အခန်း (၁၉၀)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၁၉၀

ယန်ရွှယ်သည် သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်ထဲမှ နောက်စာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်လိုက်သည်။ "မှိုမျှင်တွေ ပုလင်းထဲ ပြည့်ဖို့ ရက် ၃၀ ကြာပြီး မှိုထွက်ဖို့အတွက် နောက်ထပ် ၁၀ ရက်ပဲ ကြာပါတယ်။ တစ်လကျော်လောက်အထိ ဆက်တိုက် ခူးနိုင်ပါတယ်။"

၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မြန်လှသည်။ တစ်လကျော်အတွင်း အထွက်နှုန်း ဤမျှအထိ မြင့်မားသည်ဆိုလျှင် မှိုထွက်သည့် အချိန်တွင် အလွန်ပင် ပြွတ်သိပ်စွာ ထွက်လာမည်မှာ သိသာလှသည်။

"ဒါကို နွေဦးမှာပဲ စိုက်လို့ ရတာလား"

တစ်စုံတစ်ယောက်က အဓိက အချက်ကို ချက်ချင်း မြင်သွားသည်။ စိုက်ပျိုးချိန် ဤမျှတိုတောင်းပါက တစ်နှစ်လျှင် တစ်သုတ်ထက်မက စိုက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်က ကြည့်လိုက်ရာ သူမ ပထမဆုံး သင်ကြားပေးခဲ့သည့် စခန်းနှစ်ခုထဲမှ တစ်ခုမှ လူဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်သည်။ သူမ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး။ ဆောင်းဦးမှာလည်း စိုက်လို့ ရပါတယ်။"

ထိုသူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "နွေရာသီမှာတော့ အပူချိန်နဲ့ စိုထိုင်းဆ အရမ်းများလို့ ပုပ်သွားတာမျိုး ဖြစ်တတ်တာမို့လို့ ကျွန်မတို့ ရှောင်ကြပါတယ်။"

ဒါကပင် အလွန်ကောင်းမွန်လှပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရန်ပုံငွေ အကန့်အသတ် ရှိပါက စိုက်ပျိုးခန်း အနည်းငယ်သာ ဆောက်လုပ်ပြီး နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦးတွင် တစ်ခါစီ စိုက်ရုံဖြင့်ပင် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းသော ထွက်နှုန်းကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်မထားသော အချက်များက ကျန်သေးသည်။ ယန်ရွှယ်က အခြား စင်တစ်ခုပေါ်မှ ပုလင်းများကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဒါတွေအားလုံးက ဒီနှစ် နွေဦးက ထွက်ခဲ့တဲ့ မှိုတွေရဲ့ အကြွင်းအကျန် မြေဆီလွှာကို သုံးပြီး စိုက်ထားတာပါ။"

"မြေဆီလွှာကို ပြန်သုံးလို့ ရတာလား"

ဝူကန်းမြို့နယ် သစ်တောဌာနမှ ဝန်ထမ်းများမှာ တစ်နေ့လုံး မနားတမ်း မေးနေကြသဖြင့် မေးခွန်းများမှာ မိုးရွာသကဲ့သို့ပင်။

"ရပါတယ်"

ယန်ရွှယ် ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။"ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေကို အပြင်ထုတ်၊ ပြန်ပြီး ပြုပြင်ပြီးမှ ပြန်ထည့်ရပါမယ်။"

ထို့နောက် သူမက စင်တာ၏ နောက်ဖေးခြံကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။"ဒါတွေကို သဘာဝမြေဩဇာ အဖြစ်လည်း ပြောင်းလို့ ရပါတယ်။ ကျွန်မတို့ စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးထားတဲ့ မြေကွက်လေးလည်း ရှိပါတယ်။"

အသုံးပြုပြီးသား မြေဆီလွှာများတွင် အော်ဂဲနစ်ဒြပ်ပေါင်းများနှင့် အဏုဇီဝပိုးမွှားများ ကြွယ်ဝစွာ ပါဝင်သည်။ ၎င်းတို့ကို အချဉ်ဖောက်ပြီးနောက် အသုံးပြုပါက မြေဆီလွှာ၏ အော်ဂဲနစ် ပါဝင်မှုကို သိသိသာသာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး၊ မြေဆီလွှာ ဖွဲ့စည်းပုံကို ပြောင်းလဲပေးကာ ပိုးမွှားနှင့် ရောဂါများကို လျှော့ချပေးပြီး သီးနှံအထွက်နှုန်းကိုလည်း တိုးတက်စေနိုင်သည်။

တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသော အချက်များကြောင့် ဝူကန်းမြို့နယ် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့မှာ မှင်တက်သွားကြရသည်။ သူတို့ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ အတွင်းရေးမှူး ကျန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးခဲ့ကြသည်။ "သွားကြည့်ကြမလား"

မကြာမီမှာပင် သစ်တောဌာနမှ အရာရှိ အကြီးအငယ် တစ်အုပ်လုံးသည် စင်တာက စိုက်ပျိုးထားသော သီးနှံနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ကြည့်ရှုရန် နောက်ဖေးခြံသို့ အုပ်စုလိုက် သွားကြတော့သည်။ ၎င်းတို့မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကျန်းမာသန်စွမ်းလှသည်။

တွက်ချက်မှုများ အားလုံးပြီးနောက်၊ ကောင်းမွန်သော ထွက်နှုန်းနှင့် ဈေးပေါသော ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် စိုက်ပျိုးခန်း ဆောက်လုပ်ရမည့် ကုန်ကျစရိတ်မှာ ဤမျှ မများတော့ဟု ထင်ရသည်။ အထူးသဖြင့် ၎င်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အသုံးပြုနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

နောက်ဆုံးတွင် ယန်ရွှယ်သည် မှိုအခြောက်နှင့် မှိုအစို ပြန်လုပ်ထားသည်များကို ပြသလိုက်သည်။ စိုက်ပျိုးချိန် တိုတောင်းသဖြင့် အရသာနှင့် အရည်အသွေးမှာ အနည်းငယ် လျော့နည်းနိုင်သည်ကို မည်သူမျှ အံ့သြခြင်း မရှိကြပေ။

သတင်းအချက်အလက်များစွာအား အချို့က မှတ်စုပင် ရေးထားကြ၍ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် သူတို့အားလုံးကို ပြန်လည် အစာကြေရန် အချိန်လိုအပ်ပေမည်။ မေးခွန်းများ မေးပြီးနောက် သူတို့ နှုတ်ဆက်ကာ ပြန်သွားကြသည်။

အပြန်လမ်းတွင် သူတို့သည် ပုလင်းဖြင့် စိုက်ပျိုးသည့် နည်းလမ်း၏ ကောင်းကွက်၊ ဆိုးကွက်များကို ဆက်ဆွေးနွေးကြသည်။

"မှိုတွေက သစ်တုံးနဲ့ စိုက်တာထက် ပိုသေးပြီး ပိုပါးတာကို တွေ့နိုင်တယ်။ အဲဒါကြောင့် ရောင်းရတာ သိပ်မလွယ်လောက်ဘူး။"

"အဲဒါက ဈေးနှုန်းပေါ်မှာ မူတည်တာပေါ့"

အတွင်းရေးမှူးကျန်း ပြောလိုက်သည်။"သစ်တုံးနဲ့ စိုက်တဲ့ မှိုတွေလိုပဲ ဈေးတောင်းမယ်ဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် ရောင်းရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သို့သော် ဤနည်းလမ်း၏ အားသာချက်မှာ စိုက်ပျိုးချိန်တိုခြင်း၊ ထွက်နှုန်းကောင်းခြင်းနှင့် ကုန်ကြမ်းဖြစ်သည့် သစ်မှုန်များမှာ သစ်တုံးများထက် အများကြီး ပိုဈေးသက်သာပြီး ရရှိရန် လွယ်ကူခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ ဈေးလျှော့ရောင်းလျှင်ပင် အမြတ်ရနိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။

အတွင်းရေးမှူး ကျန်းက လူအုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ပြန်ရောက်ရင် ကိန်းဂဏန်းတွေကို သေချာတွက်ကြည့်ကြ။ ဒါက တကယ် ဖြစ်နိုင်၊ မဖြစ်နိုင်ပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို တခြားလူတွေ လက်ထဲမှာ ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး အဆုံးဖြတ် မခံနိုင်ဘူး။"

သစ်သားများ ရောင်းပြီးသွားပြီဟု ပြောသည့် မြို့နယ် နှစ်ခုမှာ စောစောစီးစီး အဝယ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ ကျန်ရှိသော သူများကလည်း တညီတညွတ်တည်း ဈေးတင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ကိုင်နေကြသည်မှာ တခြားလူတွေ၏ အိတ်ကပ်ထဲ ငွေဖြည့်ပေးရန် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် ကိန်းဂဏန်းများ တွက်ချက်ပြီးနောက် နောက်နှစ်တွင် လျှော့စိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်မထားဘဲ ယန်ရွှယ်က သူ့ကို အကြံသစ်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ သစ်တုံးဝယ်ရ ခက်ပါက သစ်မှုန်ကို သုံးနိုင်သည်။ ၎င်းမှာ သူတို့မြို့နယ်တွင် ပေါများလှသည်။ ပြီးတော့ ပြန်လည်း အသုံးပြုနိုင်သည်။

"ဒါ့အပြင် ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းက သစ်တုံးနဲ့ စိုက်တဲ့ မှိုတွေအတွက် နာမည်ရပြီးသား။ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းအောင် လုပ်လုပ်၊ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ရင်တောင် 'ကျင်းချွမ်မှို' ရဲ့ အရိပ်အောက်မှာပဲ နေရမှာ။"

အတွင်းရေးမှူးကျန်းက သူတို့ကို သတိပေးခဲ့သည်။ "ဒီပုလင်းနဲ့ စိုက်တဲ့ နည်းလမ်းက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်ကမှ ပေါ်တာဆိုတော့၊ တခြား ဘယ်သစ်တောစခန်းမှ ဒါကို မလုပ်သေးဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား"

လူအများထဲတွင် အချို့က ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် အစောဆုံး စိုက်ပျိုးရေးစခန်းများမှ လူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ၊ အထူးသဖြင့် ယန်ရွှယ်ကိုယ်တိုင်က ကျင်းချွမ်က ဖြစ်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းက အခြားနေရာတွင် သူတို့ အခွင့်အရေး မယူနိုင်ဟု မဆိုလိုပေ။

အကယ်၍ ဤနည်းလမ်း အောင်မြင်ပါက၊ ၎င်းကို ပထမဆုံး စတင်အသုံးပြုသူများ အနေဖြင့် သူတို့၏ ထုတ်ကုန်ကို "ဝူကန်းမှို" တံဆိပ်ဖြင့် ဈေးကွက်တင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအတွေးကြောင့် သူတို့သည် အမြန်ပြန်ကာ အစည်းအဝေးလုပ်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြပြီး၊ အပြန်လမ်းတွင် ဖြစ်နိုင်ချေများကို စတင်စဉ်းစားနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအတောအတွင်း ကျွမ်းချီရှန်းသည် ဖုန်းများ လိုက်ဆက်ကြည့်ရာ သစ်တုံးရှာရန် အမှန်တကယ် ခက်ခဲနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဈေးနှုန်းများမှာ တစ်နေရာလုံးတွင် အဆမတန် မြင့်တက်နေသည်။

ဈေးသိပ်မတင်သော သူများမှာလည်း အမြဲတမ်း ဝယ်ယူနေကျ ဖောက်သည်များ ရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။ သဘာဝကျစွာပင် သူတို့သည် ဖောက်သည်ဟောင်းများကို စွန့်ပြီး သူ့ထံ ရောင်းကြမည် မဟုတ်ပေ။

ဒါက ပြဿနာပင်။ သူတို့မြို့နယ်၏ သစ်သားထုတ်လုပ်မှုမှာ အများဆုံး ပုလင်း ၃,၀၀၀ စိုက်ရန်အတွက်သာ လောက်ပေလိမ့်မည်။ ကျန်ရှိသည့် ၇,၀၀၀ ကော။

သူတို့ စပေါ်ငွေ ပေးပြီးမှ နောက်ဆုတ်၍ မရပေ။ ပြီးတော့ ပုလင်း ၃,၀၀၀ တည်းနှင့်ဆိုလျှင်လည်း သိသာထင်ရှားသော အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အောင်မြင်မှု ရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အစည်းအဝေးတွင် ကျွမ်းချီရှန်းက ပုလင်းဖြင့် စိုက်ပျိုးသည့် နည်းလမ်းကို တင်ပြလိုက်သည်။"အခြားနည်း မရှိတော့ရင် ကျွန်တော်တို့ သစ်မှုန် သုံးလို့ ရတယ်။ စင်တာမှာ ဒါကို မနှစ်ကတည်းက သုတေသန လုပ်နေတာ၊ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။"

သို့သော် လျိုဟူ မြို့နယ်အဖွဲ့မှာ ဝူကန်းအဖွဲ့ကဲ့သို့ မဟုတ်ပေ။ သူတို့တွင် ယခင် အတွေ့အကြုံလည်း မရှိသလို ယုံကြည်မှုလည်း မရှိကြပေ။ ၎င်းကို ကြားသောအခါ သူတို့ အားလုံး တုံ့ဆိုင်းသွားကြသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ ဒါကို တစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးဘူး။ ဒီလောက်ထိ သစ်လွင်တဲ့ နည်းလမ်းကို တန်းပြီး ခုန်ကူးလိုက်တာက အရမ်းကြီး စွန့်စားရာ မကျဘူးလား"

"ဒါဆို ခင်ဗျားမှာ ဘာအကြံရှိလဲ။ ပုလင်း ၃,၀၀၀ ပဲ စိုက်ပြီး ကျန်တဲ့ ၇,၀၀၀ ကို ဒီအတိုင်း ပစ်ထားမလို့လား" ကျွမ်းချီရှန်း ပြန်ပက်လိုက်သည်။

ဤမျိုးစေ့များကို ကျွမ်းချီရှန်း၏ ကြိုးစားမှုကြောင့်သာ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုလူက ချက်ချင်း ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။"အတွင်းရေးမှူးကျွမ်းက ဒါကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်း ရှာနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်"

သူတို့သည် ကျွမ်းချီရှန်းကို ပြဿနာ ဖြေရှင်းစေချင်ပြီး တာဝန်ယူစေချင်ကြသော်လည်း၊ သူ အဆိုပြုသည့် နည်းလမ်းကိုကျတော့ တွန့်ဆုတ်နေကြသည်။

လျိုဟူမြို့နယ် သစ်တောဌာန အကြီးအကဲ ဖြစ်လာပြီးမှသာ ကျွမ်းချီရှန်းသည် စိုက်ပျိုးရေးစင်တာကို ဦးဆောင်ရသည်မှာ မည်မျှအထိ ပို၍ လွယ်ကူခဲ့ကြောင်း နားလည်လိုက်တော့သည်။

"ဒါဆိုရင် စင်တာကို သွားကြည့်ဖို့ စီစဉ်လိုက်ပါ။"

သူသည် ကန့်ကွက်မှုများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ "အကယ်၍ ခင်ဗျားတို့က ဒါကို မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတုန်းပဲ ဆိုရင်တော့၊ ကျွန်တော့်ကို ရာထူးကနေ ဖြုတ်ပေးဖို့ ခရိုင်ကို တောင်းဆိုလိုက်ကြပါ။ ကျွန်တော် စင်တာကိုပဲ ပြန်သွားလိုက်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မန်နေဂျာ နေရာက လပ်နေတုန်းပဲလေ။"

၎င်းမှာ ဆိုးရွားသော အခြေအနေ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ နောက်နှစ်အတွက်သာမကဘဲ သူတို့ နောက်ထပ် မျိုးစေ့များ ရတော့မည် မဟုတ်သလို၊ ဌာန၏ လယ်ထွန်စက်များကို ပြုပြင်ရန် ရန်ပုံငွေလည်း ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် မည်သူမျှ ထပ်မပြောရဲကြတော့ပေ။ သို့သော် သီးသန့်တွင်မူ အတွင်းရေးမှူးအသစ်၏ အာဏာရှင်ဆန်သော ပုံစံကို ညည်းညူနေကြသည်။

ညည်းညူနေကြသော်လည်း စင်တာသို့ သွားရမည့်နေ့ ရောက်သောအခါ တစ်ယောက်မှ မကျန်ဘဲ လိုက်လာကြသည်။ သူတို့ နှုတ်ဆက်စကားပင် သေချာ မပြောရသေးမီမှာပင် ယန်ရွှယ်၏ ရုံးခန်းဖုန်းမှာ မြည်လာတော့သည်။

ယန်ရွှယ်မှာ အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် လျန်ယွဲ့အာက ဖုန်းသွားဖြေပေးသည်။ မကြာမီ သူမ ပြန်လာပြီး အစီရင်ခံသည်။

"ဝူကန်း ဘက်က ပုလင်း ၁၀,၀၀၀ ပဲ အော်ဒါတင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီတဲ့။ ပြီးတော့ ပုလင်းနဲ့စိုက်တဲ့ နည်းလမ်းအကြောင်း သိချင်တာလေးတွေ ရှိလို့တဲ့"

ပုလင်းစိုက်နည်းအကြောင်း ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လျိုဟူ အဖွဲ့သားများမှာ နားစွင့်လိုက်ကြသည်။ ဝူကန်းမြို့နယ်ကလည်း ဒါကို စမ်းသပ်နေတာလား။ သူတို့ မှိုစိုက်လာတာ နှစ်နှစ်တောင် ရှိပြီ မဟုတ်ပါလား။

ယန်ရွှယ်က သိသော်လည်း မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ ကောချန်အန်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။"ကျွန်မ ဒီမှာ အလုပ်မအားလို့။ ချန်အန်း၊ သူတို့ သိချင်တာတွေကို ရှင်းပြပေးလိုက်ပါဦး။"

ကောချန်အန်းက ခေါင်းငြိမ့်ကာ အထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ အဲဒါက သစ်တုံးနဲ့ စိုက်တဲ့အခါ မျိုးစေ့ထည့်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ဆင်တူပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ပုံစံထုတ်ထားတဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေ ရှိပါတယ်၊ တပ်ဆင်ပုံကိုလည်း လမ်းညွှန်ပေးနိုင်ပါတယ်..."

သူ့နောက်တွင် တံဆိပ်မှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်သွားသဖြင့် ကျန်ရှိသော စကားများကို မကြားရတော့ပေ။ သို့သော် လျိုဟူမြို့နယ် သစ်တောဌာနမှ ဝန်ထမ်းများမှာ မကြားရလေလေ ပို၍ သိချင်စိတ် ပြင်းပြလေလေ ဖြစ်ကာ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာကြသည်။

သူတို့ ကြားရသလောက်ဆိုလျှင် ဝူကန်းမြို့နယ်သည် ပုလင်းစိုက်နည်းကို အသုံးပြုရန် စီစဉ်နေပုံရသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤနည်းလမ်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလော။

ဝူကန်းမြို့နယ်မှာ မှိုစိုက်လာသည်မှာ နှစ်နှစ်ရှိပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိ၊ မရှိကို သူတို့ သေချာပေါက် သိပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ အမြတ်မထွက်ဘူးဆိုလျှင် သူတို့ ဘာကြောင့် ပြောင်းလဲဖို့ ကြိုးစားကြပါမည်နည်း။

စိုက်ပျိုးရေးစင်တာမှ ပြန်လာပြီးနောက် အဖွဲ့သားများ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း အများစုမှာ သစ်တုံးဖြင့် စိုက်သည့်နည်းကိုပင် ဆက်အသုံးပြုလိုကြဆဲ ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ်သော သူများသာ ပုလင်းစိုက်နည်းကို စမ်းသပ်လိုကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျွမ်းချီရှန်းမှာ စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ မဲနှိုက်ကြမယ်။ သစ်တောစခန်း တစ်ခုချင်းစီကို နည်းလမ်းတစ်ခုစီ သတ်မှတ်ပေးမယ်၊ လက်မခံတဲ့သူတွေကတော့ နုတ်ထွက်နိုင်တယ်"

သူတို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးချိန်တွင် ဝူကန်းဘက်က ငွေအကျေ ပေးချေပြီး ဖြစ်ကာ၊ ယန်ရွှယ်သည်လည်း စိုက်ပျိုးရေးစခန်းအသစ် နှစ်ခု တည်ဆောက်ရန် လမ်းညွှန်ပေးရန် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် လျိုဟူမြို့နယ်မှာ ဝူကန်းဘက်က အလုပ်တွေပြီး၍ ယန်ရွှယ် ပြန်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသဖြင့် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ပို၍ နောက်ကျကျန်ခဲ့ရသည်။

သို့သော် နှစ်ဖက်စလုံးက မှိုမျိုးစေ့ အော်ဒါများကို လျှော့ချခြင်း မရှိပေ။ နိုဝင်ဘာလတွင် နောက်ဆုံး စာချုပ်ချုပ်ဆိုပြီးချိန်၌ စုစုပေါင်း ပုလင်းအရေအတွက်မှာ ၅၀,၀၀၀ နီးပါးအထိ ရှိလာခဲ့သည်။

ကျိုးဝမ့်ဟွေ့က နောက်ဆုံးစာရင်းဇယားများကို ယန်ရွှယ်ထံ ယူလာခဲ့သည်။

"ဒီလောက်တောင် များနေတာ။ နောက်နှစ်မှာ ဝန်ထမ်းတွေ ထပ်တိုးဖို့ လိုဦးမလား"

"အနည်းဆုံး တစ်ယောက်တော့ ထပ်လိုမယ်" ယန်ရွှယ် ပြောလိုက်သည်။ "အကယ်၍ နွေဦးမှာ ပုလင်းနဲ့စိုက်တဲ့ မှိုတွေ ရောင်းကောင်းခဲ့ရင် နွေရာသီမှာ မျိုးစေ့တွေ ထပ်ပြီး ပြင်ဆင်ရဦးမှာ။"

"ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်မတို့ အလုပ်ရှုပ်တော့မှာပဲ။ တစ်နှစ်ရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကို မျိုးစေ့ထုတ်တာနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်တော့မယ်"

ကျိုးဝမ့်ဟွေ့က ပြောသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် တောက်ပနေသည်။

အလုပ်ရှုပ်နေသည်ဆိုခြင်းမှာ သူတို့၏ စင်တာမှာ ကြီးထွားလာပြီး အောင်မြင်နေကြောင်းနှင့် လူများစွာ၏ အားကိုးမှုကို ရရှိလာကြောင်း သက်သေပင် ဖြစ်သည်။

သူမက သူမ၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။"မနက်ဖြန် ကျွန်မတို့ အားလပ်ရက်ပဲ။ ညစာစားဖို့ လာခဲ့ဦး။ ဝေကောက သိုးသား နည်းနည်း ရလာတယ်လို့ ပြောတယ်။"

ယခုခေတ်တွင် အမဲသားနှင့် သိုးသားမှာ ဝက်သားထက် ရရန် ပိုခက်ခဲသည်။ ဟွေ့ ဖြစ်၍ အထူးထောက်ပံ့မှု ရရှိသူ မဟုတ်ပါက သိုးထိန်းများနှင့် အဆက်အသွယ် ရှိမှသာ ရနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လျိုဝေကောသည် သစ်တောဝန်ထမ်း ဘဝကတည်းက လူမှုရေးကောင်းမွန်သူ ဖြစ်ရာ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရောက် အဆင်ပြေအောင် နေတတ်သည်။ ယန်ရွှယ် ရယ်မောလျက် ပြောလိုင်သည်။

"ညနေမှပဲ လာနိုင်မယ် ထင်တယ်။ ချီဖန့်က ယန်ယွီကို ကားတွေ သွားပြမယ်လို့ ပြောထားလို့"

"ညနေဆိုလည်း အဆင်ပြေပါတယ်။ ယန်ယွီကိုလည်း ခေါ်လာခဲ့ဦး၊ မဟုတ်ရင် အိုက်ရုန်က သူ့အကြောင်းပဲ ထိုင်မေးနေဦးမှာ"

ကျိုးဝမ့်ဟွေ့က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ကလေးက ကားတွေ ကြိုက်တာလား?"

"အရမ်းကြိုက်တာ။ သူ့အဖေက သူ့ထိုင်ခုံရှေ့မှာ ကစားစရာ လက်ကိုင်ဘီးတောင် တပ်ပေးထားသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အားမရဘူး၊ တကယ့်ကားကိုပဲ ကိုင်ကြည့်ချင်နေတာ။ လမ်းပေါ်မှာ ကားတွေ့ရင်လည်း အကြည့်မခွာဘူး။"

ချီယန်ယွီမှာ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေသော ယာဉ်များကို အမြဲတမ်း စိတ်ဝင်တစား ရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူ့အဘိုးက ကစားစရာ သေနတ်များ ပို့ပေးလျှင်ပင် ခဏသာ ဆော့ပြီး စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။

ယခုမူ ထိုကောင်လေးမှာ လေးနှစ်ပြည့်တော့မည် ဖြစ်ရာ၊ ချီဖန့်က အားလပ်ရက်ယူ၍ သူ့ကို စက်မှုစက်ရုံသို့ ခေါ်သွားကာ ကားကြီးများကို အနီးကပ် ပြသရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ ထိုဝတုတ်တုတ် ကောင်လေးမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆောင်းတွင်းအဝတ်အစားများ ထူထူထဲထဲ ဝတ်ထားချိန်တွင် သူ တစ်နှစ်သားကတည်းက သုံးခဲ့သော ကလေးထိုင်ခုံမှာ သူ့အတွက် ကျပ်ညပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ် သူ၏ ဦးထုပ်ကို ပြင်ပေးလိုက်သည်။"ဒီထိုင်ခုံက နောက်တစ်နှစ်ဆိုရင် ဆံ့တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပိုကြီးတာ တစ်ခု လိုလိမ့်မယ်။"

ချီဖန့်က ယန်ရွှယ်ကို ပြုံးကြည့်နေသော သူ၏ သားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။"နောက်နှစ်ကျရင် သူက ရှေ့တန်းဘားတန်းပေါ်မှာ စီးလို့ ရပြီ။"

သူသည် ထိုင်ခုံအသစ် ထပ်လုပ်ပေးရန် သို့မဟုတ် ကောင်လေးကို နောက်တွင် ပေးစီးရန် စိတ်ကူးမရှိသည်မှာ သိသာလှသည်ာ ယန်ရွှယ်က ပွေ့ထားပေးရန် ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် ထိုကားရူးလေး၏ ဝါသနာအရ သူသည် နောက်တွင် ဘာမှမမြင်ရဘဲ ထိုင်နေရခြင်းထက် ရှေ့တန်းဘားတန်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လက်ကိုင်ဘီးကို ကိုင်ရခြင်းကို ပို၍ နှစ်သက်ပေလိမ့်မည်။

မိသားစု သုံးယောက် စက်မှုစက်ရုံသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ချီဖန့်က လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများနှင့် ကြိုတင် ပြောဆိုထားပြီး ဖြစ်ရာ သူတို့သည် အထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ကာ စက်ဘီးထားသည့် ရုံတွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။

ဒီနေ့က စက်ရုံပိတ်ရက် ဖြစ်နေသည်မှာ နှမြောစရာပင်။ မဟုတ်ပါက စီတန်းထားသော စက်ဘီးများကို မြင်လျှင်ပင် ထိုကောင်လေးမှာ နာရီပေါင်းများစွာ ပျော်နေပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း မဟုတ်နိုင်ပေ။ အခြားအရာတစ်ခုက သူ့အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားသွားသည်။ ၎င်းမှာ စက်ရုံ၏ ရှေ့ရင်ပြင်တွင် ပြသထားသော မီးရထားစက်ခေါင်း အသေးလေး တစ်ခု ဖြစ်သည်။

အထဲသို့ ဝင်လာကတည်းက ထိုကောင်လေး၏ ခေါင်းမှာ နေကြာပန်းကဲ့သို့ပင် ထိုရထားရှိရာဘက်သို့ အမြဲတမ်း လည်နေတော့သည်။

သူ့အဖေ၏ ကိုယ်လုံးကြီးက အမြင်ကို ပိတ်ထားလျှင် သူသည် လည်ပင်းကို ဆန့်ကာ ချီဖန့်ကိုပင် ဖယ်ခိုင်းနေတော့သည်။

ချီဖန့် သူ့ကို မြေပြင်ပေါ် ချပေးလိုက်သည်နှင့် သူသည် ထိုရထားစက်ခေါင်းဆီသို့ အပြေးသွားတော့သည်။ သို့သော် ချီဖန့်ကမူ အေးအေးဆေးဆေးပင် ယန်ရွှယ်၏ လက်ကို ဆွဲကာ အေး၊ မအေး စမ်းကြည့်နေသည်၏။

ထို့နောက် သူမကို နွေးထွေးစေချင်ယောင်ဆောင်ကာ သူမ လက်ကို သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းလက်တွေ အေးနေတယ်။"

အေးနေလို့လား။ မဟုတ်နိုင်ပါ။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူမသည် သူ့ခါးကို ဖက်လာခဲ့ပြီး လက်များကိုလည်း သူ့အိတ်ကပ်ထဲတွင်သာ ထည့်ထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ဤလူသည် ထိုကဲ့သို့သော အပြုအမူလေးများကို အလွန်ပင် တည်တည်တံ့တံ့ လုပ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ ရှေ့တွင်မူ သူတို့၏ သားဖြစ်သူက သူတို့ကို အမြန်လာရန် လှမ်းခေါ်နေပြီး သူ့အဖေ၏ ကွယ်ဝှက်ထားသော အချစ်ဖော်ပြမှုကို လုံးဝ သတိမထားမိပေ။

ထို့ကြောင့် ချီဖန့်က ပို၍ပင် နှေးကွေးစွာ လျှောက်နေပြီး ယန်ရွှယ်၏ လက်ချောင်းလေးများကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ထိုခြေလှမ်း အနည်းငယ်ကို ထာဝရအထိ ဆွဲဆန့်ထားချင်ပုံရသည်။