အခန်း (၁၃၁-၁၃၂)

အခန်း ၁၃၁: သခင်... သခင်မှန်း ကျွန်တော် တကယ်ကို မသိခဲ့ပါဘူး...

ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင် အမျိုးသားသူတော်စင်သည် အမျိုးသမီးကိုကြည့်ကာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"သခင့်ရဲ့အမိန့်က အရှင်ရဲ့ဘေးကနေ မခွာဘဲ စောင့်ကြပ်ဖို့ပဲ... အဲ့ဒီအစား မင်းက သွားပြီး အဖိုးအိုရွှမ်ကို အဲ့ဒီကောင်လေးကို ဖိနှိပ် သတ်ဖြတ်ဖို့ ကူညီပေးလိုက်ပါလား..."

အမျိုးသမီးသူတော်စင်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အေးစက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခုသည် သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် လင်းလက်သွားသော်လည်း သူမသည် တိုက်ပွဲမြေပြင်ဆီသို့ ချက်ချင်းပြေးမသွားခဲ့ချေ။ ထိုအစား သူမသည် လီဖိုကျွင်းနှင့် အခြားသူများကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေးရဲ့အာရုံကို လွှဲပြီး တုန်လှုပ်သွားစေဖို့ ဒီပုရွက်ဆိတ်တွေကို ငါ အရင်ဖျက်ဆီးပစ်မယ်... အဲ့ဒါဆိုရင် သူ့ကို ငါတို့ ပိုပြီးမြန်မြန် သတ်နိုင်လိမ့်မယ်..."

"ကောင်းပြီလေ..."

အမျိုးသား သူတော်စင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

သူတို့သည် အရာအားလုံးကို မှောင်ရိပ်ထဲမှ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သဖြင့် ဤလူများသည် ထိုပါရမီရှင်နှင့် ဆက်စပ်မှုရှိကြောင်းကို သိထားကြသည်။

သူတို့အတွက် ဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ်တွင်သာ ရှိသော လီဖိုကျွင်းကဲ့သို့ ကျင့်ကြံသူများအား ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်းမှာ လက်ဖျစ်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပြီးမြောက်နိုင်သော ကိစ္စတစ်ရပ်ပင်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အမျိုးသမီးသူတော်စင်သည် တွေဝေတုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ချေ။ သူမသည် သွယ်လျသော လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို မြှောက်ကာ သူတော်စင်နယ်ပယ်၏ ဥပဒေသများကို စုစည်းလိုက်ပြီး လီဖိုကျွင်းနှင့်တခြားသူများအပြင် အထီးကျန်ကောင်းကင်မြို့တော် ရှိရာသို့ မျိုးသုဉ်းခြင်းလက်ချောင်းကို ညွှန်ပြရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်မှာပင် အတူတကွ စုရုံးနေကြသော လူအုပ်ကြီးသည် အမျိုးသမီး၏ လှုပ်ရှားမှုကို ဖြူရော်သော မျက်နှာများဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ ရှောင်လွှဲ၍မရသော သေဆုံးမှုအကျပ်အတည်းတစ်ခုသည် သူတို့ကို ချက်ချင်းလွှမ်းခြုံသွားချိန်တွင် သူတို့အားလုံး အသက်ရှူအောင့်ထားကြသည်။

လီဖိုကျွင်း၏မျက်နှာသည် စက္ကူတစ်ရွက်အလား ဖြူရော်နေခဲ့သည်။ သူတော်စင်နယ်ပယ်၏ အကြွင်းမဲ့ဖိအားအောက်တွင် သူတို့သည် လက်ချောင်း တစ်ချောင်းကိုပင် မလှုပ်ရှားနိုင်ကြချေ။ သေမင်း၏အလင်းရောင်သည် အမျိုးသမီး၏လက်ချောင်းထိပ်တွင် စုစည်းလာသည်ကို သူတို့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ကြည့်နေနိုင်ရုံသာဖြစ်ပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် ဤအရေးကြီးသော အခြေအနေတွင်....

"သတိထား..."

အမျိုးသား သူတော်စင်သည် လေဟာနယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အကျပ်အတည်း အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို အာရုံခံမိပုံရပြီး ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီး သူတော်စင်၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ပြင်းထန်စွာ ကျဥ်းမြောင်းသွားပြီး သူမ ၏နံဘေးပတ်လည်ရှိ အချိန်နှင့်ဟင်းလင်းပြင်သည် ချက်ချင်းအေးခဲတောင့်တင်းသွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် မည်သည့်အချိန်က ရောက်လာသည်ကို မသိရဘဲ မမြင်နိုင်သော အချိန်စွမ်းအား၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ရောက်ရှိလာကာ အကွာအဝေးကို လျစ်လျူရှုပြီး သူမ၏ရှေ့တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပုံပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုသူမှာ စူးချန်ကဲပင်။

သူ၏အမူအရာသည် ရေအလား တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများထဲတွင် ခိုင်မာပြီး ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုခြင်းစိတ်ဆန္ဒများ လှိုင်းထနေသည်။ သူသည် အမူအရာ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားသော အမျိုးသမီး သူတော်စင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ဒုတိယအကြိမ် ကြည့်ရန်ပင် အချိန်မဖြုန်းခဲ့ချေ။

သူသည် ဓားတစ်ချက်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ခုတ်ပိုင်းလိုက်၏။

လောကကြီးကို တုန်လှုပ်စေသော လေတိုးသံများ ထွက်ပေါ်စေသည့် ဓားချီများမရှိသလို ကမ္ဘာပျက်သုန်းမည့် စွမ်းအင်လှိုင်းများလည်း မရှိဘဲ ရိုးရှင်းပြီး အလှဆင်မထားသည့် သေမင်းအလား မီးခိုးရောင် ဓားချီအလင်းတန်းတစ်ခုကသာ အမျိုးသမီး သူတော်စင်ဆီသို့ ခုတ်ပိုင်းသွားခဲ့သည်။

ဤဓားချီအလင်းတန်းသည် နှေးကွေးပုံရသော်လည်း အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်နှင့် အနာဂတ်၏ လမ်းကြောင်းများအားလုံးကို ပိတ်လှောင်ထားသည့်အလား ဖြစ်နေကာ သူမ ရှောင်တိမ်းရန် မဖြစ်နိုင်အောင် ပြုလုပ်ထားသည်။

တခြားတစ်ဖက်တွင် အဖိုးအိုရွှမ်၏အမူအရာ ရုတ်တရက် တင်းမာခက်ထန်သွားခဲ့သည်။ ထိတ်လန့်သွားမည့်အစား သူ၏မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေ​၏။ သူသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပုံ ရပြီး သူ၏ လက်များကို လေဟာနယ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းကာ အချိန်၏စွမ်းအားကို အတင်းအကြပ် ဖြတ်တောက်ပြီး ကောင်းကင်ဆန့်ကျင် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ကာ စူးချန်ကဲကို တိတ်တဆိတ် တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

"ဂျူနီယာလေး... ဒီအဖိုးအိုက သရုပ်ပြရုံသက်သက်ပဲလို့ မင်း တကယ်ကြီး ထင်နေတာလား..."

"မင်းက ဘယ်လောက်ပဲ မွန်းစတားဆန်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပါစေ... ဒီနေ့တော့ မင်း သေချာပေါက် သေရမယ်..."

သူသည် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် လှောင်ပြောင်ရယ်လိုက်ပြီး စူးချန်ကဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေမည့် မြင်ကွင်းကို သူ မြင်ယောင်ပြီးသည့်အလားပင်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ထိုဓားသည် သူ၏အပိုင် ဖြစ်သွားပေမည်။

"ငါက ပြန်ပြီးမတိုက်ခိုက်ဘူးလို့ နင် တကယ်ကြီး ထင်နေတာလား..."

သူမကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် စူးချန်ကဲ၏မျက်လုံးများထဲရှိ ဖုံးကွယ်မထားသော အထင်သေးမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အမျိုးသမီး သူတော်စင်ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ အထက်ဘုံမှ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ ပုံမှန်ဖြစ်သော အထင်သေးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုသည် သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပြန်လည်၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမ၏အော်ဟစ်သံကြားတွင် သွေးအလား နီရဲသော ရှေးဟောင်းတာအို ဥပဒေသမှော်စာလုံးများသည် မရေမတွက်နိုင်အောင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ ထွက်ပေါ်လာပေ၏။ သန့်စင်သော သတ်ဖြတ်ခြင်းဥပဒေသ ဖြင့် စုစည်းထားသည့် အနက်ရောင် ရောယှက်နေသော အနီရောင် နတ်ဘုရားလှံတစ်ချောင်း ချက်ချင်းဖွဲ့စည်းသွားခဲ့သည်။ လှံသွားသည် တုန်ခါသွားပြီး လေဟာနယ်ကို ညည်းတွားသွားစေကာ မြေအောက်ကမ္ဘာကိုးထပ်ကို ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းရှိသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အရှိန်အဝါတစ်ခုဖြင့် စူးချန်ကဲ၏ နှလုံးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

ခရက်...

သူမ၏ လှံအရှိန်အဟုန်ရှေ့တွင် လေဟာနယ်သည် ကြေးမုံမှန်အလား တစ်လက်မချင်း အက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

သို့ရာတွင်...

မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင်....

ယခုမှ စုစည်းထားပြီး သူမ၏ သူတော်စင်နယ်ပယ် ဥပဒေသစွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည့် နတ်ဘုရားလှံတံသည် ထိုမီးခိုးရောင် ဓားချီအလင်းတန်းနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည့် အချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဓားစိတ်ဆန္ဒဖြင့် အချည်းနှီး ဖြစ်သွားအောင် လှုပ်ခတ်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

ထိုအရာသည် လှိုင်းဂယက်လေး တစ်ခုကိုပင် မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ချေ။

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

အမျိုးသမီး သူတော်စင်သည် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သော်လည်း ဓားချီအလင်းတန်း နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်ယံသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်အတွင်း၌ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး အက်ကွဲကြောင်းသည် အဆုံးမရှိ နက်ရှိုင်းပေ၏။

ဤသာမန်ဆန်ပုံရသော ဓားချီအလင်းတန်းသည် ကောင်းကင်ကွဲအက်သည့် ထူးခြားဖြစ်စဉ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ သူမ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ၌ ထုတ်လွှတ်လိုက်သောအခါ ဤကဲ့သို့ ထူးခြားဖြစ်စဉ်မျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေမည့် ဓားနည်းစနစ်ဟူ၍ တစ်ခုသာ ရှိလေ၏။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏အမူအရာသည် အံ့အားသင့်မှုမှ အေးခဲတောင့်သွားမှုသို့ ထို့နောက် ထိတ်လန့်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူတော်စင်နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်သည့်တိုင် သူမသည် အမှန်တကယ်ကို သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီလာခဲ့သည်။

"ဒါ... ဒါက..."

"စူးမိသားစု ရဲ့... ကောင်းကင်ကွပ်မျက် ဓားဆွဲထုတ်ခြင်း နည်းစနစ် ..."

အမျိုးသမီး သူတော်စင်က ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။ အစောပိုင်းက ထိုပုရွက်ဆိတ်များက သူ့ကို သခင်စူးဟု ခေါ်ခဲ့ကြပြီး ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်က သူ၏အမည်ကို ပြောခဲ့သည်အား သူမ သတိရသွားခဲ့သည်။

စူးချန်ကဲ....

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် မှတ်မိရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားခဲ့တော့သည်။ ဤနှစ်များတလျှောက် စူးမိသားစုတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သော လူငယ်မျိုးဆက် ပါရမီရှင် များထဲတွင် စူးချန်ကဲဟူသော အမည်ဖြင့် မည်သူမျှ မရှိခဲ့ချေ။

သို့ရာတွင် ဤမျှထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပါရမီနှင့် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားတို့ ပေါင်းစပ်ထားသည့် ကောင်းကင်ကွပ်မျက် ဓားဆွဲထုတ်ခြင်း နည်းစနစ်ဖြင့်...

တစ်ဖက်လူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းမှာ ရှင်းလင်းလှသည်။

ကောင်းကင်ကွပ်မျက် ဓားဆွဲထုတ်ခြင်း နည်းစနစ်ကို ဤအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ရန် သူသည် စူးမိသားစု၏ လူငယ်မျိုးဆက်ထဲတွင် ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ရပေမည်။ ထိုအမည်ကို သူမ မကြားဖူးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။

စူးချန်ကဲ...

စူးချန်ကဲ...

စူး...

ထိုအချိန်၌ အမျိုးသမီး သူတော်စင်သည် ချက်ချင်း မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ကြက်သေသေသွားပြီး သူမ၏သွားများ တဂတ်ဂတ် ရိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။ သူမ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သော အဓိက ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပင်။ ချုံးယွီမဟာ ဧကရာဇ်၏ သားဖြစ်သူ စည်းကမ်းမဲ့သော လူငယ်သခင်လေး ချန်ကဲသည် ကြီးမားသော အမှားတစ်ခုကို ကျူးလွန်ခဲ့ပြီး ချုပ်နှောင်ခြင်းပြစ်ဒဏ် ချမှတ်ခံခဲ့ရသည်။

သူမကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ အသက်ရှူကြပ်စေသော အတွေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"သူက ကောင်းကင်ဧကရာဇ်ရဲ့ သားတော်ပဲ..."

အမျိုးသမီးသူတော်စင်သည် ချက်ချင်းဆွံ့အသွားခဲ့ပေ၏။

ဤအတွေး ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ထိုအရာသည် အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမှလွဲ၍ စူးမိသားစုတွင် စူးချန်ကဲ အမည်ရသော ဒုတိယလူ မရှိချေ။ ဤလောကတွင် ထိုကဲ့သို့ တိုက်ဆိုင်မှုရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့ရာတွင် သူသည် မည်သည်ကြောင့် ယွမ်ယန်နယ်မြေတွင် ရောက်နေရသနည်း။

သို့သော် မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အတွင်းမှာပင် အမျိုးသမီးသူတော်စင်သည် နောင်တနှင့် ကူကယ်ရာမဲ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။ ဤအရာများအနက်မှ တစ်ခုမျှ အရေးမပါတော့ပုံရသည်။

အကယ်၍ သူမသာ သူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို စောစောခန့်မှန်းမိခဲ့လျှင် သူမ ဤကဲ့သို့ အဆုံးသတ်မည် မဟုတ်ချေ။ ယွီတောက်ရွှမ်ကို သစ္စာဖောက်ရန် သူမ အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းနေမည် မဟုတ်ပေ။ သူမရှေ့ရှိလူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ယွီတောက်ရွှမ် ဆိုသည်မှာ ဘာဖြစ်သနည်း။ ထို့ပြင် ရွှီဟွာနတ်ဘုရားအင်ပါယာ ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။

မည်သူကမျှ ထိုလမ်းကြောင်းကို တွေးမိမည်မဟုတ်ခြင်းမှာ နှမြောစရာပင်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်၏ သားတော်သည် အောက်ဘုံတွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက တွေးထင်မိမည်နည်း။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကောင်းကင်ကွပ်မျက် ဓားချီအလင်းတန်းသည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ခုတ်ပိုင်းသွားပြီး ညင်သာသော လေပြေတစ်ခုအလား ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ သူတော်စင်နယ်ပယ် တာအို ဥပဒေသများအားလုံး ပြိုလဲပျက်စီးသွားသည်။ သူမ၏ နတ်ဘုရား စိတ်ဝိညာဉ်သည် ထွက်ပြေးရန် နည်းလမ်းမရှိသည့်အလား ကောင်းကင်ကွပ်မျက် ဓားဆွဲထုတ်ခြင်း နည်းစနစ်ဖြင့် ဖျက်ဆီးခြင်းခံလိုက်ရသည်။

သူမ၏အသိစိတ် မပျောက်ကွယ်မီ ပြိုလဲမှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသော အမျိုးသမီးသူတော်စင်၏ အသံသည် လေဟာနယ်ထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သခင်... သခင်မှန်း ကျွန်မ တကယ် မသိခဲ့ပါဘူး..."

သို့ရာတွင် စူးချန်ကဲ အစွမ်းကုန်ထုတ်သုံးထားသော ကောင်းကင်ကွပ်မျက် ဓားချက်သည် မပြီးဆုံးသေးချေ။ ကျန်ရှိနေသော အင်အားသည် လျော့ကျမသွားဘဲ လမ်းကြောင်းကို ပြောင်းကာ သူ၏နောက်ရှိ လေဟာနယ်ဆီသို့ ခုတ်ပိုင်းသွားခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ထိုလေဟာနယ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တိုက်ခိုက်ရန် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တစ်ခု ထုတ်လွှတ်ရန် ပြင်ဆင်နေသော အဖိုးအိုရွှမ်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့မိလေ၏။

သူသည် အေးခဲတောင့်တင်းစေသော မန္တန်တစ်ခုဖြင့် တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်နေပြီး သူ၏ပုံရိပ် မလှုပ်မယှက် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။

သူ၏မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များသည် သူ့ထံသို့ လာနေသော ကောင်းကင်ကွပ်မျက် ဓားချီအလင်းတန်းကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်နေသည်။ အချိန်စွမ်းအားဖြင့် နှေးကွေးသွားသော ဤခဏတာ အချိန်လေးအတွင်း နှစ်တစ်ထောင် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အလားပင်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုအရာသည် အဆုံးမရှိသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် သက်ပြင်းတစ်ချက် အဖြစ်သို့သာ ပြောင်းလဲသွားပေ၏။

"ဟူး..."

"ဒါက... ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာလား..."

"ကောင်းကင် ဧကရာဇ် ရဲ့ သားတော်... ဟား ဟား..."

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးရဲ့အထောက်အထားကို ဘာလို့ စောစော မပြောနိုင်ခဲ့ရတာလဲ..."

အခန်း ၁၃၂:အသက်ရှင်ဖို့ နည်းလမ်း ရှိသေးလား

"ဒါက အရာအားလုံးနဲ့ မွေးဖွားလာတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှု အသေးစားလေးလား..."

"ကောင်းပြီလေ... မျှော်လင့်ချက်မဲ့တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်လာမှတော့... ငါ့မှာ ဘာနောင်တတွေ... ရှိနိုင်ဦးမှာလဲ..."

နှစ်တစ်ထောင်တိုင်တိုင် ကျင့်ကြံပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ကပ်ဘေးများကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ရာ သူ၏တာအို နှလုံးသားသည် နတ်ဘုရား သံမဏိအလား ခိုင်မာနေလေပြီ။

ရွီဟွာ နတ်ဘုရားအင်ပါယာကိုပင် ဝပ်တွားသွားစေသည့် စူးချန်ကဲ၏အထောက်အထားကို သူ နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့သော်လည်း အခြေအနေများသည် ဤအထိ ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ့ထံ၌ ရွေးချယ်စရာ မရှိကြောင်း အဖိုးအိုရွှမ်သည် ကောင်းစွာသိရှိထားသည်။

သေခြင်းတရားကို စောင့်ဆိုင်းခြင်းသည် သူ၏ပုံစံ မဟုတ်ခဲ့ချေ။

နောက်တခဏတွင် သူ၏မျက်နှာသည် ရိုင်းစိုင်းမှု ရူးသွပ်မှုတို့ဖြင့် လုံးဝလွှမ်းမိုးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

သူ၏နံဘေးပတ်လည်ရှိ ကျန်ရှိနေသော သူတော်စင်နယ်ပယ် တာအိုဥပဒေသများ လောင်ကျွမ်းသွားပြီး ယခင်က မရှိဖူးသော အမြန်နှုန်းဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

သူ၏ ပေတစ်ထောင်မြင့်သော ဓမ္မပုံရိပ်ယောင်သည် ဘုန်းခနဲအသံနှင့်အတူ ပြိုကွဲသွားပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသော မူလအစ မှော်စာလုံးများ ပြည့်နှက်နေသည့် ကောင်းကင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုအရာများသည် ပင်လယ်ထဲသို့ ပြန်လည်စီးဝင်သွားသော မြစ်တစ်သောင်းအလား သူ၏ ညှိုးနွမ်းခြောက်ကပ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည်၍ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

"ဒီအဖိုးအိုကို စူးမိသားစုရဲ့ အမြင့်ဆုံး ဓားနည်းစနစ်ရဲ့ စွမ်းအားကို ခံစားခွင့်ပေးပါ...တကယ်လို့ မင်းရဲ့ဓားနဲ့ ငါ သေရရင် အဲ့ဒါက ထိုက်တန်တဲ့ သေဆုံးမှု ဖြစ်လိမ့်မယ်...တကယ်လို့ ကောင်းကင်ကြီးက ငါ့ကို မစွန့်လွှတ်ဘူးဆိုရင် ငါ ဒီကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားမယ်... ရှင်သန်မှုရဲ့တစ်ခုတည်းသော ကြိုးတစ်ချောင်းအတွက် ရုန်းကန်ရမယ်..."

"သတ်..."

အဖိုးအိုရွှမ်က ဟိန်းဟောက်သံတစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

သူ၏လက်များဖြင့် လေဟာနယ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ဓမ္မပုံရိပ်ယောင် မှော်စာလုံးများအားလုံးနှင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော လောင်ကျွမ်းနေသည့် သူတော်စင် တာအို မူလအစတို့က သူ့ရှေ့တွင် စုစည်းသွားပေ၏။ ထိုအရာသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို နှစ်ခြမ်းခွဲနိုင်စွမ်းရှိပုံရလောက်အောင် ခိုင်မာသော ဥပဒေသဓားတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဓား၏ကိုယ်ထည် တုန်ခါသွားရာ ကောင်းကင်ရှိ ကြယ်များကို ယိမ်းယိုင်သွားစေပြီး သူ၏ပတ်လည်ရှိ လေဟာနယ်သည် အစုလိုက်အပြုံလိုက် ပြိုကျပျက်စီးသွားပေ၏။

ဝုန်း...

ကောင်းကင်ကွပ်မျက် ဓားချီအလင်းတန်းနှင့် အဖိုးအိုရွှမ် အစွမ်းကုန်ထုတ်သုံးထားသော တာအို ဥပဒေသဓားတို့ နောက်ဆုံးတွင် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားကြသည်။

မည်သည့်အသံမျှ မရှိခဲ့ဘဲ တာအိုနှင့် ဥပဒေသများ၏ သန့်စင်သော ပျက်စီးခြင်းသာ ရှိလေသည်။

ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမိခြင်း၏ အလယ်ဗဟိုမှ လွန်ကဲသော အမှောင်ထုတစ်ခု ကျယ်ပြန့်လာပြီး အရာအားလုံးကို ဝါးမျိုသွားသည်။

ဖျက်ဆီးခြင်းလှိုင်းများသည် ကမ္ဘာကြီးကို ချက်ချင်းလွှမ်းခြုံသွားပေ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုပေါက်ကွဲမှု၏ အလယ်ဗဟိုက လေဟာနယ်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက မိုင်တစ်သိန်းရှိသော အထီးကျန်ကောင်းကင် မြို့တော်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

ဖျက်ဆီးခြင်း အလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ အဖိုးအိုရွှမ်၏ ပုံရိပ် ပြန်လည်၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် သူသည် သူရဲကောင်းဆန်သော လူလတ်ပိုင်း အသွင်အပြင်မှ ညှိုးနွမ်း​ပြီး အားနည်းသော အဖိုးအိုတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြန်လည်၍ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏အရှိန်အဝါသည် လေတိုက်ခံရ၍ ယိမ်းယိုင်နေသော ဖယောင်းတိုင် တစ်တိုင်အလား အလွန်အမင်း ညှိုးနွမ်းနေသည်။

သူသည် သွားဖြဲကာ သူ့ကိုယ်သူ လှောင်ပြောင်ပြီး သနားစရာကောင်းပုံရသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်၏။

"တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ..."

"ဒီအသက်အရွယ်မှာ သူတော်စင်အဆင့် ဓားနည်းစနစ်ကို ဒီအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံထားတာ..."

"သာမန် သူတော်စင်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ဒီတိုက်ခိုက်မှုကို ဘယ်လိုမှ ခံနိုင်ရည် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး... တကယ်လို့ အစောပိုင်းက ဒီဓားချက်ရဲ့ စွမ်းအားတစ်ဝက်ကို လျှော့ချမခံရဘူးဆိုရင် ငါတောင်မှ ဒါကို ခံနိုင်ရည် ရှိချင်မှ ရှိမှာ... ကောင်းကင်ဧကရာဇ်ရဲ့ သားတော် ဖြစ်ဖို့ တကယ့်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်..."

"စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေက ကောလာဟလတွေက တကယ့်ကို ယုံလို့ မရဘူး... ကောင်းကင် ဧကရာဇ်ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ရှိတဲ့ ဘယ်သူမဆို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သာမန် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

စူးချန်ကဲ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သိလိုက်သည်နှင့် သူ၏မွန်းစတားဆန်သော ပါရမီသည် အကြောင်းပြချက် ရှိလာပြီဟု အဖိုးအိုရွှမ်က ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏အကြည့်သည် ကျိုးပဲ့ပျက်စီးနေသော လေဟာနယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး တစ်ဖက်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် စူးချန်ကဲသည် ထိုချီးမွမ်းမှုကို မကြားခဲ့သည့်အလား ပြုမူနေသည်။ သူသည် စိတ်ကျေနပ်သော အမူအရာဖြင့် သူ၏ စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

"အဲ့ဒါက ကောင်းကင်ဖြတ်တောက် ဓားဆွဲထုတ်ခြင်း နည်းစနစ်ပဲ... တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ နှစ်ယောက်လုံးကို အပြတ်ရှင်းနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ စွမ်းအားကုန်ဆုံးမှုက တကယ့်ကို ကြီးမားတယ်... ငါ့ရဲ့ လက်ရှိနတ်ဘုရား စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် ဒီနည်းစနစ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ် တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုကိုတောင် ငါ မထုတ်လွှတ်နိုင်ဘူး..."

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ စွမ်းအားများ ဗလာကျင်းနေပြီး အားနည်းသော အခြေအနေတစ်ခုကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပြသခဲ့သည်။

အဖိုးအိုရွှမ်သည်လည်း ဤအရာကို ရိပ်စားမိသွားသည်။

'ငါ နိုင်သွားပြီလား'ဟု သူ တွေးလိုက်မိလေ၏။

သူက နောက်ဆုံးတော့ ပင်ပန်းသွားပြီလား...

သို့ရာတွင် သူ လုံးဝ မပျော်ရွှင်နိုင်ခဲ့ချေ။ ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် သူ အနိုင်ရသွားကြောင်း သူ သိထားသည်။ သို့ရာတွင် ထို့နောက် ဘာဆက်ဖြစ်မည်နည်း။

စူးမိသားစု၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကို ရင်ဆိုင်ရမည်လော....

သူ လွတ်မြောက်နိုင်မည်လော...

ဤကောင်းကင်ဘုံများနှင့် ကမ္ဘာအသင်္ချေတွင် သူ ပုန်းအောင်းရန် နေရာ လုံးဝမရှိချေ။

ကောင်းကင်ဘုံကိုးလွှာ မိုးကြိုးပြစ်ဒဏ် အောက်တွင် သူ၏အစစ်အမှန်စိတ်ဝိညာဉ် ညည်းတွားပြီး ပျက်စီးသွားသည်ကို သူ မြင်ရလုနီးပါးပင်။

"မဟုတ်ဘူး..."

"အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ် ကျန်သေးတယ်..."

ရုတ်တရက် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခုက သူ၏နှလုံးသားကို ရစ်ပတ်သွားသည်။

အဖိုးအို ရွှမ်သည် စူးချန်ကဲဆီသို့ ချက်ချင်း လေးနက်စွာ လက်ပူးဆုပ်လိုက်ကာ သူ၏ လေသံတွင် နှိမ့်ချမှုနှင့် မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ရပ် ပါဝင်နေခဲ့သည်။

"သခင်... တကယ်လို့ ကျွန်တော်က အခု ဒူးထောက်ပြီး ပြစ်ဒဏ်ကို လက်ခံမယ်...ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် အမှတ်အသားကို ဆန္ဒအလျောက် ပေးအပ်ပြီး သခင့်ရဲ့ ထာဝရ ကျေးကျွန် ဖြစ်လာမယ် ဆိုရင်... အသက်ရှင်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုအတွက် ကျွန်တော် လဲလှယ်လို့ ရနိုင်သေးလား..."

သခင်သည် အစေခံရန်အတွက် လီဖိုကျွင်းကဲ့သို့ အောက်ဘုံမှ ပုရွက်ဆိတ်များကိုပင် လက်ခံခဲ့သည်။ ထိုကြောင့် သူ့ကဲ့သို့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသည့် သူတော်စင်နယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ မလုပ်နိုင်ရမည်နည်းဟု သူ တွေးမိသည်။

ထို့ပြင် စူးချန်ကဲမှာ အဆုံးစွန်အခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ ကုန်ခန်းလုနီးပါး ဖြစ်နေကြောင်း သိသာရှင်းလင်းလှသည်။ သူ၏အထောက်မထားသည် ကောင်းကင်ဧကရာဇ်၏ သားတော်အဖြစ် မြင့်မြတ်နေလျှင်ပင် အခြေအနေကို မည်သို့ အကဲဖြတ်ရမည်အား သူ နားလည်သင့်သည် မဟုတ်လော....

စူး ခေါင်းညိတ်သရွေ့ သူ ချက်ချင်း ဒူးထောက်ပြီး သူ၏ သစ္စာစောင့်သိမှုကို ပေးအပ်နိုင်သည်။

သို့ရာတွင်...

စူးချန်ကဲသည် သူ့ကို တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းက တန်လို့လား..." ဟု ပြောနေသည့်အလားပင်။

တခြားအရာ မရှိလျှင်ပင် အစောပိုင်းက သူ ပြသခဲ့သော သတ်ဖြတ်လိုခြင်း စိတ်ဆန္ဒအတွက် သူသည် သေဆုံးရန် ကံကြမ္မာဖန်တီးခံထားရပြီး ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် သူ၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် အော်ပြောလိုက်သည်။

"စနစ်... တစ်ရက်စာ ကျင့်ကြံခြင်း အတွေ့အကြုံကို လဲလှယ်ပေး..."

ထို့ပြင် အဖိုးအိုရွှမ်သည်လည်း စူးချန်ကဲ၏ အကြည့်ကို နားလည်လိုက်၏။

"ဟက်..."

အဖိုးအိုရွှမ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မျှော်လင့်ချက်သည် ချက်ချင်းကြေမွှသွားပြီး သူသည် သူ့ကိုယ်သူ လှောင်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက... ကျွန်တော့်ဘက်က ဆန္ဒစွဲတစ်ခုပါ... သခင့်နောက်ကို လိုက်ဖို့ ကျွန်တော်က တကယ့်ကို မထိုက်တန်ပါဘူး..."

သူ စကားပြောဆိုနေစဉ် သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ နောက်ဆုံး တုံ့ဆိုင်းမှု အရိပ်အယောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့ကာ ရူးသွပ်သော သတ်ဖြတ်လိုခြင်း စိတ်ဆန္ဒဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။

သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် လက်ပူးဆုပ်လိုက်သော်လည်း သူ၏လေသံ၌ ရူးသွပ်လုနီးပါး ပြတ်သားမှုတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

"သခင်... ကျွန်တော့်ရဲ့ပြစ်မှားမှုကို ခွင့်လွှတ်ပါ... ပုရွက်ဆိတ်လေး တစ်ကောင်တောင် အသက်ရှင်ဖို့ ရုန်းကန်ရတာပါပဲ... ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့... ဒီနောက်ဆုံး အလောင်းအစားကို လုပ်ရတဲ့အတွက်..."

သူသည် သူ၏ကျန်ရှိနေသော သူတော်စင် စွမ်းအားများအားလုံးကို လှုံ့ဆော်လိုက်ပြီး စူးချန်ကဲကို သတ်ရန်အတွက် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို စတင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့ရာတွင် အဖိုးအိုရွှမ်၏ အရှိန်အဝါ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်တော့မည့် အချိန်မှာပင် တစ်ဖက်ရှိ စူးချန်ကဲသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်အတွင်း သူ၏နတ်ဘုရား စွမ်းအားများ အပြည့်အဝ အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို အဖိုးအိုရွှမ်က ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့မိလေ၏။

"မဟုတ်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

အဖိုးအိုရွှမ်၏မျက်နှာ ချက်ချင်းဖြူရော်သွားပြီး သူ၏စိတ်များ လုံးဝပြိုလဲပျက်စီးသွားကာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော ဟိန်းဟောက်သံတစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ... မင်း ဘာလို့ ပြန်ကောင်းလာနိုင်တာလဲ..."

"ဒါက ဘယ်လို....ဘယ်လိုမှအဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး... ဘာလို့လဲ..."

ဤအရာသည် နှစ်တစ်ထောင် ကျင့်ကြံခြင်းမှ သူ၏နားလည်မှုကို လုံးဝပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်၏။

အတိတ်က ကောင်းကင်ဧကရာဇ်ပင်လျှင် ဤကဲ့သို့ မွန်းစတားမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပေ။

စူးချန်ကဲသည် စကားမပြောခဲ့ချေ သူသည် နောက်ထပ် ဓားချက်တစ်ချက်ကိုသာ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

"ထပ်ပြီးတော့လား..."

အဖိုးအိုရွှမ်၏အမူအရာ အေးစက်တင်းမာနေခဲ့လေသည်။ သူ ဆက်ပြီး မခုခံတော့သည့်အပြင် ခုခံရန် စွမ်းအားလည်း သူ့ထံတွင် မရှိတော့ချေ။

သူ၏ဆံပင်ဖြူများသည် ဓားလေပြင်းထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ လူးလွန့်နေပြီး သေခြင်းရှင်ခြင်းကို သူ မြင်တွေ့ပြီးသည့်အလား ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဧကရာဇ်ရဲ့ သားတော် ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့ ဓားနဲ့ သေရတာ... ငါ့ရဲ့ ဒီဘဝက... အလဟဿ မဖြစ်ဘူးလို့ သတ်မှတ်လို့ ရပါတယ်..."

သူသည် သေခြင်းတရားကို တည်ငြိမ်စွာ လက်ခံသည့် ကိုယ်ဟန်အနေအထားတစ်ခုကို ယူဆောင်လိုက်၏။

သို့ရာတွင် သူ၏ အင်္ကျီလက်အောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော သူ၏ အကြွင်းအကျန် စိတ်ဝိညာဉ်သည် ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် တိတ်တဆိတ် စတင်လောင်ကျွမ်းလာပြီး မမြင်ရလုနီးပါး ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လေဟာနယ်ကို ဆုတ်ဖြဲ၍ ဤနယ်မြေမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ နောက်ဆုံး အသက်ကယ် ဝှက်ဖဲပင်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် စူးချန်ကဲ၏ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖျက်ဆီးခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံးသူငယ်အိမ်များအောက်တွင် ထိုအရာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

သူသည် သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်ကာ ထိုလေဟာနယ်ဆီသို့ ဦးတည်၍ ဓားတစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး..."

"အား..."

"ငါယိုးမ ကောင်းကင်ဘုံ... မင်းက တရားမမျှတဘူး..."

အဖိုးအိုရွှမ်၏ လွတ်မြောက်သွားသော အကြွင်းအကျန် စိတ်ဝိညာဉ်သည် အပြည့်အဝ ကြေမွှပျက်စီးသွားခြင်းမရှိမီ နာကြည်းမှုနှင့် ခါးသီးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော စူးရှသည့် အော်ဟစ်သံတစ်သံကို နောက်ဆုံးထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်ကျန်ရစ်ခဲ့သော သူ၏ရုပ်ခန္ဓာကိုယ် နှင့်အတူ ထိုဓားချက်ဖြင့် သူ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီး အမှုန်အမွှားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဤအရာများအားလုံးမှာ အချိန်ကုန်ဆုံးမှု အလွန် နှေးကွေးနေသည့် အခိုက်အတန့်လေးတွင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

အဖိုးအိုရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့်စိတ်ဝိညာဉ် လုံးဝ ပျက်စီးသွားချိန်၌ တိုက်ပွဲမြေပြင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော အချိန်စွမ်းအားသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရာအားလုံးက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပုံရသည်။

စူးချန်ကဲ၏အမူအရာသည် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့နိုင်ပေ၏။ သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လက်ဆန့်တန်းပြီး လေဟာနယ်ဆီသို့ ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်သည့် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ရှုပ်ထွေးသော ဟင်းလင်းပြင် မှော်စာလုံးများ ရေးထွင်းထားပြီး မှေးမှိန်သော ရတနာ အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေသည့် သိုလှောင်လက်စွပ်နှစ်ကွင်းက သူ့ဆီသို့ လွင့်မျောလာခဲ့သည်။ ထိုအရာများသည် အဖိုးအိုရွှမ်နှင့် အမျိုးသမီး သူတော်စင်တို့၏ သိုလှောင်လက်စွပ်များပင်။

"အသုံးဝင်တဲ့အရာ တစ်ခုခု ရှိမလား မသိဘူး... သူတော်စင်တစ်ပါးက တော်တော်လေး ချမ်းသာသင့်တယ်..."

"ဟင်..."

"တစ်ခု ကျန်ခဲ့ပုံရတယ်..."

ထို့နောက် စူးချန်ကဲ၏အကြည့် ပြောင်းသွားပြီး တစ်နေရာရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဘုန်း...

ဘုန်းခနဲ အသံတစ်သံနှင့်အတူ....

အမျိုးသား သူတော်စင်သည် ဒုတိယအကြိမ် တွေးတောခြင်း မရှိဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက်ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေကာ ပြောဆိုသည်။

"သ... သခင်... ကျွန်တော်ရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ... သခင်... ကျွန်တော်ရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ..."

ဤအချိန်၌ သတိလစ်နေသော ယွီတောက်ရွှမ် ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း အနည်းငယ် တွန့်လိမ်သွားခဲ့သည်။

"နာတယ်..."

"အရမ်း နာတယ်..."