အခန်း (၄၇-၄၈)

အပိုင်း(၄၇)

"သြော်... ဒီလိုကိုး..."

ကျန်းလျိုသည် နားလည်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ထို့နောက်... လုံဟိုင် ကို နောက်ထပ် မေးခွန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်ရင်း...

"ဆရာတော်က ဘာဖြစ်လို့ ဒီအကြောင်းတွေကို တပည့်တော်ကို လာပြောပြနေတာလဲ ဆိုတာ သိချင်မိတယ်..."

"ပိတ်ဆို့ထားတာထက် စီးဆင်းခွင့်ပြုလိုက်တာက ပိုကောင်းတယ် ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိတယ်... ငါတို့ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော်က မိစ္ဆာ ဂူကို ဖိနှိပ်ထိန်းချုပ်ထားပေမယ့် လုံးဝ အလုံပိတ်ထားတာတော့ မဟုတ်ဘူး... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်၊ အတွင်းထဲက မိစ္ဆာ တွေက တစ်နေ့နေ့မှာ ကျောင်းတော်ကို ဖြိုခွင်းနိုင်လောက်အောင် အင်အားကြီးလာပြီး၊ ပိုပြီး ကြီးမားတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးကို ဖြစ်စေနိုင်တယ်လေ... ဒါကြောင့် ချိတ်ပိတ်ထားတဲ့ နေရာမှာ ကွက်လပ်ငယ်လေးတစ်ခု ချန်ထားပြီး၊ အဲဒီကတစ်ဆင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ခန်းမဆောင် ကို ငါတို့ တည်ဆောက်ခဲ့တယ်..."

"လွတ်မြောက်လာတဲ့ မိစ္ဆာ တွေက ဒီခန်းမဆောင်ထဲကို ဝင်ရောက်လာကြပြီး၊ ကျောင်းတော်က တပည့်တွေကို အဲဒီမှာ သွေးပူလေ့ကျင့်ဖို့ မကြာခဏ စီစဉ်ပေးလေ့ရှိတယ်..."

လုံဟိုင် က ပြောလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး နောက်မှ ဆက်လက်၍...

"ပထမအချက်က၊ မိစ္ဆာ ဂူထဲက မိစ္ဆာ တွေ အရေအတွက် အရမ်းမများလာခင်မှာ သူတို့ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ရှင်းလင်းဖို့ပဲ... ဒုတိယအချက်အနေနဲ့ကတော့၊ ကျောင်းတော်က တပည့်တွေကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက်လည်း ပါတာပေါ့..."

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ခန်းမဆောင် ရှိနေကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းလျို ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားလေသည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အချိန်ကိုက် သတင်းကောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားကို ပြသပြီးနောက်၊ အခြားတပည့်များက သူ၏ စိန်ခေါ်မှုများကို လက်ခံလိုစိတ် မရှိကြတော့သဖြင့် ကျန်းလျို မှာ စိတ်ပူပန်နေခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခုအခါ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် အတွင်းရှိ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ခန်းမဆောင် အကြောင်းကို သူ သိရှိသွားခဲ့လေပြီ။ သူ့အတွက်မူ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ခန်းမဆောင် သည် အဆင့်တက် ရန်အတွက် အကောင်းဆုံး နေရာတစ်ခုပင်။

"ဒါဆို... ဆရာတော်က တပည့်တော်ကို အဲဒီမှာ သွားပြီး လေ့ကျင့်သင့်တယ်လို့ အကြံပြုချင်တာလား..."

ကျန်းလျို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်ပြီး၊ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ကို ပြူးကျယ်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ကျန်းလျို ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားမှုများကို မြင်သောအခါ လုံဟိုင်သည် သူ၏ အတွေးများကို နားလည်နိုင်ပေသည်။ သူသည် တကယ်ကို သိုင်းပညာ ရူးသွပ်သူ တစ်ယောက်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လုံဟိုင် က ပြောသင့်ပြောထိုက်သည်များကို ဆက်ပြောရပေမည်။

"ဘုန်းဘုန်း က မင်းကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ခန်းမဆောင် အကြောင်း အသိပေးရုံသက်သက်ပါပဲ... သွားမယ်၊ မသွားဘူး ဆိုတာကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်..."

"ဆန္ဒရှိလား ဟုတ်လား... ကျွန်တော်က သွားဖို့ ဆန္ဒရှိတာပေါ့..."

အိပ်ချင်နေချိန် ခေါင်းအုံးရလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားနေရရာ၊ ကျန်းလျို အနေဖြင့် မည်သို့လုပ် ငြင်းပယ်နိုင်မည်နည်း။

ကျန်းလျို၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ၊ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည် နားလည်ကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်၏။ သူသည် လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ယခင်က ကျန်းလျို သည် သိုင်းပညာအပေါ် ပြင်းပြသော ရူးသွပ်မှုရှိကြောင်းကို သိထားသဖြင့်၊ လူဝတ်လဲလိုသော သူ၏ အတွေးများကို တည်ငြိမ်သွားစေရန် ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သူမှာ လုံဟိုင် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း၊ သူသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကျောင်းတော်မှ တပည့်များနှင့် သိုင်းကွက်ဖလှယ်ရန်ပင် အမြဲတစေ စိတ်အားထက်သန် နေခ့်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ သွားရန် သဘောတူလိုက်ခြင်းမှာ လုံဟိုင် အတွက် အံ့သြစရာ မဟုတ်ခဲ့ချေ။

"ကောင်းပြီလေ... တောက်ကျိ ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကလည်း ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ကို ချိုးဖောက်ဝင်ရောက်တော့မယ့် အနေအထားမှာ ရှိနေတယ်... နောက်ထပ် နှစ်ရက်နေရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက် အတူတူ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ခန်းမဆောင် ထဲကို ဝင်ပြီး လေ့ကျင့်လို့ ရပြီ..."

လုံဟိုင် က ပြောလိုက်ကာ၊ အစီအစဉ်ကို အတည်ပြုလိုက်လေသည်။

လုံဟိုင်သည် ကျန်းလျို နှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောရန်သာ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့သော်ငြားလည်း၊ လိုရင်းကိစ္စကို ဆွေးနွေးပြီးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိတော့ဘဲ ထွက်ခွာရန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။

"အာ... ခဏလောက် နေပါဦး... ဆရာတော်"

သို့သော်လည်း လုံဟိုင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ချိန်တွင်၊ ကျန်းလျို က သူ့ကို တားဆီးရန် စကားပြောလိုက်လေသည်။ လုံဟိုင် သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းလျို ကို မေးခွန်းထုတ်လိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"တပည့်တော် ဒီရက်ပိုင်း အိပ်မက်တစ်ခုကို ထပ်ခါထပ်ခါ မက်နေတယ်၊ အရမ်းကို ပီပြင်လွန်းတယ်... ဆရာတော်က အဲဒီအိပ်မက်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်အောင် ကူညီပေးနိုင်မလား..."

ကျန်းလျို ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိုအိပ်မက်ကြောင့် နှိပ်စက်ခံနေရသကဲ့သို့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လွင်နေလေသည်။

ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် အိပ်မက်မက်ခြင်းမှာ ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ရပ် မဟုတ်သော်ငြားလည်း၊ ဤဒဏ္ဍာရီလာ ကမ္ဘာကြီးတွင် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ယောက်အနေဖြင့်၊ တူညီသော အိပ်မက်ကို ရက်ပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက် မက်နေခြင်းမှာ လေးနက်သော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားပြီး ပြန်လည် ထိုင်ချလိုက်ကာ...

"မင်း ဘာတွေ အိပ်မက်မက်နေတာလဲ..."

"အရမ်းကို ထူးဆန်းတယ်... မြေလျှိုးမိုးပျံနိုင်တဲ့ မျောက်တစ်ကောင်ကို အိပ်မက်မက်တယ်... တောင်ကြီးတစ်လုံးရဲ့အောက်မှာ ဖိနှိပ်ခံထားရတဲ့ အဲဒီမိစ္ဆာက သူ့ကို ကယ်တင်ဖို့ တပည့်တော်ကို နေ့တိုင်း အော်ဟစ်တောင်းဆိုနေတယ်... အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဆိုတာ ဆရာတော် သိလား..."

ကျန်းလျို က လုံဟိုင် ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း လေးနက်စွာ မေးလိုက်လေသည်။ အိပ်မက်မက်သည်၊ အကူအညီတောင်းနေသည် ဟူသောအရာများမှာ ရှင်းလင်းစွာပင် လုပ်ကြံဖန်တီးထားခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ ကျန်းလျိုသည် စွန်းဝူခုန်း ရှိမရှိကို စုံစမ်းရန်အတွက် ဤအကြောင်းပြချက်ကို အသုံးပြုနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဤဒဏ္ဍာရီလာ ကမ္ဘာကြီး၏ မဟာထန် နယ်မြေများတွင် ရောက်ရှိနေခြင်း၊ သူ၏ ဘွဲ့အမည်မှာ ရွှမ်ကျန်း ဖြစ်နေခြင်းနှင့် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခု ရှိနေခြင်း...

ဤအချက်အလက်များအားလုံးက သူသည် အနောက်သို့ ခရီးသွားမှတ်တမ်း၏ ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် အမှန်တကယ် ရောက်ရှိနေပြီး၊ သူက ထန်ဆရာတော် ဖြစ်ကြောင်းကို ရည်ညွှန်းနေပုံရပေသည်။ သို့သော်လည်း ကျန်းလျို သည် သေချာပေါက် အတည်ပြု စုံစမ်းလိုသေးသည်။

"မြေလျှိုးမိုးပျံနိုင်တဲ့ မျောက်တစ်ကောင် ဟုတ်လား... တောင်ကြီးတစ်လုံးရဲ့အောက်မှာ ဖိနှိပ်ခံထားရတယ်..."

လုံဟိုင်၏ မျက်ခုံးများ ကြားတွင် စဉ်းစားတွေးတောနေသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။ ခေတ္တမျှ တွေးတောပြီးနောက် သူက...

"ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောရရင်၊ ဟန်မင်းဆက်ကို ဝမ်မန် ထီးနန်းလုယူစဉ်ကာလတုန်းက ဝူရှင်းတောင် လို့ခေါ်တဲ့ နတ်ဘုရားတောင်ကြီး တစ်လုံး ကောင်းကင်ကနေ ကျဆင်းလာတယ်လို့ ဒဏ္ဍာရီ ရှိတယ်... အဲဒီတောင်ရဲ့ အောက်မှာ အအေးဒဏ်နဲ့ ငတ်မွတ်မှုဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ နတ်မျောက် တစ်ကောင် ရှိတယ်တဲ့..."

"နောက်ပိုင်းကျတော့၊ မဟာထန် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က အနောက်ဘက်မှာ သူရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး၊ အဲဒီတောင်ကို နယ်ပယ်နှစ်ခု တောင် လို့ နာမည်ပြောင်းခဲ့တယ်... မင်းပြောတဲ့ ဖိနှိပ်ခံထားရတဲ့ မျောက်ဆိုတာ၊ အဲဒီတောင်အောက်က နတ်မျောက် နဲ့များ သက်ဆိုင်နေမလား..."

သေချာသွားပြီ၊ အတည်ပြုချက်ပင်။

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင်၏ အဖြေက သူမှန်ကန်ကြောင်းကို ကျန်းလျို အား ရှင်းလင်းစွာ သိရှိသွားစေခဲ့သည်။ ဝူရှင်းတောင် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းနှင့် ၎င်း၏အောက်တွင် နတ်မျောက် ဖိနှိပ်ခံထားရခြင်းဆိုသည်မှာ စွန်းဝူခုန်း ပင် မဟုတ်ပါလော။

"အမှန်ပဲ... ငါ အချိန်ခရီးသွားပြီး ရောက်လာခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာက အနောက်သို့ ခရီးသွားမှတ်တမ်း ရဲ့ ကမ္ဘာကြီး အစစ်အမှန်များလား... ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ နောက်ခံက ကျမ်းစာပင့်မယ့် ထန်ဆရာတော် လား..."

အနောက်သို့ ခရီးသွားမှတ်တမ်း ၏ ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ရောက်ရှိနေခြင်းနှင့် သူ၏ နောက်ခံမှာ ထန်ဆရာတော် ဖြစ်ကြောင်းကို အတည်ပြုလိုက်နိုင်သောအခါ၊ ကျန်းလျို သည် ဝမ်းသာကြည်နူးမှုကို မခံစားရဘဲ၊ စိတ်နှလုံးများ လေးလံကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူသည် ဘုန်းကြီးဝတ်ရန် မည်သည့်ဆန္ဒမျှ မရှိခဲ့ချေ။ သူက ကောင်းယန် ကို လက်ထပ်ပြီး သာမန် လင်မယားနှစ်ယောက်အဖြစ်သာ နေထိုင်ချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အနောက်ဘုံ သို့ ခရီးသွားရမည့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ကိစ္စရပ်ကြီးထဲတွင် သူ မပတ်သက်ချင်ခဲ့ချေ။

ထို့အပြင် 'အနောက်သို့ ခရီးသွားမှတ်တမ်း' နှင့် ပတ်သက်သော ခေတ်သစ် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များက ဤခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးသည် ကြီးမားလှသော ပရိယာယ် ထောင်ချောက်ကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်းကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရည်ညွှန်းနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

စစ်တုရင် ကစားသမားကြီးများမှာ သဘာဝကျကျပင် ကြီးမြတ်လှသော နတ်ဘုရားများနှင့် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာများ ဖြစ်ကြပြီး၊ ၎င်းတွင် ပါဝင်ပတ်သက်မိခြင်း၏ အကျိုးဆက်များမှာလည်း ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းလျို၏ ရင်ထဲတွင် မည်သည့် ဝမ်းသာကြည်နူးမှုကို မခံစားခဲ့ရချေ။ ကျမ်းစာပင့်မည့် ခရီး၏ အဓိက ဇာတ်ကောင်တစ်ဦးအနေဖြင့်၊ သူ တည်ရှိနေမှုက ကောင်းကင်ယံရှိ နတ်ဘုရားများနှင့် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာများ အားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို သဘာဝကျကျပင် ဆွဲဆောင်နေပေသည်။ အကယ်၍ ဗုဒ္ဓတရားတော်များကို အရှေ့ဘက်သို့ ဖြန့်ဝေခြင်းသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ နယ်ပယ်မှ ချမှတ်ထားသော ကြီးမားလှသည့် ဗျူဟာမြောက် စစ်တုရင်ပွဲကြီး တစ်ခုသာဆိုလျှင်၊ သူကိုယ်တိုင်က ထိုစစ်တုရင်ခုံပေါ်ရှိ အရေးအကြီးဆုံးသော နယ်ရုပ်ကလေး တစ်ရုပ်ပင် ဖြစ်နေပေသည်။

ဤအချက်ကြောင့်ပင် မင်းသမီး ကောင်းယန် ကို လက်ထပ်ပြီး သားသမီးများ ရယူလိုသော သူ၏ ဆန္ဒသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရသည်ထက်ပင် ပို၍ ခက်ခဲနေပုံရလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ... အနောက်ဘုံ မှ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာနှင့် ဗောဓိသတ်များသည် သူ့ကို ကျမ်းစာပင့်မည့် ခရီးစဉ်အား စွန့်လွှတ်ကာ အိမ်ထောင်ပြုပြီး သားသမီးများ ရယူခွင့်ကို သေချာပေါက် ခွင့်ပြုပေးမည် မဟုတ်ပေ။

"ရွှမ်ကျန်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မင်း တစ်ခုခုကို သိသွားလို့လား၊ မင်းပုံစံက အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပုံရတယ်..."

သူ၏ ဘေးတွင်ရှိသော လုံဟိုင် သည် ကျန်းလျို ၏ မျက်နှာအမူအရာကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ၏ စကားက ကျန်းလျို ၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်လေသည်။ မိမိကိုယ်မိမိ အနည်းငယ် ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ကျန်းလျိုသည် ခေါင်းရမ်းကာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

"အော်... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ဒီအိပ်မက်က တပည့်တော်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ကံကြမ္မာပဲ ဖြစ်ရမယ်... အကယ်၍များ အခွင့်အရေးရခဲ့ရင် ဝူရှင်းတောင် ကို တပည့်တော် တကယ် သွားကြည့်သင့်တယ်..."

ဤအရာသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကံကြမ္မာဖြစ်သည်ဟု ကျန်းလျို ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ၊ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည် တောင်အောက်ရှိ မျောက်ကိစ္စတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း သူ ထွက်ခွာတော့မည့် အချိန်လေးတွင်ပင်၊ ကျန်းလျို ထံမှ ခက်ခဲသော တောင်းဆိုမှုတစ်ခုကို သူ ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ဆရာတော်... တပည့်တော် အကူအညီတစ်ခုလောက် တောင်းချင်ပါတယ်၊ တပည့်တော် နန်းတော် ထဲကို သွားချင်တယ်..."

ကျန်းလျို သည် သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ လေးနက်စွာဖြင့် တောင်းဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒါကတော့..."

ဤကဲ့သို့သော တောင်းဆိုမှုမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် မှာ အခက်တွေ့သွားပုံ ရလေသည်။

မူလကတော့ ကျန်းလျို က တောင်းဆိုမှုတစ်ခု ပြုလုပ်လာသောအခါ လုံဟိုင် သည် လွန်စွာ ဝမ်းသာကျေနပ်ခဲ့လေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက ပို၍ ကူညီလေလေ၊ ကျန်းလျို က သူ့အပေါ် ပို၍ ကျေးဇူးတင်ကြွေး တင်လေလေ ဖြစ်မည်ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

သို့သော် ကျန်းလျို နန်းတော် သို့ သွားချင်သည်ဆိုခြင်းမှာ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာများ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ လုံဟိုင်သည် သဘာဝကျကျပင် နားလည်ထားလေသည်။

"ဆရာတော်... နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ ပြီးကတည်းက ရက်အတော်ကြာခဲ့ပါပြီ၊ ပြီးတော့ မင်းသမီး ကောင်းယန် က တပည့်တော် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခု ထင်းလင်းသွားတာကို သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် မျက်လုံးတွေနဲ့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခဲ့ရတာပါ... ဒီရက်ပိုင်းတွေအတွင်းမှာ ကောင်းယန် တစ်ယောက် နာကျင်ရခက်တဲ့ မသေချာမရေရာမှုတွေကြားထဲ နေထိုင်နေရမှာ သေချာပါတယ်... တပည့်တော် လူဝတ်လဲဖို့ သိပ်အလျင်မလိုတော့ပါဘူး၊ သူနဲ့ တစ်ကြိမ်လောက်လေးပဲ တွေ့ခွင့်ပြုဖို့ မရနိုင်ဘူးလား..."

ကျန်းလျို က မေးလိုက်လေသည်။

သူ၏ အကြည့်များမှာ ခိုင်မာပြတ်သားနေပြီး နန်းတော် သို့ သွားရန် သူ၏ သန္နိဋ္ဌာန်ကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေပေသည်။

ကျန်းလျို၏ နောက်ဆုတ်မည်မဟုတ်သော သဘောထားကြောင့် ပြင်းထန်သော ဆန့်ကျင်ဘက် တုံ့ပြန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို က စိုးရိမ်နေ၍ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သလို၊ လူဝတ်လဲရန် အလျင်မလိုတော့ဘူးဟူသော ကျန်းလျို ၏ စကားက လုံဟိုင် ကို အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားစေ၍လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် လုံဟိုင်က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီတစ်ကြိမ်ပဲ၊ နောက်ထပ် တစ်ခါမှ မရတော့ဘူး..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူတော်စင်ဘုန်းကြီး..."

လုံဟိုင် သဘောတူလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ၊ ကျန်းလျို သည် လွန်စွာ ဝမ်းသာသွားပြီး သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ကို လှိုက်လှဲစွာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်လေသည်။

***

အပိုင်း(၄၈)

လုံဟိုင် ၏ ဘေးမှ လိုက်ပါလာရင်း ကျန်းလျို သည် နန်းတော်ကြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး၊ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်နေလေသည်။ ဤသည်မှာ သူ နန်းတော်ကြီး အတွင်းသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အတွင်းပိုင်းရှိ အနီရောင် တံတိုင်းမြင့်ကြီးများ၊ အသွားအလာ ရှုပ်ထွေးနေသော သက်တော်စောင့်များနှင့် သူတို့၏ ရှေ့မှ ခါးညွှတ်ကာ လမ်းပြပေးနေသော မိန်းမစိုး တို့ကို သူ မြင်တွေ့နေရလေသည်။

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် နန်းတော်ကြီး သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ရာ၊ အတွင်းရှိ လူများက သူ့ကို အလွန်တရာ ရိုသေလေးစားစွာ ဆက်ဆံကြလေသည်။ မကြာမီတွင် လူငယ် မိန်းမစိုး တစ်ဦးသည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ထံသို့ သတင်းပို့ရန် လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

ကျန်းလျို နှင့် လုံဟိုင် တို့ ခန်းမဆောင်ကြီး ၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်၊ တန် ဧကရာဇ် လီရှီမင် သည် သူတို့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြိုဆိုရန် ထွက်လာနှင့်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ကြရလေသည်။

နှုတ်ခွန်းဆက် စကားများ ဖလှယ်ပြီးနောက်၊ လီရှီမင် ၏ အကြည့်များသည် ကျန်းလျို အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"ဆရာတော် ရွှမ်ကျန်း... ကြိုဆိုပါတယ်..."

လီရှီမင် က သူ့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သောအခါ ကျန်းလျို မှာ အနည်းငယ် လန့်ဖျပ်သွားသော်ငြားလည်း၊ မင်းသမီး ကောင်းယန် နှင့် လီရှီမင် တို့ နှစ်ဦးစလုံး မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခု ထင်းလင်းသွားသည့် အဖြစ်အပျက်ကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်သတိရလိုက်လေသည်။ ထို့ကြောင့် လီရှီမင် က သူ့ကို မှတ်မိနေခြင်းမှာ ယုတ္တိတန်လှပေသည်။

ကျန်းလျိုက လက်အုပ်ချီကာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်..."

"ထိုင်ကြပါဦး..."

လီရှီမင်သည် ကျန်းလျို နှင့် လုံဟိုင် တို့ကို ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်းသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဖိတ်ခေါ်ကာ ထိုင်ရန် ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် စကားကို လှည့်ပတ်မနေတော့ဘဲ...

"ဆရာတော် ရွှမ်ကျန်း နဲ့အတူ လာတယ် ဆိုတော့ ဆရာတော်ကြီးမှာ ဆွေးနွေးစရာ အရေးကြီးကိစ္စတွေ ရှိနေလို့သာ ဖြစ်ရမယ်၊ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲနဲ့တော့ ထိုက်ဟယ် ခန်းမဆောင် ဆီကို လာလေ့ မရှိဘူးလေ..."

"အမှန်ပါပဲ၊ ဒီကနေ့ ဘုန်းဘုန်း ရောက်လာရတဲ့ ပထမအကြောင်းရင်းက... မြစ်ထဲက နဂါးမင်း နဲ့ သွေးကျားမင်း တို့ကြားက ပွတ်တိုက်မှုတွေအကြောင်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ် နဲ့ ဆွေးနွေးချင်လို့ပါ၊ သူတို့ရဲ့ ပဋိပက္ခတွေ ကြီးထွားလာတာက မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည်အတွင်းမှာရှိတဲ့ မိစ္ဆာတွေကို အကြီးအကျယ် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားစေပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်က ဒေသခံတွေအတွက် ကြီးမားတဲ့ ဒုက္ခတွေ ဖြစ်စေလို့ပါ..."

"ဒုတိယ အကြောင်းရင်းကတော့ တိုက်ဆိုင်စွာနဲ့ပဲ... ကာကွယ်ရေးနဲ့ အလှဆင်ဖို့အတွက် ကျောက်စိမ်းလက်ဖွဲ့ အချို့ကို ဘုန်းဘုန်း ဖန်တီးထားတာရှိလို့၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ရဲ့ မင်းသားတွေနဲ့ မင်းသမီးတွေကို ပေးသနားချင်လို့ပါ..."

လုံဟိုင် ၏ နှုတ်မှ စကားများ စီးဆင်းလာခဲ့လေသည်။ စကားပြောရင်းနှင့်ပင်... သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် သည် သူ၏ သင်္ကန်းကြားမှ ကျောက်စိမ်းလက်ဖွဲ့ အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူတော်စင်ဘုန်းကြီး..."

လုံဟိုင်က လက်ဆောင်များ ယူဆောင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လီရှီမင်က ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပြီးနောက်၊ အနီးရှိ မိန်းမစိုး တစ်ဦးကို ညွှန်ကြားချက် အနည်းငယ် ပေးလိုက်လေသည်။

မိန်းမစိုး ထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင်၊ လူငယ်၊ မိန်းငယ် အချို့နှင့်အတူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ ထိုအထဲတွင် မင်းသမီး ကောင်းယန် လည်း ပါဝင်လေသည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ ခွဲခွာခဲ့ရပြီးနောက် မင်းသမီး ကောင်းယန် ကို ပြန်လည်မြင်တွေ့ရသောအခါ ကျန်းလျို ၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာကြည်နူးမှုများ ခုန်ပေါက်သွားလေသည်။ သူမသည် ယခင်ကထက် ပို၍ ပိန်ကျသွားပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း လေးနက်တည်ငြိမ်နေကာ၊ ယခင်ကကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် ရွှင်လန်းတက်ကြွမှုများ မရှိတော့သည်ကို သူ မြင်တွေ့နေရလေသည်။

တစ်ချိန်တည်း၌... ကောင်းယန်သည်လည်း ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင်ပင် ကျန်းလျိုကို သတိပြုမိသွားလေသည်။

သူတို့၏ အကြည့်များ ဆုံတွေ့သွားကြပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားအရာအားလုံး တည်ရှိမနေတော့သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားလေသည်။

"ကောင်းယန်... ဒီကို လာခဲ့ပါလား၊ ဒါက သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင်က မင်းရဲ့ အကာအကွယ်အတွက် ပေးတဲ့ ကျောက်စိမ်းလက်ဖွဲ့ လေ..."

လီရှီမင် သည် သူမကို လှမ်းခေါ်လိုက်ရာ၊ သူမနှင့် ကျန်းလျို တို့ကြားရှိ အကြည့်ချင်း ဆုံတွေ့နေမှုမှာ ပြတ်တောက် သွားခဲ့လေသည်။

သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက်၊ မင်းသမီး ကောင်းယန် သည် ကျန်းလျို ကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ လီရှီမင် ၏ ဘေးသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားကာ၊ ကျောက်စိမ်းလက်ဖွဲ့ ကို ယူလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခမည်းတော်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူတော်စင်ဘုန်းကြီး..."

"ကောင်းပြီ... မင်းတို့အားလုံး သွားလို့ရပြီ..."

လီရှီမင်သည် မင်းသမီး ကောင်းယန် အား ချစ်ခင်မြတ်နိုးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်ပြီးနောက်၊ ကျောက်စိမ်းလက်ဖွဲ့ များကို ဝေငှပေးပြီးသည်နှင့် လက်ကာပြကာ မင်းသား၊ မင်းသမီးများကို ပြန်လည် ထွက်ခွာခွင့် ပြုလိုက်လေသည်။

မင်းသား၊ မင်းသမီးများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ လုံဟိုင်သည် အနည်းငယ် လှည့်ကာ ကျန်းလျိုအား အကြံပြုလိုက်လေသည်။

"ရွှမ်ကျန်း... ဘုန်းဘုန်း က ဧကရာဇ်မင်းမြတ် နဲ့ ကိစ္စအချို့ ဆွေးနွေးစရာ ရှိနေလို့၊ မင်း အားနေတယ်ဆိုရင် နန်းတော် ထဲမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လျှောက်ကြည့်လို့ ရပါတယ်..."

"ဒါဆိုရင်လည်း... ဧကရာဇ်မင်းမြတ် နဲ့ သူတော်စင်ဘုန်းကြီးကို တပည့်တော် ဆက်ပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး..."

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ၏ စကားအဆုံးတွင်၊ ကျန်းလျို သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီးနောက် ခန်းမဆောင်ကြီးထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

သူတော်စင်ဘုန်းကြီး လုံဟိုင် ၏ လက်ဆောင်ပေးသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်မှာ တကယ်တမ်းတွင် သူ နန်းတော် ထဲ ရောက်နေကြောင်း မင်းသမီး ကောင်းယန် ကို သိစေရန်ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် အဆင်ပြေပြေပင် သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ကာ သူတို့နှစ်ဦး သီးသန့် တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေး ဖန်တီးပေးခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းလျို ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ထားလေသည်။

ကျန်းလျို သည် ခန်းမဆောင်ကြီးထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ အဝေးမှ မင်းသမီး ကောင်းယန် ၏ ကျောပြင်လေး ထောင့်ကွေ့တစ်ခုသို့ ကွေ့ဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို အမှတ်မထင် မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ခြေလှမ်းများကို ခပ်သွက်သွက် လှမ်းကာ၊ ကျန်းလျို သည် မင်းသမီး ကောင်းယန် ထွက်သွားသော အရပ်ဆီသို့ ခပ်မြန်မြန် ပြေးသွားလိုက်လေသည်။

အချိန်တိုလေးအတွင်း လိုက်သွားပြီးနောက်၊ ကျောက်ဆောင်ကုန်းလေး တစ်ခုအနီးတွင် မင်းသမီး ကောင်းယန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ကျန်းလျို သည် ပြေးသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေကြည့်သော်ငြားလည်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။

"ဟေ့... ငတုံးလေး... ငါ ဒီမှာလေ..."

ကျန်းလျို တစ်ယောက် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေချိန်လေးတွင်ပင်၊ အနီးအနားမှ ပေါ့ပါးသော ရယ်သံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ကျောက်ဆောင်ဘေးရှိ ဂူငယ်လေးတစ်ခုထဲမှ မင်းသမီး ကောင်းယန် ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး သူ့ကို လက်လှမ်းပြနေသည်ကို ကျန်းလျို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဝမ်းသာကြည်နူးသော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ကျန်းလျို သည် မင်းသမီး ကောင်းယန် လူလုံးပြသရာဘက်သို့ လိုက်သွားကာ၊ ကျောက်ဆောင်များကြားရှိ ကွက်လပ်လေးတစ်ခုမှတစ်ဆင့် တိုးဝင်သွားပြီး သူမ၏နောက်မှ ဂူထဲသို့ လိုက်ပါသွားလေတော့သည်။

ကျောက်ဆောင်တုလေး အတွင်း၌ နေရာလွတ် အနည်းငယ်မျှသာ ရှိလေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုနေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ကျန်းလျို နှင့် မင်းသမီး ကောင်းယန် တို့အတွက်မူ ကျဉ်းကျပ်နေသည်ဟု မခံစားရချေ။

ထိုကျဉ်းမြောင်းသော သီးသန့်နေရာလေးက သူတို့နှစ်ဦးကို အလွန် နီးကပ်သွားစေခဲ့သည်။ တစ်ဦး၏ အသက်ရှူသံကို အခြားတစ်ဦးက ရှင်းလင်းစွာ ကြားနိုင်လောက်သည့် အနေအထားပင် ဖြစ်ပေသည်။

"မင်းသမီး ကောင်းယန်... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကိုယ်..."

အလင်းရောင်မှာ မှိန်ပျပျသာ ရှိပြီး၊ သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ မိန်းကလေးမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ အနည်းငယ် ပိန်ကျသွားပုံရလေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်များအတွင်း ကျန်းလျို ၏ တမ်းတလွမ်းဆွတ်မှုများသည် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည့် ခံစားချက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။ သူသည် မင်းသမီး ကောင်းယန် ၏ နူးညံ့သော လက်ကလေးကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိလေသည်။

သို့သော်လည်း ကျန်းလျို စကားပြော၍ မဆုံးသေးခင်မှာပင်၊ မင်းသမီး ကောင်းယန် က သူမ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ဖုံးအုပ်ကာ ပိတ်လိုက်လေသည်။

မင်းသမီး ကောင်းယန် ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်လက်နေပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ကာ ကျန်းလျို ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ရှင် တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး... နံ့သာတိုင်အမာရွတ်တွေ ရလာတာက ရှင့်ရဲ့ ရွေးချယ်မှုမှ မဟုတ်တာ၊ ပြီးတော့ ရှင် နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခု ရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူးလေ..."

"ကြိုသိခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့၊ ကိုယ် နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ မှာ ပါဝင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒီလိုဆိုရင် ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး..."

ခေါင်းပေါ်ရှိ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခု ကို တွေးမိသောအခါ၊ ကျန်းလျို ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နောင်တရနေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် ကို အကြောင်းပြချက် တစ်ခုပေးရန်အတွက်သာ ပါဝင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ရလဒ်ထွက်ပေါ်လာမည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားခဲ့မည်နည်း။

အကယ်၍ သူသာ ထိုပွဲသို့ မတက်ရောက်ခဲ့လျှင်၊ ယခုဆိုလျှင် သူနှင့် မင်းသမီး ကောင်းယန် တို့ အတူတကွ ရှိနေကြပြီ မဟုတ်ပါလော။

သို့သော်လည်း... ထိုစိတ်ကူးယဉ် အတွေး မဆုံးခင်မှာပင် ကျန်းလျို သည် ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းရမ်းလိုက်လေသည်။

"ဟင့်အင်း... ကိုယ်သာ မပါဝင်ခဲ့ရင်တောင် အခုချိန် ကိုယ်တို့ အတူတူ ရှိနေနိုင်မှာ မဟုတ်သေးဘူး... ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကိုယ်က သာမန် ယောက်ျားတစ်ယောက် သက်သက်မို့ မင်းနဲ့ မထိုက်တန်သေးလို့ပါ..."

"အခုတော့၊ ရှင်နဲ့ မထိုက်တန်တာက ကျွန်မ ဖြစ်နေပြီ..."

မင်းသမီး ကောင်းယန် သည် ကျန်းလျို ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

***