အခန်း (၂၁၃-၂၁၄)

အခန်း။ ၂၁၃

ဓားဟု ဆိုရသော်လည်း တကယ်တော့ သံတိုသံစတစ်ခုကို အသွားထွက်အောင် သွေးထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

တောင်းရမ်းစားသောက်သူ ကလေးငယ်သည် ထိုသံချောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း စုန်ယန်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ရွှမ်းယွမ်က "ဆရာဝန်လီ" ဟု လှမ်းခေါ်လိုက်မှသာ သူသည် လက်ကို လျှော့ချလိုက်တော့သည်။

စုန်ယန်က သူ၏လက်များကို ပွတ်သပ်ရင်း "ဒီလိုရာသီဥတုမျိုးမှာ အပြင်ထွက်လာတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရွှမ်းယွမ်က "ဒီကလေးတွေက ပုံမှန်ဆိုရင် စားသောက်ဆိုင်ကဧည့်သည်တွေ စားကြွင်းစားကျန်တွေကို အပြင်မှာ စောင့်ပြီးတောင်းစားကြတာလေ။ ဒါပေမဲ့ အခု ဆိုင်မဖွင့်တာ ရက်အတော်ကြာသွားပြီဆိုတော့... အအေးဒဏ်ကလည်း ပြင်းထန်လွန်းနေတယ်။ သူတို့တွေ ငတ်ပြတ်ပြီး သေသွားမှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်လို့ပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရွှမ်းယွမ်က ရုတ်တရက် ဆက်ပြောပြပြန်သည်။

"တစ်ခါတုန်းက အနှောင့်အယှက်ပေးတဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်ကို သူတို့တွေက ကျွန်မအတွက် ကူညီပြီး ကလဲ့စားချေပေးခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီယုတ်မာတဲ့ဧည့်သည်က သောက်စားမူးယစ်တတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ရှင့်။ သူက အိမ်မှာ အနှိမ်ခံရလေသမျှ မူးလာရင် ကျွန်မတို့ဆီမှာ လာပြီး ရမ်းကားတတ်တာ။

ငွေစဆယ်ပြားလောက် ပေးရုံနဲ့ ကျွန်မကို တန်ဖိုးမရှိတဲ့သူလို သဘောထားပြီး ရိုက်နှက်နှိပ်စက်ခဲ့တာပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး ဖူးယောင်ညိုမည်းနေတာတောင် အဖွားက ဘာမှမလုပ်ပေးခဲ့ဘူး။ အဲဒီလူက ဒေါသဖြေပြီး ပြန်သွားတဲ့အခါမှာတော့ ဒီကလေးတွေက လမ်းမှာ အတင်းဝင်တိုက်ခိုက်ပြီး အိမ်ကို အချိန်မီ မပြန်နိုင်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်ကြတယ်။ နောက်တော့ အိမ်မှာရှိတဲ့ သူ့ဇနီးက သူ့ကို တွေ့သွားတဲ့အခါ ဘာတွေဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာ ရှင် မှန်းဆကြည့်လို့ ရမှာပါ"

ရွှမ်းယွမ်သည် ကလေးငယ်များကို အလွန်နူးညံ့သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အရှေ့ဆုံးမှ ကလေး၏ခေါင်းကို အသာအယာပုတ်ရင်း "သူတို့တွေက ကျွန်မရဲ့ မောင်လေး၊ ညီမလေးတွေလိုပါပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အရပ်အရှည်ဆုံး ကောင်လေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "အန်တီရွှမ်း... သူ့ကို ဒါတွေ ဘာလို့ လျှောက်ပြောနေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရွှမ်းယွမ်က "ဆရာဝန်လီက လူကောင်းတစ်ယောက်မို့လို့ပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ထိုစဉ် အနောက်ဘက်ရှိ ညစ်ပတ်ပေရေနေသော ကောင်လေးတစ်ဦးက မျက်နှာပြောင်ပြရင်း လျှာထုတ်ကာ "ဟွန်း... ဆရာဝန်ညံ့ကြီးကလည်း လူကောင်းဖြစ်နိုင်လို့လား" ဟု ကလေးသံဖြင့် အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားပြီး ထိုကလေးကို ဖမ်းရန် အပြေးအလွှား သွားတော့သည်။

အရှေ့မှ ကောင်လေးသည် မျက်နှာပျက်သွားကာ မျက်လုံးထဲတွင် ခက်ထန်ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူသည် သံဓားမြှောင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရွှမ်းယွမ်က သူ့ကို ဆွဲထားလိုက်သည်။

တကယ်တမ်းတွင် စုန်ယန်သည် ထိုကလေးငယ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ရင်ခွင်ထဲ၌ အသာအယာပွေ့ပိုက်ကာ သူမ၏ဆံပင်များကို စနောက်ရင်း "ငါက လူကောင်းဟုတ်လား မဟုတ်ဘူးလား... ပြောစမ်း" ဟု မေးနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် မည်သည့်အန္တရာယ်မှ မပြုလိုဘဲ ဒေါသလည်း ထွက်မနေကြောင်း ကလေး၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အညစ်အကြေးများကိုလည်း စက်ဆုပ်ရွံရှာခြင်းမရှိဘဲ ကလေးတစ်ယောက်နှင့် ဆော့ကစားနေသကဲ့သို့သာ ဖြစ်ကြောင်း အားလုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကလေးမလေးက "အစ်ကိုကြီး... အန်တီရွှမ်း... ကယ်ကြပါဦး" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ် အော်ဟစ်လိုက်သောအခါမှ သူမ၏ အသံမှာ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းနေသဖြင့် သူမသည် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာသွားတော့သည်။

စုန်ယန်က "ဒီနေ့တော့ နင် အားကုန်အော်လည်း ဘယ်သူမှ လာမကယ်နိုင်ဘူး" ဟု ခပ်တည်

တည်ဖြင့် ပြောကာ ထိုကလေးမလေးကို ချီ၍ ဝေးရာသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

အကြီးဆုံးကောင်လေးက အလောတကြီး လိုက်လာပြီး "ဟေ့... လီ... ခင်ဗျား ဘာလုပ်မလို့လဲ" ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

စုန်ယန်က "သူ့ကို ဝမ်တွန်းကျွေးပြီး နွေးထွေးတဲ့ အဝတ်အစားတွေ လဲပေးမလို့လေ။ မင်းတို့ရော လိုက်မလား" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် အကြီးဆုံးကောင်လေးမှာ ကြောင်အသွားသည်။ ရွှမ်းယွမ်က ပြုံးပြလိုက်ပြီး ကလေးငယ်က သူမကို လှည့်ကြည့်သောအခါ သူမက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ကလေးငယ်များ အားလုံးသည် စုန်ယန်၏ နောက်သို့ ချက်ချင်းပင် လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။

သူတို့သည် ညစ်ပတ်ပေရေနေသော လမ်းကြားလေးထဲမှ ထွက်ခွာကာ နေဝင်ရီတရော နေရောင်ခြည်အောက်သို့ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။ သူတို့၏ အမူအရာမှာ လမ်းမထက်သို့ တက်လာသော လယ်ကြွက်ကလေးများအလား ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြသော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် လယ်ကြွက်ကလေးများအဖြစ်မှ လွတ်မြောက်တော့မည် ဖြစ်သည်။

သူတို့တွင် အဝတ်အစားသစ်များ ရှိနေကြပြီဖြစ်ကာ ထိုအဝတ်အစားများမှာ ဈေးပေါသော အဟောင်းအနွမ်းများသာ ဖြစ်သော်လည်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ကာ နွေးထွေးမှု ရှိပုံပင်။ လူခုနစ်ဦးသားသည် ငါးဟင်းရည် ဝမ်တွန်းဟု ရေးထိုးထားသော ဆိုင်းဘုတ်အောက်တွင် ထိုင်ကာ စားသောက်နေကြသည်။

တောင်းရမ်းစားသောက်သူ ကလေးငယ်များသည် ဝတ်လစ်စလစ်ဖြစ်နေသော ဗိုက်များကို ဖြည့်တင်းရန် အငမ်းမရ စားသောက်နေကြပြီး ဝဝလင်လင် စားပြီးသွားချိန်တွင်မူ စုန်ယန်ကို ကြည့်နေသော သူတို့၏ အကြည့်များထဲ၌ တောက်ပမှုနှင့် ကျေးဇူးသိတတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

အကယ်၍ ဤအချိန်တွင် စုန်ယန်က ထိုကလေးများကို အန္တရာယ်ရှိသော အလုပ်တစ်ခုခု ခိုင်းစေလျှင်ပင် သူတို့ ငြင်းဆန်ကြမည်မဟုတ်ကြောင်း စုန်ယန် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ငြင်းပယ်ဖို့ ဝေးစွ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးနှင့်ပုတ်ကာ သေချာပေါက် လုပ်နိုင်ပါသည်ဟုပင် ပြောကြပေလိမ့်မည်။ သေဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် ထိုကလေးများသည် မသေဆုံးမီ စုန်ယန်ခိုင်းစေသော အလုပ်ကို ပြီးမြောက်အောင် ကြိုးစားကြပေလိမ့်မည်။

သူတို့သည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးကြသော်လည်း သူတို့တွင် ကျန်ရှိနေသည်မှာ သိက္ခာနှင့် သစ္စာတရားသာ ဖြစ်သည်။

စုန်ယန်သည် ရှောင်ကျိုနှင့် အန်လီကို ချစ်ခင်သကဲ့သို့ပင် ဤကလေးများနှင့် ရွှမ်းယွမ်ကိုလည်း ချစ်ခင်မိသည်။ ဤသို့သော လူသားများနှင့်အတူ ရှိနေရသရွေ့ သူသည် စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုနှင့် စိတ်လက်ပေါ့ပါးမှုကို ခံစားရသည်။

စားသောက်ပြီးချိန်တွင်မူ သူသည် ထိုကလေးငါးဦး၏ အမည်များကို သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သံပြားစုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အရပ်အရှည်ဆုံး ကောင်လေး၏ အမည်မှာ အဟွိုင်

ဖြစ်သည်။ သူသည် "ငါ့နာမည်က အဟွိုင်လို့ ခေါ်တယ်" ဟု အခြားသူများကို အော်ဟစ်ပြောဆိုနိုင်မှသာ သူတစ်ပါးက သူ့ကို ကြောက်ရွံ့ပြီး လာရောက်မနှောင့်ယှက်ရဲမည်ဟု ယုံကြည်ကာ ထိုအမည်ကို သူကိုယ်တိုင် မှည့်ခေါ်ထားခြင်းပင်။

မျက်နှာပြောင်ပြကာ လျှာထုတ်တတ်သော ကလေးမလေး၏ အမည်မှာမူ ရှောင်ဟွမ်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာကို သန့်ရှင်းအောင် ဆေးကြောပေးလိုက်လျှင်ပင် အသားအရေမှာ ဝါဖျော့ကာ ပိန်လှီနေသဖြင့် သိပ်တော့ ချစ်စရာမကောင်းသေးပေ။ သို့သော် သူမ၏ မျက်ခုံးမျက်ဖန်မှာ ထင်ရှားလှသဖြင့် ကောင်းမွန်စွာ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးလျှင် အလွန်လှပမည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။

ဝမ်တွန်းပန်းကန်ကို အငမ်းမရ လျှာဖြင့် လျက်နေသော ရှောင်ဟွမ်ကို ကြည့်ကာ စုန်ယန်က "အတောမသတ်နိုင်တဲ့ ကောင်မလေး... အဲဒါကြီးကို လျက်မနေနဲ့တော့" ဟု လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"လျက်မှာပဲ..."

ရှောင်ဟွမ်က တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောသည်။

ရွှမ်းယွမ်ကမူ ရယ်မောနေတော့သည်။

စုန်ယန်က ဆက်လက်၍ "ဒီရက်ပိုင်း ဆေးခန်းမှာ အရောင်းအဝယ် သိပ်မကောင်းဘူး။ မနက်ဖြန် ဒီအချိန်ကျရင် ဆိုင်ရှေ့ကို လာခဲ့ကြပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက..."

အဟွိုင်က ငြင်းဆန်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ပါးစပ်ကို ချက်ချင်းပြန်ပိတ်လိုက်ကာ ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး "ဦးလေးလီ... ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမတွေကိုသာ စောင့်ရှောက်ပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်ကို ဦးလေးကို ပေးအပ်ပါတယ်" ဟု လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်ကမူ သူ၏ အသက်ကို လိုချင်သည်မဟုတ်သကဲ့သို့ မည်သည့် သတင်းအချက်အလက်ကိုမျှလည်း စုံစမ်းခိုင်းရန် မရည်ရွယ်ပေ။ သူသည် ဤကလေးများကို ချစ်ခင်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ အဟွိုင်သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ထရပ်ကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးလီ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု အထပ်ထပ် ပြောတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့...

"ဦးလေးလီ... ဒါ... ဒါက သိပ်ခက်လွန်းတာ မဟုတ်ဘူးလားဗျာ"

"မင်းရဲ့ အသက်က ငါ့အသက်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

"ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့... အူး..."

ချန်ချွန်းခန်းမ၏ နောက်ဖေးဝင်းထဲတွင် စုန်ယန်သည် တောင်းရမ်းစားသောက်သူ ကလေးငါးဦးထံသို့ ဆေးကျမ်းအချို့ကို ပစ်ပေးကာ စာဖတ်ရန် သင်ကြားပေးနေသကဲ့သို့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ခွဲခြားနည်း၊ ဆေးပညာသီအိုရီနှင့် ကုသမှုအတတ်ပညာရပ်များကိုလည်း သင်ကြားပေးနေသည်။

ဖန်ယွီကမူ ရှေ့ဝင်းထဲတွင် အရောင်းအဝယ် ကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်နေ၏။

ရက်အနည်းငယ် ကြာလွန်သွားသောအခါ...

ချန်ချွန်းခန်းမသို့ ဆေးလာဝယ်သူမှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ နည်းပါးလာခဲ့သည်။ အကယ်၍ စုန်ယန်သာ ဤဆိုင်ကို လွှဲပြောင်းမယူခဲ့ပါက ဆိုင်လခပင် ပေးနိုင်တော့မည်မဟုတ်ဘဲ ဆိုင်ပိတ်ကာ ထွက်ခွာသွားကြရမှာ ကြာလှသည်။

ထိုနေ့တွင် လူတစ်စုသည် ဆိုင်ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုသူတို့၏ ရှေ့ဆုံးတွင်မူ ယခင်က စုန်ယန်ထံတွင် ဆေးလာဝယ်ဖူးသော တတိယသခင်မချင်ပါလာခဲ့သည်။ သူမသည် ချန်ချွန်းခန်းမ၏ အရောင်းအဝယ် ပျက်စီးနေသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ဆိုင်ကို ဈေးနှိမ်၍ ဝယ်ယူရန် ကြံစည်နေခြင်းပင်။

စုန်ယန်က ငြင်းပယ်လိုက်သောအခါတွင်မူ သူမသည် သိုင်းလောကသားများကို အသုံးပြု၍ အင်အားသုံး အနိုင်ကျင့်ရန် လုပ်ဆောင်လာတော့သည်။

အခန်း။ ၂၁၄

အဟွိုင်သည် ချက်ချင်းပင် ဓားကိုဆွဲကာ တံခါးဝတွင် ပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး စုန်ယန်ကို လှမ်း၍ အားပေးတော့သည်။

"ဦးလေးလီ... မကြောက်နဲ့နော်"

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ဟွမ်လေးကမူ နောက်ဖေးတံခါးမှတစ်ဆင့် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် တိုက်ပွဲများ စတင်ဖြစ်ပွားတော့သည်။ အဟွိုင်သည် ရူးသွပ်နေသော ခွေးရူးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဇွဲသန်မှုဖြင့် တံခါးဝကို အသည်းအသန် ခုခံကာကွယ်နေသဖြင့် ထိုတတိယတန်းစား သိုင်းလောကသားများမှာ ခေတ္တမျှ နောက်ဆုတ်သွားကြရသည်။

အဟွိုင်မှာမူ တစ်ကိုယ်လုံး ဖူးယောင်ညိုမည်းကာ အရိုက်အနှက် ခံနေရစဉ်မှာပင် လမ်းကြားထိပ်၌ ရှောင်ဟွမ်၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရှောင်ဟွမ်၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ တောင်းရမ်းစားသောက်သူ အုပ်စုကြီးတစ်စု ပါလာခဲ့သည်။

တောင်းရမ်းစားသောက်သူများက အလုံးအရင်းနှင့် ဝိုင်းအုံဝင်ရောက်လာကြသောအခါ ပုံမှန်အားဖြင့် လှပသော လက်သီးကွက်များနှင့် ကြွားဝါမှုများကိုသာ အားကိုးနေကြသည့် ထိုသိုင်းသိုင်းသမားများမှာ လူအင်အား မမျှသဖြင့် အမြန်ပင် ဆုတ်ခွာထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာလွန်ပြီးနောက်...

တတိယသခင်မချင်၏ အစေခံတစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် ရူးသွပ်သွားကာ သခင်မချင်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ချင်မိသားစုမှ စစ်သည်များ၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

အစိုးရက စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးနောက် ၎င်းကို "အချစ်ကြောင့်ဖြစ်သော ရာဇဝတ်မှု" ဟုသာ ကောက်ချက်ချကာ အမှုပိတ်လိုက်သည်။

ချန်ချွန်းခန်းမ၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ စုန်ယန်မှာမူ သိုင်းလောက၏ အောက်ခြေလူတန်းစားများနှင့် အဆက်အသွယ်အချို့ ရှိသူအဖြစ် ရှုမြင်ခံရသော်လည်း ထိုမျှသာ ဖြစ်သည်။

ထောင်ကရိန်းဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများ ကြီးစိုးထားသော ချူးနိုင်ငံတော်ဝင်မြို့တော်၏ အထက်တန်းလွှာ အဆင့်အတန်းခွဲခြားမှုအရ စုန်ယန်မှာ အောက်ခြေအဆင့်တွင်သာ ရှိနေသဖြင့် မည်သူမျှ အာရုံမစိုက်ကြပေ။

ချူးမြို့တော်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများအကြား တိုက်ပွဲများမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် ထောင်ကရိန်းဂိုဏ်းမှာ သာမန်အရပ်သားများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့သော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူတို့လည်း ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

ချူးမြို့တော်ရှိ လူအများအပြားမှာလည်း မြို့ကိုစွန့်ခွာ၍ ဘေးလွတ်ရာသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်လာကြသည်။

စုန်ယန်ကမူ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကြည့်မှန်စေ့ကို အသုံးပြု၍ မြို့တော်

ထက်ရှိ စွမ်းအင်များကို စောင့်ကြည့်နေ၏။ ကောင်းကင်ယံမှ တိမ်တိုက်နီများ မြို့ပြင်သို့ ထွက်မသွားသရွေ့ အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေဦးမည်ဖြစ်သည်။

ချူးမြို့တော်သည် ထူးခြားသော စွမ်းအင်ကြောများပေါ်တွင် တည်ရှိပြီး ထောင်ကရိန်းဂိုဏ်း၏ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီသော အခြေခံအုတ်မြစ်လည်း ဖြစ်ရာ မြေခွေးနှင့် ဝံပုလွေတို့ ဝိုင်းရံထားရုံဖြင့် အလွယ်တကူ စွန့်လွှတ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အရှုံးအနိုင် မပေါ်သေးသရွေ့ ထောင်ကရိန်းဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများ ပြန်မလာဘဲ နေမည်မဟုတ်သကဲ့သို့ အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူများလည်း ထွက်ပြေးကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦး ထွက်ပြေးမည်ဆိုလျှင် ထိုသူမှာ ထန်းဖန်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဘေးလူတစ်ဦးအနေဖြင့် တိုက်ပွဲများကို စောင့်ကြည့်နေစဉ် စုန်ယန်သည် များစွာသော အရာများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ အထူးသဖြင့် ထောင်ကရိန်းဂိုဏ်း၏ အစီအရင်အတတ်မှာ အလွန်ပင် ထူးခြားလှသည်။

ထောင်ကရိန်းဂိုဏ်းသည် နဂါးပြာဓားဂိုဏ်းနှင့် ကွဲပြားသည်။ နဂါးပြာဓားဂိုဏ်း၏ အစီအရင်များမှာ ရှေးရိုးစဉ်လာ ကာကွယ်ရေး ဒိုင်းလွှားများနှင့် တပည့်များ ပူးပေါင်းဖော်ဆောင်သော ဓားအစီအရင်များသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထောင်ကရိန်းဂိုဏ်းမှာမူ အစီအရင်အလံများကို အသုံးပြု၍ သစ်သားဓာတ် စွမ်းအင်ကို လှုံ့ဆော်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

လေဓာတ်သည် သစ်သားဓာတ်နှင့် ဆက်နွယ်နေသဖြင့် သစ်သားဓာတ် စွမ်းအင်များ စုစည်းလာသောအခါ ထောင်ကရိန်းဂိုဏ်းဝင်များ၏ အရှိန်မှာ သိသိသာသာ မြန်ဆန်လာတော့သည်။

ဤသည်မှာလည်း ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ရောက်မလာသေးသရွေ့ မြေခွေးနှင့် ဝံပုလွေတို့ ထောင်ကရိန်းဂိုဏ်းကို အနိုင်မတိုက်နိုင်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းတစ်ခုပင်။

စုန်ယန်သည် မိစ္ဆာသန္ဓေသားကျမ်းကို ကျင့်ကြံနေသူ ဖြစ်ရာ မိစ္ဆာနယ်မြေများတွင် သူ၏ စွမ်းအားမှာ တစ်ဆင့် သို့မဟုတ် နှစ်ဆင့်ခန့် ပိုမိုမြင့်မားတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထူးကဲချီများကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်သော အစီအရင်များကို အလွန်စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။

အကယ်၍ သူသည် တိုက်ပွဲအတွင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို မိစ္ဆာနယ်မြေအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ပါက ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အသာစီးရနိုင်မည့် အခွင့်အရေး တစ်ချက် သို့မဟုတ် နှစ်ချက် ပိုမိုရရှိမည်။

ထို့ပြင် သူသည် သုံးနိုင်ငံ၏ တောင်ဘက်စွန်းတွင်ရှိသော ရှေးဟောင်းခရီးသွားအစီအရင်ကိုလည်း အလွန်တမ်းတနေမိသည်။ အစီအရင်အတတ်ကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည်လာပါက တစ်နေ့တွင် ထိုရှေးဟောင်းအစီအရင်ဆီသို့ သူ ပြန်လည်ရောက်ရှိနိုင်မလားဆိုသည်ကို သူ တွေးတောနေမိတော့သည်။

အတွေးပေါင်းများစွာက စုန်ယန်၏ ခေါင်းထဲ၌ လျှပ်စီးပမာ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် သူသည် လက်ရှိအခြေအနေသို့ ပြန်လည်အာရုံဝင်စားလာခဲ့သည်။

ကလေးငါးဦးကို သူ ခေါ်ယူစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်မှာ ယခုဆိုလျှင် လဝက်ကျော်ပင် ရှိခဲ့သည်။ ယနေ့တွင်မူ စုန်ယန်သည် ထိုကလေးငါးဦးကို ခေါ်ဆောင်၍ အိမ်ထောင်စုစာရင်းသွင်းရန် အစိုးရရုံးသို့ လာခဲ့ခြင်းပင်။

ယခင်က ချူးနိုင်ငံတော်ဝင်မြို့တော်၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ရရှိရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသော်လည်း ယခုအခါ လူအများအပြား မြို့ကိုစွန့်ခွာထွက်ပြေးနေကြသဖြင့် အာဏာပိုင်တို့က တင်းကြပ်သော အမိန့်တစ်ရပ် ထုတ်ပြန်ထားသည်။

မြို့ကိုစွန့်ခွာသွားသူများ၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ပယ်ဖျက်မည်ဖြစ်ပြီး နောက်နောင် ပြန်လာခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။ ထိုအစား မြို့ထဲတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ပြီး အခြေချနေထိုင်သူများမှာမူ အိမ်ထောင်စုစာရင်း လျှောက်ထားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် စုန်ယန်သည် ကလေးငါးဦးကို ခေါ်ယူကာ မှတ်ပုံတင်ပေးခဲ့ခြင်းပင်။ ၎င်းမှာ အနိမ့်ဆုံးအဆင့် မှတ်ပုံတင်အမျိုးအစားဖြစ်သော်လည်း၊ စုန်ယန်က ငွေစအချို့ တိတ်တဆိတ် ပေးကမ်းလိုက်သည့်အခါတွင်မူ အဆင့်အတန်း ကောင်းမွန်သော အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ရရှိခဲ့သည်။

မှတ်ပုံတင်ခြင်းလုပ်ငန်းများ ပြီးစီးသွားသောအခါ သူသည် ကလေးများကို ခေါ်ဆောင်၍ ဝမ်တွန်းဆိုင်၌ အောင်ပွဲခံခဲ့ကြသည်။

နတ်သုဒ္ဓါရနံ့မျှော်စင်၏ အရောင်းအဝယ်မှာလည်း မကောင်းလှပေ။ ဧည့်သည်အချို့ ရောက်လာလျှင်ပင် အကမယ်များကိုသာ စိတ်ဝင်စားကြပြီး ရွှမ်းယွမ်၏ အလုပ်မှာမူ အေးစက်နေ၏။

အားလပ်နေသော ရွှမ်းယွမ်သည် ဒုတိယထပ်မှ ငုံ့ကြည့်နေစဉ် စုန်ယန်နှင့် အဟွိုင်တို့ လမ်းလျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လက်လှမ်းပြခဲ့သည်။

တောင်းရမ်းစားသောက်သူ ကလေးငါးဦး အိမ်ထောင်စုစာရင်း ရရှိသွားပြီဆိုသည့် သတင်းကို ကြားရသောအခါ သူမသည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ဝမ်တွန်းအတူစားရန် အပြေးအလွှား ဆင်းလာခဲ့တော့သည်။

လဝက်ကျော် ကြာပြီးနောက်တွင် သူတို့ ခုနစ်ဦးသားသည် ဝမ်တွန်းဆိုင်ရှေ့၌ တစ်ဖန် ပြန်လည်ဆုံစည်းထိုင်မိကြပြန်သည်။

အဟွိုင်မှာ များစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ ပိုမိုတည်ငြိမ်လာပြီး သိုင်းလောက၏ လူကောင်ကြီးတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်မျိုး ပေါက်လာသည်ဟု စုန်ယန်က ခဏခဏ နောက်ပြောင်တတ်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် အဟွိုင်သည် ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း ဦးတည်နေခြင်းပင်။ သူသည် ကြက်မတွန်မီ အိပ်ရာမှထကာ ဓားကွက်များကို အကြိမ်တစ်ထောင် လေ့ကျင့်လေ့ရှိပြီး ထို့နောက်မှ အလုပ်လုပ်ကာ ချန်ချွန်းခန်းမကို ပြောင်လက်နေအောင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်း၊ ညီငယ်ညီမငယ်များကို ကူညီခြင်းနှင့် ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်သည်။

သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့် ချန်ချွန်းခန်းမမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

ထို့ပြင် သူသည် မြို့တော်အတွင်းရှိ တောင်းရမ်းစားသောက်သူများကို တိတ်တဆိတ် စုစည်းခဲ့ပြီး အကျိုးအမြတ်အချို့ ခွဲဝေပေးကာ လူအင်အား တည်ဆောက်ခဲ့သည်။

သူ၏ သတ္တိရှိမှုနှင့် တရားမျှတမှုကြောင့် လဝက်အတွင်းမှာပင် ပြင်ပလောက၌ အစ်ကိုဟွိုင်ဟု အမည်ကျော်ကြားလာခဲ့သည်။

အဟွိုင်နှင့် သူ၏ မောင်နှမများက စုန်ယန်ကို ဖခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလိုကြသော်လည်း စုန်ယန်က အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့က ထိုကိစ္စကို ထပ်မံမပြောဆိုတော့သော်လည်း စုန်ယန်ကိုမူ မိသားစုဝင်တစ်ဦးအဖြစ် စိတ်ထဲမှ သတ်မှတ်ထားကြသည်။ ဤမိသားစုဝင်ကြီး အိုမင်းသွားသည့်အခါ သူက ကောင်းမွန်စွာ ပြုစုစောင့်ရှောက်မည်ဟု အဟွိုင်က ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

"ဦးလေးလီ... ဖြည်းဖြည်းစားပါ"

ထိုသို့ပြောကာ အဟွိုင်က စုန်ယန်ထံသို့ ပန်းကန်တစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်လည်း တူကိုအသင့်ပြင်ကာ ညီငယ်ညီမငယ်များအတွက် ဝမ်တွန်းများကို ကူညီပြင်ဆင်ပေးနေတော့သည်။

ရွှမ်းယွမ်သည် လှပစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း စုန်ယန်ကို ကြည့်ကာ အသက်တစ်ချက် ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ သူမသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း စိတ်လက်ပေါ့ပါးဟန်ဆောင်ကာ နောက်ပြောင်လိုက်၏။

"ဆရာဝန်လီ... ကလေးငါးယောက်တောင် ရှိနေပြီဆိုတော့ ရှင့်အနေနဲ့ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ မစဉ်းစားဘူးလား"

စုန်ယန်ကလည်း ပြုံးလိုက်သော်လည်း ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုမိန်းမပျို၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော မျှော်လင့်ချက်၊ ပြင်းထန်သော အားငယ်စိတ်နှင့် ကြောက်ရွံ့မှုအချို့ကို သူ မြင်တွေ့နေရသောကြောင့်ပင်။

ယနေ့တွင် ရွှမ်းယွမ်၏ ဝတ်စုံမှာ သာမန်အတိုင်းပင် ထင်ရသော်လည်း သေသေချာချာ ပြင်ဆင်လာခဲ့ခြင်းပင်။ သူမ၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အမွှေးနံ့မှာလည်း စူးရှသော ရနံ့မျိုး မဟုတ်ဘဲ လန်းဆန်းစေသော ဇီးဖြူပွင့်နံ့လေးပင်။