အခန်း (၃၇-၃၈)

အပိုင်း(၃၇)

ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်...

အလွန်ဝေးကွာသော နေရာမှ လွင့်ပျံလာသော ခေါင်းလောင်းသံများကို ကောင်းကင်ယံတွင် ကြားနေရပြီး၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြားတွင်လည်း ဓမ္မရွတ်ဆိုသံများသည် လူတစ်ယောက်၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောနေသကဲ့သို့ ကြားနေရလေသည်။

ရွှေရောင် ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများသည် ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာကာ အလင်းတိုင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ထိုအလင်းတိုင်ကြီး၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ပန်းပွင့်များ ဝေဆာစွာ ရွာကျနေပြီး၊ မြေပြင်မှလည်း ရွှေကြာပန်းကြီးများ ပွင့်အာထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးဆိုင်ရာ ထူးကဲသော ဖြစ်စဉ်များသည် မကြုံစဖူးပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒီလို ထူးခြားတဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေက ဗောဓိသတ် တစ်ပါးပါး လူ့လောကကို ဆင်းသက်လာတာကို ပြသနေတာများလား..."

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာသော တောက်ကျိ သည်လည်း ပင်မခန်းမဆောင် အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာပြီး၊ ထိုထူးကဲလှသော မြင်ကွင်းကြီးကို ကြည့်ကာ အလားတူပင် ဆွံ့အ မှင်သက်နေလေသည်။

နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ လုပ်နေစဉ်အတွင်း ဤကဲ့သို့သော ဖြစ်စဉ်မျိုး ပေါ်ပေါက်လာနိုင်သလော။ ၎င်းမှာ မကြုံစဖူးသော အရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဓမ္မရွတ်ဆိုသံများနှင့် ရောယှက်နေသော ခေါင်းလောင်းသံများသည် အံ့မခမ်း ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းတစ်မျိုးနှင့် ကြီးမြတ်လှသော ယန် စွမ်းအင်၏ အမြင့်မားဆုံးသော အကြောင်းတရားတစ်ခု ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ရှိပြီး၊ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကြည်လင်ရှင်းလင်းကာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသွားစေသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြားတွင် ကြာပန်းများသည် ဖူးပွင့်လာပြီးနောက် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားကြကာ၊ လွင့်မျောနေသော ရွှေရောင်အမှုန်အမွှားလေးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ လူ၏ အသားအရေနှင့် ထိတွေ့လိုက်သောအခါ နွေးထွေးသော ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေလေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ရှိပြီး အတွင်းပိုင်းရှိ အသေးအဖွဲ ဝေဒနာများပင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး တစ်ပါးနှင့် လိုက်ဖက်သော တည်ငြိမ်မှု ကျင့်ဝတ်များကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ၊ လုံဟိုင်သည် နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ကျင်းပရာ ရင်ပြင်ဆီသို့ ကမန်းကတန်း ပြေးသွားလေတော့သည်။

ရှားပါးလှသော နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ကိုးခုနှင့် တပည့်တစ်ယောက် ရရှိခဲ့ခြင်းကိုပင် သူသည် အကြီးမားဆုံးသော ရိတ်သိမ်းမှုကြီးအဖြစ် ခံစားခဲ့ရသော်ငြားလည်း၊ ယခုအခါတွင် မကြုံစဖူးသော အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခုနှင့် တပည့်တစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေပြီ။

နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခြင်းကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မမြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အတွက် သူ၏ ရင်ထဲတွင် မရေတွက်နိုင်သော နောင်တတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ချန်အန်းမြို့တော် အတွင်းတွင်မူ ရေတွက်၍မရနိုင်သော လူအများအပြားသည် ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများ နေရာအနှံ့ တောက်ပနေပြီး ရွှေကြာပန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ဤမြင်ကွင်းကြီးကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့လိုက်ကြရရာ၊ ဗောဓိသတ် တစ်ပါး ဆင်းသက်လာသည်ဟု အထင်မှားသွားကြပြီး၊ အလုံးစုံသော လူများကို မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ဒူးထောက် ရှိခိုးပူဇော်စေလောက်အောင် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားစေခဲ့သည်။

မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် တွင် နှစ်စဉ်ကျင်းပမြဲဖြစ်သော နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ သည် ချန်အန်းမြို့တော် နေထိုင်သူများအတွက် လူသိများသော ပွဲတစ်ပွဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပွဲတော်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သော်ငြားလည်း၊ အဓိကအားဖြင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းနှင့်သာ သက်ဆိုင်သောကြောင့်၊ သာမန် ပြည်သူအများစုကတော့ သိပ်ပြီး အာရုံစိုက်လေ့ မရှိကြချေ။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ဤကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်များသည် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှပြီး၊ ပုံမှန်အခြေအနေများနှင့် လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားနေပေသည်။

...

ချန်အန်းမြို့တော် ၏ နန်းတော်ကြီး အတွင်း၌မူ... ပါကွ တာအို ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်များ ဖြူနေသော်ငြားလည်း နုပျိုသော မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိသည့် အဘိုးအို တစ်ဦးသည် မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် ၏ အထက်ရှိ ဖြစ်စဉ်များကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ငေးကြည့်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးဆိုင်ရာ ဖြစ်စဉ်များ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင်၊ သူက သက်ပြင်းကို ပြင်းပြင်းချလိုက်ပြီး...

"ဟူး... ဒီလို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ မြင်ကွင်းတွေနဲ့ဆိုတော့ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းက တစ်နေ့တခြား အင်အားကြီးလာနေပြီး၊ ငါတို့ရဲ့ တာအိုဂိုဏ်း ကတော့ အင်အားဆုတ်ယုတ်ဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်..."

ချန်အန်းမြို့တော် ၏ မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည်အတွင်းရှိ၊ ဤဖြစ်စဉ်များကို စောင့်ကြည့်နေကြသော နာမ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသိဉာဏ်ပွင့်နေသည့် မိစ္ဆာ သတ္တဝါများစွာ၏ ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝသော မျက်လုံးများတွင်လည်း လေးနက်တည်ကြည်သော အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေကြလေသည်။

...

ဤကဲ့သို့သော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးဆိုင်ရာ ဖြစ်စဉ်များအပေါ် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူထု၏ တုံ့ပြန်မှုများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်မည်ဆိုလျှင်၊ လက်ရှိ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး၊ လူအားလုံးမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ကျန်းလျို ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

သူ၏ ပြောင်စင်နေသော ခေါင်းပေါ်တွင်ကား၊ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခု သည် ထင်ရှားပြတ်သားစွာ ရှိနေပေသည်။

တောက်ကျိ ၏ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ကိုးခု ထွက်ပေါ်လာခြင်းကပင် လူအုပ်ကြီးကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ၊ ယခု ကျန်းလျို ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း၏ စိတ်များ လွတ်ထွက် ဗလာကျင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ကြရလေသည်။

ခွမ်း...

ကျယ်လောင်သော မြည်သံနှင့်အတူ၊ ကျန်းလျို ၏ တည့်တည့်ရှေ့တွင် နံ့သာတိုင်ကြီး ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဘုန်းကြီးသည် ငြိမ်းသွားသော နံ့သာတိုင်ကြီး ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လွှတ်ချလိုက်မိပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လက်များဖြင့်ပင် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခုကို ဖန်တီးပေးခဲ့ရခြင်းက၊ သူ့အတွက် လွန်စွာ ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

သူ၏ဘေးတွင်ရှိသော၊ မဟာထန် ၏ ဧကရာဇ် လီရှီမင် သည်လည်း မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ထားကာ၊ ကျန်းလျို ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် များကို လေးနက်စွာ စူးစမ်းကြည့်ရှုနေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးနေလေတော့သည်။

လီရှီမင် ၏ ဘေးတွင်၊ မင်းသမီး ကောင်းယန် သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကာထားရင်း၊ ကျန်းလျို ကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

အခြားသူများ၏ အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများနှင့် ခြားနားစွာပင် မင်းသမီး ကောင်းယန် ၏ ရင်ထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်မှာ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

မင်းသမီး ကောင်းယန် နှင့် ကျန်းလျို တို့သည် တစ်သက်လုံး အတူတကွ ရှိနေကြမည်ဟု တိတ်တဆိတ် ကတိကဝတ်ပြုထားခဲ့ကြပြီး၊ နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ပြီးဆုံးပါက အတူတူ ထွက်ပြေးကာ လောကကြီးထဲတွင် သိုင်းလောကချစ်သူမောင်နှံများအဖြစ် နေထိုင်ကြမည်ဟု သဘောတူညီထားခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း... သူမ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ မင်းသမီး ကောင်းယန် ၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်များ ငြိမ်းသက်သွားတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် ကျန်းလျို ကိုယ်တိုင်လည်း မှင်သက်သွားပြီး သူ၏ စိတ်များ ဗလာကျင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာသော ဓမ္မရွတ်ဆိုသံများနှင့် ခေါင်းလောင်းသံများ၊ ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာသော ပန်းပွင့်များ၊ မြေပြင်မှ ပွင့်အာလာသော ရွှေကြာပန်းများ...

ဤဖြစ်ရပ်များအားလုံး၏ အဓိက ဇာတ်ဆောင်ဖြစ်သူ ကျန်းလျို ကိုယ်တိုင်ပင် အံ့အားသင့်နေခဲ့လေသည်။

နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ မှာ တစ်ခုခုများ မှားယွင်းသွားခဲ့သလော။

ထိုသို့မဟုတ်လျှင်၊ သူသည် နံ့သာတိုင်အမာရွတ်များ မည်သို့လုပ် ရရှိနိုင်မည်နည်း၊ ဆယ့်နှစ်ခု ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။

နံ့သာတိုင်အမာရွတ်များ၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ဤကမ္ဘာရှိ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းနှင့် မိမိ၏ ရေစက်ကံတရားကို ကိုယ်စားပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤကမ္ဘာမှပင် မဟုတ်ဘဲ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှ အချိန်ခရီးသွားကာ ရောက်ရှိလာသူဖြစ်ရာ၊ ဤကမ္ဘာရှိ ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် မည်သို့လျှင် ရေစက်ပါနိုင်မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် ကျန်းလျို သည် သူ့အနေဖြင့် မည်သည့် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် မျှ ရရှိမည်မဟုတ်ဟု အမြဲတစေ ယုံကြည်ထားခဲ့ပြီး၊ တကယ်တမ်း၌လည်း သူသည် ဘုန်းကြီးဝတ်ရန် မည်သည့်အခါကမျှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးချေ။

သို့သော်လည်း ယနေ့ ပေါ်ပေါက်လာသော မြင်ကွင်း၊ သူ၏ မျက်မှောက်တွင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သော အရာအားလုံးသည် ကျန်းလျို ၏ ယုံကြည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေခဲ့လေသည်။

အပြည့်အဝရှိနေသော နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခုက ကျန်းလျို ၏ စိတ်ကို ဗလာကျင်းသွားစေပြီး၊ စဉ်းစားတွေးတောနိုင်စွမ်းပင် မရှိတော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

မည်သည့်အတွေးမျှ မရှိတော့သည့် စိတ်အခြေအနေဖြင့်၊ ကျန်းလျို သည် မင်းသမီး ကောင်းယန် ရှိရာဘက်သို့ အလိုအလျောက်ပင် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ၏ အမြင်တွင် မင်းသမီး ကောင်းယန် သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို လက်ဖြင့်ကာထားပြီး၊ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေကာ၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

မင်းသမီး ကောင်းယန် ကို ကြည့်ရင်း၊ သူတို့နှစ်ဦး ဝံပုလွေ မိစ္ဆာ ကို ပခုံးချင်းယှဉ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပုံများ၊ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖေးမကူညီခဲ့ကြပုံများ၊ သူဌေးကျန်း ၏ အိမ်သို့ လက်စားချေရန် တောင်အောက်သို့ ဆင်းခဲ့ကြပုံများနှင့် မျက်လုံးသုံးလုံးနှင့် ကျီးကန်း ၏ တိုက်ခိုက်မှုတွင် မင်းသမီး ကောင်းယန် က သူ့ကို အသက်စွန့် ကယ်တင်ခဲ့ပုံများက မြင်ယောင်လာသည်။

သူတို့ အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသော အချိန်တိုင်းနှင့်အတူ၊ သူပေးခဲ့ဖူးသော ကတိကဝတ်များအားလုံးသည် ကျန်းလျို ၏ ရင်ထဲတွင် ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ တွင် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် များ ရရှိခဲ့လျှင်တောင်မှ၊ ဘုန်းကြီးဘဝကို စွန့်ခွာကာ မင်းသမီး ကောင်းယန် နှင့်အတူ သိုင်းလောကချစ်သူများအဖြစ် နေထိုင်သွားမည်ဟု ကတိပေးခဲ့ဖူးလေသည်။

သူမသည် တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင် မင်းသမီးတစ်ပါး ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ၊ သူသည် မိစ္ဆာ များကို နှိမ်နင်းပြီး အဆင့်တက် ကာ အစွမ်းထက်လာအောင် ကြိုးစားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထန် ဧကရာဇ် လီရှီမင် ပင် လေးစားရလောက်အောင် အစွမ်းထက်လာပြီး မင်းသမီး ကောင်းယန် ကို သူ့အား ပေးသနားလာစေရန် ကြိုးစားမည်ဟုလည်း သူ ကတိပြုထားခဲ့လေသည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ်... ကျင်းဆန်းကျောင်းတော်က ကျန်းလျို... မင်း... မင်းက နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခု ရရှိခဲ့တယ်... နောင်အနာဂတ်မှာ မင်း သေချာပေါက် လုပ်နိုင်မှာပါ..."

ကျန်းလျို၏ ရှေ့တွင် နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ကို ကျင်းပပေးခဲ့သော ဘုန်းကြီးသည် လွန်စွာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် စကားများပင် ထစ်ငေါ့နေသော်ငြားလည်း၊ သူ၏ ဂုဏ်ပြုစကားများမှာ ရင်ထဲမှ လှိုက်လှဲစွာ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခု...

ဤကဲ့သို့သော ဗုဒ္ဓဘာသာ ကံတရားမျိုးရှိသူ တစ်ခါမှ မပေါ်ပေါက်ဖူးချေ။ ဤသူသည် ဗောဓိသတ် တစ်ပါး သို့မဟုတ် အနောက်ဘက် စိတ်ဝိညာဉ်တောင်တန်း မှ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ ကိုယ်တိုင် လူဝင်စားခြင်းများ ဖြစ်နေနိုင်သလော။ ထိုသို့မဟုတ်လျှင် မည်သူက ဤမျှ ကြီးမားသော ဗုဒ္ဓဘာသာ ကံတရားကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်နည်း။

"ခဏနေပါဦး..."

သို့သော်လည်း ဘုန်းကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျိုမှာ သတိဝင်လာကာ ရုတ်တရက် အော်ဟစ် စကားဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။

ရင်ပြင်ထဲတွင်၊ ဘုန်းကြီးများဖြစ်စေ၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများဖြစ်စေ၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ပင်ဖြစ်စေ၊ လူအားလုံးက ကျန်းလျို ကို အံ့သြစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူ ဘာလုပ်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြလေသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ စူးစိုက်ကြည့်ရှုမှုအောက်တွင်၊ ကျန်းလျို သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ သူ၏ မီးခိုးရောင် ဟောင်းနွမ်းသော ဘုန်းကြီးသင်္ကန်းကို ချွတ်ချလိုက်ပြီး၊ ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးကို မျက်လုံးဝေ့ကြည့်လိုက်ကာ မင်းသမီး ကောင်းယန် အပေါ်တွင် အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့... သူ၏ စကားလုံးများသည် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ အားလုံးကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် လူဝတ်လဲတော့မယ်..."

***

အပိုင်း(၃၈)

"ကျွန်တော် လူဝတ်လဲတော့မယ်..."

ကျန်းလျို၏ စကားများသည် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး၊ ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဆွံ့အသွားစေကာ သူ့အား ပြူးပြဲ စိုက်ကြည့်နေကြစေလေသည်။

နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခုဆိုသည်မှာ မကြုံစဖူးသော အရာပင် ဖြစ်ပေသည်။ မကြာသေးမီက ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ဝေဆာစွာ ရွာကျလာသည့် ပန်းပွင့်များနှင့် သဲ့သဲ့လေး ကြားနေရသော ဓမ္မရွတ်ဆိုသံများက လူတိုင်းကို စကားပင်မဟနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

လူအားလုံး၏ အမြင်တွင် ကျန်းလျို သည် ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် ကံပါလာသူဖြစ်ပြီး၊ အနောက်ဘက် စိတ်ဝိညာဉ်တောင်တန်း မှ ဗောဓိသတ် တစ်ပါး လူဝင်စားခြင်းပင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဤမျှ ကြီးမားသော ဗုဒ္ဓနှင့် ရေစက်ပါမှုမျိုး ရှိနေပါလျက်နှင့် လူဝတ်လဲချင်သည်ဟု ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရက်လေသလား။

ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် နှိုင်းယှဉ်ရမည်ဆိုလျှင်၊ ၎င်းမှာ တစ်နိုင်ငံလုံးတွင် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲ အမှတ်အများဆုံး ရရှိသူက ကျောင်းထွက်ပြီး အလုပ်လုပ်ချင်သည်ဟု ရုတ်တရက် ကြေညာလိုက်သည်နှင့် ဆင်တူရာ လုံးဝကို စိတ်ကူးယဉ်၍ပင် မရနိုင်သော ကိစ္စရပ် ဖြစ်ပေသည်။

"လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

ခြင်္သေ့တစ်ကောင် ဟိန်းဟောက်လိုက်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည် လေပြင်းတစ်ရပ်အလား ရွေ့လျားသွားကာ ကျန်းလျို၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ ကျန်းလျို၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခုကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင်... လောကကို စွန့်ခွာတာဖြစ်ဖြစ်၊ လူဝတ်လဲတာဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါက ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်ခွင့် ဖြစ်သင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

ကျန်းလျိုက လုံဟိုင် ၏ ရှေ့တွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သာမန် ဘုန်းကြီးတွေက ကျောင်းတော်ကနေ ထွက်ခွာခွင့် ရှိပေမယ့်၊ မင်းကတော့ မရဘူး..."

လုံဟိုင် သည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး၊ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခုအပေါ် အံ့အားသင့်နေမှုကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ချုပ်တည်းကာ ယိမ်းယိုင်ခြင်းမရှိသော ယုံကြည်ချက်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

စံချိန်တင် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဘုန်းကြီးတစ်ပါးအနေဖြင့် လူဝတ်လဲမည် ဟုတ်သလော။

ဤကဲ့သို့သော ဆန္ဒကို တကယ်ဖြစ်လာခွင့် ပြုလိုက်ခြင်းသည် ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကြီးမားစွာ ထိုးနှက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အနောက်ဘုံ မှ ဘုရားရှင်နှင့် ဗောဓိသတ်များက သူ့ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်ပါမည်လော။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် လုံဟိုင် သည် ကျန်းလျို ၏ လူဝတ်လဲလိုသော ဆန္ဒကို ငြင်းပယ်လိုက်ရာ၊ လုံးဝ ညှိနှိုင်းစရာ အကြောင်းမရှိကြောင်းကို ဖော်ပြနေပေသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပျော့ပျောင်းသွားပြီး ညင်သာသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

အထင်မှားခြင်းလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်ငြားလည်း၊ သူက ချော့မော့နေသည့် သို့မဟုတ် မျက်နှာချိုသွေးနေသည့်ဟန်ဖြင့်...

"မင်းက ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် က မဟုတ်လား... ကျောင်းတော်ကနေ ထွက်သွားဖို့ဆိုတာကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ တောင်းဆိုချင်တာတွေ ရှိရင်လည်း ပြောပါ၊ ဘုန်းဘုန်း စွမ်းဆောင်နိုင်သရွေ့တော့..."

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူ ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကြီးမားသော ဖိအားကြီးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

မဟာထန် ၏ နယ်နိမိတ်အတွင်း ပထမဆုံးသော ရဟန်းမြတ်အဖြစ် လူသိများသူဖြစ်ရာ၊ အကယ်၍ အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခုနှင့် ဤတပည့်သာ သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားပါက တာဝန်အားလုံးသည် သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာမည် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့်... ကျန်းလျို ၏ လူဝတ်လဲလိုသော အတွေးကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် သူ တတ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို အသုံးပြုရမည် ဖြစ်ပေသည်။

လုံဟိုင် ၏ ချော့မော့နေသော အပြုံးကို ကြည့်ရင်း၊ ကျောင်းမသွားချင်သော ကလေးငယ်တစ်ယောက်အား ချော့မော့နေရသည့် ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းမှ မိဘတစ်ဦး၏ မျက်နှာကို ကျန်းလျို ပြေးသတိရသွားမိရာ၊ လက်ရှိ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင်၏ ပုံစံနှင့် တိုက်ဆိုင်စွာပင် ဆင်တူလွန်းနေတော့သည်။

"ကျွန်တော် ဘုန်းကြီး မဝတ်ချင်ဘူး၊ ကျွန်တော် အရက်သောက်ပြီး အသားစားချင်တယ်..."

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် က သူ့တွင် မည်သည့် တောင်းဆိုချက်များ ရှိသနည်းဟု မေးလာသောကြောင့်၊ ကျန်းလျို သည် ဘာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘဲ သူ၏ ရိုးသားသော အတွေးများကို ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်လေသည်။

စကားပြောနေရင်းနှင့်ပင်၊ ကျန်းလျို ၏ အကြည့်များသည် အနီးတွင် ရပ်နေသော မင်းသမီး ကောင်းယန် အပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သူက ဆက်၍...

"ပြီးတော့... ကျွန်တော် မိန်းမယူပြီး ကလေးတွေလည်း ယူချင်သေးတယ်..."

"ဒါကတော့..."

ကျန်းလျို ၏ စကားများကြောင့် သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် မှာ ဆွံ့အသွားပြီး၊ မည်သို့ ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။

အခြားကိစ္စများသာ ဖြစ်ခဲ့ပါက သူ စွမ်းဆောင်နိုင်သရွေ့ ကျန်းလျို ကို ငြိမ်သက်သွားစေရန်အတွက် သဘောတူလိုက်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း... ဤတောင်းဆိုချက်များကိုမူ လုံဟိုင် အနေဖြင့် ဖြည့်ဆည်းပေးရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

နေရာအနှံ့အပြားရှိ ဘုန်းကြီးများအတွက် စံပြပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာမည့်၊ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခုနှင့် ဘုန်းကြီးတစ်ပါးအနေဖြင့် မည်သို့လုပ် အရက်သောက်၊ အသားစားပြီး အိမ်ထောင်ပြုနိုင်မည်နည်း။

ဤကဲ့သို့သော တောင်းဆိုချက်မျိုးကို သူ သဘောတူနိုင်ပါမည်လော။ သူရော သဘောတူရဲပါမည်လော။

ထို့အပြင်... ခြေလှမ်းတစ်သောင်းလောက် နောက်ဆုတ်ပြီး သူ သဘောတူလိုက်သည်ထားဦး၊ ဤမျက်မြင်သက်သေများအားလုံး၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် သူ ထိုသို့ လုပ်နိုင်ပါမည်လော။

"အော... မိ... သော... ဖော...... ဒါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး... မင်း မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် မှာပဲ နေပြီး ရက်အနည်းငယ်လောက် စိတ်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပါဦး..."

လုံဟိုင်က စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြသော လူအုပ်ကြီးရှေ့တွင် ထိုအကြောင်း မပြောချင်တော့ သဖြင့် စကားကို ဖြတ်ကာ ကျန်းလျို၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက်... သူက စုဝေးနေကြသူများအားလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ကာ...

"နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ကို မရပ်နားဘဲ ဆက်လက် ကျင်းပသွားပါမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘုန်းဘုန်းမှာ တထာဂတ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာကို လျှောက်ထားတိုင်ပင်ရမယ့် အရေးကြီးကိစ္စတွေ ရှိနေတဲ့အတွက်၊ အရင် ကြွနှင့်ပါရစေ..."

နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခုနှင့် မကြုံစဖူး နက်ရှိုင်းသော ဗုဒ္ဓနှင့် ရေစက်ပါသည့် တပည့်တစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာခြင်းက အနောက်ဘက် စိတ်ဝိညာဉ်တောင်တန်း မှ လူဝင်စားခြင်းပင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် အနေဖြင့် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ၏ ဆန္ဒတော်ကို လျှောက်ထားတောင်းခံခြင်းမှာ ယုတ္တိတန်ပုံရပေသည်။

ညွှန်ကြားချက်များကို ပေးပြီးနောက်၊ ဧကရာဇ် လီရှီမင် အား နှုတ်ဆက်ရန်ပင် ဆန္ဒမရှိတော့ဘဲ၊ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည် ကျန်းလျိုကို ဆွဲခေါ်ကာ ပင်မခန်းမဆောင်ဆီသို့ လှည့်ကာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး မျက်စိရှေ့မှ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ၏ လက်က သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ တင်ထားစဉ်၊ ကျန်းလျို သည် ကြိုးဆွဲခံ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို သူကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်တော့ချေ။

လုံဟိုင်က ကျန်းလျို အား ပင်မခန်းမဆောင်ကြီးထဲသို့ တွန်းပို့လုနီးပါး ခေါ်ဆောင်သွားပြီး လက်ကို လွှတ်လိုက်သောအခါမှသာလျှင်၊ သူ လွတ်လပ်ခွင့် ရသွားတော့သည်။

စတုရန်းမီတာ ထောင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းမည့် ဧရာမ ခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် တည်ငြိမ်ခမ်းနားပြီး ကြီးကျယ်သော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် ဧရာမ တထာဂတ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ ဆင်းတုတော်ကြီးက နေရာယူထားလေသည်။ ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ဘုန်းကြီးပျိုတစ်ပါး ရောက်ရှိနေနှင့်ပြီး ဖြစ်ကာ၊ သူကား နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ကိုးခုနှင့် တောက်ကျိ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဂါရဝပြုပါတယ် နောင်တော်..."

ကျန်းလျို ကို မြင်သောအခါ တောက်ကျိ သည် ခေါင်းငုံ့ကာ လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေလေးစားစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

တောက်ကျိ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ကျန်းလျို သည် သူနှင့် စကားပြောလိုစိတ် မရှိသလို၊ သူ့အား နောင်တော် ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းအတွက်လည်း နောက်ပြောင်ကျီစယ်လိုစိတ် မရှိခဲ့ချေ။ ယင်းအစား သူသည် ခေါင်းလှည့်ကာ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ကျန်းလျို ၏ စူးစိုက်ကြည့်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည် တထာဂတ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ ဆင်းတုတော်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးတိုးလေး လျှောက်ထားနေသကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့ထားလေသည်။

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ၏ နောက်တွင် ရပ်နေရင်း၊ ကျန်းလျို နှင့် တောက်ကျိ တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ သူ ဘာလုပ်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြလေသည်။

မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် မှ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး လူဝတ်လဲရန် ခိုင်မာစွာ သန္နိဋ္ဌာန်ချထားသော ကျန်းလျိုက စကားပြောရန် ပါးစပ်ပြင်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်လေးတွင်ပင်၊ ကိုးကွယ်ပူဇော်ထားသော တထာဂတ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ ဆင်းတုတော်ကြီးသည် ရုတ်တရက် စူးရှတောက်ပသော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး၊ အောက်သို့ စိုက်ကြည့်နေသော ဆင်းတုတော်၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ မျက်လုံးများ ပွင့်လာခဲ့လေတော့သည်။

***