အခန်း (၃၉-၄၀)

အပိုင်း(၃၉)

"ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ ကိုယ်ထင်ပြပြီ..."

တထာဂတ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ ဆင်းတုတော်ကြီး၏ အံ့ဖွယ်ပြောင်းလဲမှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ တောက်ကျိ သည် အလျင်အမြန် ဒူးထောက်ချလိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း... ဆင်းတုတော်ကြီး ကိုယ်ထင်ပြလာသော်ငြားလည်း၊ တထာဂတ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ ဆင်းတုတော်ကြီးက စကားမပြောခဲ့ချေ။ ရုတ်တရက် လေထဲတွင် စာရွက်တစ်ရွက် ထွက်ပေါ်လာပြီး နှင်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်အလား လွင့်မျောကျဆင်းလာကာ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ၏ ရှေ့တွင် ညင်သာစွာ ကျရောက်သွားလေသည်။

အိပ်ရာမှ ခုလေးတင် နိုးလာသကဲ့သို့ အသိစိတ်များ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေလျက်၊ ကျန်းလျို သည် တထာဂတ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ ဆင်းတုတော်ကြီးကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်လေသည်။ ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများ ဘယ်ရောက်သွားသနည်း။ ခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှသည် အိပ်မက်တစ်ခု သို့မဟုတ် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စိတ်ကူးယဉ် ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်သကဲ့သို့၊ ဆင်းတုတော်ကြီးမှာ ယခင်ကအတိုင်း တည်ငြိမ်ခမ်းနားစွာ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်သော တောက်ကျိ ကို ကျန်းလျို သတိပြုမိလိုက်သောအခါ၊ ခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်မှာ သေချာပေါက် အိပ်မက် မဟုတ်ကြောင်း သူ နားလည်လိုက်လေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည်လည်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ လျှောက်လာခဲ့လေသည်။

"ဆရာတော်... ခုနကတင်..."

တောက်ကျိ သည်လည်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာဖြင့် လုံဟိုင်ကို မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

သူသည် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ၏ ကိုယ်ထင်ပြမှုကို ရှင်းလင်းစွာ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်ငြားလည်း၊ အိပ်မက်တစ်ခုမက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည် ပြန်မဖြေဘဲ၊ သူ့ကို တိတ်တိတ်နေရန် လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်ပြလိုက်လေသည်။

ထို့နောက်... သူသည် ကျန်းလျို ၏ အနားသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားကာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း...

"ဒီကနေ့ကစပြီး၊ မင်း ဒီ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် မှာပဲ တစ်ပါးတည်း တရားကျင့်ကြံဖို့ နေရမယ်၊ ကျန်းလျို ဆိုတဲ့ နာမည်က လူဝတ်ကြောင် နာမည်သက်သက်ပဲ၊ ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် က မင်းတို့ မျိုးဆက်မှာ မင်းက 'ရွှမ်' မျိုးဆက် ဖြစ်တယ်..."

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ဆက်၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"အခုကစပြီး မင်းရဲ့ ဘွဲ့အမည်က ရွှမ်ကျန်း ဖြစ်လိမ့်မယ်..."

သူတို့က သူ့ကို ရွေးချယ်ခွင့်ပင် မပေးဘဲ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းထဲတွင် အတင်းအဓမ္မ ဆွဲထားကာ ဘုန်းကြီးဝတ်ရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနေခြင်းက ကျန်းလျို ကို ဒေါသထွက်သွားစေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း... သူက အသံထွက်၍ ငြင်းဆန်တော့မည့် အချိန်လေးတွင်ပင်၊ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ပေးသော ဘွဲ့အမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းလျို မှာ အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်သွားတော့သည်။

ရွှမ်... ရွှမ်ကျန်း...

မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ သိမြင်နားလည်သွားမှုနှင့်အတူ၊ ဤဘွဲ့အမည်သည် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု ဝင်တိုက်သွားသကဲ့သို့ ကျန်းလျို ကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

ဧကရာဇ်အဖြစ် လီရှီမင် အုပ်စိုးသော မဟာထန် ခေတ်ကာလ၊ မိစ္ဆာ များ၊ သရဲတစ္ဆေများနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဘုရားများ၊ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာများ ပြည့်နှက်နေသော ဤကမ္ဘာကြီး၌ သူ၏ ဘွဲ့အမည်က ရွှမ်ကျန်း ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ နာမည်က ကျန်းလျို ဟုတ်သလော။

ဤအရာအားလုံးသည် 'အနောက်သို့ ခရီးသွားမှတ်တမ်း' မှ ထန်ဆရာတော် နှင့် ကွက်တိကိုက်ညီနေပုံရပေသည်....

"ဒါများ တကယ်ပဲလား... ငါက ထန်ဆရာတော် လား... ပြီးတော့ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးက တထာဂတ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ ရဲ့ ဒုတိယမြောက် တပည့်ဖြစ်တဲ့ ရွှေပုစဉ်း ဆရာတော် ရဲ့ လူဝင်စားလား..."

မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကျန်းလျို တွေးတောနေမိချိန်တွင်၊ သူ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခု ရရှိနိုင်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းမှာ ယုတ္တိတန်သွားပုံ ရလေတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်ရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့လေသည်။ ဤနှစ်ရက်တာ ကာလအတွင်း၊ ချန်အန်းမြို့တော် တစ်ခုလုံးသည် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခုနှင့် ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ပေါ်ထွက်လာသည့် သတင်းကြောင့် အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

ထို့အပြင်၊ ချန်အန်းမြို့တော် ရှိ လူတိုင်း မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ပန်းပွင့်များ ဝေဆာစွာ ရွာကျခြင်းနှင့် မြေပြင်မှ ပွင့်အာလာသော ရွှေကြာပန်းများ ကဲ့သို့သော ဖြစ်စဉ်များက အခြေအနေကို ပို၍ပင် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားစေခဲ့လေသည်။

ထို့ကြောင့် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရေတွက်၍မရနိုင်သော နိုင်ငံသားများသည် နံ့သာတိုင်ထွန်းညှိရန်နှင့် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာကို ပူဇော်ရန် မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် သို့ အလုအယက် လာရောက်ခဲ့ကြပြီး၊ ဆရာတော်ကြီး များစွာပင် ကျောင်းတော်သို့ လာရောက်လည်ပတ်ကာ ကျန်းလျို ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တွေ့မြင်လိုခဲ့ကြသော်ငြားလည်း၊ ဤကိစ္စရပ်များအားလုံးကို သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် က ဟန့်တားပိတ်ပင်ထားခဲ့လေသည်။

ယနေ့ နံနက်စောစောပိုင်းတွင် သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည် ကျန်းလျို ကို မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် ၌ အတင်းအဓမ္မ ထိန်းသိမ်းထားရုံသာမက၊ ရွှမ်ဝူ ကိုပါ နှစ်ရက်တိတိ နေထိုင်စေပြီးနောက် ကျောင်းတော်မှ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားစေခဲ့သည်။ ရွှမ်ဝူ ၏ နှုတ်မှတစ်ဆင့်၊ လုံဟိုင်သည် ကျန်းလျို ၏ ကိစ္စရပ်များကို အသေးစိတ် သိရှိခဲ့ရလေသည်။

"အင်း... အချစ်ရဲ့ စွမ်းအားက အဲဒီလိုကိုး..."

ရွှမ်ဝူ ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းလျို နှင့် မင်းသမီး ကောင်းယန် တို့၏ ဆက်ဆံရေးအကြောင်းကို သိရှိသွားသောအခါ၊ လုံဟိုင် သည် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိလေသည်။

"ဆရာတော်... နောင်တော် ကျန်းလျို နဲ့ မင်းသမီး ကောင်းယန် တို့ရဲ့ ခံစားချက်တွေက တကယ်ကို နက်ရှိုင်းပုံရတယ်၊ ဒီကိစ္စက ဖြေရှင်းဖို့ သိပ်မလွယ်လောက်ဘူး ထင်တယ်နော်..."

သူ၏ ဘေးမှ တောက်ကျိ က ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

တောက်ကျိသည် မင်းသမီး ကောင်းယန် နှင့်အတူ ရှိနေသော ကျန်းလျို ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက်ကို သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် အား အသေးစိတ် ပြန်လည်ပြောပြခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေသည်။

နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ကိုးခုက သူ့ကို လုံဟိုင် ၏ ကိုယ်ပိုင်တပည့် ဖြစ်လာစေခဲ့ပြီး၊ ပြီးခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း တောက်ကျိ သည် လုံဟိုင် ၏ အနီးတွင် အမြဲတစေ ရှိနေခဲ့လေသည်။

"အင်း... ဖြေရှင်းဖို့ သိပ်မလွယ်တာတော့ အမှန်ပဲ၊ ဒါကြောင့် လူတစ်ယောက်ကို မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် မှာ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲထားတာကလည်း အကြောင်းပြချက် မခိုင်လုံဘူး ဖြစ်နေတယ်၊ လောလောဆယ်တော့ သူ့ကို ငြိမ်အောင် အရင် ထိန်းထားရမှာပဲ..."

တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် မှာ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေလေသည်။

တောက်ကျိ ကဲ့သို့ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် အများအပြား ရှိသူများအနေဖြင့် ဘုန်းကြီး လိမ္မာလေးတွေအဖြစ် နေကြလျှင် မကောင်းပေဘူးလော။

သို့မဟုတ်... အခြားသူတစ်ယောက်ယောက်ကများ လူဝတ်လဲချင်သည်ဆိုလျှင်၊ လုံဟိုင် အနေဖြင့် လုံးဝ ဂရုစိုက်နေမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော်လည်း ကျန်းလျို ကတော့ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခုကို ရရှိပြီးမှ လူဝတ်လဲချင်သည်ဟု ပြဿနာရှာနေလေသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း၊ သူသည် မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် မှ ထွက်ပြေးရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ရာ၊ လုံဟိုင် မှာ အကူအညီမဲ့သလို ခံစားနေရတော့သည်။

နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခုနှင့် ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ရှိနေခြင်းက ဂုဏ်ပြုကျင်းပရမည့် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သော်ငြားလည်း၊ သူ့အတွက်မူ အသက်နှင့် သေဆုံးခြင်းဆိုင်ရာ ဒုက္ခပေးမည့် ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

ထို့အပြင် ၎င်းမှာ သူ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သော ဒုက္ခတစ်ခုပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

"ဆရာတော်... တကယ်လို့ ဆရာတော်သာ သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်မယ်ဆိုရင် သူက တပည့်တော်တို့ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် ရဲ့ တပည့် ဖြစ်လာမှာပဲလေ၊ အဲဒီလိုဆိုရင် သူ့ကို ဒီမှာ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲထားမယ်ဆိုရင်တောင် အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ဆရာတော်သည် ကျန်းလျို ကို အဘယ်ကြောင့် တပည့်အဖြစ် ထပ်မံ လက်မခံသနည်းကို နားမလည်နိုင်သဖြင့် တောက်ကျိ က အံ့သြစွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဟင့်အင်း... ဒီလောကကြီးမှာ သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံဖို့ အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့ ဘုန်းကြီး ဘယ်သူရှိလို့လဲ... ငါကိုယ်တိုင်တောင် အရည်အချင်း မပြည့်မီပါဘူး..."

လုံဟိုင် သည် ခေါင်းခါရမ်းလိုက်ပြီး တောက်ကျိ ၏ အဆိုပြုချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။

လုံဟိုင် ၏ စကားကြောင့် တောက်ကျိ မှာ လန့်ဖျပ်သွားသော်ငြားလည်း၊ ယင်းက ယုတ္တိတန်ပုံရပေသည်။

ဒီလောကကြီးတွင် အမှန်တကယ်ပင် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခုနှင့် ဘုန်းကြီးတစ်ပါး၏ ဆရာဖြစ်ရန် အရည်အချင်းပြည့်မီသူ မည်သူမျှ ရှိမနေခဲ့ချေ။

"သွားကြစို့... လူငယ်တွေရဲ့ စိတ်နှလုံးဆိုတာက အချော့ကြိုက်ပြီး အခြောက်မခံဘူးလေ၊ သူ့အကြောင်းကို ငါ နည်းနည်းပါးပါး နားလည်လာပါပြီ၊ သူ့ကို ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ..."

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ပြီးခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း ကျန်းလျို နှင့် ပတ်သက်၍ သူ စုဆောင်းရရှိထားသော အချက်အလက်များကို သေချာစွာ စီစဉ်ပြီးနောက်၊ လုံဟိုင် သည် တောက်ကျိ ကို ခေါ်ကာ ကျန်းလျို ကို ရှာရန် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

၎င်းမှာ ဘုန်းကြီးဝတ်ရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးရန် မဟုတ်ဘဲ၊ လောလောဆယ်တွင် သူ၏ လူဝတ်လဲလိုသော အတွေးများကို ယာယီ ဖယ်ရှားပစ်ရန်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်သည့်ကိစ္စများကို နောက်မှ ဆက်လက် စဉ်းစားကြမည် ဖြစ်ပေသည်။

***

အပိုင်း(၄၀)

"ဟေ့... လုံဟိုင်၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တော့ လွှတ်ပေးမှာလဲ..."

မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် တွင် နှစ်ရက်တိုင်တိုင် နေထိုင်ခဲ့ရပြီး ထွက်ပြေးရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အကြိမ်တိုင်းတွင် သိုင်းပညာရှင် ဘုန်းကြီးများ၏ တားဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရသောကြောင့်၊ ကျန်းလျို သည် လုံဟိုင် ကို နောက်ဆုံးတွင် ပြန်တွေ့ရသောအခါ စကားကို လှည့်ပတ်မနေတော့ဘဲ လိုရင်းကိုသာ တိုက်ရိုက် မေးချလိုက်လေသည်။

"အော... မိ... သော... ဖော...... မင်းက တကယ်ပဲ လူဝတ်လဲဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံရတယ်၊ ဒါဆိုရင်လည်း သွားပေတော့..."

လက်အုပ်ချီထားရင်း၊ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည် တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်ကာ ကျန်းလျို ကို ထွက်သွားခွင့်ပြုသည့် ဟန်အမူအရာ ပြလိုက်လေသည်။

လုံဟိုင် ၏ စကားကြောင့် ကျန်းလျို မှာ ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

နှစ်ရက်တိုင်တိုင် အတင်းအကျပ် နေခိုင်းထားပြီးမှ၊ ရုတ်တရက်ကြီး ထွက်သွားခွင့် ပြုလိုက်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

တောက်ကျိ သည်လည်း သူ၏ ဆရာတော် ဘာတွေကြံစည်နေမှန်း မသိသဖြင့် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်နေမိလေသည်။

"ဒါဆို... တပည့်တော် သွားလို့ရပြီပေါ့..."

အံ့အားသင့်သွားသော်ငြားလည်း၊ လုံဟိုင် က သူ့ကို လွှတ်ပေးရန် ဆန္ဒရှိနေပြီဖြစ်ရာ ကျန်းလျို အနေဖြင့် ဆက်နေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ချေ။ သူက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့... မင်းဆန္ဒရှိတဲ့ အချိန်တိုင်း ထွက်သွားလို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မထွက်သွားခင်မှာ မင်းကို တစ်ခုလောက် မေးချင်တယ်၊ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် ကနေ ထွက်သွားပြီးရင် မင်း ဘယ်ကိုသွားဖို့ စီစဉ်ထားလဲ..."

"ဘယ်သွားရမလဲ ဟုတ်လား..."

ဤမေးခွန်းက ကျန်းလျို ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။

ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း သူသည် ထန်ဆရာတော် ၏ နောက်ခံဇာတ်ကြောင်းနှင့် သူ၏ လူဝတ်လဲလိုသော ဆန္ဒအပေါ်တွင်သာ စဉ်းစားတွေးတောနေခဲ့ပြီး၊ ထွက်သွားပြီးနောက် ဘယ်ကိုသွားရမည်ဆိုသည်ကို သေချာပေါက် မစဉ်းစားရသေးချေ။

"ကျွန်တော် ဘယ်သွားမလဲဆိုတာ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် ကနေ ထွက်သွားမယ်... ဒါပဲလေ..."

ကျန်းလျို က လက်ကာပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ၊ မင်းရဲ့ အခြေအနေကို ဘုန်းဘုန်း ကြားသိခဲ့ရတယ်၊ မင်း လူဝတ်လဲချင်တာက မင်းသမီး ကောင်းယန် ကို ပေးထားတဲ့ ကတိတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား၊ မင်း ထွက်သွားပြီးရင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် က မင်းသမီး ကောင်းယန် ကို မင်းနဲ့ လက်ထပ်ပေးဖို့ သဘောတူမယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ မင်းမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း နဲ့ နက်ရှိုင်းစွာ ရေစက်ပါနေတဲ့ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခု ရရှိထားတာကို ထည့်မပြောရင်တောင်မှ၊ သာမန် လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းသမီး တစ်ပါးနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ..."

ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက်၊ ကျန်းလျို ၏ အဖြေကို မစောင့်တော့ဘဲ လုံဟိုင် က ဆက်၍...

"ဒါ့အပြင်... တကယ်လို့ မင်းသာ ဆက်နေဖို့ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင်၊ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် ရဲ့ သိုင်းပညာတွေနဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေ အားလုံးကို မင်းဆီ လက်ဆင့်ကမ်း သင်ပေးမယ်၊ လုံလောက်တဲ့ စွမ်းအားမရှိရင် မင်း ရည်မှန်းထားသမျှ အရာအားလုံးက လေထဲက တိုက်အိမ်တွေဆိုတာကို မင်း နားလည်ထားရမယ်..."

ဤစကားများနှင့်အတူ လုံဟိုင် သည် ဘုန်းကြီးဦးထုပ် တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး...

"ဒါက ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားပေးတဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းရဲ့ ရတနာတစ်ပါးဖြစ်တဲ့ ဝိဒျာရာဇာ သရဖူ ပဲ၊ မင်း ဆက်နေသည်ဖြစ်စေ၊ မနေသည်ဖြစ်စေ... မင်းက ဗုဒ္ဓနဲ့ ရေစက်ပါနေတဲ့သူပဲလေ၊ ဒီ ဝိဒျာရာဇာ သရဖူ ကို မင်းရဲ့ အကာအကွယ်အတွက် ပေးလိုက်ပါတယ်..."

ထိုအခိုက်၌... သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ပင်လျှင် သူ၏ ရင်ထဲတွင် အကူအညီမဲ့နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။ သူ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး တစ်ပါး ဖြစ်လာချိန်မှစ၍၊ လူတိုင်းနီးပါးသည် သူ၏ အကူအညီကိုသာ တောင်းခံခဲ့ကြလေသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ... ရွှမ်ကျန်း အား လူဝတ်မလဲရန် သူက ပြန်လည် တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေရရာ၊ ၎င်းမှာ တကယ်ကိုပင် အလွန်ပင်ပန်းခက်ခဲလှသော အားထုတ်မှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေတော့သည်။

အကယ်၍ သူက ကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာရန် အတင်းအကြပ် တောင်းဆိုနေပြီး၊ မိမိကလည်း ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်ကာ အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ရန် ကြိုးစားမည်ဆိုပါက၊ တစ်ဖက်လူကို ပို၍ ရွံရှာသွားစေပြီး ပုန်ကန်ချင်စိတ်များသာ ပိုမို ဖြစ်ပေါ်လာစေမည်ကို လုံဟိုင် ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

ထို့ကြောင့် လောလောဆယ်တွင် သူ့ကို အလိုလိုက်ကာ အခြေအနေကို ယာယီ ငြိမ်သက်သွားအောင် ထိန်းထားပြီးမှ၊ အနာဂတ်အတွက် အစီအစဉ်များကို တဖြည်းဖြည်းချရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ထုတ်ပေးလိုက်သော ဝိဒျာရာဇာ သရဖူ ကို ကြည့်ရင်း၊ ကျန်းလျို သည် ချက်ချင်း လှမ်းမယူသေးချေ။ ယင်းအစား သူက လုံဟိုင် ကို သေချာစွာ ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဆရာတော်က တပည့်တော်ကို နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေ သင်ပေးမယ်၊ အရာအားလုံးကို သဘောတူမယ်၊ ပြီးတော့ နောင်တစ်ချိန် တပည့်တော် ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာတဲ့အခါ မင်းသမီးနဲ့ လက်ထပ်ဖို့တောင် ခွင့်ပြုပေးမယ်လို့ ဆိုလိုချင်တာလား..."

"အော... မိ... သော... ဖော...... မင်းက မင်းသမီးကို လက်ထပ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့၊ ဘုန်းဘုန်း က ကန့်ကွက်မှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်းက ဘုန်းဘုန်း ကို အနိုင်ယူနိုင်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ အဲဒါက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းဆောင်ရည် ဖြစ်သွားပြီမို့... ဒီဆင်းရဲသား ဘုန်းကြီးအနေနဲ့ မင်းကို တားဆီးနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ..."

လုံဟိုင် သည် တိုးတိုးလေး ဓမ္မရွတ်ဆိုလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းလျို ကို တည်ကြည်စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

လုံဟိုင်၏ အမြင်တွင် ကျန်းလျို ၌ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခု ရှိနေပြီး နက်ရှိုင်းသော ဗုဒ္ဓဘာသာ ကံတရား ရှိနေသော်ငြားလည်း၊ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုသည်မှာ နေ့ရက်များ၊ လများနှင့်ချီ၍ စုဆောင်းရသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

လက်ရှိအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်၊ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။ သူ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့်ပင်လျှင်၊ ကျန်းလျို သည် သူ၏ လက်ရှိအဆင့်သို့ ကြီးထွားလာရန် သို့မဟုတ် သူ့ကို မှီပြီး အနိုင်ယူနိုင်ရန်အတွက် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ လိုအပ်ဦးမည် မဟုတ်ပါလော။

ဤမျှရှည်လျားသော အချိန်ကာလအတွင်းတွင်၊ သူ့ကို နားချနိုင်မည့် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သူ၌ ရှိနေပေလိမ့်မည်။

လုံဟိုင် ၏ အဖြေက ကျန်းလျို ကို တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားစေခဲ့သည်။ သူသည် ကောင်းယန် ကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ တောင်းရမ်းမည်ဟု ကတိပေးထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာ များကို တိုက်ခိုက်ပြီး အဆင့်တက် ရန် ကြိုးစားအားထုတ်ကာ ကောင်းယန် နှင့် ထိုက်တန်လောက်အောင် အစွမ်းထက်လာစေရန်လည်း သန္နိဋ္ဌာန်ချထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေသည်။

ဤရှုထောင့်မှ ကြည့်မည်ဆိုလျှင်၊ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် တွင် ယာယီနေထိုင်ပြီး သူ၏ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် ကျောင်းတော်၏ အရင်းအမြစ်များကို အသုံးချခြင်းက သူ၏ မူလအစီအစဉ်များနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်မနေချေ။ ပို၍ပင် အကျိုးရှိနိုင်သေးသည် မဟုတ်ပါလော။

လုံဟိုင်၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို သူ နားလည်သော်ငြားလည်း၊ ထိုစကားများတွင် အဓိပ္ပာယ်ရှိနေကြောင်းကို ကျန်းလျို လက်ခံနိုင်သေးသည်။

ယခု ချက်ချင်း ထွက်သွားမည်ဆိုလျှင်တောင်မှ၊ ကောင်းယန် ကို တောင်းရမ်းရန် ကြိုးစားခြင်းက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သေးသောအရာ တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက်... ကျန်းလျို သည် လက်လှမ်းကာ လုံဟိုင် ၏ လက်ထဲမှ ဘုန်းကြီးဦးထုပ် ကို ယူလိုက်လေသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း၏ ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ၊ ဤ ဘုန်းကြီးဦးထုပ် မှာ ရွှေရောင်နှင့် အနီရောင်တို့ ရောယှက်နေပြီး ကျောက်မျက်ရတနာများစွာ စီခြယ်ထားရာ အတော်လေး ဇိမ်ခံဆန်ပြီး ခမ်းနားလှပေသည်။

ခါတိုင်းလိုပင်... ကျန်းလျို ၏ အကြည့်တို့ ဝိဒျာရာဇာ သရဖူ အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သက်ဆိုင်ရာ အရည်အသွေး အချက်အလက်များက သူ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ဝိဒျာရာဇာ သရဖူ (ဒဏ္ဍာရီလာ အရည်အသွေး) - အဆင့် သတ်မှတ်ချက် မလိုပါ။ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအား +၁၀၀ (မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် အဆင့်ပေါ်မူတည်၍ ၁၀ မှ ၁၀၀,၀၀၀ အထိ) အထူးအာနိသင် ပါဝင်သည် - ပစ်မှတ်အပေါ် သက်ရောက်စေသော ထိခိုက်ပျက်စီးမှု၏ ၁၀% ကို မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် သွေးတန်း အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးနိုင်သည်။ ကြံ့ခိုင်မှု ၆၇/၁၀၀။

လက်ထဲရှိ ဝိဒျာရာဇာ သရဖူ ၏ အရည်အသွေး အချက်အလက်များကို ကြည့်ရင်း၊ ကျန်းလျို သည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် မရှူဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ယေဘုယျအားဖြင့် ကောင်းမွန်သော အရည်အသွေးများရှိသည့် လက်နက်ကိရိယာများတွင် အဆင့် သတ်မှတ်ချက်များ ရှိတတ်လေသည်။ ဥပမာအားဖြင့်၊ သူ၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တောင်ဝှေး သည် အသုံးပြုရန် အဆင့် ၁၀ လိုအပ်သော လက်နက်ကိရိယာ ဖြစ်ပေသည်။

မျှော်လင့်မထားစွာပင်၊ ဝိဒျာရာဇာ သရဖူ သည် အဆင့် သတ်မှတ်ချက် မလိုအပ်သော လက်နက်ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

သူပိုင်ဆိုင်ထားသည့် တစ်ခုတည်းသော ပြီးပြည့်စုံခြင်း အဆင့် အရည်အသွေး ရှိသည့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တောင်ဝှေး ကပင် သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ကို ၇၀ မှတ်သာ တိုးစေသော်လည်း၊ ဝိဒျာရာဇာ သရဖူ မှ ထပ်ဆောင်း ကာကွယ်ရေးစွမ်းအား မှာ ၁၀၀ မှတ်အထိ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းက ကြီးထွားနိုင်သော လက်နက်ကိရိယာအမျိုးအစား ဖြစ်နေခြင်းကိုတော့ ထည့်ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။

သူ၏ အဆင့် မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအား မှာ ပို၍ အစွမ်းထက်လာမည်ဖြစ်ပြီး ၁၀၀,၀၀၀ မှတ်အထိပင် ရောက်ရှိနိုင်ချေ ရှိပေသည်။

ထို့အပြင်... တွဲဖက်ပါဝင်လာသော အထူးအာနိသင်မှာ အလွန် လက်တွေ့ကျလှပေသည်။ ၁၀% ထိခိုက်ပျက်စီးမှုကို ကိုယ်ပိုင် ကုသမှုအာနိသင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးခြင်း ဆိုသည်မှာ အခြေခံအားဖြင့် သွေးစုပ်ယူသည့် အာနိသင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ဤ ဝိဒျာရာဇာ သရဖူ ၏ ဒဏ္ဍာရီလာ အရည်အသွေး ကို ထည့်တွက်ကြည့်မည်ဆိုလျှင်၊ ၎င်းသည် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ ကြီးမားလှသော ရတနာကြီးတစ်ပါးပင် ဖြစ်ပေသည်။ လုံဟိုင်က ဝိဒျာရာဇာ သရဖူ ကို သူ့အား ပေးအပ်ရန် ဆန္ဒရှိနေခြင်းက၊ သူ၏ ရိုးသားဖြူစင်မှု အပြည့်အဝ ရှိနေကြောင်းကို ပြသနေလေသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း... သူတော်စင်ဘုန်းကြီး ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် က နောင်တော် ညီတော်တွေနဲ့ တပည့်တော် သိုင်းကွက်တွေ ဖလှယ်ဖြစ်မှာ သေချာတယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် သူတော်စင်ဘုန်းကြီး က တပည့်တော်ကို အခွင့်အရေးလေး ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ဝိဒျာရာဇာ သရဖူ ကို လက်ခံရယူပြီးနောက်၊ ကျန်းလျို သည် ဘုန်းကြီးဦးထုပ် ကို သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ချက်ချင်းဆောင်းလိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

အစွမ်းထက်သော လက်နက်ကိရိယာတစ်ခုကို ရရှိခြင်းက မလုံလောက်သေးချေ။ သူသည် မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် မှ ဘုန်းကြီးများကို အဆင့်တက် ရန်အတွက် ပစ္စည်းကိရိယာများအဖြစ် အသုံးပြုရန်လည်း ရည်ရွယ်ထားလေသည်။ ဤစကားများကို ပြောလိုက်သောအခါ ကျန်းလျို ၏ မျက်နှာပင် အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး၊ ရှက်ရွံ့သလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သို့သော်လည်း စကားပြောနေရင်းနှင့်ပင်၊ ကျန်းလျို ၏ အကြည့်များသည် တောက်ကျိ အပေါ်တွင် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

သူ၏ အမြင်တွင်၊ တောက်ကျိ သည် အဆင့်တက် ရန်အတွက် ကောင်းမွန်သော ပစ်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်ပုံရပြီး၊ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် က သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံထားရာ၊ နောင်အနာဂတ်တွင် သူ၏ ကြီးထွားမှုနှုန်းမှာလည်း အတော်လေး မြန်ဆန်ပေလိမ့်မည်။

"ဒါဆို သူက ကြီးထွားနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ လူပုံစံ မိစ္ဆာ တစ်ကောင် ဖြစ်လာမှာပေါ့... သူ့ဆီကနေ ငါ အတွေ့အကြုံမှတ်တွေ ထပ်ယူလို့ ရနိုင်မလား... အကြိမ်ဆယ်ချီပြီးတော့လား... အကြိမ်ရာချီပြီးတော့လား..."

"နောင်တော်... ငါ့ကို ဘာလို့ အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲ..."

တောက်ကျိ သည် ကျန်းလျို ၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာတွေ တွေးနေမှန်း မသိသော်ငြားလည်း၊ ကျန်းလျို ၏ အကြည့်ကြောင့် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကာ အလိုအလျောက်ပင် နေရထိုင်ရ ခက်သလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"သေချာတာပေါ့၊ မင်းက မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် မှာ ဆက်နေဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးပြီဆိုတော့၊ မိစ္ဆာ တွေကို နှိမ်နင်းပြီး မကောင်းဆိုးဝါးတွေကိ ဖယ်ရှားနိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေကို သင်ချင်တယ်ဆိုရင်၊ ဘုန်းဘုန်း ဆီမှာရှိသမျှ အားလုံးကို သင်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတာပေါ့..."

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည် လွန်စွာ ဝမ်းသာသွားလေသည်။ ကျန်းလျို ၏ စကားများက သူ ဆက်နေရန် သဘောတူလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေပေသည်။

ကျန်းလျို သည် ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း၏ တပည့်အဖြစ် တရားဝင် မခံယူရသေးသော်ငြားလည်း၊ ရဟန္တာလက်သီး ကဲ့သို့သော သိုင်းပညာများကို သင်ယူထားပြီးဖြစ်ရာ သိုင်းပညာအပေါ် သူ၏ ပြင်းပြသော စိတ်ဝင်စားမှုကို ပြသနေကြောင်း လုံဟိုင် ကြိုတင် သိရှိထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။

ဝိဒျာရာဇာ သရဖူ ကို ပေးအပ်ခြင်းနှင့် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များ သင်ပေးမည်ဟု ကတိပေးခြင်းဖြင့်၊ လုံဟိုင် သည် ကျန်းလျို ၏ စိတ်ဝင်စားမှုများကို အလိုက်တသိ ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းက အတော်လေး အလုပ်ဖြစ်ပုံရပေသည်။

"ဆရာတော်က အရာအားလုံးကို သင်ပေးဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဆိုမှတော့၊ ဘာလို့ အခုချက်ချင်း မစရမှာလဲ..."

ကျန်းလျို က လုံဟိုင် ကို မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်ပါဝင်နေသော မျက်နှာဖြင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်လေတော့သည်။

***