အခန်း (၇၃-၇၄)

အပိုင်း(၇၃)

"ဆရာတော်... စကားနည်းနည်းပြောပြီး… ဒီဆေးရည် နှစ်ပုလင်းကို သောက်လိုက်ပါ..."

ကွမ်ယင် ဂါထာကို သုံးစွဲပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် အနီရောင် ကုသရေးဆေးရည် ပုလင်းတစ်ပုလင်းနှင့် အပြာရောင် မှော်စွမ်းအင် ဆေးရည် ပုလင်းတစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ ဆက်တိုက် ပေးလိုက်လေသည်။

ဆေးရည်များက ကွမ်ယင် ဂါထာနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ ကုသမှုအာနိသင်မှာ အသိသာဆုံး ဖြစ်လာလေသည်။

"သွေးကြောပွင့်အဆင့်က ကိုရင်လေး တစ်ပါးလေးကများ... သေချင်နေတာပဲ..."

ကျန်းလျိုက သူနှင့် လေဟာနယ် ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူကြီးတို့၏ တိုက်ပွဲတွင် ရဲဝံ့စွာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သွေးကျား မိစ္ဆာမင်းမှာ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားသည်။ထို့နောက်တွင် အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ၎င်း၏ ကျားပါးစပ်ကြီးကို ဟလိုက်ရာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ စုစည်းလာတော့၏။

"ရွှမ်ကျန်း... သတိထား..."

ဆေးရည်များကို သောက်နေသော ဖန်ဟိုင်ဆရာတော်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လန့်ဖြန့်သွားလေသည်။

"ဝစီပိတ်တရား..."

သွေးကျား မိစ္ဆာမင်း၏ ပါးစပ်ထဲတွင် သွေးကဲ့သို့ နီရဲသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ စုစည်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ကျန်းလျိုက လှည့်ကာ သွေးကျား မိစ္ဆာမင်းအား လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပြီး ဝစီပိတ်တရား စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်လေသည်။

သွေးကျား မိစ္ဆာမင်း၏ ပါးစပ်ထဲရှိ သွေးကဲ့သို့ နီရဲသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

ဤအရာက သွေးကျား မိစ္ဆာမင်းကို ထိတ်လန့်သွားစေလေသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကို လှုံ့ဆော်ရန် ကြိုးစားလိုက်သောအခါ သေနေသော ရေသေကန်တစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်...

ဘုန်းကြီးအလုပ်အကိုင်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာ ဂိမ်းထဲတွင် အလွန်နည်းပါးလှသော်လည်း ဤသို့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား နည်းပါးခြင်းကြောင့်ပင်လျှင် ဤကဲ့သို့ ထိန်းချုပ်မှုနှင့် အထောက်အပံ့ စွမ်းရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါက ဘယ်လို နတ်စွမ်းရည်မျိုးလဲ... သွေးကြောပွင့်အဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းရည်လေးနဲ့…ဒီလို နတ်စွမ်းရည်မျိုးကို တတ်ကျွမ်းနေတာလား... ဒီကိုရင်လေးက ဘယ်သူလဲ..."

မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကို လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်တော့ကြောင်းကို သွေးကျား မိစ္ဆာမင်းသည် နှစ်ထောင်ချီသော သက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သွေးကျား မိစ္ဆာမင်း၏ အကြည့်များက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကျန်းလျိုထံသို့ ကျရောက်သွား၏။ ကျန်းလျိုက ခေါင်းပေါ်ရှိ နံ့သာတိုင်အမာရွတ်များကို ဖုံးကွယ်ထားသော ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုန်းကြီးဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားလေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် သွေးကျား မိစ္ဆာမင်း၏ ခေါင်းထဲတွင် အကြံတစ်ခု ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားလေသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က မဟာထန် အင်ပါယာ တစ်ခွင်လုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သော မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော်ရှိ နံ့သာတိုင်အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခု ထွန်းညှိခဲ့သည့် ကိုရင်လေးတစ်ပါးအကြောင်း ကောလာဟလများကို ၎င်း ပြန်လည်သတိရသွား၏။

သူက..

...

လူသားကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ပြန်လည်ဆုံဆည်းခြင်းနယ်ပယ် သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ထိပ်တန်းကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်ပြီး ထိုထက်ကျော်လွန်၍ အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခြင်းသည် လူသားခန္ဓာကို စွန့်ခွာကာ "ကောင်းကင်နတ်မင်းလမ်းစဉ်" သို့ ရောက်ရှိခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း "ပြန်လည်ဆုံဆည်းခြင်းနယ်ပယ်" မှ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးနှင့် "မိစ္ဆာဘုရင်" တစ်ကောင်တို့၏ တိုက်ပွဲကြားထဲသို့ "သွေးကြောဖွင့်နယ်ပယ်" အဆင့်မျှသာရှိသော လူငယ်လေးတစ်ဦးက မည်သို့ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရဲပါသနည်း။

သို့သော် ကျန်းလျို သည် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရုံသာမက အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှလည်း ပါဝင်ခဲ့၏။ "ကွမ်ယင်ဂါထာ" ၏ ကုသမှုစွမ်းရည်နှင့် ဆေးရည်များ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဆရာတော် ဖန်ဟိုင် ၏ ဒဏ်ရာအတော်များများမှာ သိသိသာသာ သက်သာသွားခဲ့သည်။

ထိုမျှမက "ဝစီပိတ်တရား" ၏ ထိန်းချုပ်မှုစွမ်းရည်ကြောင့် သွေးကျားဘုရင် ၏ ပါးစပ်အတွင်း စုစည်းနေသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များပင် ပျက်ပြယ်သွားခဲ့ရရာ ထိုမြင်ကွင်းက လူတိုင်းကို ဆွံ့အသွားစေခဲ့သည်။

တောက်ကျိ နှင့် ကောင်းယန် တို့မှာ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြ၏။ ကျန်းလျို တွင် ထူးခြားသော စွမ်းရည်များ ရှိသည်ကို သိထားကြသော်လည်း သူ၏ စွမ်းရည်များက မိစ္ဆာဘုရင်နှင့် ကျင့်ကြံသူကြီးတို့၏ တိုက်ပွဲတွင် အမှန်တကယ် အထောက်အကူပြုလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

ဆရာတော် ဖန်ဟိုင် ကိုယ်တိုင်လည်း မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ "ကွမ်ယင်ဂါထာ" ၏ ကုသမှုကို ကိုယ်တိုင်ခံယူပြီး ကုသဆေးကို သောက်လိုက်ရသူဖြစ်သဖြင့် မိမိ၏ ဒဏ်ရာများ မည်မျှအထိ လျင်မြန်စွာ သက်သာလာသည်ကို အထင်အရှား ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ဤမျှ လောကကြီးကို ပြောင်းလဲနိုင်လောက်သော တန်ခိုးစွမ်းအားမျိုးကို "သွေးကြောဖွင့်နယ်ပယ်" မှ လူတစ်ဦးက တတ်မြောက်ထားခြင်းမှာ မယုံနိုင်စရာပင်။ ဤသည်မှာ နံသာတိုင် အမာရွတ် ၁၂ ခု ပါသော တပည့်ကျော်၏ အခြေခံစွမ်းအားများလော ....။

သွေးကျားဘုရင်မိစ္ဆာသည်လည်း "ဝစီပိတ်တရား" ၏ စွမ်းရည်ကို သိသိသာသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ရင်ထဲ၌ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း ကျန်းလျို၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုပါ ခန့်မှန်းကြည့်နေမိ၏။ သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်လုံးများက ကျန်းလျို၏ ဦးခေါင်းထက်ရှိ "ဝိဒျာရာဇာသရဖူ" ဆီသို့ ခဏတာ ရောက်သွားပြီးနောက် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်လာလေသည်။

အကယ်၍ ဤကလေးသာ နာမည်ကျော် နံသာတိုင် အမာရွတ် ၁၂ ခု ပိုင်ရှင်သာ မှန်ပါက သူ့ကို သတ်လိုက်ခြင်းက အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။

ဘုရားလောင်း၏ လူဝင်စားကိုပင် သတ်နိုင်ခဲ့လျှင် မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် က သူတို့၏ မြတ်စွာဘုရားကို မည်ကဲ့သို့ ဖြေရှင်းချက်ပေးမည်နည်း ....။ ထိုကဲ့သို့ လူမျိုးကို သတ်ဖြတ်ပစ်နိုင်ခြင်းက သူ့အတွက် အကြီးအကျယ် အမြတ်ထွက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းလျို မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သိသွားသည်နှင့် မူလက ဆရာတော် ဖန်ဟိုင်နှင့်အတူ သေကြေပျက်စီးရန် ရည်ရွယ်ထားသော သွေးကျားဘုရင်သည် ကျန်းလျိုကိုသာ ပစ်မှတ်ထားကာ အားကုန်ခုန်အုပ်လိုက်လေတော့သည်။

ဝစီပိတ်တရားကြောင့် မိစ္ဆာစွမ်းအင်ကို အသုံးမပြုနိုင်သော်လည်း မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ကောင်၏ သွေးသားခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အင်အားမှာပင် အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှ၏။

"ရွှမ်ကျန်း ... သတိထား .... "

သွေးကျားဘုရင်၏ လှုပ်ရှားမှုကို မြင်လိုက်ရသော ဆရာတော် ဖန်ဟိုင်သည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကယ်တင်ရန် အပြေးအလွှား လာခဲ့သည်။

မိစ္ဆာဘုရင်၏ အရှိန်အဝါမှာ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ပြင်းထန်လှ၏။ မိစ္ဆာစွမ်းအင် မပါသော်လည်း ဟက်ခနဲ ပွင့်လာသော မိစ္ဆာဘုရင်၏ ပါးစပ်ကြီးရှေ့တွင် ကျန်းလျိုမှာ ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရဘဲ ထိုပါးစပ်ကြီး မိမိမျက်နှာနားသို့ နီးကပ်လာသည်ကိုသာ ကြည့်နေရတော့သည် ...။

"ဝိဒျာရာဇာသရဖူ" ၏ ကာကွယ်မှုနှင့် "ဝရဇိန်ဂါထာ" ၏ အကာအကွယ်များ ရှိနေသော်လည်း မိစ္ဆာဘုရင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မိမိ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ်ကြောင်း ကျန်းလျို ကောင်းကောင်းသိသည်။

"ဒုန်း ..."

အရေးကြုံနေသည့် ထိုခဏ၌ပင် လက်တစ်ဖက်ပြတ်နေသော ဆရာတော် ဖန်ဟိုင်သည် အလွန် လျှင်မြန်စွာ တိုးဝင်လာ၏။ ထို့နောက်... သွေးကျားဘုရင်နှင့် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ တိုက်မိကာ နှစ်ဦးသား လုံးထွေးသွားကြလေတော့သည်။

ဤမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တာဝန်တွင် ဆရာတော် ဖန်ဟိုင်အတွက် အရေးကြီးဆုံး ရည်မှန်းချက်မှာ မိမိ၏တပည့် ရွှမ်ကျန်း ကို ကာကွယ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သွေးကျားဘုရင်က ရွှမ်ကျန်းကို အသေအလဲ ပစ်မှတ်ထားနေသဖြင့် ဆရာတော် ဖန်ဟိုင်မှာ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ မိစ္ဆာနှင့် အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်ရတော့၏။

ပြန်လည်ဆုံဆည်းခြင်းနယ်ပယ် မှ ကျင့်ကြံသူနှင့် မိစ္ဆာဘုရင်တို့သည် ဒဏ်ရာအသီးသီးဖြင့် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေကြရာ ခေတ္တမျှအတွင်းမှာပင် မြေကြီးများတုန်ခါပြီး ကောင်းကင်ကြီးမှာ မှောင်မိုက်သွားလေသည်။ ထိုတိုက်ပွဲအရှိန်ကြောင့် မိစ္ဆာစစ်သူကြီး များပင် အနားသို့ မကပ်ရဲကြပေ။

"ဝစီပိတ်တရား" ၏ အာနိသင်မှာ ပြင်းထန်သော်လည်း ၂ စက္ကန့်သာ ကြာမြင့်လေသည်။

"ရှူး ..."

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျိုက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ကူညီရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဂါထာတော်တစ်ခုက သံကြိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကျန်းလျို၏ ကိုယ်ကို ချည်နှောင်လိုက်ပြီး လှုပ်ရှားမရအောင် တားဆီးလိုက်သည်။

"တောက်ကျိ ... ငါ မင်းကို တာဝန်တစ်ခုပေးမယ် ... ရွှမ်ကျန်း ကို ဖူထူတောင် ကနေ ခေါ်သွားတော့ ... အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြ ... "

ဆရာတော် ဖန်ဟိုင်သည် ကုသမှုကြောင့် သွေးတန်းမှာ သွေးကျားဘုရင်ထက် ပိုများနေသော်လည်း အင်အားချင်း ယှဉ်လျှင်မူ သွေးကျားဘုရင်က သာလွန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အသက်စွန့်တိုက်ပွဲတွင် လက်တစ်ဖက်ပြတ် ဆရာတော် ဖန်ဟိုင်မှာ အသာမရနိုင်သေးပေ။

"နောင်တော် ... သွားကြစို့ ... "

တောက်ကျိသည် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သဖြင့် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ သံကြိုးဖြင့် အချည်ခံထားရသော ကျန်းလျိုကို မချီလျက် ဖူထူတောင်အောက်သို့ လှည့်ပြေးလေတော့သည်။

ကောင်းယန်သည်လည်း ဘာစကားမျှ မပြောဘဲ နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာ၏။ သူမသည် သူမ၏ နှင်တံရှည်ကို တဖျပ်ဖျပ် ခတ်ရင်း ကျန်းလျိုအတွက် လမ်းရှင်းပေးရန် ဓားပျံများကို ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်နေသည်။ ရန်သူကို သတ်ရန်ထက် လွတ်မြောက်ရန်သာ အာရုံစိုက်ထားသဖြင့် သူတို့သည် ဝိုင်းရံထားသည့်ကြားမှ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ကျန်းလျိုကို ထမ်းကာ တောင်အောက်သို့ အပြေးအလွှား ဆင်းလာခဲ့ကြရာ နာရီဝက်ခန့် ကြာသောအခါ တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လမ်းတွင် ပိတ်ဆို့နေသော မိစ္ဆာကလေးများလည်း မရှိသလောက် နည်းပါးသွားပြီ ဖြစ်၏။ တောက်ကျိ နှင့် ကောင်းယန် တို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်မူ ဒဏ်ရာများစွာဖြင့် အလွန်ပင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကြသည်။

တောင်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းလျိုကို ချည်နှောင်ထားသော ဗုဒ္ဓဘာသာ ဂါထာတံဆိပ်တော်များမှာ ပျက်ပြယ်သွားပြီး သူ ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။

"နောင်တော် ... ဦးရီးတော် ဆရာတော် ဖန်ဟိုင်က ငါတို့နှစ်ယောက် လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် သူ့အသက်ကို ရင်းထားတာ ... နောင်တော် တောင်ပေါ်ကို ပြန်မသွားပါနဲ့တော့ ... "

တောက်ကျိက ကျန်းလျို၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်ကာ စိုးရိမ်တကြီး တားဆီးနေသည်။ ကျန်းလျိုသည် ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ ဖူထူတောင် ဆီသို့သာ စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူ၏ ပုံစံမှာ အမှန်တကယ် ပြန်သွားတော့မည့် အလားပင်။

***

အပိုင်း(၇၄)

ကျန်းလျို၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော တောက်ကျိမှာ စုတ်ပြတ်နေသော သင်္ကန်းနှင့် မျက်နှာတွင်လည်း ဓားဒဏ်ရာတစ်ခုကြောင့် သွေးများဖြင့် ရွှဲနေသည်။ သူ၏ သွေးတန်းမှာပင် အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်တော့၏။ ကျန်းလျိုသည် ရင်ထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး တောက်ကျိ အတွက် "ကွမ်ယင်ဂါထာ" တစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဖတ်ကုသပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖူထူတောင် ဘက်သို့ လှည့်ကာ ရိုသေစွာဖြင့် ဂါရဝပြုလိုက်လေသည်။

နံ့သာတိုင်ပူဇော်ပွဲ အပြီး၌ လုံဟိုင်ဆရာတော်က သူ့ကို လူဝတ်လဲခွင့် မပေးဘဲ တားဆီးခဲ့သော်လည်း အတင်းအကျပ် အကျဉ်းချထားခြင်းမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် တွင် ရှိနေစဉ်အတွင်း သူသည် အမှန်တကယ်ပင် စောင့်ရှောက်မှုများစွာ ရရှိခဲ့သည်။

ယနေ့တွင်မူ ဆရာတော် ဖန်ဟိုင်က သူ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် အသက်စွန့် ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။ ဤကျေးဇူးတရားနှင့် အပြစ်မကင်းသည့် စိတ်ကို ကျန်းလျိုသည် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အမြဲမှတ်ကျောက်တင်ထားမိတော့မည် ဖြစ်၏။

"အာ ... ကျန်းလျို ... ရှင့်မှာ ဒဏ်ရာရထားတာပဲ ... "

ရုတ်တရက်ကောင်းယန်က စိုးရိမ်တကြီး အော်လိုက်ပြီး ပိုးပဝါတစ်ထည်ကို ထုတ်ကာ ကျန်းလျို၏ ဒဏ်ရာကို စည်းပေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

ကျန်းလျို၏ စုတ်ပြတ်သွားသော သင်္ကန်းကြားမှ ရင်ဘတ်တွင် ရှည်လျားသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ရင်ဘတ်မှ အသားတစ်စပင် ပါသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ကောင်းယန်မှာ ကြည့်ရင်း ရင်နာနေမိသည်။

စိတ်လျှော့လိုက်သည့် ထိုအချိန်မှသာ ကျန်းလျိုသည် သူ၏ ရင်ဘတ်မှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို သတိပြုမိတော့သည်။ သွေးကျားဘုရင်ကို ဆရာတော် ဖန်ဟိုင်က အရေးပေါ် ဝင်တိုက်လိုက်စဉ် မိစ္ဆာဘုရင်၏ ချွန်ထက်လှသော အစွယ်များက သူ့ရင်ဘတ်မှ အသားတစ်စကို ကိုက်ဖဲ့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ကောင်းယန် ... မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေလည်း မနည်းဘူးပဲ ... "

သူ့ဒဏ်ရာကို ဂရုတစိုက် စည်းပေးနေသော ကောင်းယန်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျို စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားရသည်။ သူမတွင်လည်း ဒဏ်ရာအနာတရများစွာ ရှိနေသဖြင့် ကျန်းလျိုက ကုသဆေး နှစ်ပုလင်းကို ထုတ်ကာ တစ်ပုလင်းကို မိမိကိုယ်တိုင် သောက်လိုက်ပြီး ကျန်တစ်ပုလင်းကို ကောင်းယန်အား ပေးလိုက်လေသည်။

တောင်ခြေရှိ အခြေအနေများကို ခဏထား၍ ဖူထူတောင် ထိပ်သို့ ကြည့်လိုက်လျှင်မူ အလောင်းများမှာ မြေပြင်အနှံ့ ပျံ့ကျဲနေလေသည်။ မိစ္ဆာများနှင့် လူသားများအကြား တိုက်ပွဲမှာလည်း အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

လုံဟူတောင် နှင့် ကောင်းကင် သူတော်စင် ခန်းမဆောင်မှ နတ်ဘုရားပြောင်းလဲခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးသည် ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ မိစ္ဆာစစ်သူကြီး ရွှမ်းရွှဲ့ သည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။ ဓမ္မ ရတနာတစ်ခု၏ ထိမှန်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး ဖူထူတောင် လျှိုမြောင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျသွားလေတော့သည်။

တောင်ကမ်းပါးယံတွင် ရပ်နေသော ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးသည် မိစ္ဆာစစ်သူကြီး ရွှမ်းရွှဲ့ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရကာ ပြုတ်ကျသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ထပ်မံ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုတော့ပေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သွေးကျားဘုရင် နှင့် ဆရာတော် ဖန်ဟိုင် တို့၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲမှာလည်း နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ ကျားနှင့် လူ နှစ်ဦးလုံးမှာ နောက်ဆုံးထွက်သက်သို့ ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဆရာတော် ဖန်ဟိုင်၏ ဗုဒ္ဓရတနာ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သွေးကျားဘုရင်၏ ပေါင်ရိုးမှာ ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရသည်။ သွေးကျားဘုရင်၏ အစွမ်းထက်လှသော လက်သည်းချက်က ဆရာတော် ဖန်ဟိုင်၏ ဦးခေါင်းကို အင်အားပါပါ ရိုက်မိသွားရာ ဆရာတော်မှာ နေရာတင် ပွဲချင်းပြီး ပျံလွန်တော်မူသွားခဲ့ရရှာသည်။

"ဟူး ... ဟူး .... "

ဆရာတော် ဖန်ဟိုင်ကို သတ်ပြီးနောက် သွေးကျားဘုရင်သည် လူအိုကြီးတစ်ဦး၏ ပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းသွားကာ ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်တွင် သွေးစအချို့ ကျန်နေဆဲ ဖြစ်၏။ ထိုသွေးစများသည် စောစောက ကျန်းလျိုကို ကိုက်လိုက်စဉ်က ပါလာသော အသားစမှ သွေးများပင် ဖြစ်သည်။

ဆရာတော် ဖန်ဟိုင် သေဆုံးသွားသော်လည်း သွေးကျားဘုရင်မှာ အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်၏။ သူသည် နောက်ဆုံးအချိန်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အသက်ရှိနေသေးသော "မိစ္ဆာဘုရင်" ဖြစ်သဖြင့် ကျန်ရှိနေသော လူသားကျင့်ကြံသူများမှာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကုန်ကြသည်။

အားအင်ကုန်ခန်းနေသော သွေးကျားဘုရင်သည် ထွက်ပြေးသွားသော လူသားအနည်းငယ်ကို ကြည့်နေမိသည်။ အခြားသော မိစ္ဆာများက လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေသဖြင့် သူ ကိုယ်တိုင် အားစိုက်ထုတ်ရန် မလိုတော့ပေ။

သို့သော်လည်း တိုက်ပွဲပြီးဆုံးလုနီးအချိန်တွင် မိစ္ဆာစစ်ဗိုလ် တစ်ဦးက သွေးကျားဘုရင်၏ အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာ၏။ ထို့နောက် လူသားပုံစံနှင့် ရှိနေသော သူ့ကိုကြည့်ကာ အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဘုရင်ကြီး ... ဘုရင်ကြီး ... ဘုရင်ကြီးက အများကြီး ငယ်ရွယ်သွားတာပဲဗျာ ... "

ထိုစကားကြောင့် သွေးကျားဘုရင်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ လူသားပုံစံ ဖြစ်နေသော သူ၏ အရေပြားပေါ်တွင် အသက်ကြီးခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသည့် အစက်အပြောက်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လျော့ရဲနေသော အရေပြားများမှာလည်း တင်းရင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် အသက် စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်လျှံနေပြီး အိုမင်းခြင်း၏ အရိပ်အယောင်များ မရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ ... ငါ ဘာလို့ ပြန်ပြီး နုပျိုလာရတာလဲ ... "

မိမိ၏ ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သွေးကျားဘုရင်မှာ အံ့သြသွားသော်လည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိသည်။

လတ်တလောတွင် သူ ဘာများ စားခဲ့မိသလဲဟု စဉ်းစားကြည့်လိုက်သောအခါ .... နံသာတိုင် အမာရွတ် ၁၂ ခု ပါသော ထိုကိုရင်လေး၏ ရင်ဘတ်မှ အသားတစ်စကို ကိုက်ဖဲ့စားမိခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။

ဖြစ်နိုင်တာက ...

ထိုကိုရင်လေး၏ အသားတော်မှာ ထာဝရနုပျိုခြင်းကို ပေးစွမ်းနိုင်ခြင်းလော ...

“ငါ မှတ်မိတယ် ... ဟို ကတုံးကြီး သူ့ကို အတင်းအကြပ် ပြန်လွှတ်လိုက်တုန်းက နာမည်ကို အော်ခေါ်လိုက်တာ ... သူ့နာမည်က ... ရွှမ်ကျန်း တဲ့ ...’’

…

တစ်ချိန်တည်း၌... ဘေးမှ ရပ်ကြည့်နေသည့် တောက်ကျိ သည် ကျန်းလျို နှင့် ကောင်းယန် တို့၏ နက်ရှိုင်းလှသော သံယောဇဉ်ကို ကြည့်ရင်း မိမိနှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ မည်သို့နေရမည်မှန်း မသိဖြစ်နေရှာသည်။

အမှန်တကယ်တော့ တောက်ကျိ သည် ကျန်းလျို နှင့် ကောင်းယန် တို့၏ ဆက်ဆံရေးကို သိရှိနေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်၏။ သူဌေးကျန်း ၏ အိမ်တွင် စတင်ဆုံတွေ့ကတည်းက သူတို့နှစ်ဦးမှာ ခွဲမရအောင် တွဲနေခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ အခြေအနေများက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းလျို သည် အမည်မသိ ကိုရင်လေးတစ်ပါး မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် နံသာတိုင် အမာရွတ် ၁၂ ခု ကို ရရှိထားပြီး တစ်လောကလုံးတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် ရေစက် အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ရဟန်းတစ်ပါးအဖြစ် ရဟန်းသံဃာအားလုံး၏ စံပြပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ကျန်းလျို နှင့် ကောင်းယန် တို့၏ ပတ်သက်မှုအပေါ် တောက်ကျိ ၏ ရင်ထဲ၌ ကန့်ကွက်လိုစိတ် အနည်းငယ် ရှိနေမိသည်။ နံသာတိုင် အမာရွတ် ၁၂ ခု ပိုင်ရှင် တပည့်ကျော်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ အပြုအမူ တိုင်းသည် အပြစ်ပြောစရာ မရှိအောင် စင်ကြယ်နေသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ရက်များအတွင်း ကျန်းလျို နှင့်အတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရစဉ်၌ သူသည် ကျန်းလျိုကို အလွန်ပင် လေးစားအားကျလာခဲ့သည်။ ယခုကဲ့သို့ ကြည်နူးစရာကောင်းနေသော အခြေအနေမျိုးတွင် အဘယ်ကြောင့် ထွက်၍ စကားအဖျက် ပြောရမည်နည်း။ တောက်ကျိ မှာ ထိုသို့ ပြောရန် စိတ်မကူးရက်နိုင်ပေ။

"ကျန်းလျို ... သွားကြစို့ .... "

ကောင်းယန်သည် ကျန်းလျို၏ လက်ကလေးများကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ကာ တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သွားမယ် ...ဘယ်ကို သွားမှာလဲ …”

ကျန်းလျိုမှာ ဉာဏ်မနှေးပေ။ ကောင်းယန် ပြောလိုသည်မှာ ချန်အန်းမြို့တော် သို့ ပြန်ရန်မျှ မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

"ဒီတစ်ခါ ဖူထူတောင် ခရီးစဉ်က မိစ္ဆာတွေရော လူသားတွေဘက်ကရော အထိနာခဲ့ကြတယ် ... ဘယ်သူသေလို့ ဘယ်သူရှင်မှန်းတောင် မသိရတဲ့ အခြေအနေပဲ ... ငါတို့သာ အခုအတိုင်း ထွက်သွားလိုက်ရင် ငါတို့ကို မိစ္ဆာတွေ စားသွားပြီလို့ပဲ လူတွေက ထင်ကြမှာ ... ငါတို့ တစ်နေရာရာမှာ လူမသိအောင် ပုန်းအောင်းပြီး အေးအေးဆေးဆေး အတူတူ နေကြရင် မကောင်းဘူးလား ...."

ကောင်းယန်က သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းလေးများဖြင့် ကျန်းလျိုကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းလျိုသည် ကတိတစ်ခု ပေးထားခဲ့ဖူးပြီး ကောင်းယန် ကလည်း စောင့်ဆိုင်းရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း ယနေ့ အခြေအနေမှာမူ လွတ်မြောက်သွားနိုင်ရန် အခွင့်အရေးကောင်းကြီး ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုလမ်းကို ရွေးချယ်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ကောင်းယန် ၏ စကားကြောင့် ကျန်းလျို၏ ရင်ထဲ၌ လှုပ်ခတ်သွားရ၏။ အကယ်၍ ယခုအချိန်တွင် ထွက်ပြေးသွားပြီး ဤမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တိုက်ပွဲတွင် သေဆုံးသွားပြီဟု ဟန်ဆောင်လိုက်ပါက မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် နှင့် ထန်ဧကရာဇ်မင်းကြီး တို့ကို အမှန်တကယ် လှည့်စားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

တစ်ချိန်က ကောင်းယန်ကို လူတကာရှေ့၌ ဂုဏ်သရေရှိစွာ လက်ထပ်ယူပါမည်ဟု ဆိုခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုစဉ်က ကျန်းလျိုသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထန်ဆရာတော် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မသိခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ထာဝရ အတူနေထိုင်နိုင်မည်ဆိုပါက အတိတ်က ကတိများကို ဖျက်ရသည်မှာပင် သူပေးဆပ်ဝံ့သော ရင်းနှီးမှု ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ကောင်းယန် နှင့်အတူ လောကအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာရင်း စုံတွဲသူရဲကောင်းများ ဖြစ်လာရန်မှာ သူ၏ တစ်ချိန်က အိပ်မက်ပင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။

ရင်ထဲ၌ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသော်လည်း မိမိက ထန်ဆရာတော် ဖြစ်ကြောင်း သတိရလိုက်သောအခါ ကျန်းလျို၏ စိတ်များမှာ ရေအေးဖြင့် အလောင်းခံလိုက်ရသလို ငြိမ်သက်သွားရပြန်သည်။

အခြားသူများက မသိနိုင်သော်လည်း ကျန်းလျို ကိုယ်တိုင်မူ အခြေအနေကို အသိဆုံး ဖြစ်၏။

အနောက်ဘက်သို့ ကျမ်းစာသွားပင့်ရမည့် ခရီးစဉ် မှာ ယခုအချိန်အထိ ဗုဒ္ဓနယ်မြေတွင် အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စရပ်ဖြစ်ပြီး နတ်မင်းများ၊ ဗုဒ္ဓများအားလုံးက စောင့်ကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ သာမန် လူသားရဟန်းတစ်ပါး ဖြစ်နေမည်ဆိုပါက မည်မျှပင် ကြည်ညိုခံရပါစေ ပုန်းအောင်းနေခြင်းက နန်းတော်နှင့် ကျောင်းတော်ကို လှည့်စားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံရှိ ဗုဒ္ဓများနှင့် ဘုရားလောင်းများက သူ့ကို လွှတ်ပေးပါမည်လား ...။

ချစ်ခြင်းမေတ္တာအတွက် ကျမ်းစာပင့်ဆောင်ရမည့် မွန်မြတ်လှသော တာဝန်ကြီးကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်ကို သူတို့က လျစ်လျူရှုထားကြပါမည်လော ...။

ထိုအချိန်ကျလျှင် ကွမ်ယင်မယ်တော် နှင့် မြတ်စွာဘုရားတို့က သူ့ကို မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့် ပြန်လည် အတင်းအကြပ် ခေါ်ဆောင်ဦးမည်နည်း။

သူ၏ လက်ရှိအစွမ်းဖြင့် "မိစ္ဆာစစ်သူကြီး" တစ်ယောက်ကိုပင် မယှဉ်နိုင်သေးရာ ကောင်းကင်ဘုံမှ ဘုရားလောင်းများနှင့် ဗုဒ္ဓများကို မည်သို့ ခုခံနိုင်ပါ့မည်နည်း။

***