အခန်း (၈၃-၈၄)

အခန်း (၈၃) 'မိခင်ကို သတိရခြင်း' သီချင်းကို ဖတ်ရှုခြင်း

နန်ကုန်းယွီသည် ဂီတသင်္ကေတများကို နှစ်ခေါက်မျှသာ ကြည့်ရသေးသော်လည်း ၎င်းကို နီးပါး ကျွမ်းကျင်သွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ချင်းလင်၏ အံ့အားသင့်နေသော အသံက ဘေးမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"သခင်လေး... သခင်လေးက အရမ်းတော်တာပဲ... ဒီငယ်သား သရုပ်ပြတာကို တစ်ခေါက်ပဲ ကြည့်ရသေးတာတောင် အရမ်းကောင်းကောင်း တီးနိုင်တယ်..."

နန်ကုန်းယွီသည် အတုအယောင်ပုံရိပ်နှင့် အခြား ဖုံးကွယ်ထားမှုများကို ဖယ်ရှားရန် ရှဲဒိုးချမ်းကို အချက်ပြလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ဆိုလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်... ဒီစောင်းက သင်ရတာ သိပ်မခက်ပါဘူး... ချင်းလင်... ငါ့ကို သင်ပေးဖို့ သင့်တော်တဲ့ သီချင်းတစ်ပုဒ်လောက် ရွေးပေးလို့ ရမလား... ဒီည မယ်တော့်အတွက် ငါ တီးပြမလို့..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ချင်းလင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏစောင့်ပါ သခင်လေး... မသင်ပေးခင် ဒီငယ်သား အရင်ရေးဖို့ လိုပါတယ်..."

"အဆင်ပြေပါတယ်... မင်း ငါ့ရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး ရေးလို့ရပါတယ်..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အသံကို စမ်းသပ်ရန် ကြိုးများကို ညင်သာစွာ တီးခတ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ချင်းလင်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ သူမ အသေအချာ ရေးနေသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ အသိစိတ် အနည်းငယ်သည် အချိန်ဟင်းလင်းပြင်ကုန်သည်အသင်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး အထူးအဆင့် မဟုတ်သော ဝိညာဉ်သန္ဓေသားပျိုးထောင်ခြင်း ဆေးလုံး လေးလုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရောင်းချလိုက်ရာ အမှတ် ၉၉၀၀ ရရှိခဲ့လေသည်။

တွေဝေမနေဘဲ သူသည် အဆင့် ၆ ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း ဆေးဖော်စပ်နည်း၊ သက်ဆိုင်ရာ ဆေးဖက်ဝင်အပင် ဆယ်ဆနှင့် အဆင့် ၇ နတ်ဘုရားပေါင်းစည်းခြင်း ဆေးဖော်စပ်နည်းနှင့် သက်ဆိုင်ရာ ဆေးဖက်ဝင်အပင် ဆယ်ဆတို့အတွက် အမှတ် ၆.၆ သန်းကို လဲလှယ်လိုက်ပေသည်။

ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း ဆေးလုံးသည် ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်နှင့် ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူကို အထောက်အကူပြုသော ဆေးလုံးဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားပေါင်းစည်းခြင်း ဆေးလုံးကတော့ မိတ်ဆက်ပေးရန် မလိုတော့ချေ။

ထို့နောက် ကျန်ရှိသော အချိန်ကို အသုံးချကာ နန်ကုန်းယွီသည် ဤဆေးဖော်စပ်နည်း နှစ်ခုကို အလွယ်တကူ ကျွမ်းကျင်သွားလေသည်။

အချိန်ဟင်းလင်းပြင်ကုန်သည်အသင်း၏ အကူအညီဖြင့် ဤအရာအားလုံးကို လျင်မြန်စွာ ပြီးစီးခဲ့ပြီး သူ မည်သည့် အခက်အခဲကိုမျှ မခံစားခဲ့ရပေ။

နန်ကုန်းယွီ၏ အသိစိတ်သည် အချိန်ဟင်းလင်းပြင်ကုန်သည်အသင်းမှ ထွက်လာရာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပသွားပေသည်။

ခဏအကြာတွင် ချင်းလင်သည် နောက်ဆုံးစုတ်ချက်ကို ရေးပြီးနောက် မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး... ဒီငယ်သား ရေးလို့ ပြီးပါပြီ... သခင်လေးကို အခု သင်ပေးရမလား..."

နန်ကုန်းယွီသည် သူမ၏ အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့နေသော နှုတ်ခမ်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းပြလိုက်သည်။

"သွားပြီး ရေသောက်လိုက်ဦး... လာရင် သားရဲနို့ နည်းနည်း ယူလာခဲ့... ငါ နည်းနည်း ရေဆာနေလို့..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချင်းလင်သည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားပုံရလေသည်။

"ဒီငယ်သားက သေချာ ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့လို့ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ သခင်လေး..."

"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကိစ္စများနေရတာလဲ... ငါက မင်းကို ရေနည်းနည်းနဲ့ သားရဲနို့ နည်းနည်း သွားယူခိုင်းတာပါ... ငါ မင်းကို ဘယ်တုန်းက အပြစ်တင်လို့လဲ..."

နန်ကုန်းယွီက တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"အရမ်းမတွေးပါနဲ့... သွားတော့..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဒီငယ်သား အခုပဲ သွားယူလိုက်ပါ့မယ်..."

ချင်းလင်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ပြေးသွားလေသည်။

မကြာမီမှာပင် သူမသည် နို့ဘူးတစ်ဘူးကို ကိုင်ကာ ပြန်ပြေးလာခဲ့သည်။ သူမ၏ ဖြူဝေးသော နဖူးပေါ်တွင် ချွေးပေါက်လေးများ သီးနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ နီရဲနေကာ သူမအား ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ပေးစွမ်းနေပေသည်။

သူမ၏ ရင်ဘတ်မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ မာနထောင်လွှားသော မျက်လုံးအစုံမှာလည်း လှုပ်ခတ်နေရာ သူမ ခရီးပန်းလာကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

"သခင်လေး... ဒီမှာပါ..."

ချင်းလင်သည် အနားသို့ချဉ်းကပ်လာပြီး ဒူးထောက်ကာ နို့ဘူးကို နန်ကုန်းယွီထံ ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

နန်ကုန်းယွီက သူမကို အကူအညီမဲ့စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နို့ဘူးကို ယူကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... အောက်ထပ်ဆင်းပြီး ရေသောက်လိုက်... ခဏလောက်နားပြီးမှ ပြန်လာခဲ့... ငါ ခဏလောက် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမယ်..."

"သခင်လေး... ကျွန်မ..."

ချင်းလင်သည် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့ပြီး မသက်မသာ ဖြစ်နေပုံရသော်လည်း နန်ကုန်းယွီက သူမကို တားရန် လက်မြှောက်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ငါပြောတာကိုပဲ နားထောင်ပါ... မင်း ငါနဲ့အတူရှိနေတာ ခြောက်လရှိပြီလေ... ငါက ပေါင်းသင်းရ အဲ့ဒီလောက်တောင် ခက်လို့လား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချင်းလင်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး အလျင်အမြန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"သခင်လေးက အရမ်းရင်းနှီးရလွယ်ပြီး ချင်းလင်ကို အရမ်းကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပါတယ်... သခင်လေးနဲ့ တွေ့ရတာ ချင်းလင်ရဲ့ ကံကောင်းမှုပါပဲ..."

နန်ကုန်းယွီသည် သူ၏နဖူးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး လက်ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါပြောသမျှကိုပဲ နားထောင်ပါ... မင်း ငါ့ရှေ့မှာ အဲ့ဒီလောက်တောင် အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး... မင်း တခြားဘာကိုမှ စိုးရိမ်နေဖို့ ၊အရမ်းတွေးနေဖို့ မလိုဘူး... နားလည်လား..."

"ချင်းလင် နားလည်ပါပြီ..."

ချင်းလင်၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"သွား... ရေသောက်ပြီး ခဏလောက် နားလိုက်ဦး... ပြီးမှ ပြန်လာပြီး ငါ့ကို ဆက်သင်ပေးလေ..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး..."

ချင်းလင်က သဘောတူလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ထွက်သွားလေသည်။

သူ ထွက်သွားသည်ကို မြင်ချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီသည် အခန်းမထဲတွင် ထိုင်ကာ နို့ဘူးကို ကိုင်ထားပြီး သားရဲနို့ကို သောက်ရင်း ချင်းလင် အခုလေးတင် ရေးထားသော ဂီတသင်္ကေတများကို ကြည့်နေလိုက်ပေသည်။

မကြာမီမှာပင် ဂီတသင်္ကေတများကို ဖတ်ပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်မိသွားသည်။

သူသည် ၎င်းကို စိတ်ထဲတွင် လေ့ကျင့်ကြည့်လိုက်ရာ ဤသီချင်းသည် မိခင်တစ်ဦးအပေါ် သားသမီး၏ ချစ်ခင်လေးစားမှုကို ဖော်ပြသင့်ကြောင်း သိလိုက်ရလေ၏။ ၎င်းမှာ တကယ်ကို ကောင်းမွန်သော သီချင်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်ပေသည်။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်မကြည့်တော့။

ခဏအကြာတွင် ချင်းလင် ပြန်ရောက်လာလေသည်။

သူမ၏ အသက်ရှူနှုန်းမှာ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီရဲနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမက ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိပုံပေါ်နေပေသည်။

ရေသောက်ပြီးနောက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ခြောက်သွေ့နေပုံမပေါ်တော့ဘဲ အရည်ရွှမ်းကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပြီး တစ်ကိုက်လောက် ကိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားစေလေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် နန်ကုန်းယွီသည် ငယ်ရွယ်လွန်းသေးသဖြင့် အကြာကြီး မကြည့်နိုင်သေးသလို တကယ်ကိုက်ဖို့ဆိုတာ ပိုတောင် ဝေးသေးသည်။

ချင်းလင်သည် နန်ကုန်းယွီ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"သခင်လေး... ဒီငယ်သား သခင်လေးကို ဂီတသင်္ကေတတွေ အရင်ရှင်းပြပါရစေ... ပြီးရင် တစ်ခေါက် သရုပ်ပြတီးပြပါ့မယ်... အဲ့ဒီနောက်မှ သခင်လေး တီးပြပေးလို့ ရမလား..."

"ရတယ်လေ..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကန့်ကွက်စရာ မရှိချေ။ သူ ပျင်းနေသဖြင့် အချိန်ဖြုန်းရန် တစ်ခုခု ရှာချင်နေရုံသာ ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ သူသာ အပြင်ထွက်ကစားရန် ငယ်လွန်းသေးသူ မဟုတ်ခဲ့ပါက ချင်းလင်ကို အပြင်သို့ ခေါ်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပေမည်။

ချင်းလင်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး... ဒီသီချင်းကို 'မိခင်ကို သတိရခြင်း' လို့ ခေါ်ပြီး သူ့ရဲ့အဓိပ္ပာယ်က..."

...

ကြီးကြပ်ရေးရုံး။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် အဆောင် တာအို ဆရာက တတိယအဆင့် ဝိညာဉ်ဖမ်း အဆောင်အကြောင်း သင်ကြားနေသည်ကို စိတ်မပါတပါဖြင့် နားထောင်နေသော်လည်း သူမ၏ အတွေးများမှာ လွင့်မျောနေလေသည်။

'ရှောင်ယွီက အခု နန်းတော်ပြင်ကို ရောက်နေပြီ... သူ အခု ဘာတွေများ လုပ်နေမလဲ မသိဘူးနော်...'

'ငါ တကယ် သွားကြည့်ချင်လိုက်တာ...'

'အို... ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ’

'ဒီည ရှောင်ယွီဆီ သွားပြီး သူ့ကို သွားကြည့်ရင် ဘယ်လိုလဲ...'

နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိပြီး စာသင်ကြားမှုကို နားထောင်ရန် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် အသံတစ်ခုက သူမ၏နားထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"မင်းသမီးလေး... အတန်းထဲမှာ အာရုံစိုက်သင့်တယ်နော်..."

ဤအသံကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် အနည်းငယ် လန့်သွားသည်။ သူမ အလျင်အမြန် မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း အခြားကျောင်းသားများ ကြည့်နေသည်ကို မတွေ့ရဘဲ ဆရာကသာ သူမကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပေသည်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် အလျင်အမြန် အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်ပြီး မတ်မတ်ထိုင်ကာ သူမ၏ အမူအရာမှာ ပိုမိုတည်ကြည်လာလေသည်။

သူမ အာရုံလွင့်နေသည်ကို ဆရာ ဝမ် မြင်ချိန်တွင် သတိပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ပေသည်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် သူမ၏ စိတ်နေသဘောထားကို အလျင်အမြန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

...

နေဝင်သွားကာ လထွက်လာ၏။ မသိလိုက်မသိဘာနှင့် ညရောက်လာလေသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် ထုံးစံအတိုင်း တရားထိုင်ရာမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ကျင့်ကြံရန် အလျင်စလို မရှိချေ။ အကယ်၍ သူမ မကြာမီ အဆင့်တက်ရမည့် အခြေအနေ မဟုတ်ပါက သူမသည် နေ့စဉ် နန်ကုန်းယွီနှင့်အတူ အချိန်ဖြုန်းနေမည် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် သူမ မည်မျှပင် အလုပ်များနေစေကာမူ ၎င်းမှာ အချိန်တိုအတွင်း ပြီးစီးနိုင်သည့် အရာမဟုတ်ချေ။ သူမသည် ညနေပိုင်းတွင် ကျင့်ကြံရာမှ ထွက်လာကာ နန်ကုန်းယွီနှင့်အတူ ညစာစားပြီး အနားယူမည် ဖြစ်ပေသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်လာချိန်တွင် သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော စောင်းသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော စောင်းသံသည် ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းပြီး ကလေးငယ်တစ်ဦးက မိခင်ဖြစ်သူကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ခေါ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

ထိုနူးညံ့သော အသံများတွင် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ မိခင်အပေါ် မှီခိုအားထားမှုနှင့် လွမ်းဆွတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ဂီတစီးဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ ကလေးငယ်၏ ခံစားချက်များ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပြီး မိခင်၏ဘေးတွင် ထာဝရနေထိုင်လိုကာ သူမ၏ ဂရုစိုက်မှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ခံစားလိုသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

စောင်းသံ၏ အကွေ့အကောက်တိုင်းသည် ကလေးငယ်တစ်ဦးက မိခင်ဖြစ်သူကို နောက်ပြောင်ကစားနေသကဲ့သို့ ကလေးဆန်သော အပြစ်ကင်းစင်မှုနှင့် ဖြူစင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေ၏။

ဤဂီတသည် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ မိခင်အပေါ်ထားရှိသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် သံယောဇဉ်ကို အစစ်မှန်ဆုံး ဖော်ပြချက်ဖြစ်ပြီး ကလေးငယ်၏ မိခင်အပေါ် မှီခိုအားထားမှုနှင့် လွမ်းဆွတ်မှုကို နက်ရှိုင်းလှပစွာ ဖော်ပြထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဂီတသံသည် ဖြည်းညင်းစွာ မှေးမှိန်သွားပြီး ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် မသိလိုက်ဘဲ အခန်းမအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

အခန်းမထဲတွင် စောင်းတီးနေသော ပုံရိပ်သေးသေးလေးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နီရဲသွား‌ လေသည်။

အခန်း (၈၄) မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သုံးနှစ်ကြာသွားခြင်း

"ယွီအာ... ခုနက တီးနေတာ သားလား..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေသော်လည်း သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာတစ်ခု အလိုအလျောက် ပေါ်လာလေသည်။

သူမ၏အသံကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသော သူ၏မိခင်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

"မယ်တော်..."

နန်ကုန်းယွီသည် ကျောက်တုံးခုံပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ သူ၏မိခင် ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ချင်းလင်က ယွီအာကို စောင်းတီးသင်ပေးထားတာ... မယ်တော့်အတွက် သား တီးပြရမလား..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီကို ချီကာ နမ်းလိုက်ပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"မယ်တော် ကြားပြီးပါပြီ... အစအဆုံးက ပြည့်စုံပြီး အရမ်းကို လှပပါတယ်... မယ်တော် အရမ်းသဘောကျတယ်..."

"တကယ်လား..."

နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မျက်လုံးထောင့်များတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။

"မယ်တော် ဘယ်သီချင်း နားထောင်ချင်လဲ... ချင်းလင်နဲ့ သား သင်ပြီးသွားရင် သားတို့ ကိုယ်တိုင် တီးပြမယ်လေ... ဘယ်လိုလဲ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက သူ၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ ချစ်စနိုးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

"အကုန်ကောင်းပါတယ်... ယွီအာ တီးသမျှကို မယ်တော်က နားထောင်ရတာ ကြိုက်မှာပါ"

"ဟီးဟီး..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းကုတ်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါဆို နောင်ကျရင် ယွီအာက မယ်တော့်အတွက် စောင်းခဏခဏ တီးပြမယ်လေ... ဘယ်လိုလဲ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် သူမ၏ အံ့အားသင့်မှုကို ပြန်သတိရသွားပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်လေသည်။

"ယွီအာ... မယ်တော် သိသလောက်ဆိုရင် သားက အရင်က စောင်းမသင်ဖူးပါဘူး... သားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နေ့တစ်ဝက်လောက်လေးနဲ့ တီးတတ်သွားတာလဲ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းကုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒီမနက်ကျမှ ချင်းလင်က ဂီတ၊ စစ်တုရင်၊ လက်ရေးလှနဲ့ ပန်းချီမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်ဆိုတာ သား သတိရသွားလို့... အဲ့ဒါကြောင့် ရုတ်တရက် စိတ်ကူးပေါက်ပြီး သားကို သင်ပေးဖို့ သူ့ကို ပြောလိုက်တာပါ..."

"ဒီမနက်ကျမှ စသင်တာ ဟုတ်လား..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

သာမန် စောင်းတီးတဲ့ စွမ်းရည်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်... နန်ကုန်းယွီက အသက် တစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဒီအခြေအနေအရဆိုရင် ဒီကောင်လေးက ထူးထူးခြားခြား ပါရမီမပါဘူးလို့ ပြောဖို့ခက်ပါတယ်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်းလင်က ဝင်ပြောလိုက်လေ၏။

"မင်းသမီး... သခင်လေးက တကယ်ကို အရမ်းဉာဏ်ကောင်းတာပါ... သူက ဒီမနက်ကျမှ ဒီငယ်သားဆီက စသင်တာဆိုပေမဲ့ တစ်ခေါက်လောက် ကြည့်ရုံနဲ့တင် သင်ယူနိုင်ခဲ့တာပါ..."

ဤနေရာတွင် ချင်းလင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရပြီး မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့... ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ မတော်တဆပဲ ဖြစ်ဖြစ်... သခင်လေးက ဒီတစ်ခေါက် တီးတဲ့အခါ အမှားနည်းနည်း လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ အဲ့ဒီအမှားတွေကပဲ သီချင်းတစ်ပုဒ်လုံးကို ပိုပြီး နားထောင်လို့ကောင်းသွားစေတာပါ... ဒီငယ်သားတောင်မှာ ကိုယ်တီးတာ မှားနေသလားလို့တောင် ထင်မိပါတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် အရောင်လက်သွား၏။ ချင်းလင်၏ စကားအပြီးတွင် သူမသည်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားပုံရလေသည်။

ရှန်ကွမ် မိသားစု၏ သမီးအကြီးဆုံး တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမသည် ပညာသင်ကြားခဲ့ရသည့်အပြင် ဂီတ၊ စစ်တုရင်၊ လက်ရေးလှနှင့် ပန်းချီတို့ကိုလည်း ထိတွေ့ခွင့် ရခဲ့ပေသည်။ သူမ မကျွမ်းကျင်သော်လည်း ထိုအရာများနှင့် ပတ်သက်၍ အသိပညာ အချို့တော့ ရှိလေသည်။

သူမသည် ဤသီချင်းကို အရင်က တီးဖူးပြီး ယွီအာ၏ တီးခတ်ပုံမှာ နေရာအချို့တွင် သူမနှင့် ကွာခြားကာ ပို၍ နားထောင်ကောင်းပုံရပေသည်။

ဤအရာကို တွေးမိသည်နှင့် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် နန်ကုန်းယွီကို ငုံ့ကြည့်မိသွား‌ လေသည်။

"ယွီအာ... သားက တမင်သက်သက် အမှားတီးခဲ့တာလား..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မယ်တော်... မယ်တော် မလာခင်က ယွီအာ နှစ်ခေါက် တီးပြီးသွားပြီ... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက အဆင်မပြေသလို ခံစားရလို့ တတိယအကြိမ်ကျတော့ သားရဲ့ ခံစားချက်အတိုင်း တမင်သက်သက် တီးလိုက်တာပါ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး၏ လှပသော မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားလေသည်။ သူမ အနည်းငယ် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း နန်ကုန်းယွီ၏ စကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ခံစားချက်အတိုင်း တီးတာ ဟုတ်လား...

ဒီအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ဆိုရင် ယွီအာမှာ သာမန်ထက် ထူးခြားတဲ့ ပါရမီတစ်ခုခု ရှိရမယ်။

ထိုအချိန်တွင် ဒေါ် လေးရှန်လည်း ရောက်လာပြီး ပြုံးမိသွား‌ ပေသည်။

"မင်းသမီး... မင်းသားငယ်ရဲ့ တတိယအကြိမ် တီးခတ်မှုက ပထမနှစ်ကြိမ်နဲ့ တကယ်ကို ကွာခြားပြီး ပိုပြီး နားထောင်လို့ ကောင်းပါတယ်... မင်းသားငယ် ပြောတာက တကယ်ဖြစ်နိုင်ခြေ များပါတယ်..."

"အင်း..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက နန်ကုန်းယွီကို နမ်းလိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ယွီအာက အရမ်းကို အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ... မယ်တော် အရမ်းပျော်တယ်..."

"ဟီးဟီး..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းကုတ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မယ်တော်... ယွီအာက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် အံ့ဩစရာကောင်းတာလား..."

"သေချာတာပေါ့... ငါ့ရဲ့ ယွီအာက အကောင်းဆုံးပဲ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများထဲမှ ပျော်ရွှင်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် နန်ကုန်းယွီ ပျော်နေသရွေ့ သူ ကြိုက်ရာလုပ်နိုင်ပေသည်။

သူ ဘာပဲလုပ်လုပ် သူမကတော့ ပျော်နေမှာပါပဲ။

သို့သော် ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိကာ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။ နန်ကုန်းယွီက စောင်းတီးခြင်းကို အလွန်စိတ်ဝင်စားနေသဖြင့် နောင်တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန်အတွက် ဝိညာဉ်သိုင်းပညာ အချို့ကို သင်ယူနိုင်မည်လား။

အကောင်းဆုံးကတော့ ဝိညာဉ်ရတနာအဆင့် တစ်လက်နှင့်တွဲဖက်ထားသင့်လေသည်။

ဤနေရာတွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး၏ စိတ်ထဲတွင် မရေမရာသော အကြံအစည်တစ်ခု ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူမက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုအကြောင်းကို ဆက်မတွေးတော့ဘဲ နန်ကုန်းယွီကို ချီထားရင်း ဒေါ် လေးရှန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ဒေါ် လေးရှန်... ယွီအာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် သန်မာစေမယ့် ဆေးဖက်ဝင်အစားအစာ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား..."

ဒေါ် လေးရှန်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသမီး... အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ... တခြားပစ္စည်းတွေလည်း ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ... မင်းသမီးနဲ့ မင်းသားငယ် လာဖို့ပဲ စောင့်နေတာပါ..."

"ကောင်းပြီလေ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ယွီအာ... ငါတို့ အရင် သွားစားကြရအောင်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

နန်ကုန်းယွီက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း မိခင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်သာ နေပြီး အောက်ဆင်းရန် ငြင်းဆန်နေလေသည်။

...

ရှိုးရှန်းနန်းဆောင်။

ဧကရာဇ် နန်ကုန်းအောက်ထျန်းသည် မယ်တော်ကြီး ကျီကျစ်ယွီ၏ ဖိတ်ကြားချက်အရ ဤနေရာတွင် ညစာစားနေပေသည်။

"ယွီအာ ဘယ်လိုနေလဲ မသိဘူး... သတင်းတစ်ခုခု ကြားသေးလား..."

ကျီကျစ်ယွီသည် သူမ၏ ပန်းကန်ထဲရှိ အစားအစာများကို တူဖြင့် ကလော်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်လေသည်။

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းသည် ခဏတာ တန့်သွားသည်။

"မယ်တော်... သားကို ဒီကို ခေါ်တာ ယွီအာ့အကြောင်း မေးဖို့တစ်ခုတည်းတော့ မဟုတ်ဘူးမလား..."

ကျီကျစ်ယွီက သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလဲ... ငါက ဒါကို မမေးရဘူးလား..."

"မဟုတ်ပါဘူး..."

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သား လွှတ်လိုက်တဲ့လူတွေက အပြင်ဘက်ကနေ လျှို့ဝှက်ကာကွယ်ပေးနေတာဆိုတော့ နန်းတော်ထဲ မဝင်ခဲ့ဘူးလေ... ယွီအာက ဒီနေ့ အပြင်မထွက်ဘူးဆိုတော့ သားလည်း သူ့အခြေအနေ အတိအကျကို မသိသေးဘူး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျီကျစ်ယွီက မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။

"ကျန်းပေ့မင်းသား စံအိမ်မှာ မင်းရဲ့လူတွေ မရှိဘူးလား..."

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။

"မယ်တော် ဘာတွေပြောနေတာလဲ... အောက်ချန် အသက်ရှင်နေတုန်းက ကျန်းပေ့မင်းသား စံအိမ်မှာ သားရဲ့လူ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ပါဘူး... အခု ယွီအာက မျိုးရိုးဆက်ခံ ကျန်းပေ့မင်းသား ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ကျန်းပေ့မင်းသား စံအိမ်မှာ သားရဲ့လူ ရှိဖို့ ပိုတောင် မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ"

ကျီကျစ်ယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ကိစ္စဆိုတော့ မယ်တော်နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး... ယွီအာ ငါ့ကို မကြာမကြာ လာတွေ့နိုင်အောင် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု စဉ်းစားပေးစမ်း…ဒါပဲ"

"ဒါက..."

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခါးသက်သက် ပြုံးမိသွားလေသည်။

"မယ်တော်... မယ်တော် ယွီအာကို ပိုတွေ့ချင်ရင် ရက်အနည်းငယ်ခြားတစ်ခါ ကျန်းပေ့မင်းသား စံအိမ်ကို သွားလည်လို့ ရပါတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျီကျစ်ယွီ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် အရောင်လက်သွား၏။

"ဒါ အကြံကောင်းပဲ... ငါ စဉ်းစားကြည့်မယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့။

...

အချိန်သည် ဒီရေကဲ့သို့ ကုန်လွန်သွားပြီး နေ့ရက်များသည် ရက်ကန်းစင်ကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

စောစောပိုင်း မနက်ခင်းတွင် ဖြစ်ပေသည်။

နန်ကုန်းယွီသည် မင်းသားစံအိမ်၏ အခန်းတိုင်ကို မှီကာ နက်ရှိုင်းသော အကြည့်ဖြင့် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်နေလေသည်။

"နောက်ထပ် သုံးနှစ် ကုန်သွားပြန်ပြီလား..."

နန်ကုန်းယွီသည် လူငယ်ဘဝ၏ လျင်မြန်မှုနှင့် အချိန်၏ ရပ်တန့်မရနိုင်သော ကုန်လွန်မှုများကို ညည်းတွားနေသကဲ့သို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပေသည်။

သုံးနှစ် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။ အားနည်းပြီး ပြိုလဲလုနီးပါးဖြစ်နေသော ပေ့ချွမ်းအင်ပါယာ၊ အရှေ့မီးတောက်အင်ပါယာနှင့် ချင်းယိုအင်ပါယာတို့ကြား မဟာမိတ်ဖွဲ့မှုကြောင့် ချင်းယိုအင်ပါယာသည် နိုင်ငံရေးအရ တည်ငြိမ်ပြီး ငြိမ်းချမ်းနေပေသည်။

ထိုကာလအတွင်း နန်ကုန်းယွီသည် မည်သည့် ကန့်သတ်ချက်မျှမရှိဘဲ ငြိမ်းချမ်းသော ဘဝတစ်ခုကို သုံးနှစ်တိုင်တိုင် နေထိုင်ခဲ့ရလေသည်။

သို့သော် ပြင်ပလူများ မသိသောအရာမှာ နန်ကုန်းယွီသည် ယခုအခါ ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့်၏ ပြီးပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ဘုရင်အဆင့်သို့ ရောက်ရန် တစ်လှမ်းသာ လိုတော့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် သူ၏ နတ်ဘုရားအရိပ် တမန်တော်များ မပါဘဲ ချင်းယိုအင်ပါယာသည် ချင်းယိုအင်ပါယာနှင့် အနီးအနား နိုင်ငံများတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်ဟု ပြောလျှင် ချဲ့ကားပြောဆိုရာ ရောက်မည် မဟုတ်ချေ။

သူသည် အချိန်ဟင်းလင်းပြင်ကုန်သည်အသင်းမှနေ၍ ရွှမ်လင်တိုက်ကြီးရှိ ကျင့်ကြံသူများအကြောင်းနှင့် ကျင့်ကြံသူများကြားရှိ အခြားအရာများအပါအဝင် ပြည့်စုံသော လမ်းညွှန်တစ်ခုကိုလည်း လဲလှယ်ထားခဲ့ပေသည်။