အခန်း (၆၈၉-၆၉၀)

အခန်း (၆၈၉) - နတ်ဘုရားများ၏ ကျင့်ကြံရာနေရာ၊ ဝိညာဉ်ဆေးသစ်ပင် ၊ ဖီးနစ်အဆီအနှစ် ၊ လုယက်တိုက်ခိုက်ခြင်း

မှော်လွန်းပျံ နှင့် ဓာတ်ကြီးငါးပါး မြေလျှိုးအတတ် ကို အသုံးမပြုနိုင်တော့သည့်အတွက် လီယန်ချူးသည် ကိုယ်ဖော့သိုင်း ကိုသာ အသုံးပြု၍ ခရီးဆက်ရတော့သည်။

ခရီးရှည် အပြေးနှင်ရန်အတွက် အဆင်မပြေလှသော်လည်း ယခုအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်တရာ အားကောင်းမောင်းသန် ဖြစ်နေသဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ခံပညာ ကိုယ်ဖော့သိုင်းမှာ လေထုထဲတွင် ပုံရိပ်ယောင်များ ကျန်ရစ်သည်အထိ မြန်ဆန်လှပေသည်။

သူသည် သူ၏ သွေးချီစွမ်းအင်နှင့် တာအိုကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ဒုတိယအဆင့် တွင်သာ ရှိနေစေရန် အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားရသည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်မှသာ လင်ရွှီနတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ မောင်းထုတ်ခြင်းကို မခံရမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုအဆင့်ထက် ကျော်လွန်သော စွမ်းအားကို အသုံးပြုမိပါက ခဏချင်းမှာပင် အပြင်သို့ ပစ်ထုတ်ခံရပေလိမ့်မည်။

လင်ရွှီနတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်း၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ အလွန်ပင် ကြွယ်ဝလှပြီး ဆန်းကြယ်သော ပန်းမန်များနှင့် ထူးခြားသော အသီးအနှံများ ပေါက်ရောက်နေကြသည်။ လီယန်ချူးသည် ဘေးဘီကို အကဲခတ်ရုံဖြင့်ပင် ထိပ်တန်း ဆေးဖက်ဝင်အပင် အတော်များများကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

၎င်းတို့မှာ နှစ်တစ်ထောင် စတော်ဘယ်ရီသီး အဆင့်မျိုးကို မမီသော်လည်း အလွန်ပင် ရှားပါးလှသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ပြင်ပလောကတွင် ကမ္ဘာ့ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ အလွန်ပင် ပါးလွှာနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင် အတော်များများမှာ မျိုးတုံးပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ တာအိုလောကရှိ နတ်ဆေးလုံး ဖော်စပ်နည်း အတော်များများ ပျောက်ကွယ်သွားရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ သင့်ထံတွင် နတ်ဆေးဖော်စပ်နည်း ရှိသော်လည်း၊ ဆေးဖော်စပ်နိုင်သည့် အရည်အချင်း ရှိသော်လည်း ဆေးဖက်ဝင်အပင်များမှာ မျိုးတုံးနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ထိုပြဿနာကို လီယန်ချူးပင်လျှင် မဖြေရှင်းနိုင်ပေ။ သူသည် ရှိပြီးသား ပစ္စည်းများကို ပိုမိုအစွမ်းထက်အောင် အဆင့်မြင့် ပေးနိုင်သော်လည်း မရှိသည့်အရာကိုမူ အလကားနေရင်း ဖန်တီး၍ မရနိုင်ပေ။

သူသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင် အချို့ကို လက်လှမ်း၍ ခူးယူကာ သိုလှောင်အိတ်အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ခရီးဆက်နေစဉ်အတွင်း အခြားသော ဆေးပင်များနှင့် ဝိညာဉ်သစ်ပင်များမှာ လူများ၏ ခုတ်ထွင်ခြင်းကို ခံထားရပြီး အမြစ်မှတူး၍ ယူဆောင်သွားကြသည်ကိုလည်း တွေ့ရသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤနေရာသို့ လူများ ရောက်ရှိနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"တကယ်ကို နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ကျင့်ကြံရာနေရာပဲ၊ ဒီလောက်အကြိမ်ကြိမ် အမွှေခံထားရတာတောင် ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ ဒီလောက် အများကြီး ကျန်နေသေးတာပဲ"

ဟု လီယန်ချူး စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးမိသည်။

လင်ရွှီနတ်ဘုရားနယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်လာသူတိုင်းမှာ မတူညီသော နေရာများသို့ ရောက်ရှိသွားပုံရသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူ ဝင်လာပြီး ခရီးနှင်လာသည့် အချိန်တိုအတွင်း၌ ဝိညာဉ်ဆေးပင် အချို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ခြေရာခံအတတ်၏ အငွေ့အသက်ကို အာရုံခံကြည့်သည်။ သို့သော် ထိုအငွေ့အသက်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အချိန်အတော်ကြာ ပြတ်တောက်သွားတတ်သည်။ သူသည် ခန့်မှန်းခြေ အာရုံခံစားမှုဖြင့်သာ အတွင်းဘက်သို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ခြေရာခံအတတ် ရှိနေသဖြင့် အချက်ပြမှု အချို့ကို ရရှိနေခြင်းပင်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤကျယ်ပြောလှသော နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်း၌ ထိုအလှပဂေး၏ ခြေရာကို လီယန်ချူး ဘယ်လိုမှ ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမသည် အလယ်ဗဟိုရှိ တောင်ကြီးဆီသို့ သွားချင်မှ သွားပေလိမ့်မည်၊ တစ်နေရာရာတွင် ပုန်းအောင်းနေလျှင်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အကယ်၍ စွန်းကတော် ကလေးမွေးဖွားသည့်အချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေမည်ဆိုပါက ကယ်တင်ရန် အခွင့်အရေး ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

လီယန်ချူးသည် ဓားသင်္ချိုင်း တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဓားသင်္ချိုင်းအတွင်း၌ သံချေးတက်နေသော ရှည်လျားသည့် ဓားများစွာ စိုက်ထူထားကြပြီး အချိန်ကာလ၏ တိုက်စားမှုကြောင့် အလွန်ပင် ဆွေးမြည့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အချို့မှာ ပုံသဏ္ဌာန်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး လက်ဖြင့် ထိလိုက်ရုံဖြင့်ပင် ကြေမွသွားမည့် အခြေအနေတွင် ရှိသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် သံချေးတက်နေသော ဓားများသာမကဘဲ ဓားများ စိုက်ထားခဲ့သည့် ကျင်းဟောင်းများစွာကိုလည်း တွေ့ရသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ မူလက ရှိနေခဲ့သော ဓားကောင်းများကို လူများက လာရောက်နှုတ်ယူသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူးသည် မြေပြင်တွင် တူးဆွထားသော ကျင်းတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ဤဓားသင်္ချိုင်းမှာ တောင်တန်းများဆီသို့ သွားရမည့် လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ရှိပြီး ၎င်း၏ နောက်ကွယ်တွင် တောအုပ်ကြီး တစ်ခု ရှိသည်။

သူသည် အနားသို့ သွားကြည့်လိုက်ရာ မြေကျင်းထဲတွင် သစ်သားသေတ္တာ တစ်လုံးကို တွေ့ရသည်။ သေတ္တာမှာ ပွင့်နေပြီး အတွင်းမှ ဓားများမှာ ယူဆောင်ခြင်း ခံထားရပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုသစ်သားသေတ္တာမှာ ဟောင်းနွမ်းဆွေးမြည့်နေပြီး ဤနေရာတွင်ပင် ပစ်ပယ်ခြင်း ခံထားရသည်။ ထို့အပြင် ၎င်း၏ ဘေးတွင် လူအရိုးစု တစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။ လီယန်ချူးသည် အရိုးစု၏ ဘေးတွင် ကျောက်စာတိုင်တစ်ခုကို တွေ့ရပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ရေးထွင်းထားသော စာလုံးအချို့ကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

"ဓားစောင့်သူ၏ ဂူဗိမာန်"

"ကြည့်ရတာ ဒီဂူက ကြာပြီပဲ၊ လူတွေ ဖွင့်သွားကြပြီ"

လီယန်ချူးသည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဤနေရာတွင် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို နားလည်သွားသည်။ မူလက ထိုဓားမြှုပ်ထားသော မြေကျင်းအပြင် ဤအရိုးစုကို မြှုပ်နှံထားသည့် ဂူငယ်လေး တစ်ခုလည်း ရှိနေပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုနေရာသို့ လာရောက်ရှာဖွေသူများက ဂူကို ဖွင့်ကာ အရိုးစုကို တူးထုတ်ပြီး တန်ဖိုးရှိသည့် ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ရောက်လာသူများကလည်း ဤသစ်သားသေတ္တာကို ထပ်မံတွေ့ရှိကာ အတွင်းမှ ရတနာဓားများကို ယူဆောင်သွားကြပြန်သည်။

"မြက်တစ်ပင်တောင် မကျန်အောင် အကုန်ယူသွားကြတာပဲ၊ ဘာမှကို ချန်မထားခဲ့ဘူး"

လီယန်ချူး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ထိုပျက်စီးနေသော သစ်သားသေတ္တာက သူ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသည်ကို သူကိုယ်တိုင်လည်း မပြောနိုင်သော်လည်း စိတ်အတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားနေရခြင်းပင်။

လီယန်ချူးသည် သူ၏ အသိစိတ်ကို အသုံးပြုကာ ထိုသစ်သားသေတ္တာကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သေတ္တာမှာ အလွန်ပင် ဆွေးမြည့်နေသဖြင့် သူ အသာအယာ နယ်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လောကကြီးအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီနေရာက လူတွေ အနှံ့အပြား ရှာဖွေပြီးသားပဲ။ ကြည့်ရတာ ဂူတွေကိုတောင် မြေအောက် ဘယ်လောက်အထိ တူးထားကြလဲ မသိဘူး"

သူသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်ကာ တောင်တန်းများဆီသို့ ဦးတည်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏ ခြေထောက်အောက်မှ မြေပြင်မှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါလာတော့သည်။

လီယန်ချူး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မြေအောက်မှ ဓားကျည်တောက် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ထံသို့ တည့်တည့် တိုးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ လီယန်ချူးသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဖမ်းယူလိုက်သည်။

ထိုဓားကျည်တောက်မှာ ၃ ပေခန့် ရှည်လျားသော သစ်သားကျည်တောက် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး မည်သည့်သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်ကိုမူ မသိရပေ။

ကျည်တောက်အတွင်း၌ မည်သည့် ဓားမှ မရှိဘဲ ဗလာဖြစ်နေသည်။ သို့သော် လီယန်ချူးသည် ထိုကျည်တောက်အတွင်း၌ အစွမ်းထက်လှသော ဓားချီ များ ကိန်းအောင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ အစွမ်းထက်လှသော မှော်လက်နက် တစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ သိသာလှပေသည်။ ဓားနတ်ဘုရား များသည် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရာတွင် ဓားပျံကိုသာ အမြဲတမ်း အသုံးမပြုကြပေ။

ဓားနတ်ဘုရား မျိုးနွယ်စု တစ်ခုမှာ "ဓားချီကို မွေးမြူခြင်း" ကို အဓိကထားကြသည်။ ဓားကျည်တောက်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဓားချီများသည် ရန်သူကို ပုံရိပ်ပင် မမြင်ရဘဲ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သူသည် ဓားကျည်တောက်အတွင်းမှ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသော ဓားချီကို အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် စွမ်းအား အလွန်ကြီးမားမည်ကို သိလိုက်ရသည်။

"ဒါဟာ ဒိုချန်ပုတီး ရဲ့ စွမ်းဆောင်ချက်လား"

လီယန်ချူး အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထိုရတနာမှာ သူ့နောက်သို့ အတင်းလိုက်လာခြင်း မဟုတ်ပါလား ထိုဓားကျည်တောက်သည် ဓားချီများကို မွေးမြူနိုင်သလို ဓားပျံများကိုလည်း ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်သဖြင့် ထိုနေရာ၏ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤနေရာကို လူဘယ်နှယောက် ရှာဖွေခဲ့ကြသနည်း၊ မြေလှန်ရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း ဘာမှ မတွေ့ခဲ့ကြပေ။ ယခုမူ ရတနာကိုယ်တိုင်က သူ့ထံသို့ တောင်းတောင်းပန်ပန်ဖြင့် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူးသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး အဝတ်စတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ထိုဓားကျည်တောက်ကို ကျောတွင် ပိုးလိုက်သည်။ ဤသို့ဖြင့် သူ၏ ဓားကျင့်ကြံသူ ပုံရိပ်မှာ ပိုမို ပီပြင်သွားတော့သည်။ သူသည် တောင်တန်းများအတွင်းသို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဤတောအုပ်အတွင်း၌ သစ်ပင်များမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှပြီး အားလုံးမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။ လီယန်ချူးသည် သူ၏ အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် ဖြင့် အကဲခတ်ကြည့်သော်လည်း မည်သည့် ဝိညာဉ်သတ္တဝါ ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။

သူသည် ထိုအလှပဂေး၏ အငွေ့အသက်နောက်သို့ လိုက်လာစဉ် ရှေ့ဘက်မှ ပြင်းထန်လှသော "ဝုန်း" ဆိုသည့် ပေါက်ကွဲသံကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူသည် တောအုပ်အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ လူအုပ်ကြားထဲတွင် ပျံဝဲနေသော အလင်းတန်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အနီးစပ်ဆုံး လူ ၇ ယောက်၊ ၈ ယောက်ခန့် ရှိနေသည်။

ထိုလူများထဲမှ လူငယ် စစ်ဗိုလ်တစ်ဦးသည် လျင်မြန်လှသော ကိုယ်ဖော့အတတ်ဖြင့် လှုပ်ရှားနေပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ငါးရောင်ခြည် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။ သူသည် ထိုပျံဝဲနေသော အလင်းတန်းကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

"ဒီရတနာက ငါ့အပိုင်ပဲ"

ထိုလူငယ်စစ်ဗိုလ်မှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။

ထိုအလင်းတန်းမှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် အပြင်းအထန် တုန်ခါနေပြီး ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ငါးရောင်ခြည် အလင်းတန်းများ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

အခြားသူများထံမှ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ထိုစစ်ဗိုလ်ထံသို့ ကျရောက်လာသည်။

စစ်ဗိုလ်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ငါးရောင်ခြည် အလင်းတန်းများမှာ အကာအကွယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ့ကို ဝန်းရံထားသည်။ သူသည် ရတနာကို ရရှိသွားပြီးနောက် ဆက်လက် မတိုက်ခိုက်တော့ဘဲ အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

လီယန်ချူးသည် ထိုသူကို မှတ်မိလိုက်သည်။ သူမှာ တရားရုံးတော်ချုပ်မှ ချန်ယန် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျန်းထင်ရှန်း နယ်မြေအတွင်း၌ အခွင့်အလမ်းကောင်းများ ရရှိခဲ့သဖြင့် ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာသူ ဖြစ်သည်။

ချင်းယွဲ့ထန်နှင့် ထောင်ယွမ်ရှန်း နယ်မြေများတွင် ထိုသူကို မတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ယခု လင်ရွှီနယ်မြေ ပေါ်ထွက်လာချိန်တွင် သူ ရောက်ရှိနေပြန်သည်။

ချန်ယန်သည် အဝေးသို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း လူနှစ်ဦးက သူ့ကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ထိုလူနှစ်ဦးမှာ အသက် ၇ နှစ်၊ ၈ နှစ်အရွယ် ကလေးငယ် နှစ်ဦး ဖြစ်ပြီး တစ်ဦးမှာ ယောကျ်ားလေး၊ တစ်ဦးမှာ မိန်းကလေး ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ အလွန်ပင် ချစ်စဖွယ်ကောင်းလှသည်။

"ဒီ ဖီးနစ်အဆီအနှစ် ကို ထားခဲ့ရင် မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်"

ထိုယောကျ်ားလေးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရယ်စရာပဲ၊ ဒီရတနာကို ငါ့ဘာသာငါ လုယူထားတာ၊ ဘာလို့ မင်းတို့ကို ပေးရမှာလဲ"

ချန်ယန်က အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ထဲမှ လှံရှည်မှာ ထက်မြက်လှသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုကလေးငယ် နှစ်ဦးထံသို့ ဦးတည်ကာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ဤကလေးငယ် နှစ်ဦးမှာ ချန်ပိုင်တောင် တွင် နာမည်ကြီးသော အမြွှာမောင်နှမ ကမ္ဘာ့လှည့်ကျင့်ကြံသူ များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့မှာ ပေါင်းစည်းတိုက်ခိုက်မှုအတတ်တွင် ကျွမ်းကျင်ကြပြီး ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်ကို အဓိကထားသဖြင့် သူတို့၏ ဝိညာဉ်နတ်စွမ်းအားများမှာ ခုခံရန် အလွန်ခက်ခဲလှပေသည်။

ချန်ယန်က သူတို့စကားကို ဂရုမစိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ထိုကလေးနှစ်ဦးမှာ လှံကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး နတ်စွမ်းအားတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

"အား"

ချန်ယန်သည် ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးသွားကာ ပြင်းထန်လှသော ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

အခန်း (၆၉၀) - ကလေးငယ်များ ၊ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ရှေးဟောင်းအလောင်းကောင် ၊ ကျင့်စဉ်အတတ် ၊ ကုဖေးယွီ

ချန်ယန်သည် သူ၏ ဦးနှောက်အတွင်းသို့ မြားပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ထိုးစိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်ပြီး ယင်ဝိညာဉ် ကို ဖော်ထုတ်နိုင်ရုံသာမက ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေတွင် အခွင့်အလမ်းများ ရရှိခဲ့သဖြင့် ဓာတ်ကြီးငါးပါး စွမ်းအင်များကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စုစည်းထားနိုင်သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း တိုက်ပွဲအစတွင်ပင် ထိုကလေးငယ်နှစ်ဦး၏ ဒဏ်ခတ်မှုကို ခံလိုက်ရလေပြီ။

သူ အသိစိတ်ဝေဝါးသွားသည့် ခဏအတွင်းမှာပင် ထွားကျိုင်းသော လူသန်ကြီးတစ်ဦးက လက်ကိုဆန့်ကာ လှမ်း၍ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ထိုလူသန်ကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရှေးကျသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ခုကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ၎င်းပေါ်၌ ခြောက်သွေ့နေသော သွေးကွက်များ ထင်ကျန်နေသည်။

သူသည် လက်တစ်ဖက်တွင် မြင်းဖြတ်ဓားကြီး ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းဖမ်းခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ အရပ်မှာ ၂ မီတာ ခန့် ရှိရာ လက်ဖြင့် လှမ်းဖမ်းလိုက်ပုံမှာ သိန်းငှက်တစ်ကောင်က ကြက်ကလေးကို ဖမ်းဆုပ်နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။ လီယန်ချူး၏ အမြင်အရ ထိုသူ၏ ဖမ်းဆုပ်မှုအတွင်း၌ ကိုယ်ခံပညာ၏ ချုပ်နှောင်ခြင်း အတတ်ပညာများ ကိန်းအောင်းနေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။

ရွှမ်း

ချန်ယန်သည် သတိပြန်ဝင်လာကာ လက်ထဲမှ လှံရှည်ဖြင့် ပြန်လည် ထိုးနှက်လိုက်ရာ လှံသွားမှ စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားသည်။ သို့သော် ထိုလူသန်ကြီးမှာ အသားအရေ ထူထဲလွန်းလှသဖြင့် ဘာမျှမဖြစ်သကဲ့သို့ပင် ချန်ယန်ကို ဆက်လက် ဖမ်းဆုပ်နေဆဲပင်။

ချန်ယန်သည် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာရင်း လှံရှည်ဖြင့် လူသန်ကြီး၏ ရင်ဘတ်တည့်တည့်သို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ ဤတစ်ချက်မှာ ပြင်းထန်လှသော လှံအသိ များ ပါဝင်နေပြီး အရှိန်အဝါများမှာ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

ဝုန်း

လူသန်ကြီးသည် လက်ထဲမှ မြင်းဖြတ်ဓားကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်ရာ ချန်ယန်၏ လှံရှည်နှင့် ထိပ်တိုက် တိုးသွားတော့သည်။ ပြင်းထန်လှသော လေဟုန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သဲများ၊ ကျောက်ခဲများမှာ လွင့်စင်ထွက်သွားသည်။ ချန်ယန်သည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။

သို့သော် ဤနေရာရှိသူ အားလုံးမှာ ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပြီး အစွမ်းထက်သူများချည်း ဖြစ်သည်။ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများ၊ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ နှင့် နတ်ဆိုးလမ်းစဉ် လိုက်သူ တစ်ဦးပင် ပါဝင်နေသည်။ သူတို့သည် ချန်ယန်ကို ဖီးနစ်အဆီအနှစ်နှင့်အတူ လွယ်လွယ်ကူကူ ထွက်သွားခွင့် ပေးကြမည်လော။

လူတိုင်းသည် သူတို့၏ နတ်စွမ်းအား အတတ်ပညာများကို အသုံးပြုကာ ချန်ယန်ကို ဝိုင်းဝန်းပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။ ချန်ယန်သည် ပါရမီရော အကြံအစည်ပါ ထိပ်တန်းအဆင့် ဖြစ်သော်လည်း လက်ရှိတွင် လှံရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း အသက်ဘေးမှ သီသီလေး အကြိမ်ကြိမ် ရှောင်တိမ်းနေရသည်။

"ဒီဖီးနစ်အဆီအနှစ်က စစ်မှန်တဲ့ ယန်ရတနာ ပဲ... မိတ်ဆွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သည်းခံပြီး မလှုပ်ရှားပဲ နေနိုင်ရတာလဲ "

လီယန်ချူး၏ အနားမှ ကြည်လင်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချောမောခန့်ညားသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူသည် လရောင်ကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲတွင် ယပ်တောင်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားကာ ခါးတွင်လည်း လက်ရာမြောက်သော ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားရာ ကြည့်ရသည်မှာ ပညာရှိသခင်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့လှသည်။

"မင်းကော ဘာလို့ မသွားတာလဲ"

လီယန်ချူးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ငါသာ လှုပ်ရှားလိုက်ရင် ဒီဖီးနစ်အဆီအနှစ်က ငါ့လက်ထဲကို ရောက်လာမှာ အသေအချာပဲလေ"

ဟု ထိုလူငယ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူးသည် ဘာမှမပြောဘဲ မသိမသာ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။ ထိုလူငယ်၏ မထီမဲ့မြင်နိုင်လှသော လေလုံးများကြောင့် သူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခြင်းပင်။

ဖီးနစ်အဆီအနှစ်မှာ အဖိုးတန်ရတနာ ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သူ သိထားသည်။ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများ၏ မှတ်တမ်းအရ စစ်မှန်သော ယန်ရတနာ ၁၀ ပါးတွင် ၎င်းမှာ ဒုတိယအဆင့်၌ ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ကျင့်ကြံသူများမှာ ရူးသွပ်စွာ လုယက်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုဖီးနစ်အဆီအနှစ်ကို ဝါးမြိုလိုက်သည်နှင့် ဒုတိယအဆင့် ယင်ဝိညာဉ်သည် ချက်ချင်းပင် ယန်ဂုဏ်သတ္တိများ ပေါ်ထွက်လာပေလိမ့်မည်။ ယန်ဝိညာဉ် အဆင့်ရှိသူများ သုံးဆောင်ပါကလည်း ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို တိုးတက်စေရုံသာမက အခြားသော ထူးခြားသည့် အာနိသင်များစွာ ရှိပေသည်။

မီးလျှံအတွင်းမှ တစ်ဖန်ပြန်လည် မွေးဖွားနိုင်သော နတ်ခန္ဓာကို ရရှိရန်ပင် အခွင့်အရေး ရှိပေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ရတနာထူးကြောင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ ရူးသွပ်သွားကြခြင်းပင်။

"ကြည့်ရတာ မိတ်ဆွေက ဓားကျင့်ကြံသူ လမ်းစဉ်ကို လိုက်တဲ့ပုံပဲ"

ဟု ထိုလူငယ်က မေးပြန်သည်။

လီယန်ချူးက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး စကား ဆက်မပြောတော့ဘဲ တိုက်ပွဲအလယ်သို့သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ကာ မြင်းဖြတ်ဓား ကိုင်ထားသည့် လူသန်ကြီးမှာ လေထုထဲတွင် ပုံရိပ်ယောင်များ ဖြစ်ပေါ်စေလျက် ချန်ယန်နှင့် လုံးထွေးနေသည်။

လီယန်ချူး အာရုံခံမိသည်မှာ ထိုသူသည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း မြေအောက်စွမ်းအား များကို လှုံ့ဆော်နိုင်သဖြင့် ချန်ယန်တွင် ဓာတ်ကြီးငါးပါး စွမ်းအင် ရှိနေသော်လည်း ရင်ဆိုင်ရန် ခက်ခဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကြည့်ရတာ ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက နတ်ဘုရားအခွင့်အလမ်းတွေကို လုဖို့ တောင်ပေါ်က ဆင်းလာကြပြီပဲ"

ဟု လီယန်ချူး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ဒုန်း

ချန်ယန်၏ လက်ထဲမှ လှံရှည်မှာ ရိုက်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီး အလင်းတန်းများစွာ သူရှိရာသို့ တိုးဝင်လာသည်။ သူ ရှောင်တိမ်းရန် မမီတော့သဖြင့် ငါးရောင်ခြည် အလင်းတန်းများကို လှုံ့ဆော်ကာ အတင်းအကျပ် ခုခံလိုက်ရသည်။

ခုခံ၍ မရနိုင်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလျက် လက်ထဲမှ ဖီးနစ်အဆီအနှစ်ကို ကောင်းကင်ထက်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။

"တောက် ငါ မလုတော့ဘူးကွာ"

ခဏတာအတွင်းမှာပင် သူသည် အသက်ဘေးနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေပါက သူ၏ အသက်ပါ ဤနေရာတွင် စတေးရပေလိမ့်မည်။

ထိုကလေးငယ်နှစ်ဦးနှင့် လူသန်ကြီးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှမ်း၍ လုကြသော်လည်း ကောင်းကင်ထက်မှ အရိပ်မည်းတစ်ခုက ဖီးနစ်အဆီအနှစ်ကို ရစ်ပတ်ကာ ယူဆောင်သွားသည်။ ၎င်းမှာ မြွေအမြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

"ဒါက တာအိုနတ်ဘုရားနယ်မြေဟ၊ မြွေမိစ္ဆာတစ်ကောင်ကတောင် လာပြီး အရှုပ်လုပ်နေတယ်ပေါ့ "

လုယက်နေသော အသက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာတစ်ဦးက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူသည် လက်ထဲမှ အဆောင်စက္ကူ အချို့ကို ပစ်လွှတ်ကာ မြွေအမြီးနှင့် လူကိုယ်ခန္ဓာ ရှိသော ထိုလူငယ်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ လူငယ်မှာ အလွန်လျင်မြန်လှပြီး မြွေကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တွန့်လိမ်ကာ ရှောင်တိမ်းသွားသည်။ အဆောင်စက္ကူများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ နက်ရှိုင်းသော အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်အထိ ပြင်းထန်လှသည်။

"မြွေကလေး တစ်ကောင်တည်းနဲ့တင် မင်းတို့တွေ ဒီလောက်တောင် ပျာယာခတ်နေကြတာလား"

ကြည်လင်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းအတွင်း၌ မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။

လီယန်ချူး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့အနားရှိ ချောမောသော လူငယ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ထိုသူမှာ မြွေကြီး၏ အနားသို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။ သူသည် လက်ထဲမှ ယပ်တောင်ကို အသုံးပြုကာ စွမ်းအင်အချို့ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

တိန် တိန် တိန်

မြွေကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ထိမှန်သွားကာ မီးပွားများ လွင့်စင်သွားရာ ကြည့်ရသည်မှာ ရဲရဲနီနေသော သံတုံးကြီးကို တူဖြင့် ထုရိုက်နေသည့်အလားပင်။ မြွေကြီးသည် လှည့်ကြည့်ကာ အဆိပ်ရည်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ လူငယ်သည် ယပ်တောင်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အဆိပ်ရည်များမှာ မြွေကြီးထံသို့ ပြန်လည် လွင့်စင်သွားပြီး ၎င်း၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ တည့်တည့် ဝင်သွားတော့သည်။

မြွေကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် လဲကျသွားတော့သည်။ သူ၏ စွမ်းအင်ဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသော ဖီးနစ်အဆီအနှစ်မှာ ထိုလူငယ်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ကောင်လေး အဲဒါကို ပေးစမ်း"

ချပ်ဝတ်ဝတ်ထားသော လူသန်ကြီးက အော်ဟစ်လျက် မြင်းဖြတ်ဓားကြီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်သည်။

ဓားမှာ မြန်လည်းမြန်၊ လေးလည်းလေးလှပြီး ဓားအလင်းမှာ အေးစက်နေသည်။ သူသည် ကိုယ်ခံပညာလမ်းစဉ် လိုက်သူဟု ထင်ရသော်လည်း လီယန်ချူး၏ ဝိညာဥ်မျက်လုံး ဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤသူမှာ အစွမ်းထက်သော ရှေးဟောင်းအလောင်းကောင် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အတွင်း၌ အသိဉာဏ်သစ်တစ်ခု ပေါက်ဖွားနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

အလောင်းကောင် တစ်ခုကပင် ဒုတိယအဆင့်နှောင်းပိုင်း စွမ်းအား ရှိနေသည်ဆိုလျှင် မူလပိုင်ရှင်မှာ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်ကြီး ဖြစ်ရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုလူငယ်သည် အသာအယာ ပြုံးလျက် လက်ထဲမှ ယပ်တောင်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မြင်းဖြတ်ဓားကြီးမှာ လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားပြီး နောက်မှ လိုက်ပါလာသော တာအိုဆရာဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။ တာအိုဆရာမှာ ရှောင်တိမ်းရန် မမီတော့သဖြင့် အဆောင်စက္ကူတစ်ခုကို ရင်ဘတ်တွင် ကပ်ကာ ခုခံလိုက်ရသည်။

ဒုန်း

သူသည် ဓားကြီး၏ ပြင်းထန်သော အရှိန်ကြောင့် လွင့်စင်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒလိမ့်ခေါက်ကွေး လဲကျသွားကာ ခေါင်းတွင်လည်း မြက်ပင်များ၊ သစ်ရွက်များ ပေကျံသွားတော့သည်။

"တောက် မင်းက ငါ့ကို ခိုးတိုက်ရဲတယ်ပေါ့"

ထိုတာအိုဆရာက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူသည် ချင်းချန်တောင် သို့မဟုတ် မော်ရှန်းတောင်မှ တပည့်မဟုတ်ဘဲ လျိုကျိုး ရှိ အမည်မသိ တာအိုကျောင်းတစ်ခုမှ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျင့်စဉ်စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ရရှိထားပြီး ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်မှာ အနည်းငယ် အားနည်းသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ များပြားလှသော ချီ စွမ်းအင်များကို မွေးမြူထားသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာ အလွန်မြင့်မားသည်။

သူသည် အဆောင်စက္ကူအချို့ကို ပစ်လွှတ်ကာ စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် ထိုလူငယ်ကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။

ဝုန်း

များပြားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ ထိုတာအိုဆရာမှာ လူသန်ကြီးကို ဆဲဆိုနေသယောင် ပြသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ထိုလူငယ်ကို ခိုးယူတိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"တာအိုကျင့်ကြံသူတွေတောင် အခုနောက်ပိုင်း ဒီလောက်အထိ ကောက်ကျစ်နေကြပြီလား"

လူငယ်က ဆရာကြီးတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါဖြင့် အေးဆေးစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ယပ်တောင်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြန်သည်။

ထိုစွမ်းအင်များမှာ လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားပြီး ကလေးငယ်နှစ်ဦးထံသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ကလေးငယ်နှစ်ဦးမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ဘေးဒုက္ခနှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရသဖြင့် အမြန်ဆုတ်ခွာကာ အကာအကွယ်များကို အသုံးပြုလိုက်ရသော်လည်း "ခွမ်... ခွက်..." ဆိုသည့် အသံများနှင့်အတူ သူတို့၏ ရင်ဘတ်မှာ မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မှော်လက်နက်များမှာလည်း အက်ကြောင်းများ ထင်သွားတော့သည်။

တာအိုဆရာ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ဆန်းကြယ်သော အတတ်ပညာ မပါဝင်သော်လည်း ပါရှိသည့် စွမ်းအားမှာ ကြောက်ခမန်းလိမ္မာ ဖြစ်သည်။

ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဤလူငယ်သည် သူတစ်ပါး၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို လမ်းကြောင်း အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်းပင်။

ထိုအတတ်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် သူသည် ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခံရခြင်းကို ကြောက်စရာ မလိုတော့ပေ။ အကြောင်းမှာ တိုက်ပွဲက ပို၍ ရှုပ်ထွေးလေ သူ၏ အတတ်ပညာကြောင့် ရရှိမည့် ထိခိုက်မှုမှာ ပို၍ ကြီးမားလေ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"ငါ့နာမည်က ကုဖေးယွီ ပါ။ နောင်ကျရင် မင်းတို့တွေ ဒီနာမည်ကို မှတ်မိနေစေရမယ်။ ငါနဲ့ တိုက်ခွင့်ရတာက မင်းတို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပဲ"

ကုဖေးယွီဟု ခေါ်သော ထိုလူငယ်က သူ၏ အမည်ကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားလိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားသည်။ သို့သော် အနားရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် မကြည်ဖြူသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

ဒီကောင်ကတော့ တကယ့်ကို လေလုံး ထွားတာပဲ

လီယန်ချူး၏ နှုတ်ခမ်းမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။ ဤမျှလောက်အထိ ဝင့်ကြွားလွန်းသော လူငယ်မျိုးကို သူ တွေ့ရခဲလှသည်။ တရားရုံးတော်ချုပ်မှ ဝေဟန် ထက်ပင် ပို၍ ကြွားဝါနိုင်သူ ဖြစ်နေတော့သည်။