အခန်း (၁၈၉)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၁၈၉

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူက ပါဆယ်ထုပ်နှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာသည်။ ၎င်းမှာ တစ်ပေခန့် ကျယ်ဝန်းသည့် လေးထောင့်သေတ္တာလေး ဖြစ်ပြီး မျက်နှာပြင်တွင် လက်ရာပြောင်မြောက်သော ပန်းကွက်များ ထွင်းထုထားကာ ဟောင်းနွမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်မှာ ထိုသေတ္တာကို မြင်သည်နှင့် တောင့်ခဲသွားသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများက ကြေးနီမင်းတုပ်လေးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

အထဲတွင် ငွေထည် အဆင်တန်ဆာ အနည်းငယ်၊ ကျောက်စိမ်းပုတီး နှစ်ကုံးနှင့် ကလေးကစားစရာ အချို့သာ ရှိသည်။

သူမက တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း ချီဖန့်က သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိထားမိသည်။

"ဒါတွေက မင်း ငယ်ငယ်တုန်းက ပစ္စည်းတွေလား"

"ဟုတ်တယ်။ ဒါတွေက အမေ့ရဲ့ ခန်းဝင်ပစ္စည်းတွေလေ။ အမေက ကျွန်မကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားတုန်းက ရွှယ်မိသားစုက ဘာမှ ယူခွင့်မပေးခဲ့ဘူး။"

ထိုစဉ်က ယန်ရွှယ်၏ မိခင်တွင် အားကိုးရာ မိသားစု မရှိတော့ပေ။ ထိုဝံပုလွေဂူမှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် သူမ ပိုင်ဆိုင်သမျှ အနည်းငယ်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသည်။

ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ကြာပြီးနောက်မှ ရွှယ်မိသားစုက ဒါတွေကို သူမထံ ရုတ်တရက် ဘာကြောင့် ပို့ပေးရသနည်း။ ရွှယ်ရုံခန်း ပြောခဲ့သလိုပင် အပြင်လူတွေ လက်ထဲ မရောက်စေချင်လို့ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ယန်ရွှယ်သည် ငွေလက်ကောက်လေး တစ်စုံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရာ၊ ၎င်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ခေါင်းလောင်းသံလေးများမှာ လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားသည်။

"ကျိအန်းနဲ့ ယန်ယွီတို့က အခုဆို ကြီးကုန်ပြီ၊ မဟုတ်ရင် သူတို့ ဝတ်လို့ ရတယ်။"

ထို့နောက် သူမ သက်ရှည်သော့ တစ်ခုကို မလိုက်သည်။ "ဒါက ငယ်ငယ်တုန်းက လည်ပင်းမှာ ဆွဲထားရင် အရမ်းလေးတာ။ အပြင်မှာလည်း ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် မဝတ်ရဲဘူး။ ဆွေမျိုးတွေဆီ နှစ်သစ်ကူး သွားလည်တဲ့အခါမှပဲ ဝတ်ရတာ။"

ယခင်ဘဝနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤဘဝမှ ယန်ရွှယ်၏ မိခင်မှာ သူမကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာများစွာ ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူမက စောစောစီးစီး ဆုံးပါးသွားခဲ့သဖြင့် ကျိအန်း တစ်ယောက်သာ အားကိုးစရာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူမ၏ အပြုံးမှာ လွမ်းမောဖွယ်ရာ ဖြစ်နေပြီး အကြည့်ကို နှိမ့်ချလိုက်သည်။ ချီဖန့်က သူမ၏ လက်ထဲမှ ထိုသော့လေးကို ယူကာ အကဲခတ်ပြီးနောက် သူမ၏ လည်ပင်းတွင် ပတ်ပေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ဒါက ကလေးတွေ ဝတ်တာလေ"

ယန်ရွှယ်က ရယ်မောလျက် ကန့်ကွက်ကာ သူ၏ လက်များကို ရှောင်လိုက်သည်။

သို့သော် ချီဖန့်က သူမကို ငြိမ်နေအောင် ဖိထားပြီး တပ်ပေးလိုက်ကာ အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်လေးနက်စွာဖြင့် ပြန်ညှိပေးနေသည်။

"ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုလောက် နောက်ကျသွားတာကတော့ နှမြောစရာပဲ။"

သူ့မျက်ဝန်းများကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါမှ သူ ဆိုလိုသည်မှာ သူမကို ကလေးဘဝကတည်းက မသိခဲ့ရခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်လိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းက ကျွန်မတို့က မိုင်ပေါင်း ရာနဲ့ချီ ဝေးနေတာလေ"

သူမ ထိုသို့ဆိုကာ ရယ်မောလျက် ထိုသော့ခတ်ကို လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြုတ်လိုက်သည်။ "ကျိအန်း၊ ခဏလာပါဦး!"

ယန်ကျိအန်းမှာ ခြံထဲတွင် တူလေးနှင့် ဆော့နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ခေါ်လိုက်သဖြင့် သူ အထဲသို့ အပြေးရောက်လာရာ ပါးစပ်များ နီရဲပြီး နဖူးတွင် ချွေးများ စိုရွှဲနေသည်။

ယန်ရွှယ်က လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် သူ၏ မျက်နှာကို သုတ်ပေးပြီးနောက် ထိုသက်ရှည်သော့ကို သူ၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ လည်ပင်းမှာထက် သူ့လည်ပင်းမှာ ပို၍ပင် လူရယ်စရာ ဖြစ်နေသည်။

ကျိအန်းလည်း အနေခက်သော်လည်း အစ်မဖြစ်သူက ဝတ်စေချင်သဖြင့် မငြင်းတော့ပေ။

"ဒါက ဘာလဲ"

"အမေ့ရဲ့ ခန်းဝင်ပစ္စည်းထဲက သက်ရှည်သော့လေ။ အစ်မ ငယ်ငယ်တုန်းက ဝတ်ခဲ့တာ၊ မင်းကျတော့ ဝတ်ခွင့်မရခဲ့ဘူး။"

ကျိအန်း တောင့်ခဲသွားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများက ထိုဆွဲသီးပေါ်တွင် တုံ့ဆိုင်းစွာ ရှိနေသည်။

"အမေ့ဟာလား"

သူတို့မိခင် ဆုံးပါးသွားစဉ်က သူသည် အသက် ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ အမြဲတမ်း ဘေးနားမှာ ရှိနေခဲ့သည့် ယန်ရွှယ်နှင့် မတူဘဲ သူ၏ မိခင်အပေါ် မှတ်ဉာဏ်များမှာ ဝေဝါးလှသည်။

သူ့အမူအရာကို မြင်သဖြင့် ယန်ရွှယ်က သေတ္တာအနားသို့ သူ့ကို ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ "ဒါတွေအားလုံးက အမေ့ဟာတွေ။ ငါတို့ ထွက်လာတုန်းက သူမ ယူမလာနိုင်ခဲ့လို့ မင်း တစ်ခါမှ မဝတ်ခဲ့ရတာ။"

ကျိအန်းက ထိုပစ္စည်းများကို စိုက်ကြည့်နေပြီး စိတ်ထဲတွင် ပုံဖော်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ သူ ပုံဖော်နိုင်သည်မှာ ယန်ရွှယ်နှင့် ဆင်တူသော နူးညံ့သည့် ပုံရိပ်လေး တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ခြံထဲမှ ဝတုတ်တုတ် ကောင်လေးက လှမ်းအော်ခဲ့သည်။

"ဦးဦး! ဦးဦး ရေ!"

သူသည် အကြာကြီး စောင့်နေရသဖြင့် စိတ်မရှည်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိအန်းက ပြန်ထူးကာ ထွက်သွားရန် ပြင်သော်လည်း လည်ပင်းမှ အလေးချိန်ကို ခံစားမိသဖြင့် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူသည် ၎င်းကို ဆွဲထားလျက်ပင် အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် ကောင်လေး၏ အသံကို ထပ်ကြားလိုက်ရသည်။

"ဦးဦး၊ အဲဒါ ဘာကြီးလဲ။ အကြီးကြီးပဲ!"

ကျိအန်း၏ ရှင်းပြချက်က နောက်က လိုက်လာသည်။ "ဒါက အဘွားဆီက ပစ္စည်းလေ။ မင်းအမေနဲ့ ငါ့အမေဆီကပေါ့။"

"ဪ။ အဘွားနာမည်က ဘယ်သူလဲ"

သနားစရာ ကောင်လေး။ သူ့အဖေက သူ့ကို ခဏခဏ မေးခွန်းတွေ မေးလေ့ရှိသည့် အလေ့အထက သူ့အပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိနေပုံရသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် ယင်းကဲ့သို့ ပစ္စည်းများကို ဝတ်ဆင်ခြင်းမှာ အနည်းငယ် အကဲဆတ်ဆဲ ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်သည် မကြာမီမှာပင် အရာအားလုံးကို သေတ္တာထဲ ပြန်ထည့်ကာ ဗီရိုထဲတွင် သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။

ထိုအတောအတွင်း စိုက်ပျိုးရေးစင်တာတွင်၊ လွန်ခဲ့သည့် တစ်လမပြည့်မီကမှ ပြောင်းရွှေ့သွားသော ကျွမ်းချီရှန်း ပြန်ရောက်လာသည်။

မန်နေဂျာဟောင်းအနေဖြင့် မဟုတ်ဘဲ လျိုဟူ မြို့နယ် သစ်တောဌာန၏ အတွင်းရေးမှူးအနေဖြင့် မှိုမျိုးစေ့များ ဝယ်ယူရန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

လျိုဟူကို ဘယ်တော့မှ မရောင်းသင့်ဘူးဟု သူကိုယ်တိုင် တစ်ချိန်က အခိုင်အမာ ပြောခဲ့ဖူးသော စင်တာသို့ပင် သူကိုယ်တိုင် ပြန်လာကာ ချွင်းချက်အနေဖြင့် ရောင်းပေးရန် တောင်းဆိုနေရသည်။ နေရာတွင် ထိုင်လိုက်စဉ် သူသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားမိပြီး လောကကြီး၏ လှည့်ကွက်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သို့သော် ယန်ရွှယ် ပြုံးရုံသာ ပြုံးသည်။"ကျွန်မတို့ လုပ်ငန်းကို ကူညီဖို့ ပြန်လာတာဆိုတော့၊ အော်ဒါ အကြီးကြီး တင်ရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား"

သူမသည် သုံးနှစ်ကြာ ကန့်သတ်ချက် သဘောတူညီချက်အကြောင်း သို့မဟုတ် သူကြောင့်သာ ဤချွင်းချက် ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို ထုတ်မပြောပေ။ ယင်းအစား သူက စင်တာကို ကူညီနေသည့်ပုံစံမျိုး ဖော်ပြလိုက်သဖြင့် ကျွမ်းချီရှန်းမှာ ချက်ချင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

ကျွမ်းချီရှန်း၏ မျက်နှာမှာ ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ "သေချာတာပေါ့။ ငါတို့ ဌာနက ပုလင်းပေါင်း ၁၀,၀၀၀ အော်ဒါတင်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်၊ စပေါ်ငွေလည်း ကြိုပေးမှာပါ။"

၎င်းမှာ အလွန်ကြီးမားသော အရောင်းအဝယ် ဖြစ်သည်။ အတွင်းရေးမှူး ဟူမှာမူ ၅,၀၀၀ သာ လိုချင်ခဲ့ပြီး ငွေပေးချေရန်လည်း ကပ်စေးနှဲခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

လျိုဟူမြို့နယ် သစ်တောဌာနတွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ တုန်းကု မြို့နယ်မှာ လုပ်နေသည်မှာ နှစ်နှစ်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့က ၅,၀၀၀ လောက်နှင့်ပဲ အေးအေးဆေးဆေး လုပ်နေမည်ဆိုလျှင် ဘယ်တော့မှ မီတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ ကျွမ်းချီရှန်းသည် ယခင် အတွင်းရေးမှူး ဟူနှင့် မတူပေ။ သူသည် ချန်ရွှေ့၏ ပုံစံအတိုင်း သစ်တောစခန်း တစ်ခုချင်းစီကို သူတို့ဘာသာ စီမံခန့်ခွဲစေခဲ့သဖြင့် ဌာနအနေဖြင့် ကုန်ကျစရိတ် အားလုံးကို ထမ်းစရာ မလိုတော့ပေ။

မဟုတ်ပါက သူတို့သည် စိုက်ပျိုးရေး စခန်းတစ်ခု တည်ဆောက်ကာ မျိုးစေ့များ ဝယ်ယူရမည်ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းမှာ လျိုဟူမြို့နယ် သစ်တောဌာန၏ ကျပ်တည်းနေသော ဘတ်ဂျက်ကို အဆုံးစွန်အထိ ဆွဲဆန့်လိုက်သလို ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ကျွမ်းချီရှန်း ကိုယ်တိုင် လာရောက်ခြင်းမှာလည်း ကံကောင်းလှသည်။ အကယ်၍ ထောက်ပံ့ရေးဌာနမှ တခြားတစ်ယောက်ကိုသာ လွှတ်ခဲ့လျှင် ဤဝယ်ယူမှုကို ချောချောမွေ့မွေ့ ရရှိရန် ယုံကြည်မှု ရှိကြမည် မဟုတ်ပေ။

နှစ်ဖက်စလုံးသည် အော်ဒါကို လျင်မြန်စွာ လက်မှတ်ထိုး၊ ငွေပေးချေကာ တရားဝင် တံဆိပ်ရိုက်နှိပ်လိုက်ကြသည်။ ယန်ရွှယ်က ကျွမ်းချီရှန်း၏ အလုပ်အကိုင် အခြေအနေကို ပြုံးလျက် မေးလိုက်သေးသည်။

"အရာအားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား"

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် စီမံခန့်ခွဲရသည်မှာ မလွယ်ကူပေ။ သူ၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် သစ်တောစခန်း အများအပြား ရှိနေသလို စိုက်ပျိုးရေးစင်တာထက် ဝန်ထမ်းအင်အားမှာလည်း အများကြီး ပိုများရာ၊ စီမံခန့်ခွဲမှု ညံ့ဖျင်းပါက သူ၏ ရှေ့လူကဲ့သို့ပင် ဖြုတ်ချခံရသည့် လမ်းကို လျှောက်ရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ကျွမ်းချီရှန်းမှာ ခရိုင်ဌာနက တိုက်ရိုက် ခန့်အပ်ထားသူ ဖြစ်သလို မှိုမျိုးစေ့များ ရရှိရန်အတွက်လည်း သူတို့၏ အားကိုးရာ ဖြစ်နေသဖြင့်၊ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများမှာ ယခုလောလောဆယ်တွင် သူ့ကို မျက်နှာသာ ပေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ ပြန်ဖြေရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ဖုန်းမြည်လာသည်။ ယန်ရွှယ်သည် တောင်းပန်စကား ဆိုကာ ဖုန်းဖြေရန် ထသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဖုန်းနားထောင်နေစဉ် ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်မှောင်မှာ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားသည်။"နောက်နှစ်အတွက် အော်ဒါကို ပုလင်း ၅,၀၀၀ လျှော့မလို့လား။ ဒါ ဘယ်မြို့နယ်ကလဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ကျွမ်းချီရှန်းမှာလည်း သူမဘက်သို့ ချက်ချင်း အာရုံရောက်သွားသည်။ "ဘယ်မြို့နယ်လဲ။ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားလို့လား"

မေးပြီးခါမှ ကျွမ်းချီရှန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် စိုက်ပျိုးရေးစင်တာ၏ မန်နေဂျာ မဟုတ်တော့ကြောင်း သတိရသွားသည်။

ဤနေရာတွင် နှစ်နှစ်ကျော်ကြာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဒါလျှော့ချချင်သည်။ ၎င်းမှာလည်း ပုလင်းပေါင်း ၅,၀၀၀ တောင် ဖြစ်သည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ အကျင့်ပါနေသော စိတ်ပူပန်မှုက သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် ၎င်းကို သတိထားမိသဖြင့် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ သူမ၏ ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အကြောင်းရင်းကို မေးလို့ရမလား"

ထို့နောက် သူမ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့ရဲ့ ယခင်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွေက အဆင်ပြေခဲ့ကြတာပဲ၊ ပြီးတော့ ရှင်တို့က ကတိဖျက်မယ့် လူမျိုးတွေ မဟုတ်တာ ကျွန်မ သိပါတယ်"

အကယ်၍ လျိုဟူမြို့နယ်မှ အတွင်းရေးမှူးဟူသာဖြစ်ခဲ့လျှင် သူမ မေးနေမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဝူကန်း မြို့နယ်နှင့်မူ သူတို့၏ လက်တွဲမှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ချမ်းသာစရာ ကောင်းခဲ့သည်။

ဝူကန်းမြို့နယ်မှ ကိုယ်စားလှယ်ကလည်း အမှန်အတိုင်းပင် မဖုံးကွယ်ဘဲ ပြောပြသည်။"ကျွန်တော်တို့ အော်ဒါလျှော့ချချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နောက်နှစ်အတွက် လိုအပ်တဲ့ သစ်သားတွေကို လုံလုံလောက်လောက် မဝယ်နိုင်လို့ပါ။"

အတွင်းရေးမှူးကျန်း၏ အသံတွင် အကူအညီမဲ့မှုများ ပါဝင်နေသည်။"မူလကတော့ နောက်နှစ်မှာ ထုတ်လုပ်မှုကို တိုးချဲ့ဖို့ စီစဉ်ထားတာ။ ဒါကြောင့်လည်း ပုလင်း ၁၀,၀၀၀ အော်ဒါတင်ခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ပုံမှန်ဝယ်နေကျ သစ်ရောင်းသူတွေဆီ ဆက်သွယ်ကြည့်တဲ့အခါ နှစ်ယောက်က သူတို့ပစ္စည်းတွေ ရောင်းပြီးသွားပြီ၊ တတိယတစ်ယောက်ကကျတော့ ဈေးတွေ တင်ချင်နေတယ်။"

ထိုလူသည် ယခင်က ယန်ရွှယ်နှင့် ကျိုးဝမ့်ဟွေ့တို့ကို ဧည့်ခံကျွေးမွေးစဉ်ကပင် အရည်အချင်းရှိသူမှန်း သိသာလှသော်လည်း၊ ယခုမူ သူပင်လျှင် လမ်းစပျောက်နေပုံရသည်။

"သူတို့တောင်းတဲ့ ဈေးက အရမ်းကြီးနေတယ်။ ကျွန်တော် တွက်ကြည့်ပြီးပြီ၊ အဲဒီဈေးနဲ့ဆိုရင် တွက်ခြေမကိုက်ဘူး။ အဝေးကနေ သစ်လှမ်းမှာဖို့ကျတော့လည်း မလွယ်ပြန်ဘူး။"

သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးမှာ အဓိက ပြဿနာ ဖြစ်သည်။ အနီးဆုံးမြို့ထက် ကျော်လွန်သွားသည်နှင့် သယ်ယူခမှာ အဆမတန် မြင့်တက်သွားလိမ့်မည်။ သစ်သားဆိုသည်မှာ လေးလံသည် မဟုတ်ပါလား။

ဝူကန်းမြို့နယ် သစ်တောဌာနမှ အတွင်းရေးမှူး ကျန်းက အားနာစွာဖြင့် ပြောခဲ့သည်။

"ပုလင်း ၅,၀၀၀ လျှော့တာကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် စီစဉ်ရမှာပဲ။ ကံကောင်းတာက ကျွန်တော်တို့ ပါးစပ်နဲ့ပဲ သဘောတူထားကြသေးတာ၊ စာချုပ်မချုပ်ရသေးဘူးဆိုတော့ ဒါကို အမြန်ဆုံး အသိပေးချင်လို့ပါ။"

စာချုပ်ချုပ်ရန် အလွန်နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ အကယ်၍ သူတို့တွင် သစ်သား အလုံအလောက် မရှိပါက ထုတ်လုပ်မှု လျှော့ချခြင်းမှာ နားလည်ပေးနိုင်စရာ ရှိပါသည်။

ယန်ရွှယ်က ပြုံးလျက် ဘာမှမဖြစ်ကြောင်း ပြောကာ သူ့ကို စိတ်သက်သာရာ ရစေသည်။ တစ်ဖက်လူက အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်ပြီးနောက် ဖုန်းချရန် ပြင်စဉ်တွင် ယန်ရွှယ် သူ့ကို တားလိုက်သည်။

"အတွင်းရေးမှူး ကျန်း။"

"တစ်ခုခု ရှိသေးလို့လား။ ပြောပါ။"

သူ၏ လေသံမှာ နွေးထွေးနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ယန်ရွှယ် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ နောက်ထပ် စိုက်ပျိုးနည်းသစ် တစ်မျိုးကို ဖော်ထုတ်ထားပါတယ်။ အဲဒါက သစ်တုံးတွေ မလိုဘူးရှင်။ သစ်မှုန်ရှိရင်ပဲ အဆင်ပြေတယ်။ ရှင်တို့ စမ်းကြည့်ချင်လား"

"သစ်မှုန်ဟုတ်လား"

သူ့အသံမှ အံ့အားသင့်မှုမှာ ကျွမ်းချီရှန်း၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုနှင့်ပင် တူလှသည်။ ကျွမ်းချီရှန်းသည်လည်း ယခုအခါ သူမကို လှည့်ကြည့်လာသည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ သစ်မှုန်ပါ" ယန်ရွှယ် အတည်ပြုလိုက်သည်။"စင်တာမှာ ဒါကို သုတေသနလုပ်နေတာ နှစ်နှစ်ရှိပြီ၊ အခုဆို အရမ်း အောင်မြင်နေပါပြီ။"

သို့သော် တစ်ဖက်လူက တုံ့ဆိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ မှိုကို သစ်မှုန်ပေါ်တွင် စိုက်နိုင်သည်ဟူသော အယူအဆမှာ လူအများစုအတွက် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေသေးသည်။

သို့သော် တစ်ချိန်က မှိုစိုက်ပျိုးခြင်း ဆိုသည်မှာပင် လူများစွာအတွက် မဖြစ်နိုင်သောအရာဟု ထင်ခဲ့ကြဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။ ယန်ရွှယ် စိတ်မလောပေ။

"ရှင်တို့ရဲ့ စိုက်ပျိုးရေးစခန်းက စိုက်ပျိုးရေးအကြောင်း နားလည်တဲ့သူ တစ်ယောက်လောက်ကို လွှတ်ပြီး လာကြည့်ခိုင်းလို့ ရပါတယ်။"

ဝူကန်းမြို့နယ်တွင် မှိုစိုက်လာသည်မှာ နှစ်နှစ်ရှိပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့အဖွဲ့မှာ သင်ယူလိုစိတ် ပြင်းပြနေကြသည်။ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိ၊ မရှိကို တစ်စုံတစ်ယောက်က သေချာပေါက် ဆန်းစစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် အတွင်းရေးမှူးကျန်းက တုံ့ဆိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။"ဒါက အရေးကြီးတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ သေချာ ဆွေးနွေးရဦးမယ်။"

ဖုန်းချပြီးနောက် ယန်ရွှယ်သည် ကျွမ်းချီရှန်း၏ စောစောက မေးခွန်းကို နောက်ဆုံး၌ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။"ဝူကန်းမြို့နယ်ကပါ။ သူတို့က သစ်သားတွေက ရောင်းပြီးသား ဖြစ်နေတာ ဒါမှမဟုတ် ဈေးတွေ တက်နေတယ်လို့ ပြောတယ်။"

"ဝူကန်းမြို့နယ်။"

ကျွမ်းချီရှန်းသည် သူတို့၏ သစ်တောဌာနအကြောင်း အမှတ်ရမိသည်။ "ဒါက ဆင်ခြေပေးတာလို့ မင်းမထင်ဘူးလား"

ယန်ရွှယ်လည်း မသေချာပေ။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း မှိုစိုက်ပျိုးရေးမှာ အောင်မြင်လာသဖြင့် အချို့လူများက အမြတ်ထုတ်ရန် ဈေးတင်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် ထိုအတိုင်း ဖြစ်မည်ဟုလည်း အာမမခံနိုင်ပေ။ "သူတို့ လာကြည့်၊ မကြည့် စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့။ တကယ်ပဲ သစ်သားရှားပါးနေတာဆိုရင်တော့ လာကြည့်တာ သူတို့အတွက် မမှားပါဘူး။"

အတွင်းရေးမှူးကျန်းမှာ လက်တွေ့ကျသူ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် ဝူကန်းမြို့နယ်မှာ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်ကတည်းက မှိုစိုက်ပျိုးရေးကို စတင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

၎င်းကို ကြားသောအခါ ကျွမ်းချီရှန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ထပ်မမေးတော့ပေ။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူ၏ မျက်မှောင်မှာ ထပ်၍ ကြုတ်သွားပြန်သည်။

"အခု သစ်သားရှာရတာ တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ခက်နေပြီလား"

သူသည် လျိုဟူမြို့နယ် သစ်တောဌာနကို တာဝန်ယူကာစ ဖြစ်ပြီး လုပ်ငန်းများကို စီစဉ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သစ်သားရှားပါးလာပါက ဝူကန်းမြို့နယ် တစ်ခုတည်းသာ ထိခိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် သူ ဆက်မနေနိုင်တော့ပေ။ ယန်ရွှယ်ကို နှုတ်ဆက်စကား အမြန်ပြောကာ သစ်ရောင်းသူများကို ဆက်သွယ်ရန် ဌာနသို့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

နှစ်ရက်အကြာတွင် အတွင်းရေးမှူးကျန်း ထပ်မံ ဖုန်းဆက်လာသည်။

"မင်းပြောတဲ့ သစ်မှုန်နဲ့ စိုက်တဲ့နည်းအကြောင်း..."

စိတ်ဝင်စားသည်ဆိုသည်မှာ စိတ်ရင်းမှန်ရှိခြင်းပင်။ ယန်ရွှယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"စင်တာမှာ ခူးဖို့ အသင့်ဖြစ်နေတဲ့ အသုတ်အသစ် ရှိပါတယ်။ အချိန်မရွေး လာကြည့်လို့ ရပါတယ်။"

သို့ဖြစ်၍ ဝူကန်းမြို့နယ်မှ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အတွင်းရေးမှူးကျန်းနှင့်အတူ သစ်တောစခန်း အသီးသီးမှ အကြီးအကဲများနှင့် နည်းပညာ ဝန်ထမ်းများ ပါဝင်သည်။

ယန်ရွှယ်က သူတို့ကို စိုက်ပျိုးခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်သွားရာ၊ ထိုနေရာတွင် စင်များစွာပေါ်၌ ဖန်ပုလင်းများကို အစီအရီ တင်ထားပြီး ပုလင်းတစ်ခုချင်းစီတွင် မှိုအစုအဝေးများ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါက တကယ် ဖြစ်နိုင်တာလား"

တစ်စုံတစ်ယောက်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လွှတ်ခနဲ မေးလိုက်သည်။ ကျန်ရှိနေသော သူများမှာလည်း စကားမပြောသော်လည်း တူညီသော မျက်နှာအမူအရာများ ရှိနေကြသည်။

"သစ်မှုန်ဆိုတာ သစ်သားကနေ လာတာပဲလေ။ ပါဝင်မှုက အတူတူပါပဲ" ယန်ရွှယ် ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုမြင်ကွင်းက သူတို့ကို အထင်ကြီးစေဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ကျွမ်းကျင်မှုပင် ဖြစ်သည်။

ဤနည်းလမ်းမှာ နေရာကိုလည်း ချွေတာနိုင်သဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် စိုက်ရန် မလိုတော့ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးခဲ့သည်။"ပုလင်းတွေကို အိမ်ထဲမှာပဲ ထားရမှာလား"

"မဖြစ်မနေတော့ မဟုတ်ပါဘူး" ယန်ရွှယ် ပြောလိုက်သည်။"မှိုမျှင်တွေ ပုလင်းထဲမှာ ပြည့်သွားပြီဆိုရင် သူတို့ကို ဖန်လုံအိမ်ထဲ ပြောင်းလို့ ရပါတယ်။ ကျွန်မတို့မှာက ဒီမှာ အခန်းပိုတွေ ရှိနေလို့ မပြောင်းတော့တာပါ။"

ဖန်လုံအိမ်ဆိုလျှင် လုံလောက်သည်ဟု ကြားရသောအခါ အဆောက်အဦး ဆောက်လုပ်ရမည့် ကုန်ကျစရိတ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သက်သာမည်ကို သူတို့ စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားလိုက်ကြသည်။

အခြားတစ်ယောက်က အဓိက အချက်ကို သတိထားမိသွားသည်။ "မှိုမျှင်တွေ ပုလင်းထဲ မပြည့်ခင်အထိတော့ အိမ်ထဲမှာပဲ စိုက်ရမှာပေါ့"

ယန်ရွှယ် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။"ဟုတ်ကဲ့၊ ပြီးတော့ အပူချိန်ကို ၂၂ ကနေ ၂၅ ဒီဂရီ စဲလ်စီးယပ်စ် ကြားမှာ ထိန်းထားရပါမယ်။"

သူမသည် အရာအားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြလိုသည်။"ကျွန်မတို့ စိုက်ပျိုးခန်းတွေရဲ့ ကြမ်းပြင်အောက်မှာ ရေနွေးငွေ့အိုးတွေနဲ့ ချိတ်ထားတဲ့ အပူပေး ပိုက်လိုင်းတွေ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မှိုမျှင် ကြီးထွားနေတဲ့ အချိန်မှာတော့ ပုလင်းတွေကို တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ပိုပြီး ကပ်ထားလို့ ရပါတယ်။"

အိမ်တွင်းစိုက်ပျိုးမှု၊ အပူပေးပိုက်လိုင်း၊ ရေနွေးငွေ့အိုး။ အချို့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကုန်ကျစရိတ်နှင့် အလုပ်ရှုပ်မည့် အခြေအနေကို တွက်ချက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီနည်းလမ်းက လုပ်အား ပိုစိုက်ရပေမဲ့ ထွက်နှုန်းကတော့ အရမ်း မြင့်ပါတယ်"

ယန်ရွှယ်က သူတို့၏ စိတ်ကို ဖတ်နိုင်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။"ပုလင်းတစ်လုံးတည်းကနေ မှိုအစို ခုနစ်ကျပ်သား၊ ရှစ်ကျပ်သားလောက် သေချာပေါက် ထွက်ပါတယ်။"

"ခုနစ်ကျပ်သား၊ ရှစ်ကျပ်သားလား"

စခန်းအကြီးအကဲများက မလှုပ်မယှက် ရှိနေသော်လည်း၊ သူတို့၏ နည်းပညာ ဝန်ထမ်းများကတော့ ရင်သပ်ရှုမော ဖြစ်သွားကြသည်။

"အဲဒီလောက်တောင် များတာလား"

ယန်ရွှယ်သည် ဘာမှ အပိုမပြောဘဲ သူမ၏ မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို သူတို့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဒါက နှစ်နှစ်စာ စာရင်စတွေပါ။ ကိန်းဂဏန်းတွေက လိမ်ပြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

သူတို့ စာအုပ်ကို တစ်ယောက်တစ်လှည့် ကြည့်နေစဉ် သူမ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ဒီနည်းလမ်းက သစ်သားနဲ့ စိုက်သလိုမျိုး သုံးနှစ်ဆက်တိုက် ခူးလို့ မရပေမဲ့၊ စိုက်တာကနေ ခူးတာအထိ တစ်ခုလုံး ကြာချိန်က ရက်ပေါင်း ၄၀ ပဲ ရှိပါတယ်။"

"အဲဒီလောက်တောင် မြန်တာလား"

စခန်းများမှ လူများမှာ နောက်တစ်ကြိမ် အံ့အားသင့်သွားကြပြန်သည်။ သစ်တုံးဖြင့် စိုက်လျှင် မှိုများ တဖြည်းဖြည်း ထွက်လာရန်အတွက် အနည်းဆုံး နှစ်လ အပြည့် ကြာလေ့ရှိသည်။

"အမြန်ဆုံး မှတ်တမ်းကတော့ ရက်ပေါင်း ၄၀ ပါ"