အခန်း (၄၅-၄၆)

အပိုင်း(၄၅)

တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ၁၀၀% တိုးမြှင့်ပေးမှု ပါဝင်သော အထွတ်အထိပ်အဆင့် ရှိ လျှပ်စီး မီးလုံးငယ်၏ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပေသည်။

ဘုန်း...

မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ၊ 'လျှပ်စီး မီးလုံးငယ်' သည် တောက်ကျိ၏ အပေါ်တွင် ဗုံးတစ်လုံးအလား ပေါက်ကွဲသွားရာ မီးတောက်များနှင့် မီးပွားများ လွင့်စဉ်ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

မီးတောက်များနှင့် မီးပွားများ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စဉ်သွားသော်ငြားလည်း၊ 'လျှပ်စီး မီးလုံးငယ်' သည် တောက်ကျိကို ထိမှန်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ သွေးတန်း ကို ချက်ချင်းပင် သိသိသာသာ လျော့ကျသွားစေကြောင်း ကျန်းလျို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ကျန်းလျို သည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တောင်ဝှေး ကို နောက်တစ်ကြိမ် မြှောက်လိုက်ပြီး၊ တောက်ကျိ ဒဏ်ရာရနေချိန်တွင် မိုးပေါက်များအလား ဆက်တိုက် ရိုက်ချလိုက်ရာ၊ သူ့ကို အဆက်မပြတ် နောက်ဆုတ်သွားစေလေသည်။

ကျန်းလျို ၏ အမြင်တွင်၊ တောက်ကျိ ၏ သွေးတန်း မှာ လျင်မြန်စွာ ဆက်တိုက် လျော့ကျနေပြီး၊ မကြာမီမှာပင် အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရှိတော့လေသည်။

ဖူးယောင်ညိုမည်းကာ အခြေအနေဆိုးရွားလွန်းလှစွာ အရိုက်ခံရခြင်းက တောက်ကျိ အား သူဌေးကျန်း ၏ အိမ်တွင် သူ ခံစားခဲ့ရသော အရိုက်ခံရမှုများကို ပြန်လည်သတိရသွားစေပြီး၊ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အံ့သြမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

နောက်ထပ် ရိုက်ချက်တစ်ချက် ကျရောက်လာသောအခါ၊ တောက်ကျိ ၏ လက်များသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီး၊ လက်ကိုမြှောက်ကာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တောင်ဝှေး ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်လေသည်။

ဖတ်ခနဲ ရိုက်ခတ်သံနှင့်အတူ သူသည် နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်း ယိမ်းယိုင်သွားသော်ငြားလည်း၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တောင်ဝှေး ကို တင်းကြပ်စွာ ဖမ်းဆုပ်ထားလိုက်ပြီး၊ လွတ်မပေးဘဲ အားနည်းသွားသော အခိုက်အတန့်လေးကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းလျို ၏ လက်နက်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားနိုင်ခဲ့လေသည်။

"ဆရာတော်က မင်းကို ဝိဒျာရာဇာ သရဖူ ပေးသနားခဲ့သလိုပဲ၊ ငါလည်း ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း ရဲ့ ရတနာတစ်ပါးကို ချီးမြှင့်ခံထားရတယ်ကွ..."

ဖူးယောင်ညိုမည်းနေသော တောက်ကျိ သည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တောင်ဝှေး ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ကျန်းလျို ကို စိုက်ကြည့်ကာ ကြေညာလိုက်လေသည်။

စကားပြောရင်းနှင့်ပင် သူသည် အခြားလက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သူကိုင်ဆောင်ထားသော ပုတီးကုံးသည် လေထဲတွင် ရုတ်တရက် ကြီးမားလာပြီး ရှည်လျားသော ကြိုးတစ်ချောင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ၊ ကျန်းလျို ၏ ကိုယ်လုံးကို အကြိမ်ကြိမ် ရစ်ပတ်၍ တင်းကြပ်စွာ ချည်နှောင်လိုက်လေသည်။

ကျန်းလျို ချည်နှောင်ခံရပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ၊ တောက်ကျိ သည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး၊ ရွှေရောင် တောက်ပနေသော သူ၏ လက်သီးကို နောက်တစ်ကြိမ် မြှောက်လိုက်ကာ ရဟန္တာလက်သီး ဖြင့် ကျန်းလျို အပေါ်သို့ ထိုးချလိုက်လေသည်။

"အင်း... တောက်ကျိ နိုင်သွားပြီပဲ၊ နာကျင်မှုကို သည်းခံပြီး အရေးကြီးတဲ့ အခိုက်အတန့်ကျမှ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း ရဲ့ ရတနာကို အသုံးပြုဖို့ စောင့်ဆိုင်းခဲ့တာ၊ သူ့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားက ကောင်းမွန်လှတယ်..."

ကျန်းလျို ချည်နှောင်ခံထားရပြီး အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် အရိုက်ခံရတော့မည်ကို ကြည့်ရင်း၊ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည် တောက်ကျိ ၏ စိတ်ဓာတ်ကို သဘောတူလက်ခံကြောင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း... ကျန်းလျိုသည် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် များစွာ နိမ့်ကျနေသော်ငြားလည်း၊ တောက်ကျိ ကို ဖူးယောင်ညိုမည်းသွားသည်အထိ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းက သူ၏ စွမ်းအားကိုလည်း လျှော့တွက်၍ မရနိုင်ကြောင်းကို ပြသနေပေသည်။

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် တစ်ယောက်တည်းသာ ဤသို့ တွေးတောနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေကြသော ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းမှ တပည့်များကလည်း အလားတူပင် တွေးတောနေကြလေသည်။ ဓမ္မရတနာ၏ ချည်နှောင်မှုကို ခံထားရပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့သော ကျန်းလျို အနေဖြင့်၊ မည်သို့လုပ် တောက်ကျိ ၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်တော့မည်နည်း။

သို့သော်လည်း... တောက်ကျိ ၏ ရဟန္တာလက်သီး ကျရောက်လာချိန်တွင်၊ ကျန်းလျို ၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် စူးရှသွားပြီး စကားပြောရန် သူ၏ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက်... နဂါးဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ဂါး...

စူးရှထက်မြက်လှသော နဂါးဟိန်းဟောက်သံသည် စိတ်ဝိညာဉ်တိုင်းကို ဆွဲကိုင်လှုပ်ရမ်းသွားစေ၏။ ကျန်းလျို ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှနေ၍ မျက်စိဖြင့်ပင် သဲသဲကွဲကွဲ မြင်နိုင်လုနီးပါးရှိသော အသံလှိုင်းများသည် ထွက်ပေါ်လာကာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

ဤအသံလှိုင်းများ၏ ရိုက်ခတ်မှုအောက်တွင်၊ တောက်ကျိ ၏ လက်သီးသည် ကျန်းလျို ၏ မျက်နှာရှေ့၌ ဆက်လက် ရှေ့တိုးနိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။ အစွမ်းထက်လှသော အသံလှိုင်းတိုက်ခိုက်မှုက တောက်ကျိ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်သို့ တိုက်ရိုက် လွင့်စဉ်ဆုတ်ခွာသွားစေလေသည်။

ခရက်... ခရက်... ခရက်...

အသံလှိုင်းများ တိုက်ခိုက်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ကျန်းလျို ၏ ပတ်လည် မီတာဆယ်ဂဏန်းခန့်အတွင်းရှိ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်၏ မြေပြင်သည် ကွဲအက်သွားရာ အသံလှိုင်းများ၏ ကြီးမားလှသော အင်အားကို ပြသနေပေသည်။

ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်၏ ပထမအဆင့်သည်၊ ပစ်မှတ်ကို နောက်ဆုတ်သွားစေနိုင်ရုံသာမက ဧရိယာအလိုက် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းလည်း ပါဝင်ရာ အမှန်တကယ်ပင် ခမ်းနားကြီးကျယ်လှပေသည်။

မြေပြင်ပတ်ပတ်လည်ရှိ အရာအားလုံးသည် ရိုက်ခတ်မှုကို ခံရရုံသာမက၊ နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားသော တောက်ကျိ ၏ မျက်နှာမှာလည်း ဖြူရော်သွားလေသည်။

ကျန်းလျို၏ အမြင်တွင် တောက်ကျိ ၏ သွေးတန်း သည် အနည်းငယ် ထပ်မံ လျော့ကျသွားပြီး၊ သွေးအနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်ကို သူ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းလျို ကို ချည်နှောင်ထားသော ပုတီးကုံးသည် ပြေကျသွားပြီး တောက်ကျိ ၏ လက်ထဲသို့ အလိုအလျောက် ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားရာ၊ ပုတီးကုံး၏ ချည်နှောင်မှု အာနိသင်မှာ အချိန်ကန့်သတ်ချက် ရှိကြောင်းကို ပြသနေပေသည်။

ကျန်းလျိုသည် ခြေဆောင့်ကာ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော ကျားတစ်ကောင်အလား တောက်ကျိ ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တောင်ဝှေး ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ၊ တောက်ကျိ ၏ သွေးတန်း မှာ လုံးဝ ကုန်ခန်းသွားပြီး တောက်ကျိ ကို သတိလစ်မေ့မြောသွားစေလေသည်။

အသိပေးချက် - အတွေ့အကြုံမှတ် ၄၆၀ မှတ်၊ ငွေ ၅၀ ရရှိပါသည်။

အသိပေးချက် - ကြေးဝါ လက်ကောက် လက်နက်ကိရိယာကို ရရှိပါသည်။ အသေးစိတ် သိရှိရန်အတွက် သင်၏ သိုလှောင်အိတ် နေရာ ကို စစ်ဆေးပါ။

တောက်ကျိ သတိလစ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ဂိမ်းစနစ်၏ အသိပေးချက်များသည် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ရောက်ရှိလာပြီး၊ ကျန်းလျို သည် စိတ်ထဲမှ ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

သူဌေးကျန်း၏ အိမ်တွင် သူ့ကို အနိုင်ယူခဲ့စဉ်က အတွေ့အကြုံမှတ် ၃၀၀ ကျော်သာ ရရှိခဲ့ကြောင်းကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေသည်။ ယခု ၄၀၀ ကျော်အထိ တိုးလာခြင်းက၊ သူ၏ ပြိုင်ဘက်များ၏ စွမ်းအား မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ရရှိမည့် အတွေ့အကြုံမှတ် များလည်း တိုးလာမည်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေပေသည်။

ထို့အပြင် အဆင့် ၁၀ သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သိုလှောင်အိတ် နေရာ ကို သူ ဖွင့်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ မိစ္ဆာ များကို အနိုင်ယူ၍ ရလာသော ပစ္စည်းများ၊ လက်နက်ကိရိယာများနှင့် ငွေကြေးများသည် အလောင်းများထံ၌ ရှာဖွေစရာမလိုဘဲ သူ၏ သိုလှောင်အိတ် နေရာ ထဲသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ... ခုနက ဟာက ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ မဟုတ်ဘူးလား..."

ကျန်းလျို ၏ အတွေးများက ရရှိလာသော အတွေ့အကြုံမှတ် များအပေါ်တွင် ရှိနေစဉ်၊ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် မှ ဘုန်းကြီးများသည် တောက်ကျိ သတိလစ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် ကျန်းလျို ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြကာ၊ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေမှုမှသည် ရုတ်တရက် အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားကြတော့သည်။

ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ သည် အမှန်တကယ်ပင် မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် ၏ နာမည်ကျော် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ အလွန် အစွမ်းထက်လှသောကြောင့် လောကတွင် သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် တစ်ပါးတည်းသာ သင်ယူနိုင်ခဲ့လေသည်။ အခြားသူများမှာမူ ဗုဒ္ဓနှင့် ရေစက်ပါမှု လုံလောက်စွာ မရှိသဖြင့် တမ်းတစွာဖြင့် သက်ပြင်းချရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

တောက်ကျိ နှင့် ကျန်းလျို တို့ ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကို သင်ယူခြင်းမှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူတို့သည် မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် သို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ ရက်အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသေးသည်။ သူတို့က ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကို တကယ်ကြီး ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သွားကြပြီလော။

"အမှန်ပဲ... ဒါ ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ပဲ..."

အနီးတွင် ရှိနေသော သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည်လည်း ၎င်းကို မှတ်မိသွားပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေလျက် အံ့သြမှုနှင့် ဝမ်းသာမှုတို့ ရောယှက်ကာ ကျန်းလျို ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ပြီးခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျန်းလျို သည် ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကို ကျင့်ကြံနေစဉ် သူကိုယ်တိုင် အနီးကပ် ရှိနေခဲ့သည်။ အမှန်စင်စစ်... ကျန်းလျို ၌ အောင်မြင်မည့် အရိပ်အယောင်များ မပြခဲ့သည့်အပြင် မကြာခဏပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ဤကဲ့သို့ ဘယ်လိုလုပ် သူ ကျွမ်းကျင်သွားနိုင်မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် ကျန်းလျိုက သူ သင်ယူတတ်မြောက်သွားပြီဟု ပြောခဲ့စဉ်ကပင် လုံဟိုင် မှာ သံသယဝင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မျှော်လင့်မထားစွာပင်၊ မည်သည့် ကြိုတင်သတိပေးချက်မျှ မရှိဘဲ ကျန်းလျို သည် ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။

ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကို သင်ယူတတ်မြောက်ထားသော တစ်ဦးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ၊ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည် ပို၍ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။ ကျန်းလျို ခုလေးတင် ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကို အသုံးပြုသွားမှုအရ အကဲဖြတ်ရမည်ဆိုလျှင်၊ ရက်အနည်းငယ်မျှသာ လေ့လာထားသော အခြေခံသင်ယူသူ တစ်ယောက်၏ ပုံစံမျိုးနှင့် လုံးဝ မတူလှချေ။ စွမ်းရည်ထုတ်ဖော်မှုမှာ အလွန် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ပုံရပြီး၊ တိုက်ခိုက်မှု၏ အင်အားကိုလည်း လုံဟိုင် သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

သွေးကြောပွင့် အဆင့်၏ အစောပိုင်း ကာလတွင် သူ့အနေဖြင့် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော အင်အားကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ရန်အတွက်၊ ပုံမှန်အားဖြင့် အနည်းဆုံး တစ်နှစ်ခွဲခန့် ကြိုးစားပမ်းစား ကျင့်ကြံအားထုတ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

လုံဟိုင်သည် တောက်ကျိ ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ သူ သတိလစ်သွားရုံမျှသာဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာမရထားကြောင်း တွေ့ရှိရသဖြင့်၊ တောက်ကျိ ကို အနားယူရန် တစ်စုံတစ်ယောက်အား ခေါ်ဆောင်သွားခိုင်းလိုက်လေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်... သူသည် ကျန်းလျို ကို အံ့သြစွာဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ရွှမ်ကျန်း... မင်း ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကို ဘယ်အချိန်တုန်းက သင်ယူလိုက်တာလဲ..."

"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ သင်ယူလိုက်တာပါ..."

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ၏ အမေးကို ကျန်းလျို က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ဟုတ်လား... သူ ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကို သင်ယူနေတာ ခြောက်ရက် ဒါမှမဟုတ် ခုနစ်ရက်လောက်ပဲ ရှိသေးတယ်လေ၊ သူ့ရဲ့ ပါရမီက တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် ထူးချွန်နေတာလား... ဒါမှမဟုတ် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခု ရဲ့ ကောင်းချီးတွေကြောင့်များလား..."

ကျန်းလျို ၏ အဖြေကြောင့် သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် မှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားရလေတော့သည်။

***

အပိုင်း(၄၆)

တိုက်ပွဲအပြီးတွင်၊ ကြီးငယ်မရွေး မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် မှ ဘုန်းကြီးများအားလုံးသည် ကျန်းလျို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သော ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကြောင့် အံ့ဩမှင်တက်သွားခဲ့ကြလေသည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ၏ ပထမအဆင့်ကို သင်ယူတတ်မြောက်သွားခြင်းက လူတိုင်းကို စကားမဟနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ပါရမီရှင်တစ်ဦး၏ စွမ်းရည်မျိုးပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် သို့ စတင်ရောက်ရှိလာစဉ်က ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ၏ ပထမအဆင့်ကို သင်ယူရန် တစ်လတိတိ အချိန်ယူခဲ့ရကြောင်း အသက်ကြီးသော ဘုန်းကြီးအချို့က တီးတိုးပြောဆိုနေခဲ့ကြလေသည်။

အချိန် လေးနာရီခန့် ကြာပြီးနောက်...

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည် ပင်မခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် ထိုင်နေလေသည်။ သူ၏ အောက်ဘက်တွင် မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် မှ ဆရာတော်ကြီး အနည်းငယ် ထိုင်နေကြပြီး၊ အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုကို ဆွေးနွေးနေကြကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

"အော... မိ... သော... ဖော...... ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် နောင်တော်ကြီး... ရွှမ်ကျန်း ကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ခန်းမဆောင် ထဲဝင်ပြီး ကျင့်ကြံဖို့ အကြံပြုနေတာလား..."

ခေါင်းပေါ်တွင် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ခုနစ်ခုရှိသော ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

အလားတူပင်... သူ၏ ဘေးတွင်ရှိသော အခြား ဆရာတော်ကြီးများ၏ မျက်နှာများပေါ်တွင်လည်း အနည်းနှင့်အများ ဆိုသလို အံ့သြနေသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေကြလေသည်။

"အမှန်ပဲ... ရွှမ်ကျန်း ရဲ့ ပါရမီက အရမ်းကို ထူးကဲလွန်းတယ်... ပြီးတော့ လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ကျင့်ကြံခြင်း ပုံစံတစ်ခုပဲလေ... ဒါ့အပြင် ဒီရက်ပိုင်းတွေထဲ နေ့လယ်တိုင်း သူက ကျောင်းတော်က တပည့်တွေနဲ့ သိုင်းကွက်ဖလှယ်နေပြီး သူတို့ကို မကြာခဏ သတိလစ်သွားအောင် လုပ်နေတာ... သူကိုယ်တိုင်လည်း ဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်ထားပြီးသားပဲ... ဒါဆိုရင် သူ့ကို စောစောစီးစီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ခန်းမဆောင် ထဲဝင်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ သွေးပူလေ့ကျင့်ခွင့် ပေးလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား..."

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ နောင်တော်ကြီး... ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုရင် မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် က တပည့်တွေဟာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ခန်းမဆောင် ထဲဝင်ပြီး မလေ့ကျင့်ခင် သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ကို အရင်ရောက်ဖို့ လိုအပ်တယ်လေ... ကျွန်တော် မြင်သလောက်တော့ ရွှမ်ကျန်း ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က သွေးကြောပွင့် အဆင့် ကို အခုလေးတင် ရောက်ကာစပဲ ရှိသေးတယ် မဟုတ်ဘူးလား... နည်းနည်းလောက် ထပ်စောင့်ကြည့်ရင် မကောင်းဘူးလား... တကယ်လို့ သူ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ရင် အနောက်ဘုံ က ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ ကို တပည့်တော်တို့ ဘယ်လို ရှင်းပြကြမလဲ..."

သိပ်ပြီး သဘောမတူလိုသော အခြား ဆရာတော်ကြီးများက ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်ကြလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ... နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခု ပိုင်ရှင်၏ နောက်ခံက ဆရာတော်ကြီးများအပေါ် ကြီးမားသော ဖိအားများ ကျရောက်နေစေသည်။ အကယ်၍ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားခဲ့ပါက မည်သူကမျှ တာဝန်ယူရဲမည် မဟုတ်ချေ။

"ကောင်းပြီလေ... ဒီကိစ္စကို သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ကြတာပေါ့... အကယ်၍ သူသွားမယ်ဆိုရင်တောင် ဝိဒျာရာဇာ သရဖူ ရဲ့ အကာအကွယ် ရှိနေတဲ့အတွက် အန္တရာယ် သိပ်များများစားစား ကြုံရမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ညီတော်များမှာ တာဝန်ယူရန် တုံ့ဆိုင်းနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည် ထပ်မံ အတင်းအကြပ် မတောင်းဆိုတော့ဘဲ လျှော့ပေးလိုက်လေသည်။

အခြား ဆရာတော်ကြီးများသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် အစဉ်လိုက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြလေသည်။

အမှန်တကယ်ပင်၊ ဤကိစ္စကို ရွှမ်ကျန်း ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒအပေါ်၌သာ ထားရှိသင့်ပေသည်။

...

"ဟူး... ငါသာ မကြွားခဲ့မိရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ..."

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ၊ ကျောင်းဆောင် ထဲ၌ ရှိနေသော ကျန်းလျို သည် ထိုအချိန်တွင် သူ့ဘာသာ တိတ်ဆိတ်စွာ သက်ပြင်းချနေမိလေသည်။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူသည် နံနက်တိုင်း လုံဟိုင် နှင့်အတူ ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကို လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အတွေ့အကြုံမှတ် များ ရရှိရန်အတွက် ကျောင်းတော်မှ ဘုန်းကြီးများနှင့် သိုင်းကွက်ဖလှယ်လေ့ ရှိပေသည်။ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခု ပိုင်ရှင် ဟူသော သူ၏ နောက်ခံကြောင့် တပည့်များက သူနှင့် သိုင်းကွက်ဖလှယ်ရန် လွန်စွာ ဆန္ဒရှိခဲ့ကြပြီး ဘဝမှာ အတော်လေး သာယာနေခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း... လူအများရှေ့တွင် ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကို အသုံးပြုလိုက်ပြီးနောက်၊ သူ အောင်မြင်စွာ ကြွားလုံးထုတ်နိုင်ခဲ့သော်ငြားလည်း၊ သူနှင့် သိုင်းကွက်ဖလှယ်လိုသော အခြားတပည့်များကို ရှာဖွေရန် ခက်ခဲသွားခဲ့သည်။ အများစုမှာ ဆင်ခြေများပေးကာ ငြင်းဆန်လာကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

သူူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ နိမ့်ကျနေသော်ငြားလည်း၊ ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုက ကြီးမားလွန်းနေခဲ့လေသည်။

"ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ... မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် က တပည့်တော်တော်များများက အခုဆို ငါနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ကြောက်နေကြပြီ... မိစ္ဆာတွေကို တိုက်ခိုက်ပြီး အဆင့်တက်ဖို့ ငါ ဘယ်ကို သွားရမလဲ..."

အခြားတပည့်များကို သိုင်းကွက်ဖလှယ်ရန် ဖိတ်ခေါ်စဉ်က ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရသည့် အချိန်များကို ပြန်လည်တွေးတောမိသောအခါ၊ ကျန်းလျို သည် အလောတကြီး ဖြစ်လာသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"အခုကစပြီး အတွေ့အကြုံမှတ် တွေရဖို့ ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေအနေတစ်ခုတည်းကိုပဲ အားကိုးနေရတော့မှာလား..."

သို့သော် ထိုအချိန်လေးတွင်ပင် ကျောင်းဆောင် ၏ တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အပြင်ဘက်မှ လုံဟိုင်၏ အသံကို ဆက်တိုက် ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ရွှမ်ကျန်း... ဘုန်းဘုန်း ဝင်လာလို့ ရမလား..."

...

"ဆရာတော်... တပည့်တော်ကို လာရှာတာဆိုတော့၊ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စများ ရှိလို့လား..."

လုံဟိုင် ကို အထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုပြီးနောက် ကျန်းလျို က မေးလိုက်လေသည်။ သူ ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သွားကြောင်း ကြားသိသွားသောကြောင့် သူ လာရောက်ခြင်းများ ဖြစ်နိုင်မည်လား။

"အထူးတလည် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတော့ မရှိပါဘူး၊ မင်းနဲ့ ခဏလောက် စကားပြောချင်ရုံလေးပါ..."

လုံဟိုင် က ပြောလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ကျန်းလျို ၏ ဘေးရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အားနာဟန်မရှိဘဲ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး၊ မိမိဘာသာ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငဲ့ကာ ဖြည်းညင်းစွာ သောက်လိုက်လေသည်။

'ဟုတ်ပါပြီလေ၊ ခင်ဗျားပြောတာကိုပဲ ယုံလိုက်ပါ့မယ်...'

လုံဟိုင် ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျို သည် စိတ်ထဲမှ မျက်လုံးလှန်လိုက်ရင်း တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်လေသည်။

သေချာသည်က စိတ်ထဲတွင် မည်သို့ပင် တွေးတောနေစေကာမူ၊ ကျန်းလျို ၏ အပြင်ပန်း အမူအရာတွင်မူ မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ ပေါ်လွင်မနေခဲ့ချေ။

ကျန်းလျိုသည်လည်း လုံဟိုင် ၏ ရှေ့တွင် ဝင်ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငဲ့လိုက်လေသည်။ သူက စကားပြောရန် ပို၍ပင် အလျင်မလိုလှရာ၊ အခန်းထဲတွင် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားလေတော့သည်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ကျန်းလျို က စကားစရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ၊ လုံဟိုင် သည် ဦးဆောင်၍ စကားစလိုက်ရလေသည်။

"ရွှမ်ကျန်း... မင်းက ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ရဲ့ ပထမအဆင့်ကို အရမ်းမြန်မြန် နားလည်သဘောပေါက်သွားတာပဲ... မင်းရဲ့ ပါရမီတွေကို ဘုန်းဘုန်း နားလည်သွားပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ အထီးကျန်စွာနဲ့ အောင်မြင်နိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး... အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ဖို့အတွက် သွေးနဲ့ချွေး ရင်းရတဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေ လိုအပ်တယ်... မင်းက နေ့လယ်တိုင်း မင်းရဲ့ ညီတော်တွေနဲ့ သိုင်းကွက်ဖလှယ်ဖို့ လိုက်ရှာနေတာ၊ အဲဒါက မင်းရဲ့ တွေးခေါ်ပုံလား..."

လုံဟိုင် ၏ မေးခွန်းကို ပြန်လည်ဖြေကြားမည့်အစား၊ ကျန်းလျို သည် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး ဆက်ပြောရန်သာ အချက်ပြလိုက်လေသည်။

ကျန်းလျို ထံမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ၊ လုံဟိုင် သည် စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ဘဲ ဆက်၍...

"ကျောင်းတော် အများစုက တောင်တန်းတွေရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွေ၊ ကောင်းကင်ဂူတွေနဲ့ ကောင်းချီးပေးခံရတဲ့ မြေနေရာတွေမှာ တည်ရှိကြတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် ကတော့ မြို့တော်ရဲ့ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုတွေကို ခံစားရင်း ချန်အန်းမြို့တော် ထဲမှာပဲ တည်ဆောက်ထားတယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတာကို မင်း သိလား..."

"တပည့်တော် မသိဘူး ဘုရား..."

ဤအကြောင်းအရာက ကျန်းလျို ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို အမှန်တကယ်ပင် ဆွဲဆောင်သွားခဲ့လေသည်။

အမှန်တကယ်ပင်၊ ချန်အန်းမြို့တော် အတွင်း၌ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော်က ဤမျှ ကြီးမားသော ဧရိယာကို နေရာယူထားခြင်းမှာ အတော်လေး ထူးဆန်းလှပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ၊ ရှေးခေတ်ကာလကတည်းက တော်ဝင်အာဏာ နှင့် ဘာသာရေးအာဏာ တို့အကြား အမြဲတစေ ပြိုင်ဆိုင်မှုများ ရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

"အကြောင်းကတော့ ချန်အန်းမြို့တော် ဆိုတာ ကောင်းမြတ်မှု သက်သက်ရှိတဲ့ နေရာတစ်ခု မဟုတ်လို့ပဲ... မြို့တော်ရဲ့အောက်မှာ မိစ္ဆာ တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ မိစ္ဆာ ဂူကြီးတစ်ခု ရှိတယ်... ငါတို့ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော်ကို ဒီ မိစ္ဆာ ဂူကြီးရဲ့ အပေါ်တည့်တည့်မှာ တည်ဆောက်ထားပြီး၊ ချန်အန်းမြို့တော် ရဲ့ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ပေးထားရတာ..."

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည် လျှို့ဝှက်ထားရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်လေတော့သည်။

***