အခန်း (၁၃၉-၁၄၀)

အခန်း ၁၃၉: သေစေနိုင်တဲ့ အကျပ်အတည်းကို သူ ကျော်ဖြတ်ပြီး အသက်ရှင်နေသရွေ့...

နောက်တခဏတွင်...

လှပသော အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းသုန်မှုန်သွားပြီး သူမက စူးချုံးကို နက်ရှိုင်းသော နာကြည်းမှုဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေသည် ချက်ချင်း လေးလံပြီး မွန်းကြပ်သွားပေ၏။

ထိုနေရာရှိ ပုံရိပ်များသည် ဤအရာကို မျှော်လင့်ထားပုံရသည်။ သူတို့သည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ သူတို့၏ ကိုယ်ပွားများ ထိုနေရာမှ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"စူးချုံး... ရှင် တရားလွန်သွားပြီ..."

"ကျွန်မရဲ့သားက ဘာလို့ အောက်ဘုံမှာ အကူအညီမဲ့ပြီး အထီးကျန်ဆန်ဆန် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ရမှာလဲ..."

"ငါးနှစ်တောင် ရှိပြီ..."

"ဒီငါးနှစ်အတွင်း ကျွန်မရဲ့သားကို ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် လွမ်းနေခဲ့ရလဲဆိုတာကို ရှင် သိလား..."

"သူက ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားအရင်း လေ... စူးချုံး... ရှင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် နှလုံးသား မဲ့နိုင်ရတာလဲ... "

လှပသော အမျိုးသမီးသည် အော်ငေါက်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများ ဒေါသကြောင့် နီရဲနေခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် စူးချုံးသည် စိတ်မလောဘဲ ဖရိုဖရဲ အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေသော ပုလဲကုံး တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ လှပသော အမျိုးသမီးကို ပေးလိုက်သည်။

"စိတ်အေးအေးထားပါ....ဒီပုလဲဆွဲကြိုးက နတ်ဘုရားနယ်မြေက နတ်ဘုရားအရှင်တစ်ပါးရဲ့ မူလဘူတ စိတ်ဝိညာဉ်ကနေ ဖွဲ့စည်းထားတာ... ကမ္ဘာအသင်္ချေအားလုံးမှာ ဒီလို ဆွဲကြိုးမျိုး တစ်ကုံးပဲ ရှိတယ်..."

"ဟွန့်... ရှင့်ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ပုလဲတွေကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်လို့လဲ..."

လှပသော အမျိုးသမီးက လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။ သို့ရာတွင် ဆွဲကြိုးကို ယူပြီးနောက် သူမသည် ရပ်တန့်သွားပြီး ပုလဲများကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုပုလဲများအတွင်း၌ မူလဘူတ ဖရိုဖရဲဖြစ်စဉ်များ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏အမူအရာသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"ယောက်ျား... ဒါတွေက အရမ်းလှတာပဲ..."

"ဒေါသမထွက်တော့ဘူးလား..."

စူးချုံးက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟွန့်... ဒီအသေးအမွှားလေးနဲ့ ကျွန်မကို ဝယ်လို့ရမယ်လို့ မထင်နဲ့... ကျွန်မတို့ ပြောနေတာက ကျွန်မရဲ့ သားအရင်း အကြောင်းလေ..."

လှပသော အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း တင်းမာသွားပြီး သူမက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ကာ ပုလဲဆွဲကြိုးကို သူမ၏ဝတ်ရုံထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲမှုမှာ အမြဲတမ်းလိုလိုပင် လျင်မြန်ပေ၏။

"ရှင် ကျွန်မကို ရှင်းပြချက်တစ်ခု ပေးရမယ်..."

"အဲ့ဒီတုန်းက ချန်ကဲကို အောက်ဘုံကို လွှတ်ချင်ခဲ့တုန်းက ရှင် အကြောင်းပြချက်ကို လုံးဝမပြောခဲ့ဘူး... စီနီယာချောက်ကမ်းပါးမဲ့အဖိုးအိုရဲ့ မျက်နှာကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ကျွန်မက လုံးဝ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ချန်ကဲကို ပျော်ရွှင်စေချင်ရုံ သက်သက်ပါ... သူ ဘာအတွက်မှ တိုက်ပွဲဝင်တာကို ကျွန်မ မလိုချင်ဘူး... သူက ရှောင်ယွီလောက် အရည်အချင်း မရှိရင်တောင် ဘာအရေးကြီးလို့လဲ... ချန်ကဲမှာ ကျွန်မတို့ ရှိနေသေးတယ် မဟုတ်လား... ဒီခေတ်မှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး မဟာဧကရာဇ်ဖြစ်တဲ့ ရှင်က သူ့ရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ ဘေးကင်းမှုကို အာမခံလို့ မရဘူးလား..."

"ဒါ့ပြင် ချန်ကဲက အခု အရမ်းကို ထူးချွန်နေပြီ... သူ့ကိုသာ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေမှာ ကျင့်ကြံခွင့် ပြုမယ်ဆိုရင် သူက ရှောင်ယွီ ထက်တောင် ပိုပြီးအစွမ်းထက်လာနိုင်တယ်..."

စူးချုံးသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ၏အကြည့်သည် ဟင်းလင်းပြင်မှန်အပေါ်သို့ ချက်ချင်းကျရောက်သွားကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောတော့ချေ။

"ဆွံ့အချင်ယောင် ဆောင်နေပြန်ပြီ..."

"စူးချုံး... ဒီလှည့်ကွက်ကလွဲရင် ရှင် အသစ်တစ်ခုခု မစဉ်းစားနိုင်ဘူးလား..."

လှပသော အမျိုးသမီးသည် သူ၏ တိတ်ဆိတ်နေမှုကြောင့် ပို၍ပို၍ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"အခုထိတောင် ချန်ကဲက ရှောင်ယွီထက် ညံ့တယ်လို့ ရှင် ထင်နေတုန်းပဲလား..."

"ဟူး..."

စူးချုံးက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး လက်လျှော့လိုက်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ကဲရဲ့ ပါရမီက ရှောင်ယွီထက် နည်းလို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မျက်နှာသာ မပေးခဲ့ဘူး... ငါးနှစ်အတွင်း သူ့ကို ငါ မြင်ရတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ... ကောင်းကင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကျီးမိသားစုရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်မှန်ကို ငှားပြီးတော့တောင် ငါ တစ်ချက်လေးပဲ ကြည့်လို့ ရတယ်... ရှောင်ယွီ...မင်း နားမလည်ဘူးလား... အဲ့ဒါက ပြောလို့ မရဘူး...ပြောဖို့ မသင့်တော်ဘူး..."

သူ ဖော်ထုတ်၍ မရနိုင်သော အရာတချို့ ရှိနေပေ၏။

ချန်ကဲသည် စူးမိသားစု၏ ကံတရားမှ လုံးဝ ဖြတ်တောက်လိုက်မှသာ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခု ရရှိလိမ့်မည်ဟု စီနီယာချောက်ကမ်းပါးမဲ့အဖိုးအိုက တစ်ချိန်က ပြောခဲ့သည်။ မကြာမီ ဤသေစေနိုင်သော အကျပ်အတည်းကို သူဖြတ်ကျော်ကာ အသက်ရှင်နေသရွေ့ သူ ဘေးကင်းပေလိမ့်မည်။ ဤအတွေးသည် သူ၏ စိတ်ထဲသို့ ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုခြင်းစိတ်ဆန္ဒက စူးချုံး၏မျက်လုံးများတွင် လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

လှပသော အမျိုးသမီးသည် စူးချုံး၏ ရုတ်တရက် အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခြင်းကို သတိပြုမိပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တွန့်ကွေးလိုက်ကာ စကားထပ်မပြောရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ သူမ၏အကြည့်သည် ဟင်းလင်းပြင် မှန် ထံသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် နက်ရှိုင်းသော လွမ်းဆွတ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေ၏။

ထိုက်ချင်ဂိုဏ်း...

နဝမတောင်ထိပ်...

ဝူယာခြံဝင်း၌...

"စီနီယာအစ်ကို... နင်တို့အားလုံး ဘယ်ကိုသွားနေကြတာလဲ..."

ထုယိုယိုသည် အလျင်အမြန် ထွက်လာပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ကျင့်ကြံခြင်း ပြီးဆုံးပြီးနောက် သူမသည် ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးအနှံ့ ရှာဖွေခဲ့ပြီး ရင်းနှီးသော မျက်နှာများအားလုံး ပျောက်ကွယ်နေကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ လူတိုင်းက သူမကို ပစ်ထားပြီး ကစားရန် သွားကြသည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ကာ ထိုအချိန်ကတည်းက နှုတ်ခမ်းဆူနေခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် နင်ဖူယောင်သည် ထုယိုယို ၏နံဘေးသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ဂျူနီယာညီမလေး... ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့...နင့်ကို ငါ ပြောပြစရာ တစ်ခုရှိတယ်..."

"အရမ်းကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေတာပဲ..."

ထုယိုယိုသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရသော်လည်း သူမ၏မီးခိုးပြာရောင်မျက်လုံးများကို လှိမ့်လိုက်ကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် နင်ဖူယောင်၏ နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

စူးချန်ကဲသည် သူ၏နံဘေးရှိ လျှိုရူယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ သူမ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းနေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ပြောလိုက်သည်။

"ပြန်သွားပြီး ခဏလောက် အနားယူလိုက်အုံး..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လျှိုရူယန်သည် စူးချန်ကဲကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ စကားပြောချင်သော်လည်း သူမထံတွင် ရှိနေသော မရေမတွက်နိုင်သည့် မေးခွန်းများကို အောင့်အည်းထားလေသည်။ သူမက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အင်း..."

သူမ ထွက်သွားပြီးနောက်...

စူးချန်ကဲကလည်း သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

မလိုအပ်သော လှုပ်ရှားမှုများ မရှိဘဲ သူသည် ကျင့်ကြံရေးခန်းထဲတွင် ပလ္လင်ခွေထိုင်လိုက်၏။

"ဆုလာဘ်ကို ရယူမယ်..."

သူက သူ၏စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

နောက်တခဏတွင်....

တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းတစ်ခုလုံးရှိ အလင်းရောင်များသည် ဝါးမျိုခံလိုက်ရသည့်အလား ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အမှောင်ထုထဲသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

ထိုအရာအတွင်း၌ စကြဝဠာမွေးဖွားခြင်း၏ အစောဆုံး ဖရိုဖရဲအရှိန်အဝါသည် စတင်၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

စူးချန်ကဲ၏ရင်ဘတ်မှ ခပ်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းတစ်တန်း တောက်ပလာပြီး အစပိုင်းတွင် ပိုးစုန်းကြူးတစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေသည်။ သို့ရာတွင် ထိုအရာသည် လျင်မြန်စွာ ကျယ်ပြန့်လာကာ အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေသော ဖရိုဖရဲစွမ်းအား ဝဲကတော့တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"အဟွတ်..."

စူးချန်ကဲက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ စူးရှသော နာကျင်မှု တစ်ခုသည် မည်သည့်သတိပေးချက်မှမရှိဘဲ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် လှိုင်းထလာခဲ့သည်။

သူ၏စိတ်နှလုံးသားသည် ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ပြန်လည်ပုံသွင်းခြင်း ခံနေရသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ အသွေးအသားနှင့် သွေးကြောများသည် ဖရိုဖရဲ လေစီးကြောင်းအတွင်း၌ အခွံခွာလိုက်သော ပိုးအိမ်တစ်ခုအလား ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီး မူလဘူတဖရိုဖရဲ စွမ်းအင်မှ တိုက်ရိုက်ပေါင်းစပ်ထားသော ငွေဖြူရောင် နှလုံးသားတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးခြင်း ခံလိုက်ရလေ၏။

ဤလုပ်ငန်းစဉ်မှာ အချိန်ကြာမြင့်ခြင်းမရှိကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအရာမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်အတွင်း၌ ဖြစ်ပျက်သွားခြင်းပင်။

"ပြီးသွားပြီလား..."

စူးချန်ကဲသည် သူ၏မျက်လုံးများကိုဖွင့်ပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သော်လည်း အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ချိန်၌ အပြည့်အဝ မှောင်မိုက်နေလေပြီ။

"မှောင်နေပြီလား..."

"ဒီလောက်တောင် ကြာသွားတာလား..."

"ခုဏက ငါ့ရဲ့အချိန်အပေါ် အာရုံခံမှုကို ဒါက ရှုပ်ထွေးသွားစေတာလား..."

စဉ်းစားနေစဉ် စူးချန်ကဲသည် သူ၏နတ်ဘုရား စိတ်အာရုံကို အသုံးပြုပြီး သူ၏နှလုံးသားကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

"ဝိုး..."

"ဒါက မွေးရာပါ ဖရိုဖရဲ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရှိတဲ့ ဖရိုဖရဲ နှလုံးသားပဲ..."

သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ငွေဖြူရောင်နှလုံးသားသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ကြယ်တစ်ပွင့်အလား တောက်ပနေကာ ဖရိုဖရဲ နတ်ဘုရား အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေခဲ့သည်။

နှလုံးခုန်သံတိုင်းသည် ဖရိုဖရဲ နတ်ဘုရား မိုးကြိုး၏ ကဏဦး ဟိန်းဟောက်သံအလား နက်ရှိုင်းပြီး တိုးညှင်းနေကာ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးချီများကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်စေခဲ့သည်။

"ဒီနှလုံးသားထဲမှာ ပါဝင်နေတဲ့ အရှိန်အဝါက တကယ်ကို အံ့အားသင့်စရာကောင်းတာပဲ... ငါ့ရဲ့ အရေးပါတဲ့ သွေးချီစွမ်းအင်က နှစ်ဆကျော် တိုးလာပြီးတော့ အဆက်မပြတ် တိုးနေတုန်းပဲ..."

စူးချန်ကဲသည် ဖရိုဖရဲ နှလုံးသား၏ စွမ်းအားကြောင့် အံ့အားမသင့်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

"တကယ်လို့ ငါက အဖိုးအိုရွှမ်နဲ့ အခုချိန်မှာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရမယ်ဆိုရင် တစ်ဖက်လူက သူ့ရဲ့ ဓမ္မပုံရိပ်ယောင်ကို ထုတ်ဖော်ရင်တောင်မှ ငါ့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားသက်သက်ကို အသုံးပြုပြီး သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်..."

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် နက်နဲသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ဖရိုဖရဲ မှော်စာလုံးများသည် သူ၏နှလုံးသား မျက်နှာပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို စူးချန်ကဲက ရှင်းလင်းစွာ တွေ့မြင်နိုင်သည်။ ထိုအရာများသည် သူ၏သွေးကြောများတလျှောက်မှ သူ၏ခြေလက်များနှင့် အရိုးများဆီသို့ စီးဆင်းသွားသည်။ ထိုအရာများ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် သူ၏ ကြွက်သားများ၊ အရိုးများနှင့် ကလီစာများကို သိမ်မွေ့ပြီး မြင်နိုင်စွမ်းမရှိသော ဖရိုဖရဲ အရောင်အဝါတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားကာ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာခန္ဓာကိုယ်ကို အချိန်တိုင်း ပို၍သန်မာစေသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤမွေးရာပါဖရိုဖရဲချီသည် သူ စစ်မှန်သော မွေးရာပါ ဖရိုဖရဲ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ရရှိသည့်နေ့အထိ သူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို သန့်စင်ပေးပေလိမ့်မည်။ ဤကိစ္စသည် အလွန် ကြာမြင့်နိုင်ပြီး နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၊ ထောင်နှင့်ချီ သို့မဟုတ် သောင်းနှင့်ချီအထိ ကြာမြင့်နိုင်ပေ၏။ ဤသည်က စူးချန်ကဲသည် ဖရိုဖရဲ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ် နိုးထလာမှုကို အရှိန်မြှင့်ရန် တခြားနည်းလမ်းများကို အသုံးမပြုပါက ဖြစ်သည်။

"ရုပ်ခန္ဓာကိုယ် သုံးထောင်ထဲမှာ နံပါတ်တစ်ဖြစ်တဲ့ မွေးရာပါ ဖရိုဖရဲ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ် ..."

"ပြီးပြည့်စုံတဲ့ပုံစံက ဘယ်လိုမျိုး ဖြစ်မလဲဆိုတာကို ငါ နည်းနည်းတော့ သိချင်မိတယ်... မဟာ အောင်မြင်မှု ရှေးဟောင်းသူတော်စင် ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်က မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါးနဲ့ ယှဉ်နိုင်တယ်လို့ တခြားလူတွေက ပြောကြတယ်...အဲ့ဒါဆိုရင် မွေးရာပါ ဖရိုဖရဲ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကရော ဘယ်လိုနေမလဲ..."

စူးချန်ကဲက မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ​ရေရွတ်လိုက်ပြီး ဤအခိုက်အတန့်တွင် အစ်ကိုဖြစ်သူကို တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ ကျော်ဖြတ်သွားနိုင်သောကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့်အလား စိတ်ခံစားမှုလှိုင်းတစ်ခုသည် သူ၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် ချက်ချင်းပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

စူးချန်ကဲက သူ၏နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးကာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလောက်တောင် ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စလား... ငါ့ရဲ့ စွဲလမ်းမှုက တော်တော်လေး နက်ရှိုင်းပုံရတယ်..."

နောက်ဆုံးတွင် ဖရိုဖရဲ နှလုံးသား၏ အရှိန်အဝါကို တည်ငြိမ်စေပြီးနောက် စူးချန်ကဲသည် တခဏမျှ စဉ်းစားကာ သူ၏ဆက်သွယ်ရေးကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ထုံးစံအတိုင်း သတင်းစကား ၉၉၉+က အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူသည် အရေးမကြီးသော အရာများကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသည့်အရာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခုဖွင့်၍ စစ်ဆေးလိုက်၏။

မြင့်မြတ်အရှင်ရွှမ်ကျိသည် သူတို့ ကျန်းကျစ်ယွမ်ကို မသတ်ခဲ့ကြောင်း သတင်းပို့ခဲ့သည်။ ထိုအစား သူတို့သည် သူနှင့် သဘောတူညီချက် သုံးခု ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် သော့ခလောက်တစ်ခုဖြင့် ထိန်းချုပ်ကာ သူ့ကို ပြန်လည်ထွက်ခွာခွင့် မပြုမီ ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့် အဖွဲ့ဝင်များအားလုံးကို နတ်ဘုရား တာအိုသစ္စာအား ကျိန်ဆိုစေခဲ့သည်။ သုံးရက်အကြာတွင် ကျန်းကျစ်ယွမ်သည် သူတို့၏ရာထူးခန့်အပ်ခံရမှုအတွက် ဂိုဏ်း၏ အစွမ်းထက်သော ကျွမ်းကျင်သူများကို ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာပေမည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ အရှေ့ပိုင်းနက်နဲသိမ်မွေ့နယ်မြေတွင် ထိုက်ချင်ဂိုဏ်း၏ လက်အောက်ခံ ယွမ်ရှန်းဌာနခွဲသာ ရှိမည်ဖြစ်ပြီး ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းသည် ဆက်လက်၍ တည်ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

အခန်း ၁၄၀: ဒီညက ဖွင့်ပြောမယ့် အချိန်...ဂိုဏ်းရဲ့ အနောက်ဘက်တောင်ပေါ်မှာ နင့်ကို ငါ စောင့်နေမယ်...

ဝမ်ချီနယ်မြေသည် ထိုက်ချင်နယ်မြေနှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသောကြောင့် မြင့်မြတ်အရှင်ရွှမ်ကျိသည် လီဖိုကျွင်းနှင့်သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ထိုနေရာတွင် တာဝန်ယူရန် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ ထျန်းရွှမ်နိုင်ငံ နှင့် ပတ်သက်၍မူ သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့် သူတို့ ဘာလုပ်ရမည်ကို သဘာဝကျကျ သိပေလိမ့်မည်။

ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို သဘောမကျကြောင်း မြင့်မြတ်အရှင်ရွှမ်ကျိ က ဖော်ပြခဲ့သည်။ သေချာသည်မှာ အရှေ့ပိုင်းနက်နဲသိမ်မွေ့နယ်မြေကို ပေါင်းစည်းရန် တခြား အင်အားစုများကို ဆက်လက်၍ ရှင်းလင်းမည် မရှင်းလင်းမည်ဆိုသည်မှာ စူးချန်ကဲ၏ စီစဉ်မှုများအပေါ် လုံးဝမူတည်ပေလိမ့်မည်။

ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် မည်သည်ကြောင့် ထွက်ပေါ်လာခြင်းမရှိသနည်း ဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူသည် တစ်နေရာရာတွင် ပိတ်မိနေပြီး ဆက်သွယ်၍မရပုံ ရသော်လည်း ထိုကိစ္စမှာ အရေးမပါတော့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်တွမ့်လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ဦး၏ ထွက်ဆိုချက်အပေါ် အခြေခံ၍ မြင့်မြတ်အရှင်ရွှမ်ကျိက နောက်ထပ် အသေးစိတ် အချက်တစ်ခုကို ထပ်ဖြည့်ခဲ့သည်။ယွီတောက်ရွှမ်သည် ထိုနေရာတွင် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း သူ့ကို အန္တရာယ်မပေးနိုင်ခဲ့ချေ။ ဤဖြစ်ရပ်သည် ယွီတောက်ရွှမ်ကို ဒေါသထွက်စေပြီး အနီးအနားရှိ ကျင့်ကြံသူများအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။ တိုက်ခိုက်သူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုမူ မဆုံးဖြတ်ရသေးချေ။

"ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်တာလား..."

စူးချန်ကဲသည် ဤသတင်းကို ဖတ်ပြီးနောက် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

တိုက်ခိုက်ရန် ထိုကဲ့သို့ ရဲစွမ်းသတ္တိ၊ ယုံကြည်မှုနှင့် ရည်ရွယ်ချက် ရှိရန်ဆိုလျှင်... ဤသည်က ကံကြမ္မာသားတော်ယဲ့ရွှမ် ဖြစ်နေသလော...

"အဲ့ဒီအကြောင်း ပြောရရင် ငါတို့ တွေ့ဆုံဖို့ စီစဉ်ထားတဲ့နေ့က ရက်နည်းနည်းပဲ လိုတော့တယ်..."

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူ သိပ်မတွေးခဲ့ချေ။ ယဲ့ရွှမ် ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ခြိမ်းခြောက်မှုကို သူ ဖယ်ရှားပြီးဖြစ်သဖြင့် သတင်းစကားများကို ဆက်ဖတ်လိုက်၏။

ထိုက်ချင်ဂိုဏ်း၏ တောင်ထိပ်သခင်များထံမှ အမျိုးမျိုးသော မြှောက်ပင့်သည့် မှတ်ချက်များအပြင် ယနေ့နံနက်က ယွမ်ယန် ကုန်သည်ကြီးများအသင်းမှ ဖုန်းဝူယင်နှင့် နင်ဖူယောင်၏ဦးလေးထံမှ ပေးပို့သော သတင်းစကားတစ်ခု ရှိနေသည်။

ထျန်းရွှမ်နိုင်ငံတွင် အခြေအနေများ ပြောင်းလဲနေပြီး ကြီးမားသော ကပ်ဘေးတစ်ခု ချဉ်းကပ်လာကြောင်း ဖုန်းဝူယင်က စူးချန်ကဲကို သတိပေးခဲ့သည်။ ထိုအရာကို ရှောင်ရှားရန် အရှေ့ပိုင်းနက်နဲသိမ်မွေ့နယ်မြေမှ စောစော ထွက်ခွာရန် သူက စူးချန်ကဲကို အကြံပြုခဲ့ပြီး သူတို့၏သခင်မလေးနှင့် တွေ့ဆုံမှုကို အချိန်အတန်ကြာ ရွှေ့ဆိုင်းပေမည်။

အချိန်ကိုကြည့်ပါက ထိုသတင်းစကားကို ဟွမ်ယွဲ့ ရောက်မလာမီ နာရီအနည်းငယ်အလိုက ပေးပို့ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြသနေပြီး ယွမ်ယန် ကုန်သည်ကြီးများအသင်း၏ ထောက်လှမ်းရေးမှာ တခြားအင်အားစုများထက် များစွာပို၍မြန်ဆန်ကြောင်း ညွှန်ပြနေလေ၏။ စန်းလင်း၏သတင်းစကားတွင်မူ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ဖော်ပြထားသည်။

"နင်မိသားစုမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလို့ ငါ ချက်ချင်း ပြန်သွားရမယ်... သခင် စူးကို ငါ မကူညီနိုင်တဲ့အတွက် ဝမ်းနည်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သခင် စူးလို ထက်မြက်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်က သေချာပေါက် အဆင်ပြေမှာပါလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်... ဒီကစပြီး ဖူယောင်ကို မင်းရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုအောက်မှာ ငါ အပ်နှံခဲ့တယ်..."

ထိုက်ချင်ဂိုဏ်း၏ အလုံးစုံခွန်အားကို စန်းလင်းက မျက်မြင်တွေ့ရှိပြီးနောက် နတ်ဘုရားမီးတောက်နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ ဆယ်နှင့်ချီ၍ တပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ဖူယောင် သည် အန္တရာယ်ရှိမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ နားလည်ခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ထိုက်ချင် ခေါင်းလောင်းကို ကြားပြီးနောက် ရန်သူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို သူ မသိခဲ့သောကြောင့် ပင်။ သူ၏ စကားများသည် သူ၏သမီးကို တခြားတစ်ယောက်၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်သို့ အပ်နှံလိုက်သည့်အလားပင်။

"နင်မိသားစုက နောက်ထပ် ပြဿနာတွေ ဖြစ်နေပြန်ပြီလား..."

စူးချန်ကဲ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

"ဘာ​လို့ ဒီကိစ္စတွေ အားလုံးက တပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်နေရတာလဲ..."

သူ စိတ်မဆိုးခဲ့ပေ။ အကယ်၍ တစ်ခုခုဆိုလျှင် ဤအချက်သည် နင်ဖူယောင်နှင့် သက်ဆိုင်သော နောက်ထပ် စနစ်တာဝန်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

ထိုအချိန်မှာပင်....

သတင်းစကားအသစ်တစ်ခုက ထိပ်ဆုံးတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ထိုအရာမှာ လျှိုရူယန်ထံမှဖြစ်ပြီး စာကြောင်းတိုလေး တစ်ကြောင်းသာ ပါဝင်သည်။

【"စီနီယာအစ်ကို... ဒီညက ဖွင့်ပြောမယ့် အချိန်ပဲ... ဂိုဏ်းရဲ့ အနောက်ဘက် တောင်ပေါ်မှာ နင့်ကို ငါ စောင့်နေမယ်..."】

"ဖွင့်ပြောမယ့် အချိန်..."

"အနောက်ဘက် တောင်..."

စူးချန်ကဲက ထိုကိစ္စကို အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု တွေးထင်လိုက်သည်။

"သွားကြတာပေါ့... ဒီ ဧကရီ ဂျူနီယာညီမလေး က ဘာတွေ ဖွင့်ပြောချင်လဲ ဆိုတာကို ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

လျှိုယွမ်မြို့ရှိ....

သီးခြားတည်ရှိနေသော ခြံဝင်း တစ်ခုထဲတွင် ..

ကုတင်ပေါ်တွင် ယဲ့ရွှမ်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း တခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့သည်။

"ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ..."

"အဲ့ဒီလူဆီက တန်ပြန်ဒဏ်ကြောင့် ငါ ဒဏ်ရာရသွားတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"နေဦး..."

ယဲ့ရွှမ်က ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အရေးတကြီး အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ကြာကြာ အိပ်ပျော်သွားတာလဲ... စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေက အဲ့ဒီ လူငယ်လေးက ဘယ်မှာလဲ... ပြီးတော့ ရူယန် ဘာဖြစ်သွားလဲ..."

ရုတ်ချည်းဆိုသခိုပင် ပုံမှန်ထက် များစွာပို၍ အားနည်းနေသော်လည်း စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသော အမျိုးသမီးအသံက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

"ကောင်လေး..."

"နင်က အဲ့ဒီ ကောင်မလေးကို တကယ်ကြီး ရူးသွပ်နေတာပဲ..."

"စိတ်မပူပါနဲ့...နင် အိပ်ပျော်သွားတာ လေးနာရီတောင် မရှိသေးပါဘူး... ထိုက်ချင်ဂိုဏ်း မှာ အရာအားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်...အဲ့ဒါက အဲ့ဒီလူ မရောက်လာသေးဘူးလို့ ဆိုလိုတာပဲ... နင် ချစ်ရတဲ့ သခင်မလေး လျှိုက လောလောဆယ် ဘေးကင်းပါတယ်..."

လျှိုရူယန် ဘေးကင်းကြောင်း ကြားရမှသာ ယဲ့ရွှမ်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကြီးမားသော စိတ်သက်သာရာရမှုကို ခံစားမိလေ၏။

သို့ရာတွင် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

သူက အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ... ပျောက်သွားပြီလား..."

"ခဏလေး..."

"ငါ့ရဲ့ကျင့်ကြံဆင့်..."

ဤအတွေးသည် သူ့ထံ နောက်ကျမှ ရောက်လာခဲ့သည်။ ယဲ့ရွှမ်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို အလျင်အမြန် စစ်ဆေးလိုက်ရာ မီးတောက်မှော်စာလုံးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲရှိ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ အဆများစွာ တိုးပွားလာခဲ့သည်။

"ငါ တကယ်ကြီး အဆင့်ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့တာလား..."

ယဲ့ရွှမ်၏မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာတစ်ရပ် ထင်ဟပ်လာသည်။

"နင့်ရဲ့ကံက တကယ်ကို ကောင်းလွန်းတယ်... ကောင်လေး ဒီဒဏ်ရာက တစ်ချိန်က မင်း စားသုံးခဲ့တဲ့ နီဗားနားဆေးလုံးရဲ့ အာနိသင်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ အသက်ဝင်စေခဲ့ပြီးတော့ မင်းကို နီဗားနားဖြစ်စဥ်ကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်စေခဲ့တယ်... ပျက်စီးခြင်းကနေ ပြန်လည် ထကြွလာပြီးတော့ နင်က သေစေနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်ကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့ရုံတင်မကဘူး ဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ်ကိုပါ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့တယ်... ဂုဏ်ယူပါတယ်... အခုကစပြီးတော့ ယွမ်ယန်နယ်မြေမှာရှိတဲ့ လူငယ်မျိုးဆက်တွေထဲမှာ မင်းကို တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့သူတွေကို လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ရေတွက်လို့ ရနိုင်တယ်..."

အမျိုးသမီး၏အသံကို ကြားသောအခါ ယဲ့ရွှမ်က တွေဝေသွားပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

"နီဗားနား ဆေးလုံး..."

ချက်ချင်းပင် သူသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာမှုဖြင့် လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရပြီး သူ၏လက်သီးကို ဆုပ်ထားလိုက်သည်။

"အရမ်းစောပြီး အောင်ပွဲမခံနဲ့အုံး... မင်း ပြန်လည် မွေးဖွားလာရင်တောင်မှ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေက အဲ့ဒီ လူငယ်လေး ရဲ့ ပြိုင်ဘက် လုံးဝမဟုတ်သေးဘူး... တကယ်လို့ ငါ မမှားဘူးဆိုရင် အဲ့ဒီ လူငယ်လေးက နတ်ဘုရားမီးတောက်နယ်ပယ်မှာ ရှိနေတယ်...အဲ့ဒါက မင်းရဲ့ လက်ရှိ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းထက် အများကြီး ကျော်လွန်နေတယ်..."

အမျိုးသမီးက သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ဆရာ... ကျွန်တော် အဲ့ဒီလောက်ထိ မမိုက်မဲပါဘူး... ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့ကျရင် သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် အခိုင်အမာ ယုံကြည်တယ်... မြစ်ရဲ့ အရှေ့ဘက်မှာ နှစ်သုံးဆယ်..မြစ်ရဲ့ အနောက်ဘက်မှာ နှစ်သုံးဆယ်... ဆင်းရဲတာကို အကြောင်းပြပြီး လူငယ် တစ်ယောက်ကို အနိုင်မကျင့်ပါနဲ့ဆိုတဲ့ စကားလိုပဲ..."

ယဲ့ရွှမ်၏လေသံ ခိုင်မာပြတ်သားနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ပြင်းပြသော စိတ်ဆန္ဒများဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသည်။

"အင်း... နင့်ကို ငါ ယုံတယ်..."

အမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ ယဲ့ရွှမ် သည် သူ၏ ခရီးစဉ်တလျှောက် အံ့အားစရာများကို ဖန်တီးခဲ့သည်အား သူမ စောင့်ကြည့်ခဲ့ရသဖြင့် သူ တစ်နေ့တွင် စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ သို့ ဝင်ရောက်ပြီး ထိုစစ်မှန်သော စင်မြင့်ပေါ်တွင် တောက်ပစွာ လင်းလက်လိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ယဲ့ရွှမ် သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ အမူအရာက တည်ကြည်လေးနက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းကို ကျွန်တော် သွားချင်တယ်..."

"ဘာလို့လဲ..."

အမျိုးသမီးက မေးလိုက်၏။

"စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေက အဲ့ဒီ လူငယ်လေး က သခင်မလေး လျှို ကို ပစ်မှတ်ထားနေပုံရတယ်... တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ နှောင့်နှေးသွားရင် အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားမှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်တယ်... ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းက သူ့ကို ကာကွယ်ဖို့ အသည်းအသန် တိုက်ပွဲဝင်ချင်မှ ဝင်လိမ့်မယ်... ပြီးတော့ အဲ့ဒီလူမှာ ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်ဆိုတာ ဆရာလည်း သိတာပဲ... ဒါကြောင့်... သူ မလှုပ်ရှားခင် သခင်မလေးလျှိုကို ကျွန်တော် ခေါ်သွားချင်တယ်..."

ယဲ့ရွှမ်က တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ယခုချိန်၌ သူ တွေးတောနိုင်သော ဘေးအကင်းဆုံး နည်းလမ်းပင်။

"အဲ့ဒါက မဆိုးတဲ့ အကြံအစည်ပဲ..."

"နင့်ရဲ့ အရှိန်အဝါကို ငါ ဖုံးကွယ်ထားပေးရင် ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းထဲကို တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်ဖို့ ပြဿနာရှိမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ သူက မင်းနဲ့ လိုက်လာမယ်ဆိုတာ သေချာလို့လား..."

"သေချာတယ်..." ယဲ့ရွှမ်သည် ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်၏။

"သခင်မလေး လျှိုက ထိုက်ချင်ဂိုဏ်း မှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံမခံခဲ့ရဘူး.... ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုစူးချန်ကဲကို သူက အရမ်းရွံရှာစက်ဆုပ်တယ်... သူက ကျွန်တော်နဲ့အတူ သေချာပေါက် လိုက်လာမှာပါ..."

လက်စွပ်ထဲရှိ အမျိုးသမီးက တခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"နဝမတောင်ထိပ်မှာ သူ့ကို ရှာဖို့ ဒီတစ်ကြိမ် ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းထဲကို နင် တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်မယ်ဆိုရင် စူးချန်ကဲနဲ့တွေ့ဖို့ အလားအလာ အရမ်းများတယ်..."

သူမ၏စကား မဆုံးမီမှာပင် ယဲ့ရွှမ်သည် တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိသော အမူအရာကို ပြသကာ ​ပြောဆိုလိုက်သည်အား သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"တကယ်လို့ သူ့ကို တွေ့ရင်... ကျွန်တော် သူ့ကို တိုက်ခိုက်မယ်..."

သူ စိတ်ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်တွင် ရှိနေစဉ်ကပင် စူးချန်ကဲကို သူ မကြောက်ခဲ့ချေ၊ ယခုချိန်၌ သူ ဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ်သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်ပြီဖြစ်ရာ အဘယ်ကြောင့် ကြောက်ရမည်နည်း။

ဤသည်က လျှိုရူယန်အတွက် လက်စားချေရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယဲ့ရွှမ် ပြတ်သားနေသည်ကို မြင်သောအခါ အမျိုးသမီးသည် သဘောတူရုံမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

"ကောင်းပြီလေ... စောစောက မင်းကို ကယ်ဖို့ ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ အများကြီး သုံးလိုက်ရတယ်... ဒါကြောင့် ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းမှာ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းချိန်စာ အချိန်ပဲရမယ်...အဲ့ဒီလိုမဟုတ်ရင် မင်းကို ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းက ရှာတွေ့သွားလိမ့်မယ်..."

"အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းချိန်စာ အချိန်လား..."

ယဲ့ရွှမ်က သူ၏မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးစင်းလိုက်ရာ အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ကျီစယ်ဆော့ကစားနေပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက လုံလောက်ပါတယ်..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

သူသည် ညဝတ်စုံတစ်စုံကို လဲဝတ်လိုက်ပြီး သူ၏ပုံရိပ်သည် ခြံဝင်းထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ သူ့ဆရာ၏ အကူအညီဖြင့် ဂိုဏ်းသို့ သူ လျှင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။ သူ နဝမတောင်ထိပ် ဆီသို့ သွားရန် ပြင်လိုက်ချိန်လေးမှာပင် တိတ်ဆိတ်နေသော တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် အလွန်ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"သခင်မလေး လျှိုလား..."

"ညသန်းခေါင်ယံကြီးမှာ သူက ဒီနေရာမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

"အဲ့ဒါကို ထားလိုက်ပါတော့..."

ယဲ့ရွှမ် သည် သူ့ကိုယ်သူ ဖော်ထုတ်ပြီး သူမနှင့် တွေ့ဆုံရန် ဟန်ပြင်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အမျိုးသမီး၏ အရေးတကြီးအသံကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

"ခဏလေး... လူတစ်ယောက် လာနေတယ်... မြန်မြန် ပုန်းလိုက်စမ်း..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

ယဲ့ရွှမ်က လေဟာနယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ၏ မည်းနက်သော မျက်လုံးများဖြင့် တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ တဖြည်းဖြည်း တက်လာသော ပုံရိပ်ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထိုသူမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ချောမောသော အမျိုးသားတစ်ဦးပင်။

သူသည် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောက်စိမ်းအလား ညင်သာချောမွတ်ကာ အပြစ်အနာအဆာ ကင်းမဲ့သည်။

သူသည် မည်သည့် အရှိန်အဝါမျှ မထုတ်လွှတ်သော်လည်း ယဲ့ရွှမ်သည် ယခင်က မရှိဖူးသော အန္တရာယ် ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားမိလေ၏။ ဤသည်မှာ ယခင်က သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် လူငယ်လေးထက်ပင် ပို၍ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလေသည်။

သူက ဘယ်သူလဲ...

သို့ရာတွင် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လျှိုရူယန် သည် တီးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်ကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

"စီနီယာအစ်ကို... ရောက်လာပြီပဲ..."

Book 14 end.