အခန်း (၁၈၇)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၁၈၇

ကျွမ်းချီရှန်းဘက်တွင်မူ အားလုံးကို အကြောင်းကြားပြီး ဖြစ်သည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် စင်တာတွင် တရားဝင် လူတွေ့စစ်ဆေးပွဲတစ်ခုကို စုပေါင်းကျင်းပခဲ့သည်။

မည်မျှအထိ တရားဝင်သနည်းဆိုလျှင် မည်သူ၏ အဖေ၊ ဦးလေး သို့မဟုတ် အဖိုးဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခွင့် မရှိပေ။ လူတိုင်းကို နံပါတ်တစ်ခုစီ တပ်ပေးထားပြီး နံပါတ်ဖြင့်သာ ခေါ်ဝေါ်စေသည်။

ကိုယ်ပိုင် အဆက်အသွယ် သုံးရန်လည်း အခွင့်အရေး မရှိပေ။ စင်တာက တစ်နေ့တာလုံး အုပ်စုလိုက် လှုပ်ရှားမှုများကို စီစဉ်ထားသဖြင့် အိမ်သာသွားချိန်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ခြင်း မရှိစေရပေ။

သို့သော်လည်း အချို့က သူတို့၏ အဆက်အသွယ်များမှာ မယိုင်လဲနိုင်ဟု ထင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ နံပါတ်ကတ်ပြားများ တပ်ထားသည့်ကြားမှ တစ်ယောက်က "ကျွန်တော့်အဖေက လီ X လေ" ဟု ရဲရဲတင်းတင်း ထုတ်ပြောလိုက်သဖြင့် စာရင်းမှ ချက်ချင်း အပယ်ခံလိုက်ရသည်။

ထိုသူမှာ အလုပ်ကို အလေးအနက် လုပ်ရန် လာခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသလို အသိဉာဏ်လည်း သိပ်မရှိပုံရသည်။ အသိရှိသူ မည်သူမဆို ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် အဆက်အသွယ် သုံး၍ မရနိုင်ကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။

ကျန်ရှိသော လျောက်ထားသူများမှာမူ ပို၍ အကဲခတ်ကောင်းကြသည်။ မေးခွန်းအချို့ကို ဖြေဆိုပြီးနောက်နှင့် ရိုးရှင်းသော အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

အမျိုးသားမှာ စကားနည်းသော်လည်း အလုပ်လုပ်ရာတွင် ထိရောက်မှုရှိသည်။ ယန်ရွှယ်က သူ၏ နောက်ခံကို မေးကြည့်သောအခါ သူသည် မိသားစုကြီးတစ်ခုမှ သားအကြီးဆုံး ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ယခုခေတ်တွင် အရာရှိတစ်ဦး၏ လစာမှာ မများပေ။ ၅၀ ယွမ်ခန့်သာရှိပြီး ကျွမ်းကျင်လုပ်သားတစ်ဦး၏ လစာထက် အများကြီး လျော့နည်းသည်။ မိသားစုဝင် များပြားသဖြင့် ဘဝမှာ ခက်ခဲလှသည်။ သားကြီးဖြစ်သဖြင့် သူသည် လစဉ် ဆန်ဝယ်ရန် သွားရသလို၊ တောင်ပေါ်တွင် ထင်းခွေရသည်၊ အသက် ၁၂၊ ၁၃ နှစ်အရွယ်ကတည်းက လူကြီးများနှင့်အတူ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးမှာမူ လျှောက်ထားသူများထဲတွင် တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။ သူမသည် တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်ပြီး သူမကို မွေးပြီးနောက် သူမ၏ မိဘများမှာ ကလေးထပ်မရနိုင်တော့သဖြင့် သူမကို အလိုလိုက်ကာ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်များကို မခိုင်းဘဲ ထားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် တစ်ဦးတည်းသောသမီး ဖြစ်သဖြင့် ကြီးပြင်းလာစဉ်အတွင်း ဝေဖန်ကဲ့ရဲ့သံများကိုလည်း ကြားခဲ့ရပုံရသည်။ သူမသည် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာပြီး ထက်မြက်သည်။ ပညာအရည်အချင်းတွင် လျှောက်ထားသူများထဲ၌ အတော်ဆုံး ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်နှင့် ကောချန်အန်းတို့ထံတွင် သင်တန်းအချို့ တက်ရောက်ပြီးနောက် နှစ်ဦးလုံးမှာ အရည်အချင်းရှိကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့သည်။ နှစ်သစ်ကူးချိန်တွင် ယန်ရွှယ်အား အိမ်နီးချင်းမြို့နယ်တစ်ခုသို့ မှိုစိုက်ပျိုးနည်း သွားရောက်သင်ကြားပေးရန် တာဝန်ပေးအပ်သောအခါ သူမသည် ထိုနှစ်ဦးလုံးကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဤမြို့နယ်မှာ ပိုင်စုန့်ခရိုင်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဝူကန်း မြို့နယ်နှင့် ကပ်လျက်ရှိသည်။ ဝူကန်းမြို့လောက် နွေးထွေးပျူငှာမှု မရှိသော်လည်း လူများမှာတော့ တော်တော်လေး ဖော်ရွေကြသည်။

တစ်နေကုန် အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ အသစ်ခန့်ထားသော မိန်းကလေးမှာ သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို ထုတ်၍ ပြန်လည်လေ့လာနေသည်။ သူမ၏ အဆင့်များ ဘာကြောင့် ကောင်းခဲ့သည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။

ယန်ရွှယ်သည် ဝန်ထမ်းသစ်များကို လေ့ကျင့်ပေးနေစဉ်အတွင်း သစ်ထုတ်လုပ်ရေး ရာသီမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ခရိုင်အသီးသီး၏ ရလဒ်များကို အစီရင်ခံခဲ့ကြသည်။ လူတိုင်း အံ့သြသွားရသည်မှာ ချန်ရှန်းခရိုင်က ရုတ်တရက် ပထမနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းပင်။

၎င်းမှာ မျှော်လင့်မထားသော အရာ ဖြစ်သည်။ စာမေးပွဲတစ်ခုတွင် လူတိုင်းက မကောင်းသော ဘောပင်ကို သုံးနေကြသဖြင့် အမှတ်များ အားလုံး နည်းနေချိန်တွင်၊ ချန်ရှန်းက မည်သို့ လျှို့ဝှက်စွာ ကျော်တက်သွားသနည်း။

တိုးတက်မှုမှာ အနည်းငယ်မျှ မဟုတ်ဘဲ အခြားသူများထက် သိသိသာသာ ပို၍ မြင့်မားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမျှများပြားသော သစ်ထုတ်လုပ်မှု ပမာဏက ဘယ်က ရောက်လာသနည်း။ သူတို့ အစီရင်ခံစာတွေကို အလိမ်အညာတွေ လုပ်ထားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။

အခြား ခရိုင် သစ်တောဌာနများသာမက စည်ပင်သာယာ သစ်တောဌာနကပင် အံ့သြသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သစ်အားလုံးကို နိုင်ငံတော်သို့ လွှဲပြောင်းပေးရမည်ဖြစ်သဖြင့် အစီရင်ခံစာ လိမ်သည်ဟုတော့ သူတို့ မသင်္ကာပေ။

နောက်ဆုံးတွင် စည်ပင်ဌာနက အတွင်းရေးမှူးထန်ကို အကြံပေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ မြို့ရဲ့ အခြေအနေက သိတဲ့အတိုင်းပဲ။ ဟိုက်ဒရောလစ် စနစ်တွေကို မလဲဘဲနဲ့ သစ်ထုတ်လုပ်မှု ပမာဏက တိုးလာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားတို့ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က အရမ်းတွန်းအားပေးလိုက်လို့ စက်တွေ ပျက်ကုန်ပြီ။ ဒီနှစ်မှာ အဲဒါတွေကို သုံးလို့မရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"အဆင့်မြင့်" ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ရဖို့အတွက်နဲ့တော့ ဒါက မထိုက်တန်ချေ။ ရွှေဥဥတဲ့ ငန်းကို သတ်လိုက်သလိုမျိုး ဖြစ်သွားရင် စက်တွေ ရပ်သွားတဲ့အခါ သစ်ထုတ်လုပ်မှုတွေ ကျဆင်းသွားမှာ ဒါမှမဟုတ် လုံးဝ ရပ်ဆိုင်းသွားမှာကို စိုးရိမ်မိသည်။

စည်ပင်ဌာနက သူတို့သည် ဌာနရော ချန်ရှန်းခရိုင်အတွက်ပါ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်နေသည်ဟု ယုံကြည်သော်လည်း၊ အတွင်းရေးမှူးထန်၏ မျက်နှာကတော့ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို အဲဒီလောက်အထိ တွန်းအားမပေးခဲ့ပါဘူး။"

"ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သစ်ထုတ်လုပ်မှုက မနှစ်ကထက်စာရင် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် များနေရတာလဲ"

စည်ပင်ဌာနက မယုံကြည်ပေ။ အခြားခရိုင်များမှာ စက်ပစ္စည်း ပြဿနာများကြောင့် ထုတ်လုပ်မှုပင် ကျဆင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဓိကကတော့ ကျွန်တော်တို့ စက်တွေကို ပြုပြင်လိုက်လို့ပါပဲ။"

အတွင်းရေးမှူးထန်သည် မြို့တော်သို့ ကုန်ကျစရိတ်များကို အစီရင်ခံရန် ဤအချိန်ကို စောင့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ၊ ချီဖန့်၏ စနစ်ပြုပြင်မှုများအကြောင်းကို ချက်ချင်း ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ စက်အလုံးပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော်ကို အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်လို့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေ တက်လာတာပါ။"

"အဲဒါကို တကယ် ပြုပြင်လို့ရတာလား"

စည်ပင်ဌာနက သံသယရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ချန်ရှန်းခရိုင် သစ်တောဌာနက စက်တွေကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး အခုမှ ပြုပြင်စရိတ် တောင်းနေတာလားဟုပင် သံသယဝင်နေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် စီမံခန့်ခွဲမှုပိုင်းက လူများသည် နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာများကို နားမလည်ကြပေ။ အတွင်းရေးမှူးထန်က စကားအများကြီး မပြောတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ပြုပြင်လို့ ရ၊ မရ ဆိုတာကတော့ နားလည်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို လွှတ်ပြီး စစ်ခိုင်းကြည့်ရင် သိမှာပါ"

စည်ပင်ဌာနက လူလွှတ်၍ စစ်ဆေးခဲ့သည်။ စစ်ဆေးပြီးနောက်တွင် အစီရင်ခံစာက ထိုပြုပြင်မှုများမှာ အမှန်တကယ်ဖြစ်ပြီး ပါးနပ်သော နည်းလမ်းများဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည်။ စက်များမှာ တစ်ဆောင်းတွင်းလုံး အားအပြည့်ဖြင့် လည်ပတ်ခဲ့သော်လည်း ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။

ဤအချက်ကို သိလိုက်ရသောအခါ သူတို့ စိတ်မအေးနိုင်တော့ပေ။ နှစ်စဉ် သစ်ထုတ်လုပ်မှုတွင် အောက်ဆုံးသို့ ရောက်နေခြင်းမှာ သိက္ခာပိုင်းအရသာမက၊ စွမ်းဆောင်ရည် နည်းပါးခြင်းက အခြားမြို့များထက် ရန်ပုံငွေ လျော့နည်းရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် စည်ပင်ဌာနက ခရိုင်အဆင့် ပြုပြင်မှုများအတွက် ရန်ပုံငွေ မခွဲဝေပေးနိုင်ပေ။ အတန်ကြာ ဆွေးနွေးပြီးနောက်တွင် ခရိုင်ဌာနများကိုသာ အကြောင်းကြားလိုက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူတို့ဘာသာ ချခိုင်းလိုက်တော့သည်။

ချန်ရှန်းခရိုင်သည် စည်ပင်အရာရှိများကို လိုက်ပို့ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခြားခရိုင်များမှ ကိုယ်စားလှယ်များ ရောက်ရှိလာကြပြီး၊ စက်များကို စစ်ဆေးရန် သစ်ထုတ်လုပ်ရေး စခန်းများသို့ တိုက်ရိုက်သွားရောက်ကာ သူတို့ တွေ့ရှိချက်များကို ပြန်ဆွေးနွေးကြသည်။

လာရောက်သူ များပြားသော်လည်း ပြုပြင်ရန် အမှန်တကယ် ဆုံးဖြတ်သူမှာ နည်းပါးလှသည်။ အဓိကမှာ ဘတ်ဂျက် အကန့်အသတ်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ စက် တစ်လုံး၊ နှစ်လုံးလောက်ကိုပဲ အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းက သိပ်ပြီး ထူးခြားမှာ မဟုတ်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်စုန့်ခရိုင်ရှိ ဝူကန်းမြို့နယ် သစ်တောဌာနကသာ အော်ဒါတင်ခဲ့ပြီး၊ ချန်ရှန်းခရိုင် စက်မှုစက်ရုံကို သူတို့အတွက် စက်သုံးလုံး ပြုပြင်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ခြောက်လနီးပါး စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် လျိုဟူ မြို့နယ် သစ်တောဌာနသည် စက်တစ်လုံး ပြုပြင်ရန် ရန်ပုံငွေကို နောက်ဆုံး၌ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်းသာရမလား၊ ဝမ်းနည်းရမလား သူတို့ မဝေခွဲနိုင်ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ် သစ်ထုတ်လုပ်ရေး ရာသီက ကုန်သွားပြီဖြစ်သလို သူတို့မြို့နယ်ကတော့ ထုံးစံအတိုင်း အောက်ဆုံးကနေ ရလဒ်ဆိုးတွေနဲ့ ကျန်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင် ချန်ရွှေ့ မြို့နယ်တွင် ငွေရှိနေပြီး၊ တုန်းကု မြို့နယ်မှာလည်း မကြာမီ ရန်ပုံငွေ ရတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။ အကယ်၍ သူတို့ကလည်း ဒီနှစ်မှာ အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ရင် လျိုဟူရဲ့ စက်တစ်လုံးတည်းက ဘာထူးခြားမှာလဲ။

တိုင်တောသံများ ကြားတွင် လျိုဟူမြို့နယ် သစ်တောဌာန အကြီးအကဲကတော့ ထိုသတင်းများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ယုံကြည်မှု ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ၏ အကောင်းမြင်စိတ်မှာ တောင်တန်းများကို လေ့လာခြင်းမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုနှစ်တွင် တောဟင်းသီးဟင်းရွက်များမှာ အလွန်အမင်း ကြီးထွားနေပြီး၊ တောင်ကုန်းများမှာ နိုင်ငံခြားငွေရရှိနိုင်မည့် အလားအလာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

သူတို့ မအောင်မြင်နိုင်တာ မဟုတ်ဘဲ၊ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က အခြေအနေ မပေးခဲ့တာလို့ သူ အမြဲ ယုံကြည်နေခဲ့သည်။ မှိုစိုက်တာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဒါက ရွှေတွင်း တစ်ခုလိုပါပဲ။

သို့သော် တောဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို တင်ပို့ရန်အတွက် တင်းကျပ်သော သတ်မှတ်ချက်များ ရှိသည်။ ၎င်းတို့မှာ ၁၅ စင်တီမီတာထက် ပိုရှည်ရမည်၊ အရမ်း မရင့်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့ဖြစ်မှသာ ဝယ်ယူသူများက လက်ခံမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် စောင့်ခဲ့ရသည်။

လျိုဟူမြို့နယ် သစ်တောဌာန အတွင်းရေးမှူးသည် ကုန်းမြင့်မှော်ပင်များ သတ်မှတ်ချက်နှင့် ညီအောင် ကြီးထွားလာသည်အထိ စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ပြီးနောက်၊ ချက်ချင်းပင် အဖွဲ့များဖွဲ့၍ ရိတ်သိမ်းခိုင်းတော့သည်။ ပထမဆုံးနေ့တွင် သူကိုယ်တိုင် တောင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့ပြီး အောင်မြင်သော ရာသီတစ်ခု ဖြစ်လာစေရန် ပထမဆုံးသော လက်တစ်ဆုပ်စာကို ဆွတ်ခူးခဲ့သည်။

ဌာနသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရိတ်သိမ်းလာသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ရေနွေးဖျောခြင်း၊ အမွှေးအမျှင်များ ဖယ်ရှားခြင်းနှင့် နေလှန်းခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်များကို သူကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်ခဲ့သည်။

ခြောက်သွေ့သွားသောအခါ ၎င်းတို့ကို ဒေသခံ ထုတ်ကုန်ကုမ္ပဏီသို့ ရောင်းချနိုင်ပြီး၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ပြည်ပသို့ တင်ပို့ရန် တလျန်သို့ သင်္ဘောဖြင့် ပို့ဆောင်မည် ဖြစ်သည်။ အတွင်းရေးမှူးသည် ထိုမှရသော အမြတ်ငွေဖြင့် ခရိုင်ရှိ သစ်ထုတ်လုပ်ရေး စက်အချို့ကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် စိတ်ကူးထားပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ရိတ်သိမ်းရရှိသော အပင် ပမာဏမှာ လျော့နည်းလာခြင်းပင်။

အစပိုင်းတွင် အလုပ်သမားများ ပျင်းနေသည်ဟု သူ သံသယဝင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ တောင်ပေါ်သို့ ထပ်၍တက်ကြည့်သောအခါ ပြဿနာမှာ အထွက်နှုန်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အလုပ်သမား အင်အားကြောင့် ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ အလုပ်သမား တစ်ဝက်ခန့်မှာ ပျောက်ကွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ရက်တွင် ကျန်ရှိနေသော တစ်ဝက်ကပင် အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးပေးကာ မလာကြတော့ပေ။ စုံစမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ခရိုင်၏ ထုတ်ကုန်ကုမ္ပဏီသည် အခြားနေရာများတွင် ဝယ်ယူရေး စခန်းအသစ်များကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ယခင်နှစ်က သူ၏ ဌာနမှ ထွက်ရှိမှု နည်းပါးခဲ့ခြင်းအပေါ် စိတ်ပျက်ခဲ့သဖြင့် ကုမ္ပဏီသည် သူတစ်ယောက်တည်းကိုသာ အားမကိုးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယင်းအစား၊ ကုမ္ပဏီသည် တစ်ဦးချင်း ရိတ်သိမ်းသူများထံမှ တိုက်ရိုက်ဝယ်ယူရန်နှင့် အကောင်းဆုံးများကို ရွေးချယ်ရန် ပိုကြိုးစားအားထုတ်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ဌာန၏ ဝန်ထမ်းများနှင့် သူတို့၏ မိသားစုများမှာ သူ့ကို ဖြတ်စရာ မလိုတော့ဘဲ သူတို့ ရိတ်သိမ်းသမျှကို လွတ်လပ်စွာ ရောင်းချနိုင်ပြီး အမြတ်အစွန်းအားလုံးကို ကိုယ်တိုင် ယူနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သူ့ဆီမှာ အလုပ်လုပ်ပြီး အမြတ်ကို ခွဲပေးမည့်သူ မည်သူ ရှိတော့မည်နည်း။

လျိုဟူမြို့နယ် တစ်ခုတည်းလည်း မဟုတ်ပေ။ အခြားမြို့နယ်များတွင်လည်း ဝယ်ယူရေးစခန်းများ ဖွင့်ထားသဖြင့်၊ သစ်တောဝန်ထမ်းအားလုံးနှင့် သူတို့၏ မိသားစုဝင်များမှာ တောဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရိတ်သိမ်းခြင်းဖြင့် အပိုဝင်ငွေများ ရရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အတွင်းရေးမှူးမှာ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ကထက်ပင် ပို၍ ဒေါသထွက်နေရသည်။ ယခုနှစ် အထွက်နှုန်းကောင်းမှုကြောင့် ဌာနက ရရှိခဲ့သော ခေတ္တ တည်ငြိမ်မှုမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အမြတ်အစွန်းများလှသော နိုင်ငံခြားကုန်သွယ်ရေး လုပ်ငန်းမှာ သူ၏ လက်ထဲမှ လျှောထွက်သွားခဲ့ပြီပက်။ တစ်ဖက်တွင် ချန်ရွှေ့နှင့် တုန်းကု ကဲ့သို့သော အိမ်နီးချင်း မြို့နယ်များမှာ မှိုစိုက်ပျိုးခြင်းဖြင့် အဆင်ပြေနေကြသလို၊ ပိုင်စုန့်ခရိုင်၏ ဝူကန်းမြို့နယ်တွင်ပင် ဟိုက်ဒရောလစ် စနစ်များကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် ရန်ပုံငွေ လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အဆိုးဆုံးမှာ သူတို့ ဌာနသည် စိုက်ပျိုးရေးစင်တာနှင့် သဘောတူညီချက်ကို ဖျက်သိမ်းပြီး စပေါ်ငွေ ပြန်တောင်းခဲ့သဖြင့် ဆက်ဆံရေး ပျက်ပြားသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူတို့ မှိုစိုက်ချင်လျှင်ပင် စင်တာက သူတို့ကို မျိုးစေ့များ ရောင်းချပေးရန် ငြင်းဆန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါက ဘယ်လိုမျိုး ရက်စက်တဲ့ ပြက်လုံးလဲ။ သူတို့ မြို့နယ်ဌာနက ဘယ်လို ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုတွေနဲ့ တိုးနေတာလဲ၊ အကုန် လွဲနေတဲ့ အတွင်းရေးမှူး တစ်ယောက်အောက်မှာ ပိတ်မိနေရတယ်။

"ဒါမျိုး ဆက်ဖြစ်နေလို့ မရဘူး။ သူ အာဏာရှိနေသရွေ့ ငါတို့က ဆင်းရဲနေရမှာလား။ ခရိုင်ထဲမှာ ငါတို့ မြို့နယ် တစ်ခုပဲ ရုန်းကန်နေရတော့တာ" တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ကျန်ရှိသူများက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အကယ်၍ သူတို့ အတွင်းရေးမှူး ရှိနေခြင်းကြောင့် သူတို့ မှိုမစိုက်နိုင်တာ ဆိုရင်တော့ ဖြေရှင်းနည်း တစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်။ သူ့ကို ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားဖို့ နည်းလမ်း ရှာရတော့မှာပဲ။

...

" ချူမင်လီ၊ ခဏလောက် ငါ့ရုံးခန်းကို လာခဲ့ပါဦး။"

ချူမင်လီသည် အပြင်ကိစ္စများ ဆောင်ရွက်ပြီး ပြန်ရောက်လာချိန်မှာပင် အတွင်းရေးမှူးထန်က သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သော့များကို အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ အတွင်းရေးမှူးထန်၏ နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။

စနစ်အဆင့်မြှင့်တင်မှု ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့ပြီး ချန်ရှန်းခရိုင်အတွက် စည်ပင်အဆင့် ဂုဏ်ပြုချီးမြှင့်မှု ရရှိအောင် ကူညီပေးခဲ့ပြီးကတည်းက သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ပို၍ နီးကပ်လာခဲ့သည်။ ချူမင်လီသည် ငြင်းမရအောင် အရည်အချင်းရှိပြီး ပြဿနာလည်း ရှာလေ့မရှိသူဖြစ်ရာ အတွင်းရေးမှူး ထန်ကဲ့သို့ လူမျိုးက ထိုကဲ့သို့ အသုံးဝင်သောသူကို လျစ်လျူရှုထားမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုမှာ ဇွန်လသာ ရှိသေးပြီး သစ်ထုတ်လုပ်ရေး ရာသီအတွက် စောလွန်းနေသေးသလို၊ ချီဖန့်၏ အဖွဲ့မှာလည်း စက်ပစ္စည်း ပြုပြင်မှုများကို ပုံမှန်အတိုင်း လုပ်ဆောင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အတွင်းရေးမှူးထန်က သူ့ကို ဘာကြောင့် တွေ့ချင်ရသနည်းဆိုသည်ကို ချူမင်လီ စဉ်းစား၍ မရပေ။

ရုံးခန်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် အတွင်းရေးမှူး ထန်က "အသနားခံစာ" ဟု စာလုံးကြီးများဖြင့် တံဆိပ်ရိုက်နှိပ်ထားသော စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို သူ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ချူမင်လီ အံ့အားသင့်သွားပြီး အတွင်းရေးမှူး ထန်ကို မော့ကြည့်ရာ၊ အတွင်းရေးမှူးထန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြသဖြင့် သူသည် ထိုစာမျက်နှာများကို သေချာစွာ ဖတ်ကြည့်လိုက်တော့သည်။

ထိုအသနားခံစာမှာ လျိုဟူ မြို့နယ် သစ်တောဌာနမှ ဖြစ်ပြီး၊ လက်ရှိ အတွင်းရေးမှူးဟူ ရာထူးတိုးလာကတည်းက လုပ်ဆောင်ခဲ့သော မှားယွင်းသည့် လုပ်ရပ်များစွာကို အသေးစိတ် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်သည်။

တိုင်ကြားချက်များထဲတွင် ခွင့်ပြုထားသော ရန်ပုံငွေများကို ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် စက်ကိရိယာများမှာ ဟောင်းနွမ်းကာ ပြုပြင်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှုကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေခဲ့ခြင်း၊ အလုပ်တာဝန် ခွဲဝေရာတွင်လည်း ပုံမှန်လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို ကျော်လွန်ကာ သူ၏ လူယုံများကိုသာ ဦးစားပေးသဖြင့် တာဝန်ခွဲဝေမှုများ ရှုပ်ထွေးကုန်ခြင်း စသည်တို့ ပါဝင်သည်။

သို့သော် အဆိုးဆုံးမှာ သူ၏ မှားယွင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်များကြောင့် ဘဏ္ဍာရေးဆိုင်ရာ ဆုံးရှုံးမှုများ ဖြစ်ပေါ်ကာ အများပိုင် အကျိုးစီးပွားကို ထိခိုက်စေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သာဓကများမှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားလှသည်။ သစ်မြစ်ဆုံများ၏ ဈေးနှုန်းကို တိုးမြှင့်ခဲ့ခြင်းနှင့် စပေါ်ငွေများကို ပြန်တောင်းကာ ကတိဖျက်ခဲ့ခြင်းတို့ဖြစ်ပြီး၊ အမှားတစ်ခုချင်းစီတိုင်းမှာ ယခင်ထက် ပို၍ ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။

လျိုဟူမြို့နယ် သစ်တောဌာန တစ်ခုလုံးသည် အတွင်းရေးမှူးဟူတွင် ဤရာထူး၌ ဆက်ရှိနေရန် အရည်အချင်းရော သိက္ခာပါ မရှိတော့ကြောင်း တညီတညွတ်တည်း သဘောတူကြပြီး အသစ်လဲလှယ်ပေးရန် တောင်းဆိုထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးစာမျက်နှာတွင်မူ လက်မှတ်များမှာ ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်ရွက်လုံးနီးပါးပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အတွင်းရေးမှူးဟူသည် မည်မျှအထိ လူမုန်းများနေသည်ကို သက်သေပြနေသည်။

အတွင်းရေးမှူးထန်က ထိုအသနားခံစာကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ စစ်ကြည့်ပြီးပြီ။ ဒု-ညွှန်ကြားရေးမှူး တစ်ယောက်ကလွဲရင် ဌာနအကြီးအကဲတွေနဲ့ သစ်တောစခန်း အတွင်းရေးမှူးတွေ အားလုံး အပေါ်ဆုံးမှာ လက်မှတ်ထိုးထားကြတာ။"

သူ ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ကို ဖြုတ်ချဖို့ ဒီလို စုပေါင်းတောင်းဆိုတာမျိုး ငါ တစ်ခါပဲ မြင်ဖူးတယ်။ အဲဒါက ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့တစ်ခုရဲ့ အတွင်းရေးမှူးက အရမ်း ညံ့လွန်းလို့ အလုပ်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ တစ်နေ့တာ ဝင်ငွေက ၁၂ ဆက့်ပဲ ရတဲ့ အချိန်တုန်းကပေါ့။"

တစ်နေ့ကို ၁၂ ဆင့်။ အဲဒီနှုန်းနဲ့ဆိုရင် တစ်နှစ်ကို ဘယ်လောက်တောင် ရမှာလဲ။

ထိုစဉ်က အဖွဲ့ဝင်များက ပုန်ကန်ကြပြီး သူတို့ခေါင်းဆောင်ကို ဖြုတ်ချကာ "၁၂ ဆင့်" ဟု နာမည်ပေးခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အစိုးရဌာနတစ်ခုက ခေါင်းဆောင်အပြောင်းအလဲအတွက် တောင်းဆိုလာခြင်းမှာမူ အတွင်းရေးမှူးထန်အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ ဤစာကို စတင်ရရှိချိန်က အလွန်ပင် မှင်သက်သွားခဲ့ရသည်။

သူက ချူမင်လီဘက် လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "စပေါ်ငွေ ပြဿနာအကြောင်း ငါ သဲ့သဲ့ပဲ ကြားဖူးတာ။ တကယ်က ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

ဒု-ညွှန်ကြားရေးမှူးအန်းမှလွဲလျှင် ချူမင်လီသည် အကြောင်းစုံကို အသိဆုံး ဖြစ်သည်။ သူသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အမှန်အတိုင်း ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

အတွင်းရေးမှူးထန်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ တင်းမာသွားသည်။ ထို့နောက် ချူမင်လီက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတင်မကသေးဘူး။ သူက စင်တာဆီကနေ အကြွေးနဲ့ ဝယ်ဖို့လည်း ကြိုးစားသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ငြင်းလိုက်ကြတာ။"

ချူမင်လီသည် အတွင်းရေးမှူးထန်ကို ကြားဝင်ညှိနှိုင်းပေးရန် စိတ်ကူးမျိုး မရှိစေချင်ပေ။ ကတိခဏခဏ ဖျက်ပြီး ဆိုးရွားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချတတ်သူတစ်ဦးမှာ ခေါင်းဆောင်မှု အခန်းကဏ္ဍတွင် နေရာမရှိသင့်ပေ။

အတွင်းရေးမှူးထန်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ မည်းမှောင်သွားသည်။ စိုက်ပျိုးရေးစင်တာက သူ့ကို မှိုမျိုးစေ့များ မရောင်းပေးခဲ့သည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။ အကယ်၍ သူသာ ကျွမ်းချီရှန်း ဖြစ်ခဲ့လျှင်လည်း ထိုအတိုင်းပင် လုပ်ဆောင်မိမည် ဖြစ်သည်။

ဤအချက်က အသနားခံစာကို ပို၍ အရေးကြီးသွားစေသည်။ လူတွေကို အစွန်းရောက်အောင် တွန်းပို့လိုက်လျှင် သူတို့က ပြန်လည်ပုန်ကန်ကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ချန်ရွှေ့နှင့် တုန်းကုတို့က ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး တက်လှမ်းနေချိန်တွင် လျိုဟူမှာ ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။ အတွင်းရေးမှူးဟူကဲ့သို့ လူမျိုးကို ဆက်ထားခြင်းက ခရိုင်ဌာနကိုသာ ထိခိုက်စေမည် ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အိမ်နီးချင်း ပိုင်စုန့်ခရိုင်တွင်ပင် မှိုစိုက်ပျိုးသည့် မြို့နယ် နှစ်ခု ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ စက်မှုနည်းဖြင့် မှိုစိုက်ပျိုးခြင်းကို စတင်ခဲ့သည့် ချန်ရှန်းအနေဖြင့် နောက်ကျကျန်ခဲ့၍ မဖြစ်ပေ။

အတွင်းရေးမှူးထန်၏ မျက်နှာမှာ ပြတ်သားသွားသည်။"ဒါကို ငါ စဉ်းစားဦးမယ်။"

သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသား ဖြစ်သည်။ အတွင်းရေးမှူးဟူ ထွက်သွားရမည်။

သူ ပြောသည့်အတိုင်းပင် နောက်အစည်းအဝေးတွင် သူက ဤကိစ္စကို တင်ပြလိုက်ပြီး အတွင်းရေးမှူး ဟူကို အခြားနေရာတစ်ခုသို့ ဒု-တာဝန်ခံအဖြစ် ပြောင်းရွှေ့ရန်နှင့် လျိုဟူအတွက် အစားထိုးခန့်အပ်ရန် အဆိုပြုလိုက်သည်။