အခန်း (၁၈၄)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၁၈၄

လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ တုန်းကု မြို့နယ်သည် အမှန်တကယ်ပင် ငွေလာသွင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ မည်မျှပင် မြန်ဆန်သနည်းဆိုလျှင် စာရင်းကိုင်ချောင်ပင် မှင်သက်သွားရသည်။

အတွင်းရေးမှူးထန်က ဤလုပ်ငန်းစဉ်များအတွက် သီးသန့်စာရင်းတစ်ခု ဖွင့်ထားရန် သူ့ကို ညွှန်ကြားထားစဉ်က ချန်ရွှေ မြို့နယ်တစ်ခုတည်းသာ တတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ မလိုအပ်ဟု သူယူဆခဲ့မိသည်။

သို့သော် ချန်ရွှေ့မြို့နယ် ငွေသွင်းပြီး နှစ်ရက်အကြာမှာပင် တုန်းကုမြို့နယ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူတို့ လဲလှယ်သည့် ပမာဏမှာလည်း နည်းပါးသည်မဟုတ်ပေ။ စာရင်းကိုင်ချောင်သည် ပိုက်ဆံများကို ရေတွက်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီနှစ် ရွှေတွင်းများ တွေ့ထားတာလား"

"မဆိုးပါဘူး"

တုန်းကုမြို့နယ် သစ်တောဌာန အတွင်းရေးမှူးက နှိမ့်ချစွာ ပြန်ပြောသော်လည်း၊ သူ၏ မျက်နှာထက်ရှိ အပြုံးနှင့် ကမ်းပေးလိုက်သော ငွေထုပ်ကြီးကမူ အခြေအနေမှာ ထိုထက်မကကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

စာရင်းကိုင်ချောင်က မနေနိုင်ဘဲ ထပ်မေးလိုက်သည်။ "မှို စိုက်တာက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အမြတ်ထွက်တာလား"

ချန်ရွှေ့မြို့နယ် အခြေအနေကောင်းသည်ကို သူသိပါသည်။ သူတို့က နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်လာခဲ့ပြီး အစောဆုံး မှိုစိုက်ပျိုးရေး အခြေစိုက်စခန်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် တုန်းကုမြို့နယ်အတွက်မှာမူ ယခုမှ ပထမဆုံးနှစ်သာ ရှိသေးသည်။

သို့သော် တုန်းကုအတွင်းရေးမှူးက မငြင်းဆိုပေ။ "တော်တော်လေး အကျိုးအမြတ် ရှိပါတယ်။"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုတော့ပေ။ နှစ်ကုန်လျှင် မြို့နယ်သစ်တောဌာန အားလုံးသည် စာရင်းများ တင်ပြရမည်ဖြစ်ရာ စာရင်းကိုင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အနှေးနှင့်အမြန် သိရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အတွင်းရေးမှူးက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ "အခု နိုဝင်ဘာလပဲ ရှိသေးတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ပေါင်ချိန် တစ်သောင်း (၁၀,၀၀၀ ကျင်း) နီးပါး ရောင်းပြီးပြီ။ ရောင်းဖို့လည်း ကျန်သေးတယ်။"

သူတို့မြို့နယ်သည် အိမ်နီးချင်းခရိုင်နှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသဖြင့် ကုန်စည်များကို အခြားမြို့သို့ အလွယ်တကူ ပို့ဆောင်နိုင်ကာ ရောင်းအားအတွက် စိုးရိမ်စရာမရှိပေ။

စာရင်းကိုင်ချောင်သည် မှိုပေါင်တစ်သောင်း၏ ဝင်ငွေကို တွက်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် တအံ့တသြ စုပ်သပ်လိုက်မိသည်။

"ပထမနှစ်အတွက်ဆိုရင် ဒါက တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ။ ခင်ဗျားတို့ အဆင်ပြေနေတာ မဆန်းပါဘူး။"

ရုံးခန်းထဲရှိ အခြားတစ်ယောက်ကလည်း ဝင်ပြောခဲ့သည်။

"ငွေကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ထုတ်ပေးနိုင်တာ မဆန်းဘူး။ နောက်နှစ်လည်း ဆက်စိုက်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိတယ် မဟုတ်လား"

"သေချာပေါက်ပေါ့" တုန်းကုအတွင်းရေးမှူးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "နောက်နှစ်မှာ ထုတ်လုပ်မှု တိုးချဲ့ဖို့အတွက် မှိုမျိုးစေ့တွေ ထပ်မှာထားပြီးပြီ။"

ယခုအခါ ချန်ရှန်း ခရိုင် သစ်တောဌာနသည် သူတို့အတွက် ရွှေဥဥပေးမည့် ငန်းကြီးနှစ်ကောင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသကဲ့သို့ တောက်ပသော အနာဂတ်ကို ပိုင်ဆိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တုန်းကုအတွင်းရေးမှူး ပြန်သွားပြီးနောက် စကားဝိုင်းမှာ လျိုဟူ မြို့နယ်ဘက်သို့ သဘာဝကျကျ လည်ပတ်သွားသည်။

"သူတို့က ဂျပန်ကို ရောင်းရတော့ အကြီးအကျယ် မြတ်နေမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား"

သူတို့အများစုမှာ ရုံးဝန်ထမ်းများဖြစ်သဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် သွားခူးရန် အချိန်မရှိကြရာ ယခုနှစ်တွင် တောဟင်းသီးဟင်းရွက်များ မထွက်ရှိသည်ကို မသိကြပေ။

အခြေအနေကို သိသောသူတစ်ဦးက ဝင်ပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် တံခါးပွင့်လာပြီး လျိုဟူမြို့နယ် သစ်တောဌာန အတွင်းရေးမှူး ဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုသူသည် စကားကို ချက်ချင်း ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။

"တုန်းကုမြို့နယ်က အခုပဲ ငွေလာသွင်းသွားတာလား။ သူတို့ စက်ဘယ်နှလုံး ပြုပြင်မှာလဲ။" လျိုဟူ၏ အတွင်းရေးမှူးက ဝင်လာသည်နှင့် စာရင်းကိုင်ချောင်ကို မေးတော့သည်။

သူ အမှန်တကယ် သိချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တုန်းကုက စက်တစ်လုံး သို့မဟုတ် နှစ်လုံးသာ ပြုပြင်မည်ဆိုပါက ဌာနအနေဖြင့် ရန်ပုံငွေကို မရရအောင် ညှစ်ထုတ်နိုင်ကောင်းပါရဲ့။ သို့သော် သူ မလုပ်ချင်ပေ။ သူသည် မှိုမျိုးစေ့ဖိုးကိုပင် မပေးချင်ခဲ့ရာ ပြုပြင်စရိတ်ကို ပို၍ပင် ကိုယ်တိုင် အကုန်မခံချင်ပေ။

သို့သော် စာရင်းကိုင်ချောင်၏ အဖြေက သူ့ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ "လေးလုံး။"

"လေးလုံးလား" သူ အလန့်တကြား ရေရွတ်မိသည်။

ဒါက ရန်ပုံငွေကို ညှစ်ထုတ်ရုံနှင့် မရတော့ပေ။ ချမ်းသာလှသော ချန်ရွှေ့မြို့နယ်ပင်လျှင် ခုနစ်လုံးသာ ပြုပြင်ရန် တောင်းဆိုထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လျိုဟူ၏ အတွင်းရေးမှူးက မအောင့်နိုင်ဘဲ အော်မိသည်။"သူတို့ဌာနကို ဒေဝါလီခံခိုင်းနေတာလား"

သစ်တောဌာနများသည် အခြားဌာနများထက် အခြေအနေကောင်းသော်လည်း ဤကဲ့သို့ ဖြုန်းတီး၍ မရပေ။ အကယ်၍ အရာအားလုံးကို ပြုပြင်စရိတ်တွင် သုံးလိုက်ပါက အခြားအသုံးစရိတ်များကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်မည်နည်း။

အနားရှိ တစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ အခု ပိုက်ဆံရှိနေပြီလေ။ အခု နိုဝင်ဘာလပဲ ရှိသေးတယ်၊ သူတို့ ပေါင်တစ်သောင်းနီးပါး ရောင်းပြီးပြီ။ ရောင်းဖို့လည်း ကျန်သေးတယ်ဆိုပဲ။"

"ပေါင်တစ်သောင်းနီးပါးလား"

လျိုဟူ၏ အတွင်းရေးမှူးက သူတို့ မှိုမျိုးစေ့ ပုလင်းပေါင်း ၅,၀၀၀ သာ ဝယ်ခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။ အထွက်နှုန်းက မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုများနေသည်။

မှိုဆိုသည်မှာ တစ်ကြိမ်စိုက်ထားလျှင် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ဆွတ်ခူးနိုင်သည်ဖြစ်ရာ တုန်းကုအနေဖြင့် နောက်ထပ် မစိုက်လျှင်ပင် နှစ်စဉ် ငွေသောင်းနှင့်ချီ၍ ဝင်နေတော့မည် မဟုတ်ပါလား။

သူ၏ ရင်ထဲတွင် မနာလိုစိတ်များဖြင့် ခါးသက်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စာရင်းကိုင်ချောင်က သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။

"ခင်ဗျားလည်း ငွေလာသွင်းတာ မဟုတ်လား။ စက်ဘယ်နှလုံး ပြုပြင်မှာလဲ"

ပေသီးနှင့် စာရင်းစာအုပ်မှာ သူ၏ အဖြေကို အသင့်စောင့်ကြိုနေသည်။ သို့သော် သူသည် ထိုနေရာတွင်ပင် အချိန်အတော်ကြာ နှုတ်ဆိတ်ကာရပ်နေမိသည်။

စာရင်းကိုင်ချောင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အကယ်၍ တုန်းကုရဲ့ ကိန်းဂဏန်းတွေကို ကြားပြီးမှ ပြန်စဉ်းစားချင်တယ်ဆိုရင် နောက်မှ ထပ်တိုးလို့ ရပါတယ်။ အခုချက်ချင်း အကုန် ဆုံးဖြတ်စရာ မလိုပါဘူး။ စက်မှုစက်ရုံကလည်း တစ်ခါတည်းနဲ့ အများကြီး မပြင်ပေးနိုင်ဘူးလေ။"

၎င်းမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော အကြံပြုချက် ဖြစ်သော်လည်း လျိုဟူ၏ အတွင်းရေးမှူး မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ပျက်ယွင်းသွားသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါ လာမေးကြည့်တာပါ"

ထိုသို့ပြောကာ ချက်ချင်း ထွက်သွားတော့သည်။

စာရင်းကိုင်ချောင်နှင့် အခြားသူများမှာ ဇဝေဇဝါဖြင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

"သူက လျိုဟူမြို့နယ်ကနေ ဒီအကြောင်း မေးဖို့သက်သက် လာတာလား"

လျိုဟူသစ်တောဌာနက အဲဒီလောက်တောင် အားနေတာလား။ အတွင်းရေးမှူးက ခရိုင်ရုံးကို လာလည်ဖို့ကလွဲလို့ တခြားလုပ်စရာ မရှိတော့ဘူးလား။

ပိုဆိုးသည်မှာ အခြားမြို့နယ်နှစ်ခု ငွေသွင်းပြီး အပိုပစ္စည်းများ ဝယ်ယူပြီးချိန်တွင် စက်မှုစက်ရုံမှ နည်းပညာရှင်ချီက ပြုပြင်မှုများ စတင်နေပြီဖြစ်သော်လည်း လျိုဟူက ယခုထိ ငွေမသွင်းသေးပေ။

လူများက တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောလာကြသည်။ "လျိုဟူက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် တွန့်တိုတာလား။ သူတို့ သစ်ထုတ်လုပ်မှုတွေကိုရော ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား"

လျိုဟူသစ်တောဌာနအနေဖြင့်လည်း တစ်ခုခု လုပ်ချင်သော်လည်း သူတို့တွင် ရန်ပုံငွေ အမှန်တကယ် မရှိပေ။ ဤကိစ္စသည် ဌာနအတွင်း ပြင်းထန်သော အငြင်းပွားမှုများကို အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်ပွားစေခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်တို့ မှိုစိုက်ရမှာလေ။ ပိုက်ဆံတောင် ပေးပြီးပြီကိုမှ ပြန်နှုတ်ခဲ့တာ။ အကယ်၍ ရှေ့ဆက်ခဲ့ရင် အခုလို အခက်တွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး!"

"ကျွန်တော်တို့ ဌာနက ဒီနှစ်မှာ ဘာမှ သိပ်မမြတ်ဘူး။ အခု တခြားမြို့နယ်တွေက စက်တွေ ပြင်နေကြပြီ၊ ကျွန်တော်တို့ကတော့ ရပ်နေတုန်းပဲ။ ဒီနှစ် သစ်ထုတ်လုပ်မှုမှာ နောက်ဆုံးက ဖြစ်တော့မှာလား"

အပြစ်တင်မှုများမှာ မှိုစိုက်ပျိုးရေး စီမံကိန်းဆီသို့သာ ဦးတည်သွားသည်။ ၎င်းမှာ တိုးတိုးတိတ်တိတ်သာမက အစည်းအဝေးများတွင်ပါ ဆွေးနွေးခြင်း ခံရသည်။ အထူးသဖြင့် သစ်တောစခန်း ဒါရိုက်တာများက ပို၍ ပြောကြသည်။

ဌာနက အရာအားလုံးကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ရန် ကြိုးစားနေစဉ်အတွင်း သူတို့မှာ အကျိုးကျေးဇူးများ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ယခုမူ စက်ပြင်စရိတ် မတတ်နိုင်သဖြင့် ဌာနနှင့်အတူ သူတို့ပါ ဒုက္ခရောက်နေကြရသည်။

အခြားမြို့နယ်များမှာမူ သူတို့၏ သစ်တောစခန်းများကို ပါဝင်စေခဲ့သဖြင့် နိုင်ငံရေး အောင်မြင်မှုရော အမြတ်အစွန်းပါ ရရှိခဲ့ကြသည်။

လျိုဟူ၏ အတွင်းရေးမှူး မျက်နှာမှာ မဲမှောင်သွားခဲ့သည်။"ဒီနှစ် တောဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ မထွက်ဘူးဆိုတာ ဘယ်သူက ခန့်မှန်းနိုင်မှာလဲ။ မင်းလား။ ငါလား"

သူသည် ထိုအကြောင်းကို ဆက်မပြောလိုတော့ပေ။"နောက်နှစ်ကျရင် ပိုကောင်းလာမှာပါ။ သူတို့ရဲ့ မှိုတွေက နောက်နှစ်ကျရင် ရောင်းမထွက်ဘဲတောင် နေဦးမှာ။"

အသေအချာ စဉ်းစားပြီးနောက် လျိုဟူ သစ်တောဌာနသည် အခြေအနေ အဆိုးဆုံးစက် တစ်လုံးတည်းကိုသာ ပြုပြင်ရန် ရန်ပုံငွေ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့ ငွေလာသွင်းသောအခါ စာရင်းကိုင်ချောင်ပင် စိတ်ပျက်သွားသည်။"တစ်လုံးတည်းလား။ ဒါက ထောက်ပံ့ရေးဌာနက သွားရတာနဲ့တောင် မတန်ဘူး။"

အပိုပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန်အတွက် အနည်းဆုံး သုံးလုံးစာ ပြုပြင်ရန် လိုအပ်သည်။ စက်တစ်လုံးချင်းစီအတွက် သူတို့ အော်ဒါ မတင်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် လျိုဟူ၏ တောင်းဆိုချက်မှာ ဆိုင်းငံ့ခြင်း ခံထားရပြီး၊ အခြားမြို့နယ်များမှ အော်ဒါထပ်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေရသဖြင့် မရေမရာ ဖြစ်နေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိုက်ပျိုးရေးဌာနသည် အောင်မြင်မှု အရသာကို မြည်းစမ်းပြီးနောက် နောက်နှစ်တွင် ထုတ်လုပ်မှု တိုးချဲ့လိုသော မြို့နယ်များထံမှ အော်ဒါကြီး နှစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

တုန်းကုမြို့နယ်သည် အခြေစိုက်စခန်းအသစ်ပင် တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး မှိုမျိုးစေ့ အော်ဒါကို ပုလင်း ၈,၀၀၀ အထိ တိုးမြှင့်လိုက်သည်။ ဝူကန်း မြို့နယ်ကလည်း ထိုနည်းတူပင်ဖြစ်ရာ သူတို့ အကြီးအကျယ် မြတ်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

တုန်းကုအတွင်းရေးမှူးက သူတို့အနေဖြင့် ထုတ်လုပ်မှုလွန်ကဲပြီး ရောင်းမထွက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သတိထားနေရခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ မဟုတ်ပါက သစ်တောစခန်း အားလုံးကို ပါဝင်ခိုင်းမည်ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။

အကယ်၍သာ ပုလင်း ၈,၀၀၀ မှ တစ်ဆင့် နှစ်ဆတိုးခဲ့လျှင် ၁၆,၀၀၀ အထိ ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် နောက်ထပ် သစ်တောဌာန တစ်ခုကလည်း သူတို့၏ လုပ်ငန်းစဉ်များကို လာရောက်လေ့လာရန် တောင်းဆိုလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မှိုများမှာ မကြီးထွားတော့ဘဲ သစ်တုံးများမှာ ဆောင်းခိုနေသည့် အချိန်ဖြစ်ရာ လေ့လာရေးအတွက် အကောင်းဆုံးအချိန်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သတင်းမှာ အခြားလမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်မှာ သိသာလှသည်။

ဧည့်သည်များ ရောက်လာသောအခါ မှိုစိုက်ပျိုးရေးကို အမှန်တကယ် စိတ်ဝင်တစား ရှိကြသည်။ လေ့လာရေးခရီးအပြီး ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ထောက်ပံ့ရေးဌာနက လူလွှတ်ကာ ပုလင်း ၃,၀၀၀ အော်ဒါ တင်လိုက်သည်။

"၃,၀၀၀ အပေါင်း ၁၆,၀၀၀၊ ပြီးတော့ ချန်ရွှေ့မြို့နယ်က ၁၂,၀၀၀— အားလုံးပေါင်းရင် ပုလင်း ၃၀,၀၀၀ ကျော်သွားပြီ"

ကျွမ်းချီရှန်းက စရန်ငွေများကို မှတ်တမ်းတင်ပြီးနောက် တွက်ချက်လိုက်သည်။

ပထမကြည့်လျှင် များလှသည်ဟု မထင်ရသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အမြဲတမ်း ဖောက်သည်များ ဖြစ်ကြသည်။ ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိသရွေ့ ချန်ရွှေ့၏ လက်အောက်ခံ မြို့နယ်အချို့သည် အနာဂတ်တွင် ထုတ်လုပ်မှုကို ပိုတိုးချဲ့လာလိမ့်မည်။

မနှစ်ကမူ သူတို့သည် အော်ဒါနှစ်ခုရရန် ဖုန်းများ အကြိမ်ကြိမ်ဆက်ပြီး အဆက်အသွယ်မျိုးစုံ သုံးခဲ့ရသည်။ ယခုနှစ်တွင်မူ လူများက သူတို့ဘာသာ လာရောက်လေ့လာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျွမ်းချီရှန်းသည် ကိန်းဂဏန်းများကို စာရင်းပြုစုရင်း ဌာနအသစ်တစ်ခု တည်ထောင်ရသည်မှာ ကလေးတစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရသကဲ့သို့ပင်။ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြုစုပေးရပြီး၊ တရွေ့ရွေ့ ကြီးထွားလာသည်ကို ကြည့်ကာ သေးငယ်သော အောင်မြင်မှုတိုင်းအတွက် ပျော်ရွှင်ရသည်ဟု ခံစားမိသည်။

သို့သော် ကလေးတစ်ယောက် ကြီးပြင်းလာသကဲ့သို့ပင်၊ အောင်မြင်လေလေ လူအများက ပို၍ သတိထားမိလေလေ ဖြစ်သည်။ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူ၏အိမ်သို့ မမျှော်လင့်ထားသော ဧည့်သည်နှစ်ဦး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့သည်။

ထိုနေ့နံနက် အလုပ်သွားရာလမ်းတွင် နောက်ထပ်တစ်ယောက်နှင့် ထပ်တိုးပြန်ရာ၊ သူသည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရသဖြင့် ရုံးခန်းထဲသို့ ပုံမှန်ထက် ပို၍ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဝင်လာခဲ့သည်။

ယန်ရွှယ်မှာလည်း ကမ်းလှမ်းမှုများ ရရှိခဲ့သော်လည်း ကျွမ်းချီရှန်းလောက်တော့ မများပေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက ဌာန၏ ဒုတိယမန်နေဂျာသာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မနှစ်က အလွယ်တကူ ငြင်းပယ်နိုင်ခဲ့သောအရာများသည် ယခုအခါ ဖယ်ရှားရန် ပို၍ ခက်ခဲလာသည်။ သူမ နောက်ဆုံးတွင် ကျွမ်းချီရှန်းနှင့် ဆွေးနွေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ နောက်နှစ်ကျရင် လူပိုခန့်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်။"

"လူအင်အား လိုနေလို့လား"

ကျွမ်းချီရှန်းသည်လည်း ထိုအကြောင်းကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် နောက်နှစ် အော်ဒါများမှာ ထက်ဝက်ကျော် တိုးလာမည်ဟု ခန့်မှန်းထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဆေးကြောဖို့၊ ပိုးသတ်ဖို့နဲ့ မျိုးပွားစရာ ကြားခံနယ်တွေ ဖြည့်ဖို့အတွက် နောက်ထပ် ပုလင်း ၁၀,၀၀၀ ကျော် ရှိလာမှာဆိုတော့၊ အနည်းဆုံး မတ်လမှာ တစ်ကြိမ်၊ ဧပြီလမှာ တစ်ကြိမ် ယာယီအလုပ်သမားတွေ ခေါ်ရလိမ့်မယ်။"

"အဲဒါကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ သစ်တောဌာနရဲ့ မိသားစုဝင် အလုပ်သမားအဖွဲ့ကို အကြောင်းကြားလိုက်ရင် ရတာပဲ။"

ခရိုင်သစ်တောဌာနတွင် စက်ရုံများနှင့် ဂျင်ဆင်းခြံများတွင် ယာယီအလုပ်လုပ်ပေးသော မိသားစုဝင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် အဖွဲ့တစ်ခု ရှိသည်။

တကယ့် စိန်ခေါ်မှုမှာ အခြားနေရာတွင် ရှိသည်။ ယန်ရွှယ် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း နှစ်ယောက်လည်း လိုအပ်လိမ့်မယ်။ ကျွန်မ ဒီနှစ်မှာ သစ်မှုန့်နဲ့ စိုက်ပျိုးနည်းကို ဆက်ပြီး သုတေသန လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်၊ ပြီးတော့ ကောချန်အန်းကလည်း မှိုမျိုးစိတ်တွေကို မျိုးစပ်ဖို့ စမ်းသပ်ချင်နေတယ်။"

"မှိုမျိုးစပ်ဖို့လား"

ယန်ရွှယ်က သစ်ခွဲသားမှုန့် စိုက်ပျိုးနည်းကို ဆက်လုပ်မည့်အပေါ် ကျွမ်းချီရှန်း မအံ့သြသော်လည်း၊ နောက်ဆုံး စကားရပ်ကြောင့် သူ အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

ယန်ရွှယ် အတည်ပြုလိုက်သည်။ "သူက ပြောတယ်၊ စပါးတောင် မျိုးစပ်လို့ ရရင် မှိုက ဘာလို့ မရမှာလဲတဲ့။"

အထွက်နှုန်းကောင်းသော စပါးမျိုးစိတ်များကို တောစပါးများနှင့် မျိုးစပ်ခြင်းဖြင့် ဖန်တီးခဲ့ကြသည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် မှိုတွင်လည်း စိုက်ပျိုးမှိုနှင့် တောမှိုဟူ၍ မျိုးစိတ်နှစ်မျိုးလုံး ရှိနေသည်။

ခရိုင်သို့ ပြောင်းလာပြီးနောက် ယန်ရွှယ်နှင့် ကောချန်အန်းတို့သည် တောမှိုများ ရှာဖွေရန် တောင်ပေါ်သို့ပင် သွားရောက်ခဲ့ကြပြီး၊ စပိုးများကို ထုတ်ယူကာ ၎င်းတို့မှာ ကျင်းချွမ်ရှိ မှိုများနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

မျိုးစေ့ ထုတ်လုပ်ခြင်းကို အထူးပြုသော စိုက်ပျိုးရေးဌာနတစ်ခုအနေဖြင့် သူတို့၏ တာဝန်မှာ အကောင်းဆုံး မျိုးစေ့များကို ရောင်းချနိုင်ရန် အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်ရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သုတေသနနှင့် စမ်းသပ်မှုများမှာ အလုပ်ပိုများလာသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ရာ သူတို့၏ အဖွဲ့လေးမှာ အလုပ်ဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ အထွေထွေ အလုပ်များကို ကူညီရန် အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း နှစ်ဦး ထပ်လိုအပ်သည်။

သို့သော် ဝန်ထမ်းခေါ်ယူရန် တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အချို့သော ဖိအားများကို ငြင်းပယ်ရန် ပို၍ ခက်ခဲလာပေလိမ့်မည်။ ကျွမ်းချီရှန်း၏ မျက်နှာ မဲသွားခဲ့သည်။

"ဘယ်လိုလူမျိုးတွေကို ရှာနေတာလဲ"

"အနည်းဆုံး တစ်ယောက်ကတော့ အထက်တန်းအောင်ထားရမယ်"

ယန်ရွှယ် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ နောက်ထပ် နည်းပညာရှင် တစ်ယောက်ကို သင်ပေးချင်တယ်။ နောက်နှစ်မှာ ကျွန်မတို့က မြို့နယ်အခြေစိုက် စိုက်ပျိုးရေးစခန်း လေးခုကို ကြီးကြပ်ရမှာ။"

ကောင်းသိုင့်တီသည် ကျွမ်းကျင်ပြီး စိတ်ချရသော်လည်း သူတစ်ပါးကို သင်ကြားပြသပေးရန်အတွက်တော့ သူမက မသင့်တော်ပေ။ အကယ်၍ သစ်တောစခန်းများအထိ တိုးချဲ့မည်ဆိုပါက ထိုတာဝန်ကို ယူမည့်သူ နောက်တစ်ယောက် လိုအပ်သည်။

ပညာအရည်အချင်းရှိသော လူငယ်များသည် ပညာနည်းသော လူကြီးများထက် သင်ယူမှု ပိုမြန်ပြီး ပို၍လည်း အသားကျလွယ်တတ်ကြသည်။

ကျွမ်းချီရှန်း ၎င်းကို နားလည်သည်၊ သို့သော် လျှောက်ထားသူ၏ ပညာအရည်အချင်း မြင့်မားလေလေ၊ အဆက်အသွယ် သုံးပြီး ဝင်လာမည့်သူများကို ရှောင်လွှဲရန် ခက်ခဲလေလေ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သစ်တောဌာန ပြင်ပမှ ခေါ်ယူရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ အလုပ်မရသေးသော မိသားစုဝင်များ ရှိနေသည့် ဌာနဝန်ထမ်းများကြားတွင် ဆူပူမှုများ ဖြစ်လာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ ယန်ရွှယ်ကို မေးလိုက်သည်။"ဒီဌာနထဲကို အဆက်အသွယ်တွေ သုံးပြီး ဝင်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့လူတွေ ရှိတာ မင်းသိသားပဲ။ ဘာလုပ်ရင် ကောင်းမလဲလို့ မင်း ထင်လဲ"

"တစ်ယောက်ချင်းစီကို ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်ရမှာပေါ့" ယန်ရွှယ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဆက်အသွယ် ရှိရုံနဲ့ အလုပ်မလုပ်ချင်ဘူးလို့ မဆိုလိုပါဘူး။"

ပို၍ကြီးမားသော ပြဿနာမှာ သစ်တောစခန်းများနှင့် မတူဘဲ ခရိုင်ရှိ ပညာတတ်လူငယ်များမှာ အခြားနေရာများသို့ ထွက်ခွာနေကြခြင်းဖြစ်ရာ သူတို့ အလိုရှိတိုင်း ခန့်၍ မရနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မည်သူက အမှန်တကယ် အလုပ်လုပ်ချင်သည်ဆိုသည်ကို ကျွမ်းချီရှန်း မသိနိုင်ပေ။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ယန်ရွှယ်ကမူ ပြုံးလိုက်သည်။"မန်နေဂျာကျွမ်း၊ စိတ်ဖိစီးမနေပါနဲ့။ ဘာလို့ သူတို့အားလုံးကို လူတွေ့စစ်ဆေးဖို့ ခေါ်မကြည့်ရမှာလဲ"

"လူတွေ့စစ်ဆေးတာလား"

ကျွမ်းချီရှန်းအတွက် ထိုစကားလုံးမှာ စိမ်းနေပြီး ၎င်း၏ သဘောတရားကို သူ လုံးဝ နားမလည်သေးပေ။

"မျက်နှာချင်းဆိုင် အကဲဖြတ်တာမျိုးလေ" ယန်ရွှယ် ရှင်းပြလိုက်သည်။"သူတို့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားနဲ့ အရည်အချင်းကို အကဲဖြတ်လို့ရသလို၊ အချင်းချင်း နှိုင်းယှဉ်ပြီး အသင့်တော်ဆုံးလူကို ရွေးချယ်လို့ ရတာပေါ့။"

လူတွေ့စစ်ဆေးခြင်းမှာ အမှားအယွင်း လုံးဝမရှိနိုင်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က အလုပ်ကို အမှန်တကယ် လုပ်ချင်တာလား သို့မဟုတ် အလုပ်ပါးပါးနှင့် လစာရချင်ရုံသက်သက်လား ဆိုသည်ကိုတော့ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ပေသည်။

ကျွမ်းချီရှန်း နားလည်သွားသဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါ ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ။ ကိုယ့်တာဝန်ကိုယ် မကျေပွန်မယ့်သူမျိုးကိုတော့ ငါတို့ အလုပ်မခန့်နိုင်ဘူး။"

သူတို့တွင် လူအင်အား မလုံလောက်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ အလုပ်မလုပ်ချင်သောသူကို ခန့်ထားလိုက်ခြင်းက ပြဿနာများကို ပို၍သာ ဖန်တီးလာပေလိမ့်မည်။

သူသည် ယန်ရွှယ်ကို လေးစားမှုဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စကို မင်းပဲ ဦးဆောင်ပေးပါ။"

သူမသည် မည်မျှအထိ ထက်မြက်ပြီး အကြံကောင်း ဉာဏ်ကောင်းရှိသည်ကို သူ စတင် သတိပြုမိလာသည်။

ယန်ရွှယ်က သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် ပို၍ တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။"မန်နေဂျာကျွမ်း၊ ကျွန်မ ဆွေးနွေးချင်တာ တစ်ခု ကျန်သေးတယ်။"

"ပြောလေ။"

ကျွမ်းချီရှန်းက သူမ၏ အကြံဉာဏ်များကို အာရုံစိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။