အခန်း (၅၇-၅၈)

အပိုင်း(၅၇)

သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အမှန်တကယ်ပင် ကျားမိစ္ဆာ သေဆုံးပြီးနောက် သူ၏ သိုလှောင်ရုံ အတွင်း၌ ရဟန်းအလုပ်အကိုင်များနှင့် အထူး သင့်လျော်သော ကျွမ်းကျင်မှုစာအုပ် တစ်အုပ် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

တောက်ကျိ ဘက်သို့ ကျောခိုင်းထားရင်း ကျန်းလျို သည် ကွမ်ယင် ဂါထာ ကျွမ်းကျင်မှုစာအုပ် ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။ ၎င်းမှာ သူ ယခု သင်ယူနိုင်ပြီဖြစ်သော အဆင့် ၁၀ ကျွမ်းကျင်မှုစွမ်းရည် တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ကျွမ်းကျင်မှတ် ၁ မှတ် အသုံးပြုပြီးနောက် ကွမ်ယင် ဂါထာ ကျွမ်းကျင်မှုစာအုပ် သည် မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်ရောင်အလင်းတန်းလေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကျန်းလျို ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားတော့၏။

ကွမ်ယင် ဂါထာ (အခြေခံအဆင့် ၁) - အမြင့်ဆုံး သွေး ပမာဏ၏ ၁၀% ကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးသည်။ ပြန်လည်အသုံးပြုရန် စောင့်ဆိုင်းချိန် ၆၀၀ စက္ကန့် ရှိသည်။

စွမ်းရည်ကို သင်ယူပြီးနောက် ကျန်းလျို သည် တောက်ကျိ ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။ သူ၏ သွေးတန်း မှာ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်သာ ကျန်တော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကွမ်ယင် ဂါထာကို ရွတ်ဖတ်လိုက်လေသည်။

သူ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် မှိန်ဖျော့သော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် တောက်ကျိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွား၏။ ထို့နောက်... တောက်ကျိ ၏ သွေးတန်း မှာ အနည်းငယ် ပြန်လည် ပြည့်ဝလာလေသည်။

"သိပ်အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ စွမ်းရည်ပဲ…ကျွန်တော့် ဒဏ်ရာတွေ အများကြီး သက်သာသွားတယ်လို့ ခံစားရတယ်...."

ဒဏ်ရာများ၏ ပြောင်းလဲမှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် တောက်ကျိသည် ကျန်းလျို ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

‘သူ့မှာ ဒီလိုနည်းစနစ်မျိုး ရှိနေတာလား... အရင်တုန်းက သူ ဘာလို့ မသုံးခဲ့ပါလိမ့်...’

"ဘယ်လိုလဲ... အဆင်ပြေရဲ့လား...."

တောက်ကျိ အပေါ်သို့ ကွမ်ယင် ဂါထာကို အသုံးပြုပေးပြီးနောက် ကျန်းလျို က မေးလိုက်ကာ သူ့ကို မြေကြီးပေါ်မှ တွဲထူပေးလိုက်လေသည်။

"ခုနက စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင်…နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်သုံးပေးလိုက်ရင် ကျွန်တော် သက်သာသွားလောက်ပြီ...."

တောက်ကျိ က မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"တစ်ခါသုံးပြီးရင် နောက်တစ်ခါ ထပ်သုံးဖို့ အချိန်တစ်ခုလောက် စောင့်ရဦးမယ်...."

ကျန်းလျို က ခေါင်းယမ်းလိုက်လေသည်။ ပြန်လည်အသုံးပြုရန် စောင့်ဆိုင်းချိန် ၆၀၀ စက္ကန့် ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အတော်လေး ကြာမြင့်လှပေသည်။

ထပ်မံအသုံးပြုနိုင်ရန် အချိန်တစ်ခု စောင့်ရမည်ဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် တောက်ကျိ က နားလည်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်...

"နောင်တော်… ကျွန်တော်တို့ ဒီအထဲကို ရောက်နေတာ သုံးရက်ရှိပြီဆိုတော့… ကျွန်တော် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုအဆင့်ကို ချိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်တော့မယ်လို့ ခံစားနေရတယ်… ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ယူလာတဲ့ အစားအသောက်နဲ့ ရေတွေလည်း ကုန်သလောက်ဖြစ်နေပြီ...."

တောက်ကျိက အကြံပြုလိုက်လေသည်။

တောက်ကျိ ဆိုလိုသည်မှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ခန်းမဆောင် ထဲမှ ထွက်ခွာချင်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ကျန်းလျိုမှာ နားလည်သော်လည်း အဆင့်တင်ရန် သန့်စင်သော နေရာမြတ်ကြီးကို တွေ့ရှိထားသည်ဖြစ်ရာ သူကတော့ ထွက်မသွားချင်သေးပေ။

သို့သော်လည်း ကျန်းလျို ပြန်မဖြေရသေးမီမှာပင် ရုတ်တရက် အလောတကြီး ပြေးလာသော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မတ်တတ်လျှောက်နိုင်သော လိပ်တစ်ကောင်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးလွှားလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"နောက်ထပ် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင် သတ္တဝါတစ်ကောင်လား...."

လျင်မြန်စွာ ပြေးလာနေသော လိပ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တောက်ကျိ မှာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။ ယခင် ကျားမိစ္ဆာနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရမှုကပင် သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ သတ္တဝါမျိုးနှင့် ထပ်မံရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုပါက သူ၏ ကံကြမ္မာမှာ အတော်လေး ဆိုးရွားသွားနိုင်ပေသည်။

ဘုန်း...

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အနက်ရောင် မီးတောက်တစ်ခုသည် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ရွေ့လျားလာပြီး လိပ်၏ အပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားကာ စူးရှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ထိုသတ္တဝါသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင် မိစ္ဆာ သတ္တဝါသည် တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်တည်းဖြင့် ချက်ချင်း အသတ်ခံလိုက်ရလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ကျန်းလျို နှင့် တောက်ကျိ နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။ သူတို့၏ အနောက်တွင် ကြီးမြတ်သော မိစ္ဆာ ခေါင်းဆောင်ကြီး တစ်ကောင် ပုန်းကွယ်နေတာများလော။

အနက်ရောင် မီးတောက် ပစ်လွှတ်လိုက်သော လမ်းကြောင်းဆီမှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး မကြာမီမှာပင် လေးငါးနှစ်အရွယ်ခန့် အရုပ်မလေးနှင့်တူသော မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦးသည် ခုန်ဆွခုန်ဆွဖြင့် ရောက်လာလေသည်။

သို့သော်လည်း ကျန်းလျို နှင့် တောက်ကျိ ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ကျန်းလျို နှင့် မိန်းကလေးငယ်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး တစ်ခဏမျှ လေထုကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်ကာ ကြက်သီးမွေးညင်းထစရာ ကောင်းနေလေသည်။

"နောင်တော်... မှော်ဝင် သဘာဝလွန် စွမ်းရည်တွေကို အသုံးပြုနိုင်တဲ့ ဒီသတ္တဝါက အနည်းဆုံးတော့ မိစ္ဆာစစ်ဗိုလ် အဆင့်မှာ ရှိရမယ်...."

ခုန်ဆွခုန်ဆွ လာသော မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ရင်း တောက်ကျိ ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းလျို နှင့် တောက်ကျိ တို့သည် ထိုမိန်းကလေးငယ်ကို ကြောက်ရွံ့တကြီး ကြည့်ရင်း အသက်လွတ်အောင် မည်သို့ ထွက်ပြေးရမည်ကို စဉ်းစားနေဆဲမှာပင်... တစ်ပြန်တည်း မိန်းကလေးငယ်ကိုယ်တိုင်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်သို့လှည့်ကာ သဲကြီးမဲကြီး ထွက်ပြေးသွားတော့၏။

"အား... လူသားတွေ... လူသားတွေဟ… ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ… ဒီမှာ လူသားတွေ ရှိနေတယ်… ပြီးတော့ ထိပ်ပြောင်နေတဲ့ ကြောက်စရာအကောင်းဆုံး လူသားမျိုးတွေဟေ့....”

ကျန်းလျိုက လက်အုပ်ချီလိုက်ရင်း အတော်လေး ကြင်နာတတ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

"မိန်းကလေး… မကြောက်ပါနဲ့…ငါက မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး… ငါက လူကောင်းပါ… မင်းနဲ့ စကားနည်းနည်း ပြောချင်ရုံပါ...."

"ဝါး... ဒီ... ဒီလိုပုံစံမျိုးက သိပ်ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ… ရှင်က လူကောင်းဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်… ရှင်က လူတွေပြောပြောနေတဲ့ အကြောက်ရဆုံး လူကောင်းကြီးပဲ...."

ကျန်းလျိုသည် နူးညံ့စွာ စကားပြောခဲ့သော်လည်း ထိုမိစ္ဆာမလေးကို လုံးဝ နှစ်သိမ့်ရာ မရောက်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုက ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာကာ ဤကြင်နာသော အမူအရာသည်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာထားထက် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

"ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လူကောင်း ဟုတ်လား… အဲဒါက ဘာကြီးလဲကွ...."

မိစ္ဆာမလေး၏ စကားကို ကြားပြီး ကျန်းလျို၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားတော့၏။ လူကောင်းဖြစ်ခြင်းက အကြောက်ရဆုံးအရာ ဖြစ်နေသယောင်ပင်။

"ကဲ... အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့တော့… ငါက လူဆိုးလို့ မင်းကို ပြောထားတယ်နော်… လိမ္မာအောင် မနေဘူးဆိုရင် ငါကလည်း ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ဆက်ဆံရလိမ့်မယ်...."

သူ၏ ကြင်နာသောအပြုံးမှာ မှေးမှိန်သွားပြီး မျက်နှာထားမှာလည်း မည်းမှောင်သွားကာ ကျန်းလျိုက ရန်လိုစွာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ မိစ္ဆာမလေးမှာ ငြိမ်ကျသွားလေသည်။ သူမသည် ကြောက်လန့်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဆက်၍ မလှုပ်ရှားရဲသလို အသံလည်း မထွက်ရဲတော့ပေ။

အမှန်တကယ်ပင် မိမိကိုယ်ကို လူကောင်းဟု ခေါ်ဆိုခြင်းက သူမကို ပို၍ ကြောက်လန့်စေပြီး လူဆိုးတစ်ယောက်၏ အမူအရာကို ပြသလိုက်ခြင်းကသာ သူမကို ငြိမ်သက်သွားစေလေသည်။

ကျန်းလျို စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကိုမူ မပြောင်းလဲစေပေ။ သူက တင်းမာစွာဖြင့်...

"အရင်ဆုံး ငါ့ကိုပြောစမ်း မင်းက လူတွေကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြောက်နေရတာလဲ...."

"ကျွန်မ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက… လူတွေက ကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ အဖေက အမြဲ သတိပေးတယ်… အထူးသဖြင့် ရှင်တို့လို ကတုံးပြောင်နေတဲ့ ဘုန်းကြီးတွေပေါ့… ရှင်တို့က မိစ္ဆာ တွေကို တရားချပြီး ကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာ တွေဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ သိပ်သဘောကျတာလေ… လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကဆိုရင် ဦးလေး ခြင်္သေ့ဝါမင်းကြီး တရားချခံလိုက်ရတာကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရတယ်...."

မိစ္ဆာမလေးသည် ကျန်းလျို ကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်ရင်း ဘာကိုမျှ မဖုံးကွယ်ရဲဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဖြေကြားလိုက်လေသည်။ အစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာ တစ်ကောင် တရားချခံရပြီး အကျင့်ပြောင်းလဲသွားသည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရလာကာ သူမမှာ အလွန်တရာ ကြောက်လန့်နေပုံရလေသည်။

ဤသို့ပြောပြီးနောက် မိစ္ဆာမလေးသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ သူမ၏ အကြည့်များက တောက်ကျိ ၏ ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ နံ့သာတိုင် အမာရွတ် ကိုးခုပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားကာ...

"ပြီးတော့ အဖေက ပြောသေးတယ်… ဘုန်းကြီးတစ်ပါးရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ အစက်အပြောက်တွေ ပိုများလေလေ… ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းလေလေတဲ့...."

"ဒါဆိုရင် ဒီမိစ္ဆာဂူ ထဲက မိစ္ဆာ တွေရဲ့ အသိအမြင်မှာကျတော့… မကောင်းမှုလုပ်တာက သူတို့ရဲ့ မွေးရာပါ သဘာဝဖြစ်ပြီး ကောင်းမှုလုပ်တာက ရှက်စရာလို့ မှတ်ယူထားကြတာပေါ့… ဒါကြောင့် ဒီ မိစ္ဆာ တွေရဲ့ တန်ဖိုးထားမှုတွေက လူသားတွေနဲ့ လုံးဝကို ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေတာပဲ မဟုတ်လား...."

စကားအနည်းငယ်နှင့်ပင် မိစ္ဆာမလေး၏ အမူအရာနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဘာတွေဖြစ်နေသလဲ ဆိုသည်ကို ကျန်းလျို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားလေသည်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် လူသားများသည် ကြင်နာတတ်ခြင်းကို ဂုဏ်ယူကြပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လူဆိုးများကို ကြောက်ရွံ့ကာ ရှောင်ကြဉ်တတ်ကြလေသည်။ အကယ်၍ လူသားများ၏ သဘာဝကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်နိုင်ပြီး ကြင်နာတတ်သူများကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လူဆိုးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည့် မိစ္ဆာ သာ တကယ်ရှိမည်ဆိုပါက ထို မိစ္ဆာ မှာ သေချာပေါက် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းပေလိမ့်မည်။

အလားတူပင် မိစ္ဆာဂူ အတွင်းရှိ မိစ္ဆာ များသည်လည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခြင်းကို ဂုဏ်ယူကြပြီး ကောင်းမြတ်သော စိတ်ထားရှိခြင်းကိုမူ ရှက်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု မှတ်ယူထားကြလေသည်။

ထို့အပြင် ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဟန်းများသည် မိစ္ဆာ များကို တရားချရန် နှစ်သက်ကြသည်ဖြစ်ရာ ဤ မိစ္ဆာ များ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မိစ္ဆာ များ၏ သဘာဝကို ကြင်နာတတ်သော မိစ္ဆာ များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည့် ရဟန်းများသည် အကြောက်ရဆုံးသော လူများအဖြစ် ရှုမြင်ခံရသည် မဟုတ်ပါလော။

ဤမိစ္ဆာမလေး သည် သူမ၏ ဦးလေး ခြင်္သေ့ဝါမင်းကြီး ဟုခေါ်သော အလွန်အစွမ်းထက်ကာ ရက်စက်သည့် မိစ္ဆာ ကြီးတစ်ကောင် တရားချခံလိုက်ရသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရလေသည်။ ယင်းက သူမအတွက် စိတ်ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်ပြီး၊ ထို့ကြောင့်ပင် တောက်ကျိ နှင့် သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အထူးသဖြင့် တောက်ကျိ၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် နံ့သာတိုင် အမာရွတ် ကိုးခု ပါရှိနေသောကြောင့် ပိုဆိုးသွားလေသည်။

ကျန်းလျို အဖို့ကတော့ကော။ သူသည် ဝိဒျာရာဇာ သရဖူ ကို ဆောင်းထားသဖြင့် မမြင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက၊ သူ၏ နံ့သာတိုင် အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခုကို မြင်လိုက်ရလျှင် သူမများ ကြောက်လန့်ပြီး သတိလစ်သွားမလားဟု ကျန်းလျို တကယ်ပင် တွေးမိလေတော့သည်။

***

အပိုင်း(၅၈)

ကျန်းလျို၏ မေးခွန်းများမှာ အဖြေရသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းလျို တွေးတောနေသည်ကို မြင်သောအခါ မိစ္ဆာမလေးက...

"ရှင်မေးတာတွေ အကုန်လုံး ကျွန်မ ဖြေပြီးပြီနော်… ကျွန်မ သွားလို့ ရပြီလား… ကျွန်မ ပြောပြီးပြီနော်… ကျွန်မရဲ့ မိစ္ဆာ အရှိန်အဝါက သိပ်အားကောင်းတာ… ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်တဲ့ အရှိန်အဝါတွေက ကျွန်မကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး… ရှင်... ရှင် ကျွန်မကို တရားချနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်...."

"နောင်တော်… သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ...."

ကျန်းလျိုမှာ တွန့်ဆုတ်နေပြီး မိစ္ဆာမလေး ကို ထွက်သွားခွင့်ပြုမည့်ပုံ မပေါ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တောက်ကျိ က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ... မိစ္ဆာမလေး ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးထက် များစွာ ပိုမို ကြောက်စရာကောင်းနေလေသည်။ သူမက သူတို့ကို ကြောက်နေသော်လည်း၊ ရုတ်တရက်များ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လာမည်ကို မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။

သူမနှင့်အတူ နေရသည်မှာ မိမိ၏ အသက်အန္တရာယ်အတွက် လုံခြုံမှုမရှိဟု အမြဲတစေ ခံစားနေရလေသည်။

ကျန်းလျိုသည် သူ၏ ရင်ထဲမှ တွန့်ဆုတ်နေမှုများကို သိမ်းဆည်းထားလိုက်ပြီး မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုပေ။

အမှန်တကယ်ပင် မိစ္ဆာမလေးကို မိမိအနားတွင် ခေါ်ထားခြင်းက အလွန် အန္တရာယ်များလှသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းလျို ၏ အမြင်၌ အကျိုးကျေးဇူးများလည်း ရှိနေလေသည်။

အကယ်၍သာ သူမကို မိမိအနားတွင် ခေါ်ထားနိုင်မည်ဆိုပါက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ခန်းမဆောင် အတွင်း တိုက်ခိုက်ပြီး အဆင့် တင်ရသည်မှာ အရာအားလုံးကို တံမြက်စည်းလှည်းလိုက်သလို လွယ်ကူသွားမည် မဟုတ်ပါလော။

ဗီဒီယိုဂိမ်းတစ်ခု၏ ရှုထောင့်မှ ကြည့်မည်ဆိုပါက အဆင့် မြင့်သူတစ်ယောက်က သူ့ကို ပါဝါဆွဲတင်ပေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေမည်။

စကားပုံတစ်ခုရှိသည်။

အန္တရာယ်ကြီးလေ အကျိုးအမြတ်များလေ ဟူ၍ပင်။ ထိုအန္တရာယ်နှင့် ဧရာမ အကျိုးအမြတ်ကြီးတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကျန်းလျို ၏ စိတ်နှလုံးမှာ ယိမ်းယိုင်သွားတော့၏။

သူမသည် လေးငါးနှစ်အရွယ်ခန့် မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ဦးအဖြစ်သာ ပုံပေါ်နေသော်လည်း မိစ္ဆာစစ်သည် အဆင့်ရှိ သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို တိုက်ခိုက်မှုတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး မှော်ဝင် သဘာဝလွန်စွမ်းရည်များကိုပါ အသုံးပြုနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။ ဤသည်က ထိုမိန်းကလေးငယ်တွင် မိစ္ဆာစစ်ဗိုလ် တစ်ကောင်၏ စွမ်းအားမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုမျှလောက် စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါလျက်နှင့် သူမက ဤမျှပင် ကြောက်ရွံ့တတ်နေသည်လော။ ရင်ဆိုင်မည့်အစား နောက်လှည့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားသည်လော။

ဤအခြေအနေကြောင့် ကျန်းလျို နှင့် တောက်ကျိ တို့သည် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ဆွံ့အမှင်တက်သွားကြလေသည်။

"နောင်တော်... ကျွန်တော်တို့က အဲဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းနေလို့လား...."

တောက်ကျိက လုံးဝ နားလည်နိုင်စွမ်းမရှိတော့သည့် အမူအရာဖြင့် ကျန်းလျိုကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဒီ မိစ္ဆာမလေးရဲ့ စွမ်းအားတွေ ကြောက်စရာကောင်းလှပေမယ့်… သူ့ဦးနှောက်ထဲမှာ တစ်ခုခုများ ချို့ယွင်းနေတာ သေချာတယ်...."

ကျန်းလျို၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး ၎င်းမှာ အယုတ္တိတန်ဆုံး ရှင်းလင်းချက်ဖြစ်ဟန်ဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

အစပိုင်းတွင် မိစ္ဆာမလေး၏ စွမ်းအားများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းလျို နှင့် တောက်ကျိ တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် အသက်လွတ်အောင် မည်သို့ထွက်ပြေးရမည်ကို ကြံစည်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် ယခုမူ သူမက အရင်ဆုံး လှည့်ပြေးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြတော့၏။

အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေ၍လားမသိ မိစ္ဆာမလေးသည် အလောတကြီး ထွက်ပြေးရင်း ခလုတ်တိုက်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားလေသည်။ သူမ၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဖုထစ်ရောင်ရမ်းလာသော နေရာကို ပွတ်သပ်ရင်း တိုးတိုးလေး ရှိုက်ငိုနေလေတော့သည်။

လေးငါးနှစ်အရွယ်ခန့်သာ ရှိသေးပုံပေါ်ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ငိုနေသော မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျို သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူမထံသို့ သွားရောက်ကာ စကားပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ဤ မိစ္ဆာမလေး က သူ့ကို ဤမျှလောက် ကြောက်ရွံ့နေသည်ဖြစ်ရာ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုသည်ကို သူ အဖြေရှာရန် လိုအပ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

"နောင်တော်… သတိထားပါဦး… မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ခန်းမဆောင် ထဲက မိစ္ဆာ တွေ အားလုံးက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတယ်လို့ ဆရာတော်က ပြောထားတယ်လေ… သူ့ရဲ့ အခုပုံစံက ကျွန်တော်တို့ကို လှည့်စားဖို့ အကွက်ဆင်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်...."

ယခုလောလောဆယ်တွင် ဘေးကင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ဤမိစ္ဆာမလေး တွင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမရှိသော စွမ်းအားများ ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ ဝေးဝေးမှ ရှောင်ရှားနေခြင်းကသာ ပိုကောင်းမည်ဟု တောက်ကျိ ခံစားနေရလေသည်။ သူမက သူတို့ကို လှည့်စားနေခြင်း ဟုတ်မဟုတ် မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။

"စိတ်အေးအေးထားပါ… သူက ငါတို့ကို တကယ် လှည့်စားနေတာဆိုရင်… ခုနက ဘာလို့ ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပြသခဲ့ဦးမှာလဲ… အဲဒါက ငါတို့ကို ပိုပြီး သတိထားသွားစေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား… ပြီးတော့ သူက ငါတို့ကို တကယ် အန္တရာယ်ပြုချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ဒီလောက် လှည့်ပတ်နေစရာ လိုသေးလို့လား...."

တောက်ကျိ၏ ပခုံးကို ပုတ်ရင်း ကျန်းလျို က ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

ဤစကားကြောင့် တောက်ကျိ မှာ ဆွံ့အသွားရပြီး အတော်လေး ယုတ္တိရှိသည်ဟု တွေးလိုက်မိလေသည်။

"ရှင်... ရှင် အဝေးမှာနေနော်… ကျွန်... ကျွန်မ ရှင့်ကို မကြောက်ဘူး… အနားကို မကပ်လာနဲ့… ကျွန်... ကျွန်မက သိပ်ကြမ်းတာနော်...."

မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်၍ တိုးတိုးလေး ရှိုက်ငိုနေသော မိစ္ဆာမလေးသည် ကျန်းလျို ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီး အားအငယ်ဆုံးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် အကြမ်းတမ်းဆုံး စကားများကို ဆိုလာလေသည်။

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူမက ကြမ်းတမ်းပုံပေါက်စေရန် တမင်တကာ သွားများကို ဖြဲပြလိုက်ရာ သေးငယ်ပြီး ချွန်ထက်သော အစွယ်လေးနှစ်ချောင်း ပေါ်လာသဖြင့် သူမ၏ အသွင်အပြင်မှာ ပို၍ပင် ချစ်စရာကောင်းနေတော့၏။

ဤမိစ္ဆာမလေး သည် ကြောက်တတ်ပြီး အလွန် ထိတ်လန့်နေပုံရသော်လည်း သူမ၌ မိမိ မခုခံနိုင်သော စွမ်းအားများ ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ ကျန်းလျို သည် အလွန်အမင်း နီးကပ်စွာ သွားခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

...

တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက်...

"နောင်တော်... သူ့ကို တကယ်ပဲ အနားမှာ ခေါ်ထားချင်လို့လား...."

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ခန်းမဆောင် အတွင်း၌ မိစ္ဆာမလေးက အရှေ့မှ လမ်းပြနေပြီး ကျန်းလျိုနှင့် တောက်ကျိတို့က နောက်မှလိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောနေကြလေသည်။

သူ၏ နောင်တော်က ဤမျှ အစွမ်းထက်လှသော မိစ္ဆာမကို မိမိအနားတွင် ခေါ်ထားရန် ဘာကြောင့်များ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရသနည်း ဆိုသည်မှာ နားလည်ရ ခက်ခဲလှပေသည်။

"ညီတော်... သတ္တဝါအားလုံး တန်းတူညီမျှ ရှိတယ်ဆိုတာ မင်း မကြားဖူးဘူးလား… ဒီမိစ္ဆာမလေးက ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်မားကောင်း မြင့်မားနိုင်ပေမယ့်… အကျင့်ပြောင်းလဲသွားနိုင်တဲ့ အလားအလာလည်း ရှိနေသေးတာပဲလေ… တကယ်လို့ သူ့ကိုသာ တရားချနိုင်ခဲ့ရင်… ဒါက ကုသိုလ်ရစရာ အလုပ်တစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား… မြတ်စွာဘုရားတောင် လင်းယုန်ငှက်တွေကို ကျွေးဖို့ အသားကို လှီးဖြတ်ပေးခဲ့သေးတာပဲ… အခု ငါလုပ်နေတာက မြတ်စွာဘုရားကို အတုယူနေတာ သက်သက်ပါကွာ...."

တောက်ကျိ၏ စကားကို ကျန်းလျိုက ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

ဤသည်မှာ ကျန်းလျို၏ ဆင်ခြေအဖြေသက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ မြတ်စွာဘုရား၏ အမည်နာမကို အသုံးမချဘဲ မိစ္ဆာ များကို သတ်ဖြတ်ပြီး အဆင့်တင်ရာတွင် ကူညီပေးနိုင်ရန် မိစ္ဆာမလေးကို အနားတွင် ခေါ်ထားချင်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း တောက်ကျိကို ပြောပြရမည်လော။

"နောင်တော်... တကယ်ကို ကြီးမြတ်တာပဲဗျာ… နောင်တော့်ရဲ့ စကားတွေနဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ဉာဏ်အလင်းပွင့်စေပါတယ်… ကျွန်တော် အများကြီး သင်ယူလိုက်ရတယ်...."

သို့သော်လည်း ကျန်းလျို၏ ရှောင်လွှဲပြောဆိုလိုက်သော စကားများက တောက်ကျိကို လေးစားအားကျမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေပုံရလေသည်။

ကျန်းလျို၏ အလိမ်အညာ စကားများ အပေါ် တောက်ကျိသည် မည်သည့်သံသယမျှ မရှိခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင် ဆိုစေ... ဤရှင်းလင်းချက်မှလွဲ၍ ကျန်းလျိုက မိစ္ဆာမလေးကို အနားတွင် ခေါ်ထားရသည့် အခြား ယုတ္တိတန်သော အကြောင်းပြချက်ကို သူ မမြင်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

မိစ္ဆာမလေးသည် အရှေ့မှ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်နေပြီး သူမ၏ အမူအရာမှာ သတိထားနေပုံရကာ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေစဉ်ကကဲ့သို့ ရွှင်လန်းတက်ကြွမှုမျိုး မရှိတော့ပေ။ သူမ၏ အနောက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲတိရစ္ဆာန်ကြီး တစ်ကောင်က ချောင်းမြောင်းနေသကဲ့သို့ အမြဲတမ်း ခံစားနေရလေသည်။

ခေါင်းတုံးပြောင် လူသားများနှင့်အတူ အတင်းအဓမ္မ လျှောက်နေရသဖြင့် သူမမှာ ပြန်ပေးဆွဲခံထားရသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။ သူမ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားသင့်သလော။

ထိုသို့တွေးလိုက်မိပြီးနောက် မိစ္ဆာမလေးသည် နောက်သို့ ခိုးကြည့်လိုက်လေသည်။

တောက်ကျိ၏ ခေါင်းပေါ်မှ ရှင်းလင်းပြတ်သားသော နံ့သာတိုင် အမာရွတ် ကိုးခုကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပြီး ဝိဒျာရာဇာ သရဖူ ကို ချွတ်ထားသော ကျန်းလျို၏ ခေါင်းပေါ်တွင်လည်း နံ့သာတိုင် အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခုက ထင်ရှားစွာ ရှိနေလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မိစ္ဆာမလေးမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် သူမ၏ အကြည့်ကို အလျင်အမြန် လွှဲဖယ်လိုက်တော့၏။

အချိန်အတန်ကြာ လျှောက်လာပြီးနောက် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ခန်းမဆောင် အတွင်း၌ ကျန်းလျိုတို့၏ ရှေ့ဆက်သွားမည့်လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေသော ဧရာမ ဝံပုလွေ မိစ္ဆာ ကြီးတစ်ကောင်နှင့် မကြာမီမှာပင် ဆုံတွေ့လိုက်ရလေသည်။

အသက် လေးငါးနှစ်ထက် မပိုပုံရသော မိစ္ဆာမလေးကို အလွယ်တကူ သားကောင်အဖြစ် မှတ်ယူထားပုံရကာ ဝံပုလွေ မိစ္ဆာ ကြီးက သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။ ၎င်းက ခြေလေးဖက်ထောက်ကာ ဝပ်ကျင်းလိုက်ရင်း လူစကားဖြင့်...

"သိပ်ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေးပဲ… မင်းက သိပ်အရသာရှိမှာ သေချာတယ်...."

ရှဲ...

အနက်ရောင် မီးတောက်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဝံပုလွေ မိစ္ဆာ စကားပြောပြီးသည်နှင့်တပြိုင်နက် တစ်ကိုယ်လုံး မည်းတူးနေသော အလောင်းအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားလေတော့၏။

***