပိုပိုပြီး အင်အားကြီးလာပြီး ငါတို့ကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်လာတာနဲ့အမျှ၊ ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကတောင် ဒီရက်ပိုင်းတွေထဲမှာ သိပ်ပြီး မလုံလောက်တော့သလို ဖြစ်လာပြီ၊ အခု မင်းက ငါ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်လာပြီဆိုတော့၊ ငါနဲ့ ဒီလောကကြီးတစ်ခုလုံး ဝန်ထမ်းရတဲ့နေရာမှာ ကူညီပေးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကို မင်းဆီ လက်ဆင့်ကမ်း သင်ပေးမယ်..."

ဤမျှ နက်နဲလှသော လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသောကြောင့်၊ တောက်ကျိ မှာ လွန်စွာ အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း... မွန်မြတ်သော တာဝန်ဝတ္တရားများ၏ တွန်းအားကြောင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"ဆရာတော် စိတ်ချပါဘုရား၊ တပည့်တော်..."

ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်...

သို့သော်လည်း တောက်ကျိ တစ်ယောက် သူ၏ သဘောထားကို သေချာစွာ မဖော်ပြနိုင်သေးခင်မှာပင်၊ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရှေးဟောင်း ခေါင်းလောင်းသံကြီးများ တသီတတန်း ထွက်ပေါ်လာကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတစ်ခွင်လုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။ ထိုအသံများသည် အလွန်ဝေးကွာသော နေရာမှ လာသကဲ့သို့ ရှိသော်ငြားလည်း၊ အံ့မခန်း ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ မြည်ဟည်းနေလေသည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ လုပ်နေတုန်း ခေါင်းလောင်းသံတွေက ဘာလို့ ထွက်လာရတာလဲ..."

တောက်ကျိ သည် ခေါင်းလောင်းသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ကြည်လင်ရှင်းလင်းသွားသည့် ခံစားချက်ကို ရရှိလိုက်ရင်း အံ့သြစွာဖြင့် တွေးတောလိုက်လေသည်။

"ဆရာတော်... ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ..."

ထိုစဉ် ဘုန်းကြီးပျိုတစ်ပါးသည် ပင်မခန်းမဆောင်ကြီးထဲသို့ ကမန်းကတန်း ပြေးဝင်လာပြီး လုံဟိုင် ၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့လေသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း အလျင်စလို ပြေးလာခဲ့သောကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ပင် ခလုတ်တိုက် လဲကျသွားသေးသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော သူ၏ တပည့်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဆယ့်... နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခုပါဘုရား... လူတစ်ယောက်က နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခုကို ထင်းလင်းသွားစေခဲ့လို့ပါဘုရား..."

ဝုန်း...

နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခု ဟူသော စကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး၊ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် နှင့် သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော တောက်ကျိ တို့မှာ သူတို့၏ နားကိုပင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ဆွံ့အ ကြက်သေသေသွားကြလေသည်။

နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခု ဟုတ်သလော...။

ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို တစ်ခါမှ မကြားဖူး၊ မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။

မဟာထန်၏ ပထမဆုံးသော ရဟန်းမြတ် ပီပီ၊ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ လျင်မြန်လှပေသည်။ ထိုသတင်းကြောင့် သူ မှင်သက်သွားခဲ့ရသော်ငြားလည်း၊ တည်ငြိမ်မှုကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ဘဲ၊ ပင်မခန်းမဆောင်၏ အထွက်ပေါက်ဆီသို့ ကမန်းကတန်း ပြေးထွက်သွားလေသည်။

ခန်းမဆောင်၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ၊ သူ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

***