အခန်း (၁၈၆)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၁၈၆

ဤဇနီးမောင်နှံမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အပြည့်အဝ နားလည်ယုံကြည်ကြသည်။ ယခင်က ယန်မိသားစုနှင့် စေ့စပ်ထားခဲ့သည့် ကလေးဘဝ ကိစ္စများက ဘာအရေးပါတော့မည်နည်း။

ပြောရလျှင် သူကသာ ဤနေရာတွင် သူစိမ်း ဖြစ်နေသည်။ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းက ဖြစ်ခဲ့တာတွေအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"

တောင်းပန်စကား— မူလဇာတ်လမ်းအရဆိုလျှင် ချီဖန့်သည် သေခါနီးအချိန်ကျမှသာ ဤစကားကို ကြားရမည် ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ထိုစဉ်က သူတို့ကြားတွင် ရှိနေခဲ့သည်မှာ စုချန်ချင်း သက်သက်သာမဟုတ်ဘဲ၊ သူတို့အဖေ၏ နောက်ဆုံးအချိန်များလည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။ အချို့သော အမုန်းအစိုင်အခဲများမှာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ ကျပ်တည်းလာပြီး ဖြေဖျောက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ယန်ရွှယ်က ချီဖန့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အေးဆေးနေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် "အင်း" ဟု ခပ်တိုးတိုး ဆိုကာ "ကျွန်တော် သိပါတယ်" ဟုသာ ပြန်ပြောသည်။

ဤအချက်က ချီခိုင်ကို ပို၍ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်၊ အထူးသဖြင့် ယန်ရွှယ်၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် ချီဖန့်၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သည့်အရာက လေးလံနေသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သူ နားလည်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မခုခံနိုင်ပေ။ ချီဖန့်က နယ်စပ်ဒေသတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးခဲ့ခြင်းကြောင့်လား သို့မဟုတ် သူကိုယ်တိုင်က နားလည်ရန် မကြိုးစားခဲ့ခြင်းကြောင့်လား မသိသော်လည်း၊ အမှန်တရားမှာ ထိုစဉ်က သူသည် ချီဖန့်ကို အလိုလို ဖယ်ကြဉ်ထားခဲ့မိခြင်းပင်။

ရှည်လျားသော တိတ်ဆိတ်မှုအပြီးတွင် သူသည် နောက်ဆုံး၌ အသံကို လျှော့ကာ ပြောလိုက်သည်။"အဖေက မင်းအတွက် အမြဲ စိတ်ပူနေတာ။ မင်းက မင်းရဲ့ မူဝါဒတွေကို အရမ်းစွဲကိုင်ပြီး ဒုက္ခရောက်မှာကို သူ ကြောက်နေတယ်။ ငါတို့ ပြန်ရောက်တာနဲ့ သူက မင်းကို သွားရှာဖို့ ငါ့ကို ချက်ချင်း လွှတ်လိုက်တာ။ မင်းမှာ အချိန်ရှိရင် သူ့ဆီ သွားတွေ့ပါဦး။ ဒါ ငါ့အမှားပါ၊ သူ့အမှား မဟုတ်ပါဘူး။"

သူသည် ဘေးခန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ရယ်မောသံ ခပ်သဲ့သဲ့ကို ကြားနေရသည်။"မင်း ကြီးပြင်းလာတာကို အဖေကိုယ်တိုင် မြင်ပါစေ။ မင်းမှာ အခု မိသားစုရှိနေပြီ၊ ကလေးလည်း ရှိနေပြီဆိုတာ သိရင် သူ အရမ်းဝမ်းသာမှာ။"

သို့သော် ချီဖန့်က ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြန်မေးလိုက်သည်။"အခု ခင်ဗျားနဲ့ အဖေ ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ အခြေအနေတွေက တကယ်ပဲ အများကြီး ပိုကောင်းလာပြီလို့ ထင်နေတာလား"

ထိုမေးခွန်းက ချီခိုင်ကို အငိုက်မိသွားစေသည်။

သူတို့အမေဆီမှ ဆင်းသက်လာသော်လည်း သူ့တွင်မရှိသော ထို "မက်မွန်ပွင့်မျက်ဝန်း" များက ချီခိုင်ကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"အချို့လူတွေက အာဏာရှိနေဆဲပဲ။"

ချီခိုင် ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူတို့၏ အခြေအနေမှာ မလုံခြုံသေးသောကြောင့်သာ ချီဖန့်ကို ယန်ကျင်းသို့ ပြန်မခေါ်ဘဲ လာတွေ့ရုံသာ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာမှာ မုန်တိုင်းဗဟိုချက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူနှင့် သူတို့အဖေမှာပင် မလဲကျအောင် ရုန်းကန်နေရချိန်တွင်၊ အဝေးတွင် နေထိုင်သော ချီဖန့်မှာမူ အနည်းဆုံးတော့ ထိုမုန်တိုင်းဒဏ်မှ ကင်းဝေးနေနိုင်ပေသည်။

ထို့ပြင် အခြားကိစ္စတစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။ ၎င်းမှာ ချီဖန့်၏ နှလုံးသားထဲတွင် လေးလံနေဆဲဖြစ်သော၊ သူရော သူတို့အဖေပါ မဖြေရှင်းနိုင်သည့် အမုန်းအစိုင်အခဲတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ဆရာ့ကိစ္စ... နှစ်တွေ အများကြီး ကြာသွားပေမဲ့ လူတွေ မေ့သွားပြီလို့ မဆိုလိုပါဘူး။ ကျွန်တော် အခုလောလောဆယ် ပြန်မလာသေးဘူး။ ခင်ဗျားအတွက် ပြဿနာတွေ ထပ်မယူလာချင်ဘူး။"

သေချာပေါက်ပင်၊ စကားဝိုင်းမှာ ဤအချက်သို့ ပြန်ရောက်ရှိလာသည်။ ချီခိုင်က ချီဖန့်ကို စူးစမ်းကြည့်ရာ၊ ချီဖန့်ကလည်း မတုန်မလှုပ်ဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်ကြည့်နေသည်။

ယခင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ချီဖန့်မှာ ပို၍ တည်ငြိမ်လာသော်လည်း၊ သူ၏ မူဝါဒကမူ အလျှော့ပေးမည့်ပုံ မပေါ်ပေ။

သူ့ကို ဘဝကို ဒီအတိုင်းပဲ ဖြတ်သန်းဖို့၊ ဆရာ့အပေါ် ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို မေ့ပစ်ဖို့ ပြောခြင်းက သူ၏ ကျောရိုးနှင့် ယုံကြည်ချက်များကို ချိုးနှိမ်ခိုင်းခြင်းနှင့် မခြားပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ချီခိုင် ထပ်ပြီး အတင်းအကျပ် မပြောတော့ပေ။ သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။"ကောင်းပြီလေ။ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ အကယ်၍ အခြေအနေတွေ ပိုဆိုးလာရင် ငါနဲ့ အဖေလည်း နောက်တစ်ခါ အဝေးကို အပို့ခံရဦးမှာပေါ့။"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ၎င်းမှာ ၁၉၇၄ ခုနှစ် အစောပိုင်းသာ ရှိသေးသည်။ နိုင်ငံရေး အခြေအနေမှာ နောက်ထပ် နှစ်နှစ်ခန့်အထိ တည်ငြိမ်ဦးမည် မဟုတ်ရာ၊ ထိုဝဲဂယက်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသူ မည်သူမျှ အနာဂတ်ကို ခန့်မှန်းနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ထိုသက်ပြင်းချသံက ချီခိုင်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ထဲမှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ မတတ်နိုင်ခြင်း ဟူသော ခံစားချက်ကို ခံစားခဲ့ရသည်။

ယန်ရွှယ်သည် ချီဖန့်၏ အကြည့်က ထိုလူအပေါ် ခဏမျှ ရောက်သွားသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ ချီဖန့်ကို မေးလိုက်သည်။

"ယန်ယွီ သုံးနှစ်ပြည့်မွေးနေ့တုန်းက ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံ ဘယ်မှာထားလဲ"

ထိုမေးခွန်းမှာ ဘာမှမဆိုင်သလို ထွက်လာသော်လည်း ချီဖန့်က နားလည်သည်။ သူက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စားပွဲအောက်ရှိ ဘီရိုထဲမှ သေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် ချီခိုင်ကို အဖြူအမည်း ဓာတ်ပုံလေးတစ်ပုံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါကို အဖေ့ကို ပေးလိုက်ပါ။"

ဓာတ်ပုံထဲတွင် မိသားစု သုံးယောက်ရှိသည်။ တည်ငြိမ်ပြီး အေးဆေးသော မျက်ဝန်းများရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး၊ တောက်ပပြီး ပြုံးရွှင်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ချီထားသော ဝဝကစ်ကစ်နှင့် တက်ကြွနေသော ကောင်လေးတစ်ယောက်။

ချီခိုင်မှာ ချီဖန့်ကို နောက်တစ်ကြိမ် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သို့သော် ချီဖန့်ကမူ အကြည့်ကို လွှဲထားနှင့်ပြီ။ ချီခိုင်သည် ထိုဓာတ်ပုံကို သူ၏ အင်္ကျီအိတ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်သည်။

"သူ မြင်ရမှာပါ။ ငါ သေချာ ပေးလိုက်ပါ့မယ်။"

ကိစ္စများ ပြီးသွားသောအခါ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ အချို့သော အက်ကြောင်းများမှာ တစ်ခါ ဖြစ်ပေါ်သွားပြီးလျှင် ပြန်ဖာထေးရန် ခက်ခဲလှသည်။ အထူးသဖြင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ သီးခြားစီ နေထိုင်ခဲ့ကြသော အတွေ့အကြုံများကြောင့် ပို၍ နက်ရှိုင်းသွားချိန်တွင် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချီခိုင်သည် အားတင်းကာ ပြုံးလျက်နေရခက်သော အခြေအနေကို ဆက်မဆွဲထားတော့ပေ။

"ငါ သွားတော့မယ်"

ချီဖန့်ကလည်း သူ့ကို မတားဘဲ "အင်း" ဟုသာ ပြန်ပြောသည်။ ခဏအကြာတွင် ယန်ရွှယ်က ဧည့်သည်ကို လိုက်ပို့ရန် ထလိုက်သည်ကို တွေ့သောအခါ သူလည်း လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ဤအချက်က ချီခိုင်ကို ယန်ရွှယ်အား နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်မိစေကာ၊ သူက "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ကျေးဇူးတင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်က ချီဖန့်ကို ထိုဓာတ်ပုံဟောင်းကို ရှာခိုင်းလိုက်သဖြင့် သူတို့အဖေအနေဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ချွေးမ၊ မြေးနှင့် သားဖြစ်သူတို့ကို မြင်ခွင့်ရတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ချီဖန့်၏ အခက်ခဲဆုံးအချိန်များတွင် သူတို့ထဲက မည်သူမျှ မသိရှိချိန်၌ပင် သူ၏အနားတွင် ရှိပေးခဲ့သောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ ဆက်ဆံခဲ့ရသည့် အချိန်မှာ ခဏလေးသာ ရှိသေးသော်လည်း သူမသည် ထက်မြက်ပြီး အကဲခတ်ဥာဏ်ကောင်းကာ ချီဖန့်အပေါ် အပြည့်အဝ ပေးဆပ်ထားသူဖြစ်ကြောင်း ချီခိုင် သိနိုင်သည်။ သူ၏ညီက သူမကို လက်ထပ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။

ယန်ရွှယ်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမ၏ လုပ်ရပ်မှာ ချီခိုင်အတွက် မဟုတ်ဘဲ၊ ချီဖန့် သူမကို ခဏလေး စိုက်ကြည့်ခဲ့သည့် အကြည့်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

မူလဇာတ်လမ်းထဲက ချီဖန့်အတွက်ဖြစ်သည်။ သူသည် မနားမနေ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ဖခင်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ခွင့်မရခဲ့ဘဲ၊ ဤလောကကြီးတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

ချီခိုင်၏ ပိန်ပါးသော ကိုယ်ထည်မှာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်နှင့် အင်္ကျီအရှည်ကြီးထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် အသက်သုံးဆယ်ကျော်ရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း သူ၏ ကျောပြင်မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေပုံရသည်။

အမှန်တော့ ချီခိုင်မှာ ချီဖန့်ထက် အများကြီး မကြီးပေ။ သို့သော် ယခု ယှဉ်ရပ်နေချိန်တွင် သူတို့မှာ မျိုးဆက်တစ်ခုစာခန့် ကွာခြားနေပုံရသည်။

ယန်ရွှယ်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာက ချီဖန့်ကို အမှတ်မထင် သတိရသွားမိသည်။ သူမသည် သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ အကြည့်ကလည်း သူမထံသို့ ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤအမျိုးသားမှာ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ ထို့နောက် ဘာမှမဟုတ်သလိုပင် သူက မေးလိုက်သည်။

"ကိုယ် မင်းကို ကျောပိုးရမလား"

ထိုမေးခွန်းက စက်မှုစက်ရုံ ဝန်ထမ်းအိမ်ရာရှိ အခန်းငယ်လေးနှင့် ထိုစဉ်က သူမ ပြောခဲ့သော စကားကို ချက်ချင်း သတိရသွားစေသည်။

"ကျွန်မကို ကျောပိုးပေးမလား?"

သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ရတာပေါ့" ဟု ဆိုကာ သူ၏ နောက်သို့ သွားပြီး လက်များကို သူ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ အသာအယာ တင်လိုက်သည်။

အတန်ငယ် အားထုတ်လိုက်ရသော်လည်း ချီဖန့်က ဒူးကို အနည်းငယ် ညွတ်ကာ သူမ၏ အလေးချိန်ကို ထိန်းပြီး ကျောပေါ်သို့ မတင်လိုက်သည်။

ခြံထဲတွင် လေက အေးစက်နေသော်လည်း၊ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကပ်လျက်ရှိနေသဖြင့် သူတို့၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားနေရသည်။

ချီဖန့်က သူမကို ပို၍ မြင့်အောင် ပြင်ပိုးလိုက်ပြီး ခြံထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း လမ်းလျှောက်နေသည်၊ နှစ်ဦးလုံး စကားမပြောကြပေ။

ယန်ရွှယ်လည်း တိတ်ဆိတ်နေသည်၊ သူမ၏ အလေးချိန်မှာ သူ၏ ကျောပေါ်တွင်သာမက သူ၏ နှလုံးသားပေါ်တွင်ပါ တည်ရှိနေပြီး၊ သူ၏ ဘဝအတွက် ကျောက်ဆူးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ နှလုံးသား မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသည်ကို အမြဲသိသော၊ သူ့ကို ယုံကြည်နားလည်ပေးသော၊ အစားထိုး၍ မရနိုင်သော ကျောက်ဆူးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူမ ရှိနေသရွေ့ သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ တည်ငြိမ်နေမည် ဖြစ်သည်။ သူသည် အမှောင်ထုထဲတွင် မတုန်မလှုပ် လျှောက်လှမ်းနိုင်ပြီး၊ ရှေ့တွင်ရှိနေသည်မှာ ချောက်ကမ်းပါးမဟုတ်ဘဲ အရုဏ်ဦးသာဖြစ်ကြောင်း သူ သေချာပေါက် သိနေသည်။

အချိန်အတော်ကြာအောင် ထိုဇနီးမောင်နှံမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ နီးကပ်စွာ နေခဲ့ကြသည်။ အဘွားယန်က တံခါးဖွင့်ပြီး ဆူပူလိုက်သည်အထိပင်။

"ငါကတော့ ဧည့်သည်လိုက်ပို့ပြီး နှစ်ယောက်လုံး ဘယ်ပျောက်သွားလဲလို့ တွေးနေတာ။ ခြံထဲမှာ ရှိနေကြတာကိုး! အင်္ကျီပါးပါးလေးနဲ့ အအေးမိမှာ မကြောက်ကြဘူးလား"

သူမက စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် အင်္ကျီများ သွားယူတော့သည်။"အနည်းဆုံးတော့ ဂျာကင်နဲ့ ဦးထုပ် ဆောင်းထားဦးမှပေါ့!"

ယန်ရွှယ် ချီဖန့် ကျောပေါ်မှ ချက်ချင်း ဆင်းလိုက်သည်။ "အခုပဲ ဝင်လာပါပြီ။"

ချီဖန့်၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ နားရွက်လေးများမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေသည်။ လူမိသွားသဖြင့် ရှက်ခြင်းကြောင့်လား သို့မဟုတ် အအေးမိခြင်းကြောင့်လား ဆိုသည်မှာတော့ ပြောရခက်လှသည်။

အထဲရောက်သောအခါ ယန်ရွှယ်သည် သူမ၏ လက်များ မည်မျှ အေးနေသည်ကို သတိပြုမိပြီး ရေနွေးငွေ့ဖြင့် အပူပေးစက်အနားတွင် အပူပေးလိုက်သည်။ ချီဖန့်က သူမကို ရေနွေးတစ်ခွက် ကမ်းပေးသည်။

"သောက်လိုက်ဦး။"

"ကြည့်၊ လူကြီးတွေ ဖြစ်နေပြီကို အဲဒီလောက် ပေါ့ဆရသလား။ အအေးမိရင်တော့ နောင်တရနေဦးမယ်။"

အဘွားယန် ဝင်လာပြီး သူတို့ကို မြင်သောအခါ အင်္ကျီနှစ်ထပ်စီ ထပ်ဝတ်ပေးလိုက်သည်။"မြန်မြန် ခန် ပေါ် တက်တော့။ ယန်ယွီကို ရောဂါမကူးစေနဲ့ဦး။"

ယန်ရွှယ်သည် အဘွားယန်၏ ပွစိပွစိ ပြောသံများကို ပြုံးလျက် နားထောင်ရင်း၊ တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ ချီဖန့်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

"ယန်ယွီက သူ့အဖေကို 'ဆရာကြီးချီ' လို့ ခေါ်တယ် ဟုတ်လား?"

ချီဖန့်သည် ၎င်းကို ကြားပြီးနောက် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။"ဒါဆိုရင် သူက သူ့အမေ နာမည်ကို ဘာလို့ ထင်နေတာလဲ"

၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မေးစရာ မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဘယ်သူမှ မမေးဖူးသလို၊ ဇနီးမောင်နှံကလည်း ကလေးကို သေသေချာချာ ရှင်းမပြဖူးသဖြင့် ထိုလူလည်လေး ဘာတွေ မှတ်ထားသည်ကို သူတို့ မသိကြပေ။

ခန်ပေါ်တွင် အပူပေးပြီးနောက် နွေးထွေးသွားသဖြင့်၊ ဇနီးမောင်နှံမှာ ဘေးခန်းရှိ သူတို့၏ သားလေးကို သွားရှာကြသည်။

သူ့အမေမှာ ဧည့်သည်ရှိနေသည်ကို သိသဖြင့်၊ ကောင်လေးမှာ ခန်ပေါ်တွင် သူ့ဦးလေး၏ ကားရုပ်လေးများနှင့် ကစားနေသည်မှာ အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာက ကျင်းချွမ်ရှိ စက်ပြင်အလုပ်ရုံတွင် ချီဖန့် လုပ်ပေးခဲ့သော ကားရုပ်လေးများ ပါဝင်သလို၊ နောက်ပိုင်းတွင် ခရိုင်၌ ပြုလုပ်ပေးထားသော ရှေ့သို့ အနည်းငယ် လိမ့်နိုင်သည့် သံပတ်ပေး ကားရုပ်လေးများလည်း ပါဝင်သည်။

ယန်ကျိအန်းက သူ၏ ပစ္စည်းများကို အမြတ်တနိုး သိမ်းဆည်းထားတတ်သဖြင့် အခြေအနေမှာ အလွန်ကောင်းမွန်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ တူဖြစ်သူ ကစားနိုင်သော အရွယ်ရောက်သောအခါ အားလုံးကို လွှဲပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဇနီးမောင်နှံ ဝင်လာသောအခါ ကောင်လေးက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ကားတစ်စီးကို သံပတ်ပေးကာ လွှတ်လိုက်ရာ၊ ၎င်းမှာ သူ၏အမေထံသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

"ယန်ယွီက သူ့ဘာသာ သံပတ်ပေးတတ်နေပြီပဲ!"

ယန်ရွှယ် ချက်ချင်း ချီးကျူးလိုက်ပြီးမှ အဓိက အချက်သို့ ကူးလိုက်သည်။

မိဘနှစ်ပါးစလုံးမှာ ခန်ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ သားဖြစ်သူနှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံကြည့်လိုက်သည်။"ယန်ယွီ၊ ဖေဖေနဲ့ မေမေ့ကို ပြောပါဦး။ မေမေ့နာမည် ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလား"

ထက်မြက်သော ကောင်လေးမှာ "မေမေ" ဟုသာ မပြောပေ။ သူ၏ မျက်လုံးကြီးများက ယန်ရွှယ်ဆီမှ တံခါးဝသို့ ရောက်သွားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ရှောင်ရွှယ်"

၎င်းမှာ အဘွားယန် ခေါ်သည်ကို သူ မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ သို့သော် သူ ချက်ချင်း ထပ်ပြောခဲ့သည်။

"နည်းပညာရှင် ယန်"

၎င်းမှာ စိုက်ပျိုးရေးဌာနက လူများ သို့မဟုတ် အိမ်နီးနားချင်းများ ခေါ်သည်ကို သူ ကြားထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယန်ရွှယ်က ချီဖန့်ကို "ဆရာကြီးချီ" ဟု ခေါ်လေ့ရှိပြီး၊ ချီဖန့်ကလည်း တစ်ခါတစ်ရံ "နည်းပညာရှင်ယန်" ဟု ပြန်ခေါ်တတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ရွှယ်၏ နာမည်မှာ ခေါ်နည်းတွေ အရမ်းများနေသဖြင့်။ဘယ်ဟာက အမှန်လဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ချီဖန့်က ထပ်မေးခဲ့သည်။

"နောက်ထပ်ကော"

ယခုတစ်ခေါက်တွင် ကောင်လေးက ခေါင်းလေးကို စောင်းကာ စဉ်းစားပြီးမှ ယန်ရွှယ်ကို ကြည့်ကာ ကြေညာလိုက်သည်။

"မိန်းမ"

ချီဖန့်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း တည်သွားသဖြင့်၊ ကောင်လေးမှာ ယန်ရွှယ်၏ နောက်သို့ ချက်ချင်း ပုန်းလိုက်ပြီး သူ၏အဖေကို ချောင်းကြည့်နေတော့သည်။

ယန်ရွှယ်မှာလည်း စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ ချီဖန့်သည် သူမကို ချော့မော့လိုသည့် အချိန်မှလွဲ၍ "မိန်းမ" ဟု ခေါ်ခဲလှသည်။ ထိုခေါ်ခဲလှသော အကြိမ်အနည်းငယ်ကို သူတို့သားက အမှတ်မထင် ကြားသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သားဖြစ်သူကို တိတ်ဆိတ်စွာ အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ချီဖန့် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး ညဘက် ကစားတာ မရှိတော့ဘူး။ ဖေဖေ မင်းကို စာသင်ပေးမယ်။"

သူသည် ထိုကောင်လေးကို ကန့်ကွက်ခွင့်ပင် မပေးပေ။"အနည်းဆုံးတော့ ဖေဖေ့နာမည်၊ မေမေ့နာမည်နဲ့ ဦးလေးရဲ့ နာမည်ကို သိထားရမယ်။"

"မိန်းမ" ဟူသော စကားတစ်လုံးကြောင့် ထိုကောင်လေး၏ ဘာမှမတွေးဘဲ ကစားနေရသည့် ပျော်စရာ ကလေးဘဝမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ ထိုညမှာပင် သူသည် ပထမဆုံး စာသင်ကြားမှုအတွက် အခေါ်ခံလိုက်ရတော့သည်။

အကယ်၍ သူတို့တွင် အသံဖမ်းစက်သာ ရှိခဲ့လျှင်၊ ချီဖန့်သည် "ဖေဖေ့ရဲ့ အဖေကို ဘယ်လိုခေါ်လဲ။ ဖေဖေ့ရဲ့ အဖေက အဖိုး" ဟု ပြောထားသော သူ၏အသံကို အသံသွင်းကာ သားဖြစ်သူ နားထောင်ရန် တနေကုန် ဖွင့်ထားပေလိမ့်မည်ဟု ယန်ရွှယ် တွေးနေမိတော့သည်။

သို့သော် ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ထိုကောင်လေးသည် မိသားစုဝင်အားလုံး၏ နာမည်ကို အတိအကျ ခေါ်နိုင်ပြီး "မိန်းမ" ဟုလည်း လွှတ်ခနဲ မပြောတော့သည့်အခါမှသာ သူ၏ အဖိုးနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံခွင့်ရတော့သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ဓာတ်ပုံထဲမှာပေါ့။ ချီကျင်းဝေသည် ချီဖန့်ထံသို့ စာတစ်စောင် ပို့ခဲ့ပြီး ထိုစာထဲတွင် ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ အဘိုးအို၏ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံသာ ပါဝင်သည်။

စာအိတ်ထဲမှ ဓာတ်ပုံလေး လျှောကျလာသောအခါ ချီဖန့်သည် ထိုဓာတ်ပုံကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ကိုင်ထားပြီးမှ ယန်ရွှယ်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ကြည့်ကြည့်ပါဦး။ ကိုယ်တို့ အဖေလေ။"

ဓာတ်ပုံမှာ အဖြူအမည်း ဖြစ်သော်လည်း အဘိုးအိုမှာ အလွန်ပိန်ပါးနေပြီး သူ၏ စစ်ယူနီဖောင်းမှာ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပွယောင်းနေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ ထက်မြက်မှုမှာမူ သူ၏ လူငယ်ဘဝ အရှိန်အဝါများကို ဆောင်ကြဉ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်က ဓာတ်ပုံကို သေချာလေ့လာလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ရှင့်ရဲ့ နှာခေါင်းနဲ့ ပါးစပ်က အဖေ့ကို တော်တော်တူတာပဲ။"

ချီဖန့်က "အင်း" ဟုသာ တိုးတိုးလေး ပြန်ထူးသည်။ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ယန်ရွှယ်က ဓာတ်ပုံကို ပြန်သိမ်းရန် ပြင်စဉ် သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အရင်တုန်းက သူ ဒီလောက် မပုပါဘူး။"

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူသည် ဤမျှ မအိုမင်းခဲ့သလို၊ ဤမျှလည်း ပိန်ချောင်ပြီး ရင့်ရော်မနေခဲ့ပေ။ ချီဖန့်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သူ၏ဖခင်မှာ အသက် ၄၀ ကျော်အရွယ်၊ အရေးကြီးသော ရာထူးတစ်ခုကို ထမ်းဆောင်နေသည့် သက်လတ်ပိုင်း စစ်အရာရှိတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုနီးပါး ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး အရာအားလုံး ပြောင်းလဲကုန်ပြီပင်။ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ယခင်က ကောင်လေး မဟုတ်တော့ပေ။

ဤကိစ္စမှာ ရေကန်ထဲသို့ ကျောက်ခဲလေးတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ဂယက်လေးများ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ရေပြင်မှာ ကျောက်ခဲလေး မရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။