အခန်း (၁၈၃)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၁၈၃

ချီဖန့် စာကို သူမထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။"ဖတ်ကြည့်ဦး။"

ထို့နောက် သူသည် သူမလက်ထဲမှ တဘက်ကို ယူပြီး သူမ၏ ဆံပင်များကို ကိုယ်တိုင် သုတ်ပေးတော့သည်။

ချီဖန့်၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ကျွမ်းကျင်ပြီး နူးညံ့လှသည်။ ထို့ကြောင့် ယန်ရွှယ်သည် သဘာဝကျကျပင် စာကို ဖြန့်လိုက်ပြီး အကြောင်းအရာများကို အကြမ်းဖျင်း ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် အနည်းငယ် အံ့သြစရာကောင်းသော်လည်း၊ ယခုမှာ ၁၉၇၃ ခုနှစ်၏ ဒုတိယနှစ်ဝက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားသော အရာတော့ မဟုတ်ပေ။

စာထဲတွင် ဝါရင့်အရာရှိကြီးအချို့မှာ ဂုဏ်သိက္ခာများ ပြန်လည် အဖတ်ဆယ်ခံရနိုင်ကြောင်း ခပ်ဝေဝါးဝါး ဖော်ပြထားသည်။ ယန်ရွှယ် ချီဖန့်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါက ရှင့်အဖေနဲ့ အစ်ကိုတို့ ပြန်လာနိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား"

"မသိဘူး"

ချီဖန့်က သူ၏မျက်ဝန်းများကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ နေလိုက်သည်။ သို့သော် ကျိုးလီက သူ့ထံ ဤအကြောင်းကို စာရေးလိုက်သည်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံးတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေအချို့ ရှိနေပေလိမ့်မည်။

မူရင်းဝတ္ထုထဲတွင် ချီဖန့်၏ အဖေနှင့် အစ်ကိုတို့မှာ ဤအချိန်တွင် ပြန်လာလား သို့မဟုတ် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမှ ပြန်လာလားဆိုသည်ကို အတိအကျ ဖော်ပြမထားပေ။

ထို့အပြင် ချီဖန့်တွင် သူ၏မိသားစုနှင့် မပြေလည်သေးသော ကိစ္စများ ရှိနေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ချန်ချင်း အကြီးစားစက်မှုလုပ်ငန်းကို တည်ထောင်ပြီး ဝူရှင်းသဲ့ကို ဖြုတ်ချခဲ့ချိန်တွင် သူ၏မိသားစုအပေါ် လုံးဝ အားမကိုးခဲ့ပေ။ သူ၏အဖေကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် တွေ့ဆုံရန်ပင် မသွားခဲ့ပေ။

ယန်ရွှယ်၏ အတွေးများကို ဖတ်မိသကဲ့သို့ပင် ချီဖန့်က သူမ၏ စိုထိုင်းနေသော ဆံနွယ်ဖျားလေးများကို ညှစ်လိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းက ကိုယ့်ဆရာအတွက် အကူအညီတောင်းဖို့ ယန်ကျင်းကို သွားခဲ့တုန်းက၊ ကိုယ့်အဖေနဲ့ အစ်ကိုက တံခါးပိတ်ပြီး ကိုယ့်ကို နှင်ထုတ်ခဲ့ကြတာ။"

သူ၏လေသံမှာ အေးစက်နေသော်လည်း ဆယ်စုနှစ်နှင့်ချီသော နာကျည်းမှုကို သယ်ဆောင်ထားရခြင်းက သူ၏ခံစားချက်မှာ မည်သို့မျှ မတည်ငြိမ်နိုင်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

"ကိုယ် အပြင်မှာ နာရီပေါင်းများစွာ ရပ်စောင့်နေခဲ့ပေမဲ့ ကိုယ့်အဖေကို တွေ့တောင် မတွေ့ခဲ့ရဘူး"

ချီဖန့်က ခံစားချက်မပါဘဲ ဆက်ပြောခဲ့သည်။"ကိုယ့်အစ်ကို ထွက်လာပြီးတော့ ကိုယ့်ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့တာ။"

သူသည် တဘက်ကို ဆံပင်ဖျားမှ ဆံပင်အရင်းသို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး သူတစ်ပါးအကြောင်းကို ပြန်ပြောပြနေသကဲ့သို့ ပြောဆိုနေသည်။

"သူက ပြောတယ်၊ တခြားသူတွေ ဒုက္ခရောက်ရင် သူတို့မိသားစုကို ထိခိုက်မှာ ကြောက်ကြတယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ကတော့ သူတို့အပေါ် ဘေးဒုက္ခတွေ ကျရောက်စေချင်သလိုမျိုး ဇွတ်ဝင်ပါနေတယ်တဲ့။ သူက ကိုယ်ကို 'ဆရာစုက ချီမိသားစုအတွက် မွေးမြူပေးလိုက်တဲ့ ကလေး' လို့ ခေါ်ပြီး၊ ကိုယ့်မျိုးရိုးနာမည်ကို စုလို့ပဲ ပြောင်းလိုက်တော့လို့ ပြောခဲ့တာ။"

သူ ထိုမျှအထိ နာကျည်းနေသည်မှာ မဆန်းပေ။ သူ အားကိုးရာမဲ့နေသည့်အချိန်တွင် သူ့မိသားစုက နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်က သူ့ကို ထိုမျှ ပြင်းထန်စွာ ငြင်းပယ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ ယန်ကျင်းမှ ပြန်လာချိန်တွင် သူ၏ဆရာမှာ သေဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။ အချို့သော ဒဏ်ရာများသည် နှလုံးသားထဲတွင် ဆူးခက်များအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အလွယ်တကူ ဆွဲထုတ်၍ မရနိုင်ပေ။

သူ့မှာ အဲဒီအကြောင်းတွေ တွေးပြီး ဝမ်းနည်းနေဖို့ အချိန်မရှိခဲ့ဘူး။ ဝူရှင်းသဲ့က သူ၏ဆရာ့သုတေသနကို လိမ်လည်ယူကာ ရာထူးတက်သွားခဲ့သည်။ သူ့ကို ပြန်ဖြုတ်ချဖို့အတွက် ချီဖန့်သည် မည်သူ့ထက်မဆို ပိုပြီး ရက်စက်ရမှာဖြစ်သလို၊ ပိုပြီးလည်း ကြိုးစားခဲ့ရသည်။

ယန်ရွှယ်ကို အံ့သြစေသည်မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အတိတ်အကြောင်းကို ပြောလေ့မရှိသော ချီဖန့်က ယနေ့ညတွင် ပြောပြရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ ဘာတွေးနေသည်ကို သိသကဲ့သို့ပင် ချီဖန့်က သူ၏လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အသံကို နူးညံ့အောင် ထားလိုက်သည်။

“မင်း အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားသင့်တယ်၊ ဒါမှ နောက်ပိုင်းမှာ မင်း အခက်တွေ့စရာ မရှိမှာ။"

သူမ၏ ဉာဏ်ရည်နှင့်ဆိုလျှင် သူဘာမှ မပြောလျှင်ပင် အများစုကို ခန့်မှန်းနိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ ဘာလို့ ခန့်မှန်းနေရဦးမှာလဲ။

ထိုအရာက ယန်ရွှယ်ကို ပြုံးမိစေသည်။"ကျွန်မက ဘာလို့ အခက်တွေ့ရမှာလဲ။ ရှင် စိတ်မညစ်ရသရွေ့ အဲဒါက အရေးကြီးဆုံးပဲ။"

"ကိုယ် အဆင်ပြေပါတယ်"

ဝေဖန်မှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီးသော ချီဖန့်က ပြောလိုက်သည်။"အကယ်၍ သူတို့ မင်းဆီ လာခဲ့ရင် အပြစ်အားလုံးကို ကိုယ့်ပေါ်ပဲ ပုံချလိုက်။"

"ဒါဆိုရင် အရင်က ရွှယ် မိသားစု ရှင်ဆီ လာရှာတုန်းက ဘာလို့ အရာအားလုံးကို ကျွန်မပေါ် ပုံမချခဲ့တာလဲ"

ရွှယ်ရုံခန်းနှင့် သူ ရင်ဆိုင်ခဲ့စဉ်က ၎င်းမှာ သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်သည် သို့မဟုတ် သူမက ငြင်းဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့သည်ကို ယန်ရွှယ် မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က သူမ၏ ရှေ့တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပြီး ကာကွယ်ပေးနိုင်ကြောင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါဆိုရင် သူမကကော ဘာလို့ သူ့အတွက် ထိုသို့ မလုပ်ပေးနိုင်ရမှာလဲ။

ယန်ရွှယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ကျနေသော ဆံနွယ်လေးကို နားနောက်သို့ သပ်လိုက်သည်။

"အခြေအနေတွေက အဲဒီအထိ ရောက်ချင်မှ ရောက်မှာပါ။ ဒါက ကောလာဟလ စတင်တာပဲ ရှိသေးတယ်။ သက်ဆိုင်သူကတောင် ပြန်မလာသေးဘူး။"

မီးရောင်အောက်တွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပကြည်လင်နေသဖြင့် ချီဖန့်က "အင်း" ဟုသာ တိုးတိုးလေး ပြန်ထူးနိုင်တော့သည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းပြောသလိုပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။"

ပြောရင်းနှင့်ပင် သူက သူမ၏ ဆံနွယ်လေးကို နားနောက်သို့ ထပ်သပ်ပေးလိုက်သည်။"မင်း ဘာပြောချင်လဲ၊ ဘာလုပ်ချင်လဲ၊ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။"

"ကျွန်မက ရှင့်ကို ရှင့်မိသားစုနဲ့ ပြန်စေ့စပ်ဖို့ ဖျောင်းဖျမှာကို ရှင်မကြောက်ဘူးလား"

ယန်ရွှယ် စနောက်လိုက်သည်။"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်တွင်းမှု အဆင်ပြေမှ စီးပွားတက်မှာလေ။"

သို့သော် ချီဖန့်မှာ အသေအချာရှိလှသည်။"မင်း အဲဒီလို မလုပ်ပါဘူး"

သူက သူမ၏ နားရွက်လေးကို အသာအယာ ဆိတ်လိုက်သည်။"မင်းက တခြားသူတွေရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အလွယ်တကူ ဝင်မဆုံးဖြတ်ပေးတတ်ဘူးဆိုတာ ကိုယ်သိတယ်။"

၎င်းမှာ ယန်ရွှယ်နှင့် ပတ်သက်၍ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ အချို့သော ခံစားချက်များကို ခံစားရသူကိုယ်တိုင်သာ အမှန်တကယ် နားလည်နိုင်သည်။ အချို့က "ဖျောင်းဖျခြင်း" ဟု ခေါ်ဆိုကြသောအရာမှာ များသောအားဖြင့် မိမိ၏ အမြင်ကို သူတစ်ပါးအပေါ် အတင်းအကျပ် သွတ်သွင်းခြင်းသာ ဖြစ်တတ်သည်။

ဘဝနှစ်ခုလုံးတွင် သူမသည် မတောင်းဆိုဘဲ ပေးတတ်သော အကြံပြုချက်များကို အများအပြား ခံခဲ့ရဖူးသည်။ သူမ ထိုအရာကို မုန်းသလို သူတစ်ပါးအပေါ်လည်း မလုပ်လိုပေ။ ချီဖန့်က ဤအချက်ကို ထိုးထွင်းသိမြင်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

သူမ၏ အပြုံးမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းလာပြီး သူ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အနားသို့ တိုးကပ်လိုက်သည်။ "ရှင် ပျော်ရွှင်နေသရွေ့ အဲဒါက အရေးကြီးဆုံးပဲ။"

ချီဖန့်က ငြိမ်းချမ်းမှုကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးကို ပွေ့ဖက်ထားသကဲ့သို့ သူမကို ထွေးပွေ့ထားလိုက်သည်။ "အင်း။" သူ၏ နှလုံးသားမှာ တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

ကံမကောင်းစွာပင်၊ သူတို့ နောက်ထပ် စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် ခြေသံလေးများ ကြားလိုက်ရသည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် "ခိုးတွေ့စုံတွဲ ဖမ်းဆီးရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်" ဟု သတ်မှတ်ထားသော ချီယန်ယွီလေးသည် ရေဒီယို နားထောင်ပြီး၍ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ချီဖန့်သည် ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုကြားတွင် တစ်စက္ကန့်မျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။ သားဖြစ်သူကို ယခုပင် ချော့သိပ်ပြီးမှ စကားဆက်မလား၊ သို့မဟုတ် သူ့ကို စိတ်ဆိုးအောင်လုပ်ပြီး ယနေ့ည စကားပြောခွင့်ကို အဆုံးရှုံးခံမလား။ သူက ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ပထမတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ထိုကလေးလေး ပြေးဝင်လာပြီး ဘယ်ညာကြည့်ကာ ထူးခြားမှု မတွေ့သောအခါ၊ သူသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်တော့သည်။

သြဂုတ်လလယ် ရောက်သောအခါ၊ ချီဖန့် ပြုပြင်ထားသော ကျူ့ချိုင်-၅၀ စက်များမှာ တစ်လကျော်ကြာ လည်ပတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း မည်သည့် ပြဿနာမျှ မရှိပေ။

အစီရင်ခံစာမှာ အတွင်းရေးမှူးထန်ထံ ရောက်ရှိသောအခါ သူသည် အပိုပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် ရန်ပုံငွေကို ချက်ချင်း ချပေးလိုက်သည်။ စက်တင်ဘာလတွင် အပျက်အစီး အဆိုးဆုံးစက်ကြီး နှစ်လုံးကိုလည်း ပြုပြင်ပြီးစီးခဲ့သည်။

ယခုမှာ ရာသီဥတု ပိုအေးလာမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်ရန် ကျန်တော့သည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် အတွင်းရေးမှူးထန်မှာ အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုတော့ မရှိသေးပေ။ ယခင် ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်မှာလည်း ကောင်းမွန်ခဲ့ဖူးသည်။ တောင်ပေါ်ရောက်မှ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူ ခန့်မှန်းနိုင်ပါ့မလဲ။

ထို့ကြောင့် သစ်ခုတ်ရာသီ စတင်သောအခါ၊ စနစ်သစ်လဲလှယ်ထားသည့် သစ်တောစိုက်ခင်းများကို ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ရှိပါက ချက်ချင်း အကြောင်းကြားရန် သူ ညွှန်ကြားထားသည်။

သစ်တောစိုက်ခင်း ဒါရိုက်တာများမှာလည်း စိုးရိမ်နေကြသဖြင့် တောင်ပေါ်ရှိ လုပ်ငန်းခွင်များကို ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်ကြပြီး တပ်ဆင်ထားသော စနစ်သစ်များ ခံနိုင်ရည်ရှိမရှိကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ဆရာကြီးထန် စက်စမ်းသပ်စဉ်က မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော အတွေ့အကြုံရင့် ထရက်တာမောင်းသမားတစ်ဦးက မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။

"အအေးဒဏ်ကို ခံနိုင်သရွေ့တော့ ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး"

"တခြားမြို့က ကျူ့ချိုင်-၅၀ မော်ဒယ်ဟောင်းတွေလို တကယ်ပဲ စိတ်ချရတယ်လို့ ပြောတာလား" သစ်တောစိုက်ခင်း ဒါရိုက်တာက သံသယဖြင့် မေးခဲ့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့သည် စနစ်သစ်လဲလှယ်ရန် ပြည်နယ်ရန်ပုံငွေကို စောင့်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ မိမိဘာသာ ပြုပြင်ထားခြင်းဖြစ်ရာ မည်သူက သံသယ မဝင်ဘဲ နေပါ့မလဲ။

ထိုထရက်တာမောင်းသမားကြီးမှာ အရှည်ကြီး ရှင်းပြနေတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဦးထုပ်နှင့် လက်အိတ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ စက်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး ခဏအတွင်းပင် အသားကျသွားကာ အရှိန်အမြင့်ဆုံးဖြင့် စတင်မောင်းနှင်တော့သည်။

သူသည် သစ်တုံးအလေးကြီးများကို တောင်အောက်သို့ သယ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဒါရိုက်တာ၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားသည်။ တစ်ခေါက်သွားသည်—ဘာမှမဖြစ်။ နှစ်ခေါက်သွားသည်—အဆင်ပြေဆဲ။ သုံးခေါက်မြောက်...

အလုပ်ဆင်းချိန်တွင် အခြားထရက်တာအဖွဲ့သားများက မနေနိုင်ဘဲ မေးကြသည်။"ဘယ်လိုလဲ။ တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်ရဲ့လား"

"အလုပ်ဖြစ်တာပေါ့" အမောင်းသမားကြီးက ပြောလိုက်သည်။"တစ်နေကုန် အရှိန်အကုန်တင်ပြီး မောင်းတာတောင် ဘာမှမဖြစ်ဘူး။"

အတွင်းရေးမှူးထန်သည် ဤသတင်းကို အနည်းငယ် နောက်ကျမှ သိရသည်။

သို့သော် စောစောသိသည်ဖြစ်စေ၊ နောက်ကျမှသိသည်ဖြစ်စေ ၎င်းမှာ သတင်းကောင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကြားလိုက်ရပြီးနောက် အတွင်းရေးမှူးထန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ရင်ထဲမှ အလုံးကြီး ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုမျှသာမက ဤပြုပြင်ထားသော စက်သုံးလုံးမှာ အစွမ်းကုန် လည်ပတ်နိုင်သဖြင့် ယခင်ကထက် နေ့စဉ် သစ်တုံးများကို ပိုသယ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ မကြာမီ အခြားသစ်တောစိုက်ခင်းများကလည်း သူတို့၏စက်များကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် လာရောက် စုံစမ်းကြတော့သည်။

နှိုင်းယှဉ်ချက်မရှိလျှင် သူတို့ သတိမထားမိကြပေ။ သို့သော် ယခုမူ လက်တွေ့ရလဒ်များကို မြင်နေရပြီဖြစ်ရာ မည်သူက ထုတ်လုပ်မှုကို မြှင့်တင်ပြီး ယခုနှစ်အတွက် ထူးချွန်ယူနစ်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရဖို့ မကြိုးစားဘဲ နေပါ့မလဲ။

သို့သော် ချူမင်လီက သစ်တောစခန်းများကို စက်ယန္တရား ဟောင်းနွမ်းမှုအခြေအနေ စစ်ဆေးရန် ယခင်က တောင်းဆိုခဲ့သည်မှာ ပေါက်ကြားသွားခဲ့သည်။ မကြာမီ ခရိုင်အတွင်းရှိ မြို့နယ်များမှာ စနစ်အဆင့်မြှင့်တင်မည့် အစီအစဉ်အကြောင်းကို သိသွားကြသည်။

ယခုအခါ ပြုပြင်မှုမှာ အောင်မြင်ကြောင်း သက်သေပြပြီးဖြစ်ရာ ဝယ်လိုအားမှာ ထိုသစ်တောစခန်း သုံးခုတည်းသာ မဟုတ်တော့ပေ။ အတွင်းရေးမှူးထန်မှာ နေရာအနှံ့မှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများကို လက်ခံနေရသည်။

၎င်းမှာ သူ့ကို ခေါင်းခဲစေသည်။ သူသည် ဌာနတွင် ချူမင်လီနှင့် ဆုံသောအခါ ညည်းညူလိုက်သည်။

"လူတိုင်းက အဆင့်မြှင့်ချင်နေကြပြီ။ အဲဒီအတွက် ဘတ်ဂျက်က ဘယ်မှာလဲ"

"လူတိုင်းက နိုင်ငံတော်အတွက် ပိုပြီး အကျိုးပြုချင်ကြသလို ထူးချွန်ချင်ကြတာပဲလေ"

ချူမင်လီက ဤအခြေအနေကို လုံးဝ အံ့သြခြင်းမရှိဘဲ ချောမွေ့စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

အကယ်၍ မည်သူမျှ အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း မရှိလျှင် ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အချို့က လုပ်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ ကျန်ခဲ့သူများမှာ နောက်ကျကျန်ရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဌာနတွင် ရန်ပုံငွေ အမှန်တကယ် မရှိပေ။ ပထမဆုံး စက်သုံးလုံး ပြုပြင်မှုမှာ မှိုစိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းမှ ရရှိသော အပိုဝင်ငွေကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"လိုအပ်ရင်တော့ စိတ်ဝင်စားတဲ့ မြို့နယ်တွေကို ကုန်ကျစရိတ် အရင်စိုက်ထုတ်ခိုင်းလိုက်ပေါ့"

ချူမင်လီ အကြံပေးလိုက်သည်။"နောက်မှ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ပေးတာပေါ့။"

သူ အတွင်းရေးမှူးထန်ကို သတိပေးလိုက်သည်။"ဒီစက်သုံးလုံးရဲ့ ကုန်ကျစရိတ်ကိုတောင် မြို့တော်နဲ့ ပြည်နယ်ဆီကို အစီရင်ခံစာ တင်ရမှာပဲ။"

သူတို့ဘာသာ ပြုပြင်ခဲ့သည်ဆိုစေဦး၊ ငွေကြေးဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှာ သူတို့အပေါ် မကျသင့်ပေ။ ချို့ယွင်းနေသော စနစ်များကို ပြည်နယ်က ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဒေသတွင်း လွဲမှားစွာ အသုံးပြုမှုကြောင့် ဖြစ်သည်မဟုတ်ပေ။

အတွင်းရေးမှူးထန်၏ မျက်လုံးများမှာ နားလည်သွားသဖြင့် တောက်ပလာသည်။ သူသည် မြို့နယ်သစ်တောဌာနများသို့ ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ အကယ်၍ အဆင့်မြှင့်ချင်ပါက အပိုပစ္စည်းဖိုးများကို အရင်စိုက်ထုတ်ရမည် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အလကားတောင်းခြင်း မဟုတ်ပေ။ ခရိုင်ဌာနက မှတ်တမ်းတင်ထားမည်ဖြစ်ပြီး ပြည်နယ်ရန်ပုံငွေ ကျလာသည်နှင့် ပြန်ပေးမည် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ အဆင့်မြှင့်တင်မည်လား၊ မည်မျှအဆင့်မြှင့်မည်လားဆိုသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ မြို့နယ်တစ်ခုချင်းစီ၏ ငွေကြေးအင်အားအပေါ်တွင်သာ မူတည်တော့သည်။

အချမ်းသာဆုံးဖြစ်သော ချန်ရွှေ့ မြို့နယ်သည် သစ်တောစခန်းတစ်ခုစီရှိ အညံ့ဆုံးစက်တစ်လုံးစီကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် ချက်ချင်း ကတိပြုလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျိုဟူ မြို့နယ်မှာ စိတ်ပူပန်နေကြသည်။ ထပ်ခါတလဲလဲ အတည်ပြုပြီးနောက်၊ သူတို့သည် ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး အန်း ထံသို့ပင် အကူအညီတောင်းရန် ရောက်လာကြသည်။

"ကျွန်တော်တို့ကို အရင်စိုက်ထုတ်ခိုင်းတာလား။ ဘာနဲ့ စိုက်ထုတ်ရမှာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဌာနမှာ အဲဒီလောက် ပိုက်ဆံမရှိဘူး! ခရိုင်က သူတို့ဟာသူတို့ အဆင့်မြှင့်တုန်းက လုပ်ပေးနိုင်ရင် ကျွန်တော်တို့ကိုလည်း ဘာလို့ မလုပ်ပေးနိုင်ရတာလဲ"

၎င်းတို့မှာ အရေးပေါ် ပြုပြင်မှုများ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ယခု လျိုဟူမြို့နယ်အတွက် ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးလိုက်ပါက အခြားမြို့နယ်များမှာ ဆူပူကြပေလိမ့်မည်။

ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးအန်းသည် ထိုအကြောင်းကို တိုက်ရိုက် မပြောရဲပေ။"ခင်ဗျားတို့ ဒီနှစ်မှာ ဂျပန်ကို ရောင်းဖို့ တောဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ခူးခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား။ စက်အနည်းငယ်စာအတွက် ကုန်ကျစရိတ်က ပြဿနာမရှိနိုင်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား"

လျိုဟူမြို့နယ် သစ်တောဌာနမှ အတွင်းရေးမှူးမှာ စကားဆက်မရဘဲ ဆွံ့အသွားသည်။ သူသည် အစောပိုင်းက စကားများနေခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးအန်းက တစ်ခုခု မှားနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အရောင်းအဝယ် မကောင်းဘူးလား။ တောဟင်းသီးဟင်းရွက် ခူးတာက ရင်းနှီးစရာတောင် မလိုဘူး မဟုတ်လား"

တောဟင်းသီးဟင်းရွက် ခူးရန် ရင်းနှီးငွေ မလိုသော်လည်း၊ ခူးရန် တောဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရှိဖို့တော့ လိုအပ်သည်...

လျိုဟူမြို့နယ်မှ အတွင်းရေးမှူးသည် နှုတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ကာ၊ သူတို့ တစ်လကျော်ကြာ အလုပ်လုပ်ခဲ့သော်လည်း အမြတ်အစွန်း နည်းပါးခဲ့ပုံနှင့် လူထုကြားတွင် မကျေနပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပုံကို မရှင်းပြနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။

အဓိက ပြဿနာမှာ စာရင်းရှင်းလိုက်သောအခါ တစ်ဦးချင်းစီ ရရှိသော ဝေစုမှာ အလွန်နည်းပါးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့လျှင် ၄ မောင်တောင် မပြည့်ဘဲ အပင်ပန်းခံရကျိုး မနပ်ပေ။

"ဒီနှစ်က သိပ်မထွက်လို့ ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ နောက်နှစ်တော့ ပိုကောင်းမှာပါ။ တောင်ပေါ်မှာ နှစ်တိုင်း ဘာမှမထွက်ဘဲတော့ မနေပါဘူး။"

သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ "ပြီးတော့ ဒါက ကျွန်တော်တို့ မြို့နယ်တင် မဟုတ်ပါဘူး။ တုန်းကု မြို့နယ်မှာလည်း အဲဒါကို စိုက်ထုတ်ဖို့ ရန်ပုံငွေ မရှိဘူး။ မြို့နယ်တိုင်းက ချန်ရွှေ့လို ချမ်းသာတယ်လို့ ထင်နေတာလား"

၎င်းမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးအန်းက ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံတော့မည့်အချိန်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ထရက်တာ ပြုပြင်ဖို့အတွက် ပိုက်ဆံလာသွင်းတာ မဟုတ်လား"

ထိုအသံမှာ ရယ်မောသံစွက်နေသည်။ ၎င်းမှာ တုန်းကုမြို့နယ် သစ်တောဌာနမှ အတွင်းရေးမှူး ဖြစ်သည်။ လျိုဟူမြို့နယ် အတွင်းရေးမှူး၏ နှလုံးသားမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

အကယ်၍ သူတို့က ခရိုင်ရုံးသို့ ပိုက်ဆံလာသွင်းနေပြီဆိုလျှင်၊ တုန်းကုမြို့နယ်သည် ယခုနှစ် မှိုစိုက်ပျိုးခြင်းမှ အမှန်တကယ် အမြတ်အစွန်းများ ရရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလော။