အခန်း (၁၃၇-၁၃၈)

အခန်း ၁၃၇: စီနီယာအစ်ကိုက စူးမိသားစုကလား...

ယွီဟုန်ထျန်းဆိုသော အမည်ကို သူမ မည်သို့ မမှတ်မိဘဲ နေမည်နည်း....

ထိုအမျိုးသားသည် သူမဖခင်၏ ညာလက်ရုံးဖြစ်ခဲ့ပြီး အလွန်မြင့်မားသော စွမ်းအားရှိကာ သူ၏ခေတ်ပြိုင်များအနက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပင်။ သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးနယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည့် တာအိုဖြတ်တောက်ခြင်းနှင့် လမ်းစဉ်ထွန်းလင်းခြင်းနယ်ပယ်တွင် ရှိနေသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်က သူသည် မဟာရှားနတ်ဘုရားအင်ပါယာ၏ အင်အားသန်းနှင့်ချီသော စစ်တပ်ကို ကွပ်ကဲခဲ့ပြီး သူ၏နောက်ရှိ ယွီမျိုးနွယ်စု အမွေအနှစ်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ရှေးဟောင်းဆန်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် လျှိုရူယန်၏ မိစ္ဆာစိတ်ရှိသော အစ်ကိုနှင့် ပူးပေါင်းကာ မဟာ ဧကရာဇ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် သူမကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခဲ့လေသည်။ သူသည် မဟာရှား နတ်ဘုရားအင်ပါယာကို ဖြုတ်ချပြီး ရွှီဟွာနတ်ဘုရားအင်ပါယာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲရာတွင် ဦးဆောင်ခဲ့သူတစ်ဦးပင်။ ထို့ပြင် သူသည် ဤဘဝတွင် လျှိုရူယန်သတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော ရန်သူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေ၏။

တစ်ချိန်က မဟာရှားဧကရာဇ်သည် သူ့အား မည်သို့ မတရား ဆက်ဆံခဲ့၍ သူ ပုန်ကန်ခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို သူ၏မျက်နှာအား တည့်တည့်ကြည့်ပြီး မေးချင်ခဲ့ဖူးသည်။

သူမကိုသတ်ရန် သူ၏အင်ပါယာကို တခြားသူများအား လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သလော သို့မဟုတ် သူ အမှန်အားဖြင့် ဘာလိုချင်သနည်းဆိုသည်ကို ထိုနူးညံ့ပုံရသော သူမ၏အစ်ကိုအား သူမ ပို၍ပင် မေးချင်ခဲ့သည်။

သူမ ရာဇပလ္လင်ပေါ် ထိုင်နေသည်ကို သူ အမှန်တကယ်ပင် ကြည့်မရ ဖြစ်နေခဲ့သလော...

သေချာသည်မှာ ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် သူမကို အံ့အားသင့်စေဆုံးအရာသည် ယွီဟုန်ထျန်းက စူးချန်ကဲကို "သခင်" ဟု အမှန်တကယ် ခေါ်လိုက်ခြင်းကို ကြားလိုက်ရခြင်းပင်။

ထိုကိစ္စသည် မည်သည့်အရာကို ဆိုလိုကြောင်း သိသာရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေသည်။

ထိုအမျိုးသားသည် ရိုးတွင်းခြင်ဆီလှိုက်အောင် အလွန်မောက်မာကြောင်း သူမ ကောင်းစွာသိထားသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေတွင် ယွီဟုန်ထျန်းကို ဤမျှထိ လေးစားမှု ရှိစေနိုင်သော လူဟူ၍ အလွန် နည်းပါးပြီး သူတို့အားလုံးမှာ ဝါရင့်သည့် အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှုများပင်။

သူ့ကို ဤမျှထိ လေးစားမှု ရှိစေနိုင်သော လူငယ် မျိုးဆက်နှင့် ပတ်သက်၍မူ...

ကမ္ဘာအသင်္ချေ၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရပ်တည်နေသော လျှို့ဝှက်ရှေးဟောင်းမြင့်မြတ်နယ်မြေများ သို့မဟုတ် ရှေးဟောင်းမဟာမိသားစုကြီး လေးခုသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ...

လျှိုရူယန်၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ချက်ချင်းကျုံ့သွားပြီး သူမ၏ပါးစပ် အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားခဲ့သည်။ စူးချန်ကဲကို ကြည့်ရင်း တာအိုရွှေရောင်ပုံစံများဖြင့် ရေးဆွဲထားသော ရှေးဟောင်း "စူး" အက္ခရာ ပါဝင်သည့် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်နေသော နတ်ဘုရားနန်းတော်တစ်ခု သူ၏နောက်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူမ မတွေးတောဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

"စူးချန်ကဲ..."

"စူး..."

"စူးမိသားစု..."

"စီနီယာအစ်ကိုက စူးမိသားစုကလား..."

"လက်ရှိခေတ်မှာ အစွမ်းထက်ဆုံး မဟာ ဧကရာဇ် အုပ်စိုးနေတဲ့ အဲ့ဒီ စူးမိသားစု..."

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ယခင်က မရှိဖူးသော ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုတစ်ခုက လျှိုရူယန်၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် လှိုင်းထလာခဲ့သည်။ စူးချန်ကဲသည် ရှေးဟောင်း စူးမိသားစုမှ အမှန်တကယ် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မည်သည့်အချိန်မျှ တွေးထင်မထားခဲ့ဖူးချေ။

သူသည် သူ့ကိုယ်သူ မည်မျှပင် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်အဖြစ် ပြသခဲ့ပါစေ သူ၏မျိုးရိုးအမည်မှာ စူး ဖြစ်သောကြောင့် ဤလမ်းကြောင်းကို သူမ မည်သည့်အချိန်မျှ မတွေးခဲ့ဖူးချေ။ အကြောင်းအရင်းမှာ ထိုအရာသည် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်သောကြောင့်ပင်။

ကမ္ဘာအသင်္ချေ အစပြုကတည်းက လက်ဆင့်ကမ်းဆင်းသက်လာခဲ့သော ရှေးဟောင်းစူးမိသားစုမှ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဤသေးငယ်သော အောက်ဘုံသို့လာပြီး ဂိုဏ်းတစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင်တပည့် ဖြစ်လာရန် မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း... ဤအခိုက်အတန့်တွင် စူးချန်ကဲ၏စကားများက သူမ၏ နားထဲတွင် အလိုအလျောက် ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။

"စိတ်အေးအေးထားပြီး ကျင့်ကြံပါ... ဒီ ယွမ်ယန်နယ်မြေရဲ့ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာရင်တောင် မင်းရဲ့စီနီယာအစ်ကိုက ထိန်းထားနိုင်တယ်... ကျိုင်းကောင်နည်းနည်းလောက်ကိုတော့ ထည့်ပြောမနေနဲ့တော့..."

အမှန်တကယ်ပင်...

ယွမ်ယန်နယ်မြေ ၏ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာလျှင်တောင်မှ သူ၏ အဆင့်အတန်းအရ သူသည် သဘာဝကျကျပင် ထိုကိစ္စကို ထိန်းထားနိုင်လေ၏။ သူ၏နောက်ရှိ စူးမိသားစု၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရွှီဟွာနတ်ဘုရားအင်ပါယာသည် အလွယ်တကူ ​ခြေမွှခံရနိုင်သော ကျိုင်းကောင်တစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။ ယွီဟုန်ထျန်းသည် သူ့သား၏ အသက်ကို လျစ်လျူရှုကာ ဤမျှထိ နှိမ့်ချရို့ကျိုးနေခြင်းမှာ အံ့အားသင့်စရာ မဟုတ်တော့ချေ။ အရာအားလုံးကို နားလည်သွားပြီးနောက် လျှိုရူယန်သည် စူးချန်ကဲကို စိတ်ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်တစ်ခုဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် နာကြည်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုပင် ရှိနေခဲ့သည်။

'ဒါကြောင့် သူတို့ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာကို သူ အစကတည်းက သိနေခဲ့တာပဲ...'

'အဲ့ဒါဆိုရင် ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုလည်း သူ သေချာပေါက် ခန့်မှန်းမိမှာပဲ...'

'သူအစကတည်းက သိနေခဲ့တယ်...'

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အရှက်ရမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူမ၏နီမြန်းသောနှုတ်ခမ်းများကို ကိုက်ထားမိစေခဲ့သည်။

'အရေးမပါလိုက်တာ... သူ ဘာလို့ အစောကြီးကတည်းက မပြောတာလဲ... ဒီဧကရီက သူက အောက်ဘုံက သာမန်တည်ရှိမှုတစ်ခု သက်သက်ပဲလို့ အမြဲတမ်း ထင်နေခဲ့တာ... သူ့ကို ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေကို ခေါ်သွားဖို့တောင် ငါ တွေးခဲ့သေးတယ်...'

'ဒီဧကရီက အဲ့ဒီစကားတွေကို အပြင်ထုတ် မပြောခဲ့လို့ တော်သေးတာပေါ့...'

'မဟုတ်ရင် သေလောက်အောင် အရှက်ရဖို့ ကောင်းနေလိမ့်မယ်...'

'သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ သူ မရနိုင်တဲ့ အရင်းအမြစ် ဘာရှိလို့လဲ...'

'ဒါပေမဲ့...'

'သူ ဘာလို့ ယွမ်ယန်နယ်မြေကို ရောက်နေရတာလဲ... သူ ဒီကို လာလည်တာဆိုရင် နတ်ဘုရားချဉ်းကပ်ခြင်းစေတီလောက်ကို ချိုးဖောက်ဝင်ရောက်ဖို့ ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းမှာ ဒီနှစ်တွေ တလျှောက်လုံး သူ့ရဲ့ အပြင်းအထန် ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေက အတုအယောင် မဖြစ်နိုင်ဘူး... ပြီးတော့ သူက ငါတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေကို သူ့ရဲ့ကိုယ်ကျိုးအတွက်တောင် သိမ်းထားခဲ့သေးတယ်... ဒါက ရှေးဟောင်း မိသားစုက ပါရမီရှင် တစ်ယောက် လုပ်မယ့် လုပ်ရပ်မျိုးနဲ့ မတူဘူး...'

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် အတွေးများစွာသည် လျှိုရူယန်၏စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေ၏။

သူမ၏နံဘေးတွင်ရှိနေသော ထိုက်ချင်ဂိုဏ်း၏ နတ်ဘုရားမီးတောက်နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် တောင်ထိပ်သခင်များအားလုံး ကြောင်အမ်းနေကြပြီး စကားပြောရန်ပင် ထိတ်လန့်နေခဲ့ကြသည်။ သို့ရာတွင် သူတို့သည် စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေအကြောင်း ဘာမျှ မသိကြသဖြင့် စူးချန်ကဲ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို မခန့်မှန်းနိုင်ကြချေ။ ထို့သို့ဆိုသည့်တိုင် စူးချန်ကဲက သူတော်စင်သုံးယောက်ကို သတ်လိုက်သည်ဟု ကြားရရုံမျှဖြင့် သူတို့ကို ထိတ်လန့်သွားစေရန် လုံလောက်သည်။

"ရှီး... စီနီယာအစ်ကိုက အရမ်းအံ့အားသင့်စရာကောင်းတာပဲ..."

နင်ဖူယောင်၏ မျက်လုံးများတွင် ကြီးမားသော လေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ အသက်ရှူမှားသွားခဲ့သည်။

ရှေးဟောင်းဓားအတွင်း၌ အားချီကလည်း လိုက်လျောညီထွေဖြစ်စွာ သံယောင်လိုက်လေသည်။

"သူက တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ... သခင်မ ကို ငါ အစောကြီးကတည်းက ပြောခဲ့သားပဲ မဟုတ်လား... သခင်မရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုက အဆင်ပြေမှာပါလို့... သူတို့လို ပါရမီရှင်တွေကို ဆန့်ကျင်တဲ့အချိန်မှာ စွမ်းအားအကြီးအကျယ် ကွာဟမှုနဲ့ သူတို့ကို မဖျက်ဆီးနိုင်ဘူး...ဒါမှမဟုတ် တူညီတဲ့အဆင့်ရှိတဲ့ ပြိုင်ဘက် တစ်ယောက်နဲ့ မရင်ဆိုင်ရဘူးဆိုရင်... အဲ့ဒါက 'ရွှေဖရုံသီး ညီအစ်ကိုတွေ သူတို့ရဲ့ အဘိုးကို ကယ်တာ' လိုမျိုး တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ခေါင်းတွေ သွားပို့သလိုပဲ... အင်မော်တယ် ရှေးဟောင်းခေတ်တုန်းက ဒါမျိုးကိစ္စတွေ ခဏခဏ ဖြစ်ခဲ့တယ်... နောက်ပိုင်းမှာ အဲ့ဒီ အဖိုးကြီးတွေက ပိုလည်လာကြတယ်... သူတို့ ကျရှုံးသွားတာနဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ ချေမှုန်းဖို့ သူတို့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တွေ ဆင်းလာကြတယ်... အဲ့ဒီတုန်းက ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်တွေ အများကြီး သေခဲ့ရတယ်..."

"ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်း ဒါမှမဟုတ် အားနည်းတဲ့သူတွေကို အနိုင်ကျင့်တယ်ဆိုတဲ့ နာမည်ဆိုးတွေကို သူတို့ လုံးဝဂရုမစိုက်ကြဘူး..."

သူမ စကားပြောနေစဉ် အားချီက အတိတ်က အဖြစ်အပျက်တချို့ကို ပြန်လည်သတိရသွားပုံရပြီး သူမ၏မျက်လုံးများတွင် လောကဓံ အပြောင်းအလဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

နင်ဖူယောင်၏နံဘေးတွင်...

မင်းသမီးဟွမ်ယွဲ့သည် ကြောင်အမ်းနေပြီး သူမ၏ စိတ်များ ဗလာကျင်းနေခဲ့လေ၏။ သူမ တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်လည်လာချိန်၌ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ယွီတောက်ရွှမ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ အရူးတစ်ယောက်အလား အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... အမှိုက်ကောင်... နင်လည်း ဒူးထောက်ပြီး အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်နေတာပဲလား... ထျန်းလန်ကတော့ ဒီလိုလုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

သူမ ရယ်မောနေစဉ် သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီးနောက် သနားစရာကောင်းသော ရှိုက်ငိုသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

စူးချန်ကဲက ဤနတ်ဆိုးကို ချက်ချင်းသတ်ပစ်ရန် သူမ မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း သူမက ဖွင့်ဟမပြောခဲ့ချေ။ တစ်ဖက်လူ အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်နေစဉ် ပြောဆိုခဲ့သော စကားများကို လူတိုင်းက ရှင်းလင်းစွာ ကြားခဲ့ကြပြီးဖြစ်သည်။

"သခင် စူး... ကြည့်ပါ... ကျွန်တော်က သခင့်ကို တကယ်တော့ ဘာအန္တရာယ်မှ မပေးခဲ့ပါဘူး... ကျွန်တော် သတ်ခဲ့တဲ့သူတွေက ပုရွက်ဆိတ်တွေ သက်သက်ပါပဲ... သူတို့က သခင်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး..."

'မှန်တယ်... ငါတို့က စူးချန်ကဲနဲ့ ဘာဆက်ဆံရေး ရှိလို့လဲ... သူ့ကို သတ်ပေးဖို့ စူးချန်ကဲကို တောင်းဆိုခွင့် ငါ့မှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ... အမှန်တရားကို ပြောရရင် ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေတောင် မဟုတ်ဘူး....ရန်သူတွေတောင် ဖြစ်ခဲ့သေးတာ... တကယ်လို့ စူးချန်ကဲက သူ့ကို တကယ်အသက်ချမ်းသာပေးခဲ့ရင် သူ့ကို တားဖို့ အကြောင်းပြချက် ငါ့မှာ မရှိဘူး... ငါ့မှာ အခွင့်အရေး မရှိသလို ငါနဲ့လည်း မထိုက်တန်ဘူး...'

သူမ၏ငိုကြွေးသံက လူတိုင်း၏အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အံ့အားသင့်မှုကို တဖြည်းဖြည်း ဖုံးကွယ်ထားသော မြင့်မြတ်အရှင်ရွှမ်ကျိသည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မင်းသမီ ဟွမ်ယွဲ့ကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်ကာ စကားပြောဆိုရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင်...

ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းမှ လူများကို အစောကြီးကတည်းက သတိထားမိခဲ့သော စူးချန်ကဲက သူတို့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်က လျှိုရူယန်နှင့် နင်ဖူယောင်တို့အပေါ် ကျရောက်သွားပြီး သူက ရယ်မောလိုက်၏။

"ငါ့ကို ခဏလောက် စောင့်နေဖို့ ငါ ပြောခဲ့တယ် မလား... မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ... မင်းတို့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကို အဲ့ဒီလောက်တောင် မယုံကြည်ဘူးလား..."

သူ၏ ရယ်မောသံနှင့်အတူ ထိုနေရာရှိ အခြေအနေ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် များစွာလွတ်လပ်ပေါ့ပါးသွားခဲ့သည်။

နင်ဖူယောင်က စူးချန်ကဲ၏နောက်သို့ ပထမဆုံး လျှောက်သွားပြီး မဆိုင်သည့်အရာကို တုံ့ပြန်ပြောဆိုလေသည်။

"စီနီယာအစ်ကို... အစ်ကိုက အရမ်းအံ့အားသင့်စရာကောင်းတာပဲ..."

လျှိုရူယန်က တခဏမျှ စဉ်းစားပြီး စူးချန်ကဲ၏နံဘေးသို့ လျှောက်လှမ်းသွားရာ သူမ၏ ဘေးဘက်အမြင်အာရုံက ယွီတောက်ရွှမ်အပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

"ဧ... ဧကရီ..."

ယွီတောက်ရွှမ်က သူမ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ချက်ချင်းမှတ်မိသွားသည်။ ကောက်ရိုးတစ်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့်အလား သူက လျှိုရူယန်ဆီသို့ အမှန်တကယ်ပင် ပြင်းထန်စွာ ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုလာလိုက်၏။

"ဧကရီ...ဧကရီက ကြင်နာတတ်တယ် ဆိုတာကို နတ်ဘုရားအင်ပါယာက လူတိုင်း သိထားကြတယ်... ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းက ဧကရီရဲ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ခဲ့ဖူးတဲ့ အတွက်ကြောင့်မို့ ကျွန်တော်ရဲ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ သခင် စူးကို တောင်းဆိုပေးပါ..."

"ကျွန်တော်က အသုံးမကျတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ... နတ်ဘုရားအင်ပါယာကို ကျွန်တော် ပြန်သွားလို့ မရတော့ပါဘူး..."

"အောက်ဘုံကို ကျွန်တော် လာချင်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော် မဟုတ်ပါဘူး... အဲ့ဒါ အဲ့ဒီ သေသင့်တဲ့ အဖိုးကြီးယွီဟုန်ထျန်းရဲ့ အကြံအစည်တွေပါ..."

"ဧကရီ... ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ သနားညှာတာပြီး ကန်ထုတ်ခံရမယ့် ခွေးတစ်ကောင်လို သဘောထားပြီး ကျွန်တော်ကို ရှင်သန်ခွင့် ပေးပါ..."

"ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်..."

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ယွီတောက်ရွှမ်က ပို၍ပို၍ နှိမ့်ချရို့ကျိုးလာခဲ့သည်။ အသက်ရှင်နေသရွေ့ ပြန်လည်ထကြွလာရန် အခွင့်အရေး ရှိနေပြီး နတ်ဘုရားအင်ပါယာ၏ အရှင်ဧကရာဇ်ပင် ပြန်ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု သူ ရိုးအစွာ တွေးတောခဲ့လေ၏။ သူ သေခြင်းတရားကို အမှန်တကယ်တမ်း မကြုံဖူး၍​ကြောင့်လောဟု မသိရသော်လည်း သူ၏စိတ်ဓာတ် ဤမျှထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြိုလဲကျသွားသည်။

သူက လျှိုရူယန်ကို ဧကရီဟု ခေါ်ဆိုပြီးနောက်...

ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းသည် လျှိုရူယန်ကို အံ့အားသင့်ပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ယွီတောက်ရွှမ် ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိသောသူများမှာ လျှိုရူယန် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို အလွန်သိချင်နေကြသော်လည်း များစွာပို၍ တည်ငြိမ်နေကြသည်။ မည်သူကမျှ မမေးဝံ့ကြချေ။ သူတို့ မသိသင့်သောအရာကို မသိခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။

အံ့အားသင့်ဆုံးသူမှာ နင်ဖူယောင်ပင်။

သူမက လျှိုရူယန်ကိုကြည့်ကာ အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယ စီနီယာအစ်မက ဧကရီတစ်ပါးလား..."

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လျှိုရူယန်သည် စကားမပြောဘဲ ယွီတောက်ရွှမ်ကို ဂရုမစိုက်သောဟန်ဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေခဲ့သည်။ အချိန်တခဏကြာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမက ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူမ၏အကြည့်က စူးချန်ကဲအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် စိတ်သဘောထား ပျော့ပျောင်းနေခြင်း မဟုတ်ချေ။ တာအိုဖြတ်တောက်ခြင်းနှင့် လမ်းစဉ်ထွန်းလင်းခြင်းနယ်ပယ်သို့ ကျင့်ကြံနိုင်သူများအနက် မည်သူက အားနည်းသူ ဖြစ်မည်နည်း။

'စူးချန်ကဲက ဘာ​လို့ သူ့ကို ချက်ချင်းမသတ်ခဲ့တာလဲဆိုတာကို ငါ မသိဘူး... သူ့မှာ တခြား အသုံးဝင်တာတွေ ရှိလို့များလား...'

သူမက တွေးတောမိသည်။

"မင်း ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်မနေနိုင်ဘူးဆိုတာကို ငါ သိတယ်... မင်း ဒေါသဖြေဖို့အတွက် ငါ သူ့ကို အသက်ရှင်ရက် ချန်ထားခဲ့တာပါ... တကယ်လို့ မင်း ကိုယ်တိုင် မလုပ်ချင်ဘူးဆိုရင် မင်းအတွက် ငါ လုပ်ပေးနိုင်တယ်... ရွှီဟွာနတ်ဘုရားအင်ပါယာရဲ့ လက်စားချေမှုကို စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူး...သူတို့ လုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး..."

စူးချန်ကဲက ညင်သာသော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် တီးတိုးရေရွတ်နေခဲ့သည်။

'ငါ့ရဲ့ ဖရိုဖရဲ နှလုံးသားက ဘယ်မှာလဲ...'

အခန်း ၁၃၈:ဒီနေ့... မင်းအပေါ် ရေအေးတစ်ဇလုံလေး လောင်းချရမယ်...

'ဒါက နှစ်သိမ့်မှု မဟုတ်ဘူးလား...'

'ဆုလာဘ် ကရော ဘယ်မှာလဲ...'

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လျှိုရူယန် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့သည်။

သူမ ဒေါသဖြေရန်အတွက် ယွီတောက်ရွှမ် ကို အသက်ရှင်လျက် ချန်ထားခဲ့သည်ဟု ဆိုသလော။ ရွှီဟွာနတ်ဘုရားအင်ပါယာသည် အမှန်တကယ်ကို လက်စားချေရဲမည် မဟုတ်ချေ။ စူးချန်ကဲ ရှိနေသဖြင့် ယွီဟုန်ထျန်းသည် ရူးသွပ်နေမှသာ ထိုသို့ပြုလုပ်ပေမည်။ နောက်တခဏတွင် သူမ ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသော လုံခြုံမှုခံစားချက်တစ်ခုက သူမ၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ဘဝတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အကာအကွယ်ပေးခံရသည်ဟု ခံစားရခြင်းက ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

အချိန်တခဏကြာမျှ သူမသည်အမှန်တကယ်ပင် နေရာတွင် အေးခဲတောင့်တင်းသွားပြီး သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

'သူက ဒါတွေ အားလုံးကို ငါ့အတွက် လုပ်ပေးခဲ့တာလား...'

သူမ၏လေသံ ပြောင်းသွားပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

'စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်မ...'

'မင်းနဲ့ ငါ့ကြားမှာ ကျေးဇူးတင်ဖို့ မလိုပါဘူး...'

စူးချန်ကဲက ခပ်အုပ်အုပ်ရယ်မောကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာညီမလေး ပဲလေ..."

သို့ရာတွင် လျှိုရူယန်အတွက် ထိုအရာသည် လုံးလုံးလျားလျား ကွဲပြားသော အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ရှိနေလေသည်။ မကြာသေးမီက ညများတွင် စူးချန်ကဲနှင့် သူမ မျှဝေခဲ့သော ပြင်းထန်သည့် ရင်းနှီးမှုကို သူမ ချက်ချင်း ပြန်လည်သတိရသွားပြီး သူမ၏ပါးပြင်များ ချက်ချင်းနီရဲသွားလေ၏။

နင်ဖူယောင်သည် ဤအရာကို သတိပြုမိပြီးနောက် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရကာ သူမ၏မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးစင်းလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ပြီး အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်နေသော ယွီတောက်ရွှမ်မှာ ပို၍ပို၍ မျှော်လင့်ချက်မဲ့လာပုံရသည်။ ဧကရီက ဤမျှထိ မိန်းမဆန်သော အမူအကျင့်ကို ပြသသည်ကို သူ မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။ သို့သော် စူးချန်ကဲ၏အထောက်အထားနှင့် သူ၏မွန်းစတားဆန်သော ပါရမီကို သူ ထည့်သွင်းစဉ်းစားချိန်၌ ထိုကိစ္စမှာ ပုံမှန်ဖြစ်သည်ဟု သူ ချက်ချင်းခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

စနစ်၏ ဆုလာဘ်အသိပေးချက်က စူးချန်ကဲ၏ နားထဲတွင် မြည်ဟီးလာခဲ့လေသည်။

【ဒင်... ကံကြမ္မာသမီးတော် လျှိုရူယန်ကို နွေးထွေးစေခဲ့ပြီး ပထမဆုံးအကြိမ် အကာအကွယ်ပေးခံရတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရတယ်... လက်ခံသူရဲ့ အဆင့်အတန်းကြောင့် သူရဲ့ လုံခြုံမှုခံစားချက်က အပြည့်အဝ အမြင့်ဆုံးကို ရောက်သွားတယ်... ဆုလာဘ် ...မွေးရာပါ ဖရိုဖရဲ နှလုံးသား】

【အခု ရယူမလား...】

စူးချန်ကဲက ဆုလာဘ်မျက်နှာပြင်ကို စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လျှိုရူယန်က တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး ပြောဆိုသည်။

"ဒီလူရဲ့ အသက်ကို တကယ် လိုအပ်နေတဲ့သူဆီ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ရအောင်..."

ယွီတောက်ရွှမ်က သေချာပေါက် သေရမည်ဖြစ်သော်လည်း သူမ ကိုယ်တိုင် သတ်ခြင်းမသတ်ခြင်းမှာ အရေးမကြီးချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ကြီးမားသောအမုန်းတရားမှ စစ်မှန်သော ပစ်မှတ်မှာ သူ၏ဖခင်သာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သူမ၏စကားများ အဆုံးသတ်သွားပြီးနောက် ယွီတောက်ရွှမ် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဇဝေဇဝါ အရိပ်အယောင်တစ်ရပ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဧကရီ... အဲ့ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."

"ဧကရီက ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးတော့မလို့လား..."

မည်သူကမျှ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

စူးချန်ကဲကလည်း လျှိုရူယန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်လိုက်လေသည်။ သူက တခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏အကြည့်ကို နှိမ့်ကာ ယွီတောက်ရွှမ်ကို ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"လင်ထျန်းလန်ကို မင်း မှတ်မိလား..."

ထိုအမည်ကို ဖော်ပြလိုက်ချိန်၌ ယွီတောက်ရွှမ်၏ သွေးစွန်းနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူက ထိုအမည်ကို နောက်ဆုံးတွင် မမှတ်မိမီ အပြင်းအထန် စဉ်းစားခဲ့လေ၏။

"အဲ့ဒါက... ကျွန်တော်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားရဲတဲ့ ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်လား..."

"သူက သခင်စူးရဲ့ သူငယ်ချင်းများလား...'

ယွီတောက်ရွှမ်က လုံးလုံးလျားလျား မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

စူးချန်ကဲကဲ့သို့ မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းရှိသူတစ်ယောက်က အောက်ဘုံက ပုရွက်ဆိတ်လေး တစ်ကောင်နှင့် အမှန်တကယ်ကို သူငယ်ချင်း ဖြစ်နေမည်အား သူ မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ချေ။

စူးချန်ကဲက ထိုကိစ္စကို ငြင်းဆိုရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... သူသာ အသက်ရှင်နေသေးရင်ပေါ့..."

လင်ထျန်းလန်သည် ဟွမ်ယွဲ့နှင့် ဆက်ဆံရေး ပျက်ပြားသွားသည့်တိုင် သူ၏နာမည်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ ထိုအရာကို ဝန်မခံရန် အကြောင်းပြချက် မရှိကြောင်း သူ စဥ်းစားမိသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ယွီတောက်ရွှမ် သည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုကို ပြသလိုက်ပြီးနောက် ရူးသွပ်စွာ ဦးညွှတ်ကာ အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်တော့သည်။

"ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါဘူး... သခင်... ကျွန်တော် တကယ်ကို မသိခဲ့ပါဘူး... အဲ့ဒီ ပုရွက်ဆိတ်... အဲ့ဒီ လင်ထျန်းလန်က သခင်ရဲ့ သူငယ်ချင်း ဆိုတာကို ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါဘူး...သူ..."

ဦးညွှတ်နေစဉ် ယွီတောက်ရွှမ်က ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး သူ၏အမူအရာက ပို၍ပင် ထိတ်လန့်လာခဲ့သည်။

'အဲ့ဒီ ပုရွက်ဆိတ် ပြောခဲ့တဲ့ သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်တဲ့သူက စူးချန်ကဲလား...'

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

စူးချန်ကဲက သူမကို ချဉ်းကပ်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်ကို ဟွမ်ယွဲ့ မြင်လိုက်သည်။ သူမက လျှိုရူယန်ကို ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စူးချန်ကဲ၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ပြင်းထန်စွာ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ရှိုက်ငိုကာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ သခင် စူးက ထျန်းလန်ကို အသိအမှတ်ပြုနိုင်တယ်ဆိုရင် သူက မြေအောက်ကမ္ဘာမှာတောင် သေချာပေါက် ပျော်ရွှင်နေမှာပါ... ဟွမ်ယွဲ့ ကဒီနေရာကနေ အရမ်းကျေးဇူးတင်​တယ်လို့ ပြောပါရစေ..."

ထိုစကားကို ပြောဆိုပြီးနောက် သူမက ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏အသွင်အပြင် လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။ သူမက ယွီတောက်ရွှမ် ကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်နေစဉ် သူမ၏ အမူအရာမှာ ရူးသွပ်နေပုံ ပေါက်နေခဲ့သည်။

"မင်း... မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

ယွီတောက်ရွှမ်သည် သူမ၏ အကြည့်အောက်တွင် သူ၏ ဦးရေပြား ထုံကျင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုက သူ၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ စူးချန်ကဲ၏လက်ချက်ဖြင့် မြန်မြန်ဆန်ဆန်နှင့် နာကျင်စွာ သေဆုံးရခြင်းမှာ ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်မည်လောဟု သူ ရုတ်တရက် တွေးမိလေ၏။

ဟွမ်ယွဲ့က အံ့ကြိတ်ကာ အေးစက်တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"နတ်ဆိုး... စိတ်မပူပါနဲ့....နင်ကို အခု ငါ မသတ်သေးဘူး... ငါ့ခင်ပွန်းရဲ့ အသက်... သူ့ဆရာရဲ့ အသက် ..ထျန်းရွှမ်နိုင်ငံက နိုင်ငံသားတွေရဲ့ အသက်တွေ....ပြီးတော့ နင့်ရဲ့လက်ချက်နဲ့ မတရားသေဆုံးခဲ့ရတဲ့ အပြစ်ကင်းတဲ့ ကျင့်ကြံသူ တွေအားလုံးရဲ့ အသက်တွေ...နင့်ကို အလွယ်တကူ သေခွင့်ပေးဖို့ ငါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

ချက်ချင်းပင်....

ဟွမ်ယွဲ့ က ယွီတောက်ရွှမ်ကို တစ်ချက်ရိုက်ကာ သတိလစ်မေ့မြောသွားစေခဲ့သည်။ စူးချန်ကဲ၊ လျှိုရူယန်နှင့် နင်ဖူယောင်တို့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ပြီးနောက် သူမက နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ခွာသွားခဲ့လေ၏။ ယွီတောက်ရွှမ်ကို လင်ထျန်းလန်၏သင်္ချိုင်းသို့ ခေါ်သွားပြီး သူ့ကို သူမကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ နှိပ်စက်သတ်ဖြတ်ရန် သူမ စီစဉ်ထားသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် မြင့်မြတ်အရှင်ရွှမ်ကျိမှတစ်ဆင့် စုဆောင်းရရှိသော သတင်းများအရ ယွီတောက်ရွှမ်သည် လုံးလုံးလျားလျား မသေဆုံးမီ သုံးရက်နှင့် သုံးညတိုင်တိုင် အော်ဟစ်နေခဲ့ရသည်။

ဤကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားသည်ကို မြင်ချိန်၌....

စူးချန်ကဲကလည်း ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ထရပ်ကာ လျှိုရူယန်နှင့် နင်ဖူယောင်တို့ကို အထီးကျန်ကောင်းကင် မြို့တော်မှ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေသည်။ သူသည် မွေးရာပါ ဖရိုဖရဲ နှလုံးသားကို အလျှင်အမြန် ပေါင်းစပ်ရန် လိုအပ်လေ၏။ ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် နှင့် ပတ်သက်၍မူ ထိုကိစ္စကို ဖြေရှင်းရန် မြင့်မြတ်အရှင်ရွှမ်ကျိထံသို့ ချန်ထားခဲ့သည်။ သူ့ကို သတ်သည်ဖြစ်စေ အသက်ချမ်းသာပေးသည်ဖြစ်စေ စူးချန်ကဲ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

သူ ထွက်ခွာသွားသည့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင်..

စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေတွင် ရှေးဟောင်းဧကရာဇ် ၏ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းရှိ ကျီးမိသားစု တားမြစ်နယ်မြေ၌....

ဤနေရာမှာ အင်မော်တယ်မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး တာအို ဥပဒေသများကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ထိုနေရာမှာ လေးနက်ပြီး ခမ်းနားသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သင့်သော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေသည် အလွန်တက်ကြွနေပေ၏။

ကမ္ဘာအသင်္ချေ၏ အမှန်တရားနှင့် ထင်ယောင်ထင်မှားကို ထင်ဟပ်နေပုံရသော ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး အလှဆင်မထားသည့် ကြေးမုံမှန်တစ်ချပ်သည် လေထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး ထိုမှန်၏မျက်နှာပြင်မှာ အလင်းရောင်များဖြင့် လင်းလက်နေခဲ့သည်။

ထိုကြေးမုံမှန်ထဲတွင် ပြသထားသည်မှာ အောက်ဘုံမှ ယွမ်ယန်ကမ္ဘာရှိ အထီးကျန်ကောင်းကင် မြို့တော်တွင် သဘာဝလွန်ဖြစ်စဥ် ပေါင်းစပ်သွားချိန်က မြင်ကွင်းပင်။ ဓားကိုင်ကာ မတ်တတ်ရပ်နေပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းကာ ရန်သူကို အထင်သေးနေပုံရသော စူးချန်ကဲ၏ အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ် ပုံရိပ်ကို အပြည့်အဝ ပြသထားသည်။

ဤဟင်းလင်းပြင်မှန်၏ နံဘေးပတ်လည်တွင် စုရုံးနေသူများမှာ ကျီးမိသားစု အကြီးအကဲများ မဟုတ်ချေ။ ထိုအစား သူတို့၏ အရှိန်အဝါမှာ ပင်လယ်အလား နက်ရှိုင်းပြီး သူတို့၏ဂုဏ်ပုဒ် သက်သက်က စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ၏ ပြည်နယ် တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သော ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်စုပင်။

သို့ရာတွင် ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ထံ၌ ပုံမှန်ကဲ့သို့ အခွင့်အာဏာကြီးမားသော အမူအကျင့်များ မရှိခဲ့ကြချေ။ သူတို့ တစ်ယောက်စီတိုင်းက သူတို့၏လည်ပင်းများကို ဆန့်ထုတ်ထားကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာများတွင် ဖုံးကွယ်မထားသော လေးစားမှုများကို ပြသနေကြသည်။

"အောက်ဘုံမှာ နှစ်အနည်းငယ်လောက် လေ့ကျင့်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ဒီကောင်လေးရဲ့ အမူအကျင့်နဲ့ နည်းလမ်းတွေက ဒီလောက်ထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘူး... သူက တကယ်ကြီး နတ်ဘုရားမီးတောက်နယ်ပယ်ကို သူ့ဘာသာသူ ရောက်ရှိလာခဲ့တာပဲ...ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က အရမ်းကိုခိုင်မာတယ်..."

အဖြူရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော စူးချုံးက မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် ဖခင်တစ်ဦး၏စိတ်ကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ အပြုံးကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူ၏နံဘေးတွင် စူးချန်ကဲနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသော မျက်နှာသွင်ပြင် ရှိသည့် မယုံနိုင်လောက်အောင် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးရှိနေသည်။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ လှပသော ဖီးနစ်မျက်လုံးများကို ချက်ချင်းမှေးစင်းလိုက်၏။ သူမက သူမ၏ခင်ပွန်းကို ဂုဏ်ယူစွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့... သူက ဘယ်သူ့ရဲ့သွေးသားလဲဆိုတာ ရှင် မမြင်ဘူးလား... ကျွန်မရဲ့သားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ချို့ယွင်းနေနိုင်မှာလဲ..."

'ဟားဟားဟား... ဧကရီ ပြောတာ မှန်တယ်...'

လူထွားကြီးတစ်ယောက်က လူသား ဧကရာဇ်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်လုံးအလား ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့် စကားပြောဆိုရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

"ချန်ကဲရဲ့ အရိုးတွေထဲမှာ အရှုံးမပေးတတ်တဲ့ စိတ်ဓာတ် ရှိတယ်...အနာဂတ်မှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားဖို့ သူ ကံကြမ္မာ ဖန်တီးခံထားရတယ်လို့ ငါ အစောကြီးကတည်းက ပြောခဲ့သားပဲ..."

"ကြီးကျယ်ခမ်းနားရုံမကဘူ...သူက ဒီခေတ်မှာ လူငယ် အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ အရှိန်အဝါ ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်...သူက ချောက်ကမ်းပါးကြီးထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နဂါးတစ်ကောင်ပဲ..."

ယပ်တောင်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အင်မော်တယ်အလား အဖိုးအိုတစ်ဦးက လေးစားသော အမူအရာဖြင့် သူ၏မုတ်ဆိတ်မွှေးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သောကြယ်များက သူ၏မျက်လုံးများတွင် လည်ပတ်နေပုံရပြီး ဖရိုဖရဲစကြဝဠာတစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည့်အလား ဖြစ်နေကာ အပြုံးတစ်ခုက သူ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သူတော်စင်တွေကို အနိုင်ယူဖို့ နတ်ဘုရားမီးတောက်နယ်ပယ်ကို အသုံးပြုခဲ့တယ်...ဒါ့ပြင် သူက သူတော်စင်နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူသုံးယောက်ကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်...ဒီလို တိုက်ပွဲ မှတ်တမ်းမျိုးက စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေမှာတောင် ရှားပါးတယ်..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက ချန်ကဲရဲ့ပါရမီက သာမန်ပဲလို့ ဘယ်သူ ပြောခဲ့တာလဲ.... သေချာပေါက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးခံရမယ်... ဟား ဟား ဟား..."

"လူငယ် အမြင့်မြတ်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်လို့ မပြောရဘူး..."

ကြယ်တာရာဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော တခြား လူလတ်ပိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးက အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောဆိုသည်။

"ဒီတည်ငြိမ်တဲ့ အမူအကျင့်နဲ့ ပြတ်သားတဲ့ သတ်ဖြတ်လိုခြင်း စိတ်ဆန္ဒတွေက အဲ့ဒီတုန်းက မဟာဧကရာဇ်မှာ ရှိခဲ့တဲ့ ပုံစံတချို့ကို ပိုင်ဆိုင်နေပြီပဲ..."

"အဟွတ်..."

စူးမိသားစုနှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ပြီး ပွင့်လင်းသော စရိုက်သဘာဝရှိသည့် ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုတစ်ခု၏ ဘိုးဘေးတစ်ဦးက လည်ချောင်းရှင်းလိုက်၏။ သူက စူးချုံးကို ရုတ်တရက် ပြုံးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မဟာ ဧကရာဇ်... ဒီနေ့ မင်းအပေါ် ရေအေးတစ်ဇလုံလေး လောင်းချမယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့..."

ပြုံးရွှင်နေသော စူးချုံးက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"အိုး... လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြောပါ..."

ရှေးဟောင်း မျိုးနွယ်စုဘိုးဘေးက တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ကြေးမုံမှန်ထဲရှိ စူးချန်ကဲ၏ပုံရိပ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောလိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့အမြင်အရတော့ သခင်လေးချန်ကဲ ပြသခဲ့တဲ့ ပါရမီကို အခြေခံရင် သူ့ရဲ့အနာဂတ် အောင်မြင်မှုတွေက မဟာ ဧကရာဇ်ကို ကျော်လွန်သွားနိုင်ခြေ များတယ်...တပည့်က ဆရာ ထက် သာသွားလိမ့်မယ်..."

ဤစကားများကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စူးချုံးကို မကျေမနပ် မဖြစ်စေရုံသာမက သူတို့၏နံဘေးပတ်လည်ရှိ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်များထံမှလည်း သိနားလည်သော ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

"ဟား ဟား ဟား..."

"ဟား ဟား... အပြောကောင်း​တယ်..."

"အဖိုးအိုဝမ်ရဲ့ မြှောက်ပင့်... မဟုတ်ဘူး...ဒီရိုးသားတဲ့ စကားက ငါရဲ့အတွေးနဲ့ တကယ့်ကို ကိုက်ညီတယ်..."

"အစ်ကိုချုံး ဖိအားနည်းနည်းလောက် ခံစားရဖို့ အချိန်တန်ပြီ... အဲ့ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် သူက အရင်တုန်းက သူ့ရဲ့ ခေတ်ကုန်နေတဲ့ အသေးအမွှား အောင်မြင်မှုတွေကို ဆက်ပြီး ကြွားလုံးထုတ်နေလိမ့်မယ်..."

ဧကရီက ပြုံးလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်က မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် စူးချုံးထံသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားခဲ့သည်။

"အဲ့ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့ရဲ့သားကို အခု အိမ်ပြန်ခေါ်လာလို့ ရပြီလား..."

"မရဘူး..."

စူးချုံးက အလွန်ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ငြင်းပယ်လိုက်၏။