အခန်း (၁၈၂)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၁၈၂

ယန်ရွှယ်သည် အမြဲတမ်း မူတစ်ခုကို လက်ကိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ အရှက်တရားရှိသူကို အကျိုးအကြောင်းပြ၍ ပြောဆိုပြီး၊ အရှက်တရားမရှိသူကိုမူ လက်သီးဖြင့်သာ ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။

အဖေကျိုးသည် သိသာစွာပင် အရှက်တရားရှိသူ မဟုတ်သဖြင့် သူ့ကို အကျိုးအကြောင်းပြ ပြောဆိုနေခြင်းမှာ အပိုအလုပ်သာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အသိတရား နိုးထလာမည်ကို မျှော်လင့်နေမည့်အစား အကျိုးဆက်များကို ကြောက်ရွံ့သွားအောင် လုပ်ခြင်းက ပို၍ ထိရောက်လိမ့်မည်။

အနည်းဆုံးတော့ ကြောက်စိတ်က သူ့လိုလူမျိုးအပေါ်တွင် အလုပ်ဖြစ်ပါသည်။ ယန်ရွှယ် ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရေးကြီးတာက နင်ကိုယ်တိုင် စိတ်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ထားနိုင်ဖို့ပဲ"

အကယ်၍ ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ကျိုးဝမ်ဟွေ့သာဆိုလျှင် သူမ လုပ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုအခါ အလုပ်လုပ်ကိုင်လာခဲ့သည်မှာ နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီဖြစ်ရာ အချို့သောအရာများကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြတ်တောက်ရမည်ကို သူမ နားလည်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမ တွန့်ဆုတ်နေပါက အချို့သောလူများမှာ ပို၍ပင် နယ်ကျွံလာကြမည်ဖြစ်ပြီး သူမသာမက ဝေကောပါ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မည်။

သူတို့သည် ယခုဘဝကို ရရှိရန် ခက်ခဲစွာ တည်ဆောက်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းကို အပျက်စီးမခံနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် သူမအဖေက သူမကို ပစ်မှတ်ထားလာပါက ယန်ရွှယ်ကိုပါ ထိခိုက်စေနိုင်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သူမှာ ယန်ရွှယ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ တွေးမိသောအခါ ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ အကြည့်များမှာ ပို၍ ခိုင်မာလာသည်။ သူမသည် ယန်ရွှယ်၏ မျက်ဝန်းများကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ မဆိုင်းမတွပင် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ပြောပြပါ"

နောက်ရက်များတွင် အမေကျိုး နောက်တစ်ခေါက် လာရောက်ခဲ့သည်။ သူမသည် လာရင်းရည်ရွယ်ချက်ကို မပြောဘဲ ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ အိမ်ကိုသာ သန့်ရှင်းရေး ဝိုင်းလုပ်ပေးနေသည်။

လူကြီးများတွင် အလေ့အထတစ်ခု ရှိသည်။ အိမ်က မည်မျှပင် သန့်ရှင်းနေပါစေ သူတို့ကတော့ လုပ်စရာတစ်ခုခု ရှာတွေ့နေမြဲဖြစ်ပြီး၊ ပြီးလျှင် ဘဝကို စနစ်တကျ မထားတတ်ကြောင်း ဆူပူလေ့ရှိကြသည်။

သူမ ပြန်ခါနီးတွင် ကျိုးဝမ်ဟွေ့က အိမ်သို့ ယူသွားရန် ပစ္စည်းအချို့ ဝယ်ပေးလိုက်သည်။ အမေကျိုးက ငြင်းခဲ့သည်။

"ပိုက်ဆံကို စုထားရမှာပေါ့၊ ဘာလို့ ဒါတွေအတွက် ဖြုန်းနေရတာလဲ"

"ဒါတွေ အားလုံးက အမေ့အတွက် မဟုတ်ပါဘူး"

ကျိုးဝမ်ဟွေ့က အထဲရှိ ပိတ်စဖိနပ်တစ်စုံကို ညွှန်ပြခဲ့သည်။ "ဝမ်မင်က သူ့ခြေထောက်တွေ မြန်မြန်ကြီးလာလို့ ဖိနပ်တွေ ကျပ်နေတယ်လို့ ပြောတယ်မလား"

သူမကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသဖြင့် ထိုအိမ်ထောင်စုထဲတွင် ပိတ်မိနေသေးသည့် ညီမဖြစ်သူကို ကိုယ်ချင်းစာမိသည်။ သူမ ကူညီနိုင်သမျှ ကူညီလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ပစ္စည်းများက ဝယ်ပြီးသား ဖြစ်နေသဖြင့် အမေကျိုး ထပ်မငြင်းတော့ပေ။ သို့သော် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အဖေကျိုး စစ်မေးရာတွင် သမီးဖြစ်သူကို ဖျောင်းဖျ၍ မရခဲ့ကြောင်းသာ အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။

"ဒီကောင်မလေးကတော့ တော်တော် ရဲတင်းလာတာပဲ!"

အဖေကျိုး ချက်ချင်း ဒေါသ ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် စားပွဲပေါ်သို့ ဆေးလိပ်ကို ဒေါသတကြီး ရိုက်ချလိုက်သည်။

"သူမက မကူညီချင်တာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်" အမေကျိုးက ရှင်းပြရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။"သူမက အဲဒီ စိုက်ပျိုးရေးဌာနမှာ ယာယီဝန်ထမ်းလေးပဲလေ၊ ဘယ်လောက်များ သြဇာရှိမှာလဲ"

အမှန်တရားမှာ ၎င်းမှာ ကြာရှည်မည်မဟုတ်ပေ။ ဌာနအနေဖြင့် ဤဆောင်းဦးတွင် အမြဲတမ်း ဝန်ထမ်းနေရာအချို့ ထုတ်ပြန်ရန် ရှိပြီး စိုက်ပျိုးရေးဌာနက အနည်းဆုံး တစ်နေရာ ရရှိနိုင်ခြေ ရှိသည်။

သို့သော် ကျိုးမိသားစုက ဤအချက်ကို မသိကြပေ။ အဖေကျိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ယာယီဆိုတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ သူမက နည်းပညာရှင်ယန် ရဲ့ သင်ကြားပေးမှုကို ခံထားရတာပဲ။ အကူအညီလေး တစ်ခုလောက် မတောင်းနိုင်ဘူးလား"

သို့သော် ကျေးဇူးဆိုသည်မှာ ထိုမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ ပေးနိုင်သည်မဟုတ်ပေ။ အသုံးပြုလိုက်သည့် စေတနာတိုင်းမှာ ကုန်ခမ်းသွားတတ်ပြီး နည်းပညာရှင်ယန်ကလည်း သူတို့ကို ဘာမှ အကြွေးမရှိပေ။

ထို့အပြင် သူတို့သား ကျန်းမင် မနှစ်က ကျောင်းပြီးတုန်းကတော့ အဖေကျိုးက အလျင်မလိုခဲ့ဘဲ ကျေးလက်သို့သာ လွှတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ စက်ရုံမှူးတစ်ယောက်၏ သားအတွက် အလုပ်ရအောင် အတင်းအကျပ် လုပ်နေသည်...

ဝမ်ဟွေ့ ခရိုင်သို့ ပြောင်းသွားသည်ကို မနှစ်က မသိခဲ့လျှင်ပင်၊ အဖေကျိုးက သားသမီးထက် မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ ပိုဂရုစိုက်သူဖြစ်ကြောင်း အမေကျိုး ခံစားမိသည်။

သူမသည် အပြင်ထုတ်မပြောရဲသော်လည်း အဖေကျိုးကမူ သူမကို အသုံးမကျဟု ဆဲဆိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် နောက်တစ်ခေါက်တွင် ဒုတိယသမီး ဝမ်မင်ကို လွှတ်ရန်ပင် စဉ်းစားနေသည်။ ဝမ်မင်က အနည်းဆုံးတော့ ဝမ်ဟွေ့နှင့် စကားပြောလို့ ရနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် နောက်တစ်နေ့ သူ အလုပ်သို့ ရောက်သည်နှင့် စက်ရုံမှူးမာနှင့်အတူ ရုံးခန်းသို့ ခေါ်ယူခြင်း ခံရသည်။

ဇဝေဇဝါဖြစ်နေကြစဉ် အတွင်းရေးမှူးထန်က စက်ရုံမှူးမာဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"လောင်ကျိုး ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ဖြစ်လာတာက ခင်ဗျားကို ဂျင်ဆင်းမြစ်ဟောင်းတစ်မြစ် လက်ဆောင်ပေးခဲ့ပြီးမှ ဖြစ်လာတာလို့ ကျွန်တော် ကြားထားတယ်"

စက်ရုံမှူးမာ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး "ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ!" ဟု ဆိုသည်။ အဖေကျိုးကလည်း အလျင်အမြန် ငြင်းခဲ့သည်။

"ဘယ်သူက ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို လျှောက်ပြောနေတာလဲ"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဆီမှာ အသေးစိတ် တိုင်ကြားစာ ရောက်နေတယ်။ အဲဒီဂျင်ဆင်းရဲ့ အရွယ်အစားကိုတောင် အတိအကျ ဖော်ပြထားတယ်"

အတွင်းရေးမှူးထန်သည် စာတစ်စောင်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သော်လည်း သူတို့ကို ပြသခြင်း မရှိပေ။

"ဒါက တော်တော်လေး ပြင်းထန်တဲ့ ကိစ္စပဲ။ အကယ်၍ ဒီစာက ကျွန်တော့်ဆီ မလာဘဲ ကော်မတီဆီ ရောက်သွားရင်..."

အကယ်၍ ကော်မတီဆီ ရောက်သွားပါက သူတို့ ယခုကဲ့သို့ စကားပြောခွင့် ရမည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ချက်ချင်း အလုပ်ထုတ်ခံရပြီး လူရှေ့တွင် ဝေဖန်ရှုတ်ချခြင်း ခံရမည် ဖြစ်သည်။

လူနှစ်ဦးလုံး မျက်နှာ မဲမှောင်သွားကြသည်။ မည်သူက ဤမျှ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော ကိစ္စကို ပြန်ဖော်သည်ဆိုသည်ကို သူတို့ စဉ်းစား၍ မရပေ။

အတွင်းရေးမှူးထန် ကိုင်တွယ်ပေးသည်ဆိုသော်ငြားလည်း လွယ်လွယ်နှင့် လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ နှစ်ဦးစလုံးသည် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးသည်အထိ အလုပ်မှ ခေတ္တရပ်နားခြင်း ခံရသည်။

၎င်းတို့မှာ စစ်ဆေးမှုကို ခံနိုင်ရည်မရှိကြပေ။ အထူးသဖြင့် အဖေကျိုးဖြစ်သည်။ စက်ရုံမှူးမာက ထိုဂျင်ဆင်းကို လက်ခံခဲ့ခြင်း ရှိမရှိကို လူအနည်းငယ်သာ သိသော်လည်း၊ အဖေကျိုးက သူ၏သမီးကို ကျန်း မိသားစုထံ လက်ထပ်ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်ကိုမူ လူအများက မှတ်မိနေကြသည်။

စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု အပြီးတွင် အဖေကျိုးမှာ ရရှိထားသည်မှာ နှစ်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ရာထူးကို ရုပ်သိမ်းခံလိုက်ရသည်။ သူ၏ အသင်းခေါင်းဆောင်ဟောင်း ရာထူးပင် မကျန်တော့ဘဲ သာမန် အလုပ်သမားအဆင့်သို့ လျှော့ချခံလိုက်ရသည်။

အသင်းခေါင်းဆောင် ရာထူးမှာ သေးငယ်သော်လည်း လစာအပြင် လစဉ် အပိုကြေး ၅ ယွမ် ရရှိသလို အာဏာ အနည်းငယ်လည်း ရှိသည်။

အဖေကျိုးမှာ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသည်။ ထိုတိုင်ကြားစာကို မည်သူ ရေးခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို သူ ညစဉ် တွေးတောရင်း အိပ်မပျော်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် စက်ရုံမှူးမာက ယခုအခါ ကျေးလက်သို့ အပို့ခံရမည့် အန္တရာယ် ရှိနေသော သူ၏သားအတွက် အလုပ်ကိစ္စကို သီးသန့် လာရောက်ဖိအားပေးသောအခါ အဖေကျိုး ရုတ်တရက် တွေးမိသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ကျေးဇူးကန်းသော သမီးများ ဖြစ်နေနိုင်မလား။

မဟုတ်ရင် သူ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ဖြစ်လာတာ လေးနှစ်တောင် ရှိပြီဖြစ်တဲ့ ဥစ္စာ၊ ဘာလို့ အခုမှ ပေါ်လာရတာလဲ။

သူသည် ချက်ချင်း ခရိုင်သို့ ဘတ်စ်ကားစီးသွားပြီး၊ ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ အလုပ်ခွင်သို့ ဝင်ရောက်ကာ သူမ၏ မျက်နှာကို ရိုက်လိုက်သည်။

"နင် ဘာတွေ လုပ်ထားလဲဆိုတာ ကြည့်စမ်း!"

ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည် ပထမတစ်ချက်ကို ခံလိုက်သော်လည်း ဒုတိယအချက်ကိုမူ ကာကွယ်လိုက်သည်။

"အကယ်၍ အဖေ နောက်တစ်ခါ ထပ်လာရင် ကျွန်မ နောက်ထပ် စာတစ်စောင် ထပ်ရေးမယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ကော်မတီဆီကို တိုက်ရိုက် ပို့မှာ"

အဖေကျိုး၏ လက်မှာ လေထဲတွင် တန့်သွားသည်။ "နင်— နင် ကျေးဇူးကန်းတဲ့ တိရစ္ဆာန်မ!"

သူမ မျက်တောင်မခတ်ပေ။ "အဆိုးဆုံးကတော့ အဖေ အလုပ်ပြုတ်သွားမှာပေါ့။ အမေ၊ ဝမ်မင်နဲ့ ကျန်းလင်းတို့ကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် ရှာကျွေးမယ်။ အဖေ့ရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ခံနေရတာထက်စာရင် အဲဒါက ပိုကောင်းပါတယ်"

သူမ၏ တည်ငြိမ်သော ပြောဆိုပုံမှာ သူမ ပြောသည့်အတိုင်း အမှန်တကယ် လုပ်မည်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ကျိုးဝမ်ဟွေ့မှာ အဆက်အသွယ် အပြီးဖြတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော်လည်း အဖေကျိုးမှာမူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူ အလုပ်ပြုတ်သွားပါက သူမက သူ့ကို တကယ်ပဲ ကျွေးမွေးပါ့မလား။

သူ့အသက်အရွယ်နှင့် ရွာတစ်ရွာတွင် လယ်သွားစိုက်ဖို့က တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးဝမ်ဟွေ့က လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများကို ခေါ်ကာ သူ့ကို အပြင်သို့ ထုတ်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ထွက်သွားရသော်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။

သူသည် မဟာမိတ်များ ရှာရန် ကြိုးစားသော်လည်း ယန်ရွှယ်နှင့် အခြားသူများက သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားကြသည်။ အစပိုင်းတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အစောင့်ပင်လျှင် အခြေအနေကို ကြည့်ကာ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။

အဖေကျိုး စိုက်ပျိုးရေးဌာနမှ ဒေါသတကြီး ပြန်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ ယန်ရွှယ်သည် ရေအေးဝတ်တစ်ခုကို ညှစ်ကာ ကျိုးဝမ်ဟွေ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါလေး ကပ်ထားလိုက်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သူမသည် ၎င်းကို မျက်နှာတွင် အုပ်ထားလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသော အခြားသူများကို အားနာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ အရာအားလုံး ပြီးသွားပါပြီ"

အဖေကျိုး အိမ်တွင် ဗိုလ်ကျနိုင်ခြင်းမှာ သူက တစ်ဦးတည်းသော ဝင်ငွေရှာသူ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုအခြေအနေကို လောင်းကြေးထပ်ပြီး အဆုံးရှုံးခံမည် မဟုတ်ပေ။

အမှန်တကယ်ပင် စက်တင်ဘာလ ရောက်ရှိချိန်အထိ အဖေကျိုး ပြန်မလာတော့ပေ။ အမေကျိုးလည်း လာမလည်တော့ပေ။ လျိုဝေကောသာလျှင် ပြည်နယ်မြို့တော်မှ လာရောက်လည်ပတ်ပြီး လက်ဆောင်များစွာ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

သူသည် အိုက်ရုန်လေးအတွက် ပိတ်စအရုပ်တစ်ရုပ် ဝယ်လာပေးခဲ့ရာ ၎င်းမှာ ခရိုင်၏ ကုန်တိုက်များတွင် မရရှိနိုင်သော အရာဖြစ်သည်။ ဖက်တီးလေးကလည်း သူမကို ကောင်တီတွင် ရှာမရသော အရုပ်သစ်သားတုံး (Building blocks) တစ်စုံ ပေးခဲ့သည်။

အိုက်ရုန်လေးမှာ ၎င်းတို့ကို အလွန်နှစ်သက်သဖြင့် လက်ကမချတော့ဘဲ ထမင်းစား၊ အိပ်စက်ချိန်များတွင်ပါ ကိုင်ထားပြီး မူကြိုကျောင်းသို့ပင် ယူသွားမည်ဟု ဇွတ်လုပ်နေသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးဝမ်ဟွေ့က သိမ်းလိုက်ရသည်။

ဖက်တီးလေးမှာလည်း အိမ်တွင် ထိုသစ်သားတုံးများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ နေ့စဉ် လေ့လာနေသည်။ ကတ်ထူသေတ္တာထဲမှ ထုတ်၍ ဆော့ကစားပြီးလျှင် ပြန်သိမ်းတတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်ကျိအန်းသည် စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ "hello" နှင့် "good morning" စသည့် အင်္ဂလိပ်စကားလုံးများကို ရွတ်ဖတ်နေပြီး၊ ဖက်တီးလေးကလည်း ခန် ပေါ်မှနေ၍ "hello", "good morning" ဟု လိုက်ရွတ်နေသည်။

"morning" ဟု ဆိုပြီးနောက်၊ သူသည် ဦးလေးဖြစ်သူ၏ စာကျက်ခြင်းကို မနှောင့်ယှက်မိစေရန် ယန်ရွှယ်အား တိုးတိုးလေး မေးသည်။

"'morning' က ဘယ်လိုကြောင်မျိုးလဲ?"

ယန်ရွှယ် ရယ်မောပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။ "'morning' က ကြောင်မဟုတ်ဘူး သားရဲ့။ အဲဒါက အရမ်း အရမ်းဝေးတဲ့ အရပ်က လူတွေ ပြောတဲ့ နိုင်ငံခြားဘာသာစကားတစ်ခုပဲ"

ဆောင်းဦးရောက်၍ ကျောင်းဖွင့်ချိန်တွင် ယန်ကျိအန်းသည် အလယ်တန်း ပထမနှစ်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီး နိုင်ငံခြားဘာသာစကားကို စတင်သင်ယူရသည်။ မကြာသေးမီက သူသည် အိမ်ပြန်လာတိုင်း သင်ယူခဲ့သော စကားလုံးများကို ရွတ်ဖတ်နေလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ထိုစဉ်က အလယ်တန်းကျောင်းများရှိ နိုင်ငံခြားဘာသာစကား သင်ခန်းစာများမှာ အတော်လေး စနစ်မကျလှပေ။ ဆရာများက သူတို့ သိသမျှကိုသာ သင်ကြားပေးကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အတန်းတူသော်လည်း အချို့အတန်းများက ရုရှားဘာသာ၊ အချို့က ဂျပန်ဘာသာနှင့် အချို့က အင်္ဂလိပ်ဘာသာ သင်ယူကြရသည်။

ယန်ကျိအန်း၏ အတန်းမှာ အင်္ဂလိပ်ဘာသာ သင်ယူရသည်။ သူ၏ အတန်းဖော် အများစုမှာ ဂျပန်ဘာသာကို ပိုသင်ချင်နေကြကြောင်း ထိုကောင်လေးက ယန်ရွှယ်ကို တိတ်တဆိတ် ပြောပြသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တရုတ်နှင့် ဂျပန်တို့သည် သံတမန်ဆက်ဆံရေး ထူထောင်ပြီးစ ဖြစ်သလို နှစ်နိုင်ငံ ကုန်သွယ်မှုမှာလည်း တိုးတက်နေသည်။ ဂျပန်စာ သင်ယူခြင်းက အနာဂတ်တွင် ပို၍ အသုံးဝင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယန်ရွှယ်၏ အမြင်အရမူ အင်္ဂလိပ်စာ သင်ယူခြင်းမှာ မဆိုးလှပေ။ ၎င်းမှာ ကမ္ဘာ့အဓိက ဘာသာစကား ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က အမေရိကန်သမ္မတ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ခြင်းမှာ ဆက်ဆံရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမည့် လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ ယန်ကျိအန်း၏ ဆရာ အသံထွက် ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်၏ နားထဲတွင် ၎င်းမှာ တရုတ်လေယူလေသိမ်းပါသော အင်္ဂလိပ်စာသာမက အရှေ့မြောက်ပိုင်း လေယူလေသိမ်း အားကောင်းလှသည်။

သူမ ခဏမျှ အောင့်ထားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မနေနိုင်ဘဲ သူမ၏မောင်ကို မေးလိုက်သည်။"မင်းတို့ ဆရာတွေ အားလုံးက ဒီလိုပဲ သင်တာလား"

"Good morning."

တည်ငြိမ်သော အမျိုးသား အသံတစ်ခု တံခါးဝမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယန်ရွှယ် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အထဲသို့ လှမ်းဝင်လာသော ချီဖန့်၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသွားသည်။

သူ၏ အသံထွက်က ယန်ရွှယ်ကို ယခင်တစ်ခေါက် သူ ရေဒီယို ပြင်ပေးစဉ်က ဘောလုံးပရိသတ်များ ရန်ဖြစ်သည့်အကြောင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ခဲ့သည်ကို ချက်ချင်း သတိရစေသည်။

ချီဖန့်၏ မျက်လုံးများက ယန်ရွှယ်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေသည်။ သူမ ယန်ကျိအန်းကို မေးခွန်းထုတ်ပုံအရ ဆရာ့အသံထွက် မှားနေသည်ကို သူမ သိကြောင်း သိသာလှသည်။

သို့သော် ကျေးလက်အလယ်တန်းကျောင်းများတွင် နိုင်ငံခြားဘာသာစကား ကောင်းကောင်း မသင်ပေးနိုင်ပေ။ မှိုစိုက်နည်း၊ ဂဟေဆက်ကိရိယာများအကြောင်း သို့မဟုတ် ရှောက်သီးခွဲခြားနည်းများကို မသင်ပေးသကဲ့သို့ပင်။

အချို့သော မေးခွန်းများသည် အဖြေမရှိဘဲ ကျန်ရစ်သောအခါ လူတစ်ဦး၏ နှလုံးသားထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်အဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားတတ်သည်။ ထိုစာမျက်နှာများကို လှန်ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှပြီး ဇာတ်သိမ်းကို သိရန်လည်း အလောတကြီး မလိုအပ်ပေ။

တစ်နေ့တွင် ထိုစာအုပ်က သူ့ဘာသာစာမျက်နှာ လှန်သွားပြီး သူ့ကို ပို၍ သိစေလိမ့်မည် ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ချီဖန့်က ထပ်ပြီး မမေးတော့ပေ။

ထိုအစား ယန်ကျိအန်းက ချီဖန့်၏ အသံထွက်ကို လိုက်ရွတ်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးကြီးများကို ပုတ်ခတ်ကာ မေးခဲ့သည်။

"ယောက်ဖ၊ ယောက်ဖလည်း အင်္ဂလိပ်စာ သင်ခဲ့တာလား"

"အင်း"

ချီဖန့်က ယန်ရွှယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးမှ ရှင်းပြခဲ့သည်။ "ငါ့ဆရာက ဆိုဗီယက် နည်းပညာတွေကိုပဲ သင်မနေသင့်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ ငါတို့က ပိုပြီး အဝေးကို ကြည့်ဖို့ လိုတယ်တဲ့။"

စုချန်ချင်းသည် အမြော်အမြင်ရှိသောသူ ဖြစ်သည်။ တရုတ်-ဆိုဗီယက် ဆက်ဆံရေး အကောင်းဆုံး အချိန်ကပင် ဆိုဗီယက် ပညာရှင်များက တရုတ် သုတေသီများကို အနောက်တိုင်း ပစ္စည်းများ လေ့လာခြင်းမှ ပိတ်ပင်ထားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ အယူဝါဒပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာဖြစ်သော်လည်း ဆိုဗီယက် နည်းပညာ အများစုမှာ အမှန်တကယ်တော့ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်း ဥရောပမှ သိမ်းဆည်းရမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အနောက်တိုင်း တိုးတက်မှုများထက် နောက်ကျကျန်နေခဲ့သည်။ ဥပမာအားဖြင့် သစ်တောလုပ်ငန်းသုံး RT-12 ထရက်တာများမှာ ဂျာမန်မော်ဒယ်များကို အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။

၁၉၅၀ ပြည့်လွန်နှစ်များက ဆိုဗီယက်တို့ထံမှ အမွေရခဲ့သော တရုတ်နိုင်ငံ၏ နည်းပညာမှာ ၁၉၄၀ ပြည့်လွန်နှစ်များက အနောက်တိုင်း နည်းပညာနှင့်သာ ညီမျှပြီး ခေတ်နောက်ကျနေကာ အဆင့်မြှင့်တင်မှုလည်း နည်းပါးလှသည်။

FAW ၏ ကျဲဖန့် ကုန်ကားများကို ကြည့်လျှင်ပင် ၎င်းတို့ကို ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ ထုတ်လုပ်ခဲ့ပြီး၊ နောက်ထပ် မော်ဒယ်အသစ် မထွက်မီ နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်ကြာအောင် မပြောင်းလဲဘဲ ဆက်ထုတ်လုပ်နေခဲ့သည်။

စုချန်ချင်းသည် သုတေသနလုပ်ငန်းတွင် စစ်မှန်သော တီထွင်ဆန်းသစ်သူဖြစ်ပြီး ဘောင်များကို ဖောက်ထွက်ရန် မကြောက်ရွံ့သလို ဗဟုသုတများကိုလည်း ဖုံးကွယ်ထားလေ့ မရှိပေ။ သူသည် ခေတ်မှားပြီး လူဖြစ်ခဲ့ရသည်မှာ နှမြောစရာပင်။

ယန်ရွှယ်သည် ချီဖန့်ကို လေ့လာကြည့်ရာ သူကလည်း သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရကာ သူ၏ အကြည့်မှာ တည်ငြိမ်လှသည်။ သူလည်း သူ၏ဆရာအကြောင်းကို စဉ်းစားနေပုံရသည်။

သို့သော် ထိုစဉ်ကနှင့် မတူဘဲ ယခုအခါ သူသည် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ပေ။ ယခု သူ့ရှေ့တွင် ယန်ရွှယ် ရှိနေသည်၊ ခန်ပေါ်တွင် ဖက်တီးလေးရှိနေပြီး စားပွဲတွင် ယောက်ဖလေး ရှိနေသည်။

ထိုခဏအတွင်းမှာပင် ဖက်တီးလေးက ယန်ရွှယ်၏ လက်စကို ဆွဲကာ သူဆက်ထားသော သစ်သားတုံးများကို ညွှန်ပြသည်။

"အိမ်။"

ယန်ကျိအန်းက အသံထွက်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ လိုက်ဆိုပြီး နောက်ထပ် စကားလုံးတစ်လုံးကို ညွှန်ပြသည်။

"ဒါဆိုရင် ဒါကိုရော ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

ချီဖန့်သည် သူ၏အတွေးများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူကို အင်္ဂလိပ်စာ ဝိုင်းသင်ပေးလိုက်သည်။ ထိုညပိုင်း အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါမှ သူသည် အလုပ်မှ ယူလာသော စာတစ်စောင်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူ့ဆီကလဲ"

ယန်ရွှယ်သည် ခေါင်းလျှော်ပြီးစ ဆံပင်များကို ခြောက်အောင် သုတ်ရင်း ဝင်လာကာ အမှတ်မထင် မေးလိုက်သည်။

"ကျိုးလီဆီက"