အခန်း (၉၃-၉၄)

အခန်း (၉၃) အဓိက အင်အားစုသုံးခု၏ လျှို့ဝှက်အေးဂျင့်များကို နောက်ယောင်ခံခြင်း

မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့ကို ယခင်က မြောက်ပိုင်းမြို့ ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သော်လည်း တစ်နှစ်ပတ်လုံး မိုးရွာသွန်းလေ့ရှိသောကြောင့် မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့ ဟု နာမည်ပြောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ်နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သည် နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာလာပြီး နှစ်ရက်အကြာတွင် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့ကို နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းက တန်ဖိုးထားရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့၏ နောက်ဘက် မိုင် ၃၀၀ ခန့်အကွာတွင် ဧရာမ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သတ္တုတွင်းကြီးတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းသည် ဤဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သတ္တုတွင်းကို ရူးသွပ်စွာ တူးဖော်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အားလုံးကို တူးဖော်ရန် အနည်းဆုံး နှစ်လ အချိန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့၏ တာဝန်မှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ အဓိက အင်အားစု သုံးခု၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို နှစ်လကြာအောင် တောင့်ခံထားရန် ဖြစ်သည်။

မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့၏ တံတိုင်းများပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒူးလေးများ အစီအရီ တပ်ဆင်ထားလေသည်။

ဤဒူးလေးများ၏ အောက်ခြေတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ဖြည့်တင်းရန် ကြီးမားသော အခေါင်းပေါက်တစ်ခု ရှိပြီး ၎င်းက ဒူးလေးများကို မီတာ နှစ်ထောင်အထိ ပစ်ခတ်နိုင်စွမ်း ရှိစေလေသည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်ပင်လျှင် ဒူးလေးမြား ထိမှန်ပါက သေဆုံးရပေမည်။

ဤသည်မှာ အင်မော်တယ်လမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံရန်အတွက် အစွမ်းထက်သော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ မြားများအားလုံးကို အထူးပြုလုပ်ထားပြီး အလွန် ပြင်းထန်သော အဆိပ်များ သုတ်လိမ်းထားလေသည်။ မြားရှပ်မှန်ရုံဖြင့် သေစေနိုင်လောက်ပေသည်။

သေချာသည်မှာ ဤအရာများထဲမှ မည်သည့်အရာကမျှ အစွမ်းအထက်ဆုံး သေစေနိုင်သော လက်နက်များ မဟုတ်ချေ။

အစွမ်းအထက်ဆုံး လက်နက်မှာ ကျိုးယွမ်နှင့် သူ၏ အဖွဲ့ နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှ သယ်ဆောင်လာသော မိစ္ဆာဝိညာဉ် အမြောက်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။

ဤမိစ္ဆာဝိညာဉ် အမြောက်ကြီးကို တစ်ကြိမ် ပစ်ခတ်ရန်အတွက် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သောင်းနှင့်ချီ၍ လိုအပ်ပြီး ၎င်းကို မိစ္ဆာဝိညာဉ် အမြောက်ကြီးက လျင်မြန်စွာ ဖိသိပ်ကာ မီတာ ထောင်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးသို့ ပစ်ခတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ၎င်းသည် ပေါက်ကွဲသွားပြီး မီတာ ၁၀၀ အကွာအဝေးအတွင်း လွှမ်းခြုံသွားလေ၏။

ရွှေအမြုတေအဆင့်ပင်လျှင် ၎င်း၏ သက်ရောက်မှုကို ခံရပါက အနောက်မြောက်ဘက်တွင် ကြေကွဲဖွယ် နိဂုံးချုပ်သွားနိုင်ပေသည်။

သေချာသည်မှာ ယခုတစ်ကြိမ် မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့သို့ သယ်ဆောင်လာသော အမြောက်မှာ အရွယ်အစား သေးငယ်သော အမြောက်ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းတွင် ရွှေ့ပြောင်း၍ မရသော ပိုမို ကြီးမားသည့် အမြောက်ကြီးတစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။

ထို မိစ္ဆာဝိညာဉ် အမြောက်ကြီးကို တစ်ကြိမ် ပစ်ခတ်ရန် အနည်းဆုံး အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သိန်း လိုအပ်သော်လည်း ၎င်း၏ ပေါက်ကွဲမှု အချင်းဝက်မှာ မီတာ ၃၀၀ အထိ ကျယ်ပြန့်လေသည်။ ၎င်းအတွင်း ပိတ်မိသွားသော အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်များမှာ များသောအားဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်တတ်လေသည်။

ထို မိစ္ဆာဝိညာဉ် အမြောက်ကြီးမှာ ပေါင်သန်းပေါင်းများစွာ အလေးချိန်ရှိပြီး အလွန် ကြီးမားသဖြင့် ရွှေ့ပြောင်းရန် လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်ချေ။

ကျိုးယွမ်သည် ဆရာဖြစ်သူ ချောင်းယန်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာခြင်းဖြစ်ရာ သဘာဝကျကျပင် အထူး အခွင့်အရေးများ ရရှိလေသည်။ သူသည် မည်သည့် အလုပ်ကြမ်းမျိုးကိုမျှ လုပ်ရန် မလိုအပ်ချေ။

သို့သော် ချောင်းယန်မှာ မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့အတွက် ကာကွယ်ရေး အတားအဆီးများ တပ်ဆင်ရာတွင် ပါဝင်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် အလွန် အလုပ်များနေလေသည်။

မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့သည် နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ တံခါးပေါက်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေခြင်းဖြစ်ရာ အလွန် အရေးပါလှပေသည်။ ၎င်း၏ ကာကွယ်ရေး ဝင်္ကပါမှာ နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းပြီးလျှင် ဒုတိယလိုက်လေသည်။

မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့၏ လက်ရှိ အုပ်ချုပ်သူမှာ နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ မဟာအကြီးအကဲ ဖြစ်သည်။ ရှန်ထောင်းသည် နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းတွင် ဓားတစ်ရာ မိစ္ဆာသခင်နှင့် ဂိုဏ်းချုပ်ပြီးလျှင် တတိယအဆင့်ရှိသူ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ကျိုးယွမ် ဤမဟာအကြီးအကဲနှင့် ဒုတိယအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်သည်။

မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူ စတင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေလေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် အစပိုင်းက မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့ ခြောက်ကပ်နေလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ စည်ကားနေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

မြို့တွင်း လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ကျိုးယွမ်သည် စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ကို ရှာတွေ့ကာ ထိုင်၍ အစားအသောက်အချို့ကို မှာယူလိုက်လေသည်။

တကယ်တမ်းတွင် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြင့် သူ အစာစားရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

သို့သော် ကျိုးယွမ်သည် ဤကဲ့သို့သော ဒေသခံ အစားအစာများကို မြည်းစမ်းရသည်ကို နှစ်သက်ဆဲပင်။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ ဤအလေ့အကျင့်သည် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အရိပ်အယောင်မျှ မချန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို ကျိုးယွမ် ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

စားသောက်ဆိုင်ထဲတွင် လူ သိပ်မများလှချေ။ ကျိုးယွမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ မူလက မသိစိတ်ဖြင့် လုပ်ဆောင်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ်၏ အကြည့်များ လူတစ်ယောက်အပေါ် ကျရောက်သွားချိန်တွင် သူ ချက်ချင်း မှင်တက်သွားရလေ၏။ ဤလူကို မင်ယန်မြို့ကတည်းက သူ မှတ်မိနေပေသည်။

ထိုအချိန်က ဤလူသည် နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းကို သေလောက်အောင် မုန်းတီးပြီး စစ်ပွဲတွင် ပါဝင်ချင်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့လေသည်။

သို့သော် ယခု ဤလူသည် မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့တွင် တကယ်တမ်း ပေါ်လာခဲ့ရာ ကျိုးယွမ်၏ ကျောပြင်တွင် အေးစက်သော ချွေးများ ချက်ချင်း ထွက်လာစေလေသည်။

အကယ်၍ တစ်ယောက်ရှိလျှင် မရေမတွက်နိုင်သော အခြားသူများလည်း ရှိနေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ အဓိက အင်အားစု သုံးခုမှ လူအများအပြား မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့သို့ ဝင်ရောက်လာပြီးဖြစ်ပါက အခြေအနေများ အန္တရာယ်ရှိလာပေလိမ့်မည်။

မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့၏ ကာကွယ်ရေး အားလုံးသည် အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး အတွင်းဘက်သို့ ဦးတည်ထားခြင်း မဟုတ်ချေ。

တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှ ကျွမ်းကျင်သူများသည် အလုပ်များနေမည်ဖြစ်ပြီး ဤလူများသည် အကြီးမားဆုံး ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ဤအချက်ကို တွေးမိချိန်၌ ကျိုးယွမ်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အေးစက်သွားလေ၏။

လန်ယွဲ့ဂိုဏ်းမှ လီယို၏ ဝိညာဉ်ကို ကျိုးယွမ် ရှာဖွေပြီးကတည်းက အဓိက အင်အားစု သုံးခုအပေါ် သူ၏ အမြင်မှာ ဆိုးရွားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ နေလိုက်ပြီး ဤလူ၌ အပေါင်းအပါများ ရှိမရှိ သိနိုင်ရန် သူ၏ နောက်သို့ လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ကျိုးယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင်ရေနဂါးပျံသည် ကျိုးယွမ်၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကာ ၎င်း၏ ရွှေရောင် ခေါင်းလေးကို ဖော်ပြလာလေ၏။

ဤကောင်လေး ကြီးလာပြီ။ လက်မအရွယ်လောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရွှေရောင် အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း ကိုင်ကြည့်ရသည်မှာ ထူးထူးခြားခြား နူးညံ့နေလေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ရွှေရောင်ရေနဂါးပျံ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ သိမ်မွေ့စွာ ခွံ့ကျွေးလိုက်လေ၏။

မျိုချပြီးနောက် ရွှေရောင်ရေနဂါးပျံ၏ မျက်လုံးများတွင် သက်တောင့်သက်သာရှိသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် ကျိုးယွမ်၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ပြန်လည် တိုးဝင်သွားလေတော့သည်။

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ အစားအသောက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စားနေသော်လည်း သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံ အနည်းငယ်သည် ထိုအမျိုးသား၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အဆက်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေလေ၏။

ရုတ်တရက် ကျိုးယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့ကို သူ အထင်သေးခဲ့မိပုံရသည်။

သူနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးသည် ထိုအမျိုးသားကို သတိမပြုမိစေရန် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် ထိုအမျိုးသားက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

အကယ်၍ ကျိုးယွမ်၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံသာ ဤမျှ အစွမ်းမထက်ခဲ့ပါက သူ တကယ်တမ်း ဖမ်းယူနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထိုအချိန်တွင် သူ အစပိုင်းက စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော သူသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ စားသောက်ဆိုင်ထဲမှ ထွက်သွားသည်ကို ကျိုးယွမ် မြင်လိုက်ရလေသည်။

အကယ်၍ ကျိုးယွမ်က တစ်ဖက်လူ၏ အပေါင်းအပါများကို မတွေ့ခဲ့ပါက သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွားမည် ဖြစ်သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျိုးယွမ်က ထိုအရာကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

ခဏအကြာတွင် နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ စားသောက်ဆိုင်ထဲမှ ထွက်သွားလေ၏။

ထို့နောက် ကျိုးယွမ် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ငွေရှင်းကာ ထိုအမျိုးသား၏ နောက်သို့ အနီးကပ် လိုက်သွားလေတော့သည်။

ပထမဆုံး ထွက်သွားသူမှာ ရွှေအမြုတေ အလယ်အလတ်အဆင့် ဖြစ်ပြီး နောက်ကလူမှာ ရွှေအမြုတေ အစောပိုင်းအဆင့် ဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ နောက်သို့ လမ်းသုံးလမ်း ဖြတ်သန်းကာ လိုက်သွားခဲ့ပြီး ထိုအမျိုးသားသည် လမ်းဆုံလမ်းခွတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေ၏။

"ထွက်လာခဲ့စမ်း... မင်း ငါ့နောက်ကို ဒီအထိ လိုက်လာခဲ့တာပဲ..."

ထိုအမျိုးသား၏ စကားကြောင့် ကျိုးယွမ် အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို သိသွားပြီလား။

သို့သော် ကျိုးယွမ်သည် ဤအတွေးကို ချက်ချင်း ပယ်ဖျက်လိုက်လေသည်။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံမှာ အလွန် အစွမ်းထက်သဖြင့် တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ထောက်လှမ်းနိုင်ရန် လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဆင်ခြင်မိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် မည်သူမျှ ပေါ်မလာသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုအမျိုးသားသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အတော်လေး လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းကြားလေးတစ်ခုဆီသို့ ချက်ချင်း ဦးတည်သွားလေ၏။

မကြာမီ ထိုအမျိုးသားသည် လမ်းကြားလေးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ရုတ်တရက် နောက်လှည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဘယ်သူလဲ... ထွက်လာခဲ့စမ်း..."

ထိုအမျိုးသားသည် ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းလိုက်ပြီးနောက် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်လေ၏။

"အစ်ကိုကျန်းက တကယ်ပဲ... ငါတို့ ပြန်လာတဲ့အချိန်တိုင်း ငါတို့နောက်ကို တစ်ယောက်ယောက် လိုက်လာသလား ဆိုတာကို အမြဲတမ်း စစ်ဆေးခိုင်းတယ်..."

"ငါတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကလည်း မဆိုးပါဘူး... ဒါကြောင့် ငါတို့နောက်ကို တစ်ယောက်ယောက် လိုက်လာရင် သဘာဝကျကျ အာရုံခံနိုင်တာပဲ... ဒါ တကယ်ကို မလိုလားအပ်တဲ့ အလုပ်ပဲ..."

အဝေးတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ကျိုးယွမ်သည် ဤလူ၏ စကားကို ကြားချိန်၌ ဆွံ့အသွားရလေသည်။ အကယ်၍ သူ၏ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုသာ အားနည်းခဲ့ပါက သူ တကယ်တမ်း ကိုယ်ထင်ပြမိသွားနိုင်ပေသည်။

ဤလူ၏အမြင်တွင် အစ်ကိုကျန်း ဟုခေါ်သော သူသည် အထင်သေး၍ မရကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

သို့သော် ကျိုးယွမ် မကြောက်ချေ။ ယခု သူသည် ရွှေအမြုတေ အစောပိုင်းအဆင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ဓားငယ် ၉ လက် ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူ၏ စွမ်းအားများ မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ဤဓား ၉ လက်၏ စွမ်းအားမှာလည်း အဆပေါင်းများစွာ တိုးပွားလာပေသည်။

သူ့ထံတွင် အဘိုးချင် နှင့် ရွှေရောင်ရေနဂါးပျံ လည်း ရှိသေးသည်။ ရန်သူမှာ အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်နေလျှင်ပင် သူတို့ ကိုင်တွယ်နိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ အခြားနည်းလမ်းများ အားလုံး အလုပ်မဖြစ်ပါက ပြဿနာကို လုံးလုံးလျားလျား ဖယ်ရှားရန် အချိန်ကိုဖျက်ဆီးခြင်း နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုမည် ဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် ထိုအမျိုးသား၏ နောက်သို့ အနီးကပ် လိုက်သွားလေ၏။ ထိုအမျိုးသား ရပ်တန့်သွားသောအခါ ကျိုးယွမ်သည် အမှောင်ရိပ်ထဲတွင် အလျင်အမြန် ပုန်းကွယ်လိုက်လေသည်။

သေချာသည်မှာ ခဏအကြာတွင် မလှမ်းမကမ်းမှ လူနှစ်ဦး ထွက်လာပြီး ထိုအမျိုးသားကို အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြလေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် အထဲသို့ ဝင်ပြီး ကြည့်ချင်စိတ် အလွန် ပြင်းပြနေသော်လည်း ဤအကြောင်းကို သူ၏ ဆရာထံသို့ ပြောပြပြီး သူ့ကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းခြင်းက ပိုကောင်းကြောင်း အသိတရားက သူ့ကို သတိပေးနေလေ၏။

မဟုတ်ပါက ရန်သူကို အနိုင်ရလျှင်ပင် သင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်အများစု ပေါ်ပေါက်သွားပေလိမ့်မည်။

ဤအချက်ကို သဘောပေါက်ပြီးနောက် ကျိုးယွမ်သည် အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ကာ နောက်လှည့်၍ အချိန်ဆွဲမနေဘဲ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

အခန်း (၉၄) အလုပ်ဟောင်းကို ပြန်လုပ်ခြင်း

အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်ခန့် လောင်ကျွမ်းပြီးနောက် ကျိုးယွမ်သည် ဆရာဖြစ်သူ ချောင်းယန်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ယနေ့ည ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အကုန်အစင် ပြောပြလိုက်လေ၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ချောင်းယန်၏ မျက်လုံးများတွင် လူသတ်လိုသော အရောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။ ထို့နောက် သူက ကျိုးယွမ်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ အစီအစဉ်များ ချမှတ်ရန် ထွက်ခွာသွားလေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် ထိုအရာကို လျစ်လျူရှုထားပြီး မည်သည့် မေးခွန်းမျှ မမေးခဲ့ချေ။ သူသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ကျင့်ကြံရန် စတင်လိုက်လေသည်။

တကယ်တမ်းတွင် သူ လိုက်သွားချင်ခဲ့သော်လည်း ချောင်းယန်က ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်သင့်ကြောင်း၊ မဟုတ်ပါက ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ လူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရနိုင်ပြီး အဆုံးအစမရှိသော ပြဿနာများကို ဖြစ်စေနိုင်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့လေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် ပြဿနာကို မကြောက်ကြောင်း ချောင်းယန်အား တကယ်တမ်း ပြောပြချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးယွမ်သည် ချောင်းယန်၏ တင်းမာမှုကို မလွန်ဆန်နိုင်သဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

သို့ရာတွင် ကျိုးယွမ်သည် အချိန်ကြာကြာ အနားယူခွင့် မရခဲ့ချေ။ တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် ချောင်းယန်က သူ့ကို လာရှာပြီး ထိုလူအားလုံးကို ဖမ်းမိပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုလေ၏။

လူဆယ့်သုံးဦးကို ပွဲချင်းပြီး သတ်ပစ်ခဲ့ပြီး ကျန် နှစ်ဆယ့်ငါးဦးကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

"ကျိုးယွမ်... မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့ထဲမှာ ရန်သူ့ အကြွင်းအကျန်တွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့က စကားမပြောဘူး... သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို ချိတ်ပိတ်ထားလို့ ဝိညာဉ်ရှာဖွေဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး... သူတို့ ပါးစပ်ဟလာပြီး ကျန်တဲ့သူတွေရဲ့ နေရာကို ပြောလာအောင် လုပ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းများ မင်းဆီမှာ ရှိလား..."

ချောင်းယန်က ကျိုးယွမ်ကို ပြောဆိုလိုက်ပြီး အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပုံရလေ၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ကျိုးယွမ်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားလေသည်။

“ငါက အရင်တုန်းက ဝိညာဉ်မောင်းနှင်သူ အဖြစ် အလုပ်လုပ်ခဲ့တာပဲ... စစ်ကြောမေးမြန်းတာက ငါ အကျွမ်းကျင်ဆုံး အလုပ်ပဲ”

“ပြီးတော့ ဝက်တွေကို ပြန်သတ်လို့ ရပြီဆိုတော့ ဘယ်လိုလုပ် မပျော်ဘဲ နေမလဲ”

"ဆရာ... စိတ်ချပါ... သူတို့ ဝန်ခံလာအောင် လုပ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတွေ ကျွန်တော့်မှာ ရှိပါတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ချောင်းယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျိုးယွမ်ကို ကူညီရန် လူသုံးဦး စီစဉ်ပေးခဲ့လေ၏။

ဤလူသုံးဦးမှာ လီဖန်၊ ချန်လီရှင်း နှင့် ပိုင်ရွှေတက်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ သုံးဦးစလုံးသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ချောင်းယန် ထွက်သွားပြီးနောက် သူတို့ သုံးဦးသည် ကျိုးယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သိသိသာသာ မကျေနပ်သည့်ပုံ ပေါက်နေလေ၏။

သူတို့က အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်တွေဖြစ်ပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံနေရတယ်တဲ့လား။

ကျိုးယွမ်သည် နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များ၏ အတွေးများကို အကောင်းဆုံး နားလည်လေသည်။ သူတို့သည် လျှို့ဝှက်ဂိုဏ်းများမှ လူများထက် ပို၍ လက်တွေ့ကျပေသည်။

ဤအချက်ကို သဘောပေါက်ပြီးနောက် ကျိုးယွမ်သည် ရွှေအမြုတေ အစောပိုင်းအဆင့်၏ ဖိနှိပ်ထားသော အရှိန်အဝါကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ရာ သူတို့ သုံးဦး၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားရလေ၏။

သူတို့အပေါ် တောင်ကြီးတစ်လုံး ဖိချထားသကဲ့သို့ ဧရာမ ဖိအားကြီးကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူတို့ သုံးဦးသည် အလျင်အမြန် လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ကြလေသည်။

"စီနီယာ အစ်ကိုကျိုး... ကျွန်တော်တို့က အစ်ကို့ရဲ့ အမိန့်တွေကို နာခံဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ကျိုးယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဖိနှိပ်ထားသော အရှိန်အဝါကို ရုပ်သိမ်းလိုက်လေ၏။ သူတို့ သုံးဦး၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများပင် ထွက်နေလေပြီ။

ကျိုးယွမ်သည် သူတို့ သုံးဦးကို အနီးသို့ ခေါ်ကာ မှာကြားချက်အချို့ကို တီးတိုး ပြောပြလိုက်လေသည်။ သူတို့ သုံးဦးသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသော်လည်း သူ ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြလေ၏။

အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်ခန့် အကြာတွင် သူတို့ သုံးဦး ပြန်လာကြသည်။ ချန်လီရှင်း၏ လက်ထဲတွင် ဝိညာဉ်သားရဲ အိတ်တစ်အိတ် ပါလာပြီး ၎င်းအတွင်း၌ ကျိုးယွမ် ဖမ်းခိုင်းထားသော အရာများ ပါဝင်နေလေ၏။

"သွားကြစို့... အဲ့ဒီလူတွေနဲ့ သွားကစားကြတာပေါ့..."

ကျိုးယွမ် ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် သူတို့ သုံးဦးကို ဦးဆောင်ကာ အချုပ်ခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ဤအချုပ်ခန်းသည် မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့၏ မူလ အချုပ်ခန်းဖြစ်ပြီး မှောင်မိုက်ကာ စိုစွတ်နေလေ၏။

အစောင့်များသည် ကျိုးယွမ်က ချောင်းယန်၏ တိုကင်ပြားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်လေသည်။

အချုပ်ခန်းအတွင်း၌ သံကြိုးများဖြင့် တွဲလောင်းချိတ်ဆွဲခံထားရသော လူအများအပြားကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး လူအတော်များများသည် အရေပြားများ ပေါက်ပြဲကာ သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်နေသည်အထိ ရိုက်နှက်ခံထားရလေပြီ။

သို့သော် ဤလူများသည် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောနေကြပြီး ဝန်ခံရန် ငြင်းဆန်နေကြသဖြင့် နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှ စစ်ကြောမေးမြန်းသူများ၏ မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းနေလေ၏။

ကျိုးယွမ် သူတို့ကို ရေတွက်ကြည့်လိုက်ရာ လူ နှစ်ဆယ့်ငါးယောက် တိတိ ရှိပြီး အပိုအလို မရှိချေ။

"ဂျူနီယာညီလေးကျိုး... စစ်ကြောမေးမြန်းဖို့က မင်း တာဝန်ပဲ... ငါတို့ ဘယ်လို ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ပေးရမလဲ ဆိုတာကိုသာ ပြောပါ..."

လီလျန်က ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူသည်လည်း ဝါးကိုးပင်တောင်ထိပ်မှ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း နှောင်းပိုင်းအဆင့် ဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့ စီနီယာအစ်ကိုလီ... သူတို့ သေချာပေါက် ဝန်ခံလာအောင် ကျွန်တော် လုပ်ပေးပါ့မယ်..."

ကျိုးယွမ်သည် လီလျန်၏ စစ်ကြောမေးမြန်းမှု နည်းလမ်းများကို လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

သူတို့ သိသမျှမှာ ကြာပွတ်များဖြင့် ရိုက်နှက်ခြင်းနှင့် မီးရဲရဲတောက်နေသော သံတုံးများဖြင့် ကပ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ တကယ်ကို အဆင့်နိမ့်လွန်းလှပေသည်။

"မင်းတို့ နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းက မိစ္ဆာကောင်လေးတွေ... မင်းတို့ သိပ်ကြာကြာ လွတ်လပ်ခွင့် မရတော့ပါဘူး... အဓိက အင်အားစု သုံးခုက ပူးပေါင်းပြီး မင်းတို့ကို မျိုးဖြုတ်ပစ်လိမ့်မယ်..."

သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ကျိုးယွမ်နှင့် အခြားသူများကို အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်လေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် ဧရာမ အချုပ်ခန်းထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားရာ မျက်လုံးအစုံ နှစ်ဆယ့်ငါးစုံက သူ့ကို မုန်းတီးစွာ စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

ကျိုးယွမ် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားရှည်တစ်လက် သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပနေသည်။

"မင်းကောင်လေး... တကယ်လို့ မင်းမှာ သတ္တိရှိရင် ငါတို့ကို သတ်လိုက်လေ... မင်း အဘိုးဆီကနေ ကျန်တဲ့သူတွေရဲ့ နေရာကို ရနိုင်မယ် ထင်နေတာလား... အိပ်မက်သာ မက်နေလိုက်..."

အမျိုးသားက သေရန် အသင့်ဖြစ်နေသကဲ့သို့ အေးစက်စွာ ထပ်မံ ပြောဆိုလိုက်ပြန်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် ထိုအမျိုးသားထံသို့ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"မင်းက သေချင်နေမှတော့ မင်းရဲ့ ဆန္ဒကို ငါ သေချာပေါက် ဖြည့်ဆည်းပေးရမှာပေါ့..."

ကျိုးယွမ် စကားပြောပြီးနောက် သူ၏ ဓားရှည်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ သုံးချက် ဆက်တိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။

ဓားတစ်ချက်က အမျိုးသား၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး နောက်တစ်ချက်က သူ၏ လည်ပင်းကို ဖောက်ထွင်းသွားကာ နောက်ဆုံးတစ်ချက်က သူ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားလေ၏။

ဤသည်မှာ လုံးလုံးလျားလျား ကျိုးယွမ်၏ မသိစိတ်မှ တုံ့ပြန်မှုသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ချင့်လင်မြို့တွင် ဝက်များ သတ်ရသည်ကို အလွန် အသားကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

[ဒင်... ကံကြမ္မာတန်ဖိုး +၃၄၊ သက်တမ်း +၁၃၂၊ ကျင့်စဉ်အမှတ် +၈၅၇၈၊ "တိမ်လွင့် ဖြတ်သန်းခြင်း" ကျင့်စဉ် တစ်ခု ရရှိပါတယ်...]

စနစ်၏ အသံသည် ကျိုးယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို အရောင်လက်သွားစေလေ၏။

အချုပ်ခန်းထဲရှိ လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြသည်။ ကျိုးယွမ်က တကယ်တမ်း လူသတ်သည်အထိ လုပ်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါကမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

"စီနီယာ အစ်ကိုလီလျန်... အဲ့ဒီအလောင်းကို အောက်ချလိုက်..."

ကျိုးယွမ်က လီလျန်ကို တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးချမ်းနေကာ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် သဲ့သဲ့အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေလေ၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ လီလျန်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ကျိုးယွမ်၏ အပြုံးက သူ့ကို ကျောချမ်းသွားစေလေသည်။

လီဖန်၊ ပိုင်ရွှေတက် နှင့် ချန်လီရှင်း တို့လည်း တံတွေးမြိုချလိုက်မိကြသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့အားလုံး ကျိုးယွမ်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် လူသတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနိုင်ကြပေသည်။

အလောင်းကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျိုးယွမ်သည် မီးလုံးတစ်လုံးကို ပစ်သွင်းလိုက်ရာ အလောင်းကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားလေ၏။

ထို့နောက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စုစည်းမှု ဝင်္ကပါ ပေါ်လာပြီး သေဆုံးသွားသော ခွန်အားကြီးအမျိုးသား၏ အကြွင်းအကျန် ဝိညာဉ်ကို စုစည်းလိုက်သော်လည်း ကျိုးယွမ်က လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုအကြွင်းအကျန် ဝိညာဉ်သည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်များနှင့် ကျန်ရှိနေသော လူ နှစ်ဆယ့်လေးဦးစလုံးမှာ အံ့အားသင့်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိကြလေ၏။

ဒါက သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုပါ မျိုးဖြုတ်ပစ်တာပဲ။

ရက်စက်တယ်... တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းတယ်။

"စီနီယာ အစ်ကိုလီလျန်... အဲ့ဒီနှစ်ဆယ့်လေးယောက်စလုံးကို ခွဲထုတ်ပြီး တစ်ယောက်ကို အလုံပိတ် အခန်းတစ်ခန်းစီ ထည့်ထားလိုက်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ လီလျန် ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အလုပ်လုပ်ရန် အခြားသူများကို စီစဉ်ပေးလိုက်လေသည်။

"လီဖန်၊ ပိုင်ရွှေတက်၊ ချန်လီရှင်း... မင်းတို့ သုံးယောက် ငါ ခုနက ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း စပြီး ပြင်ဆင်ကြတော့... မင်းတို့ဆီမှာ ခေါင်းမာတဲ့ ကောင်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ လီဖန်၊ ပိုင်ရွှေတက် နှင့် ချန်လီရှင်းတို့ ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အစီအစဉ်များ ပြုလုပ်ရန် ထွက်သွားကြလေ၏။

ကျိုးယွမ်၏ အစီအစဉ်မှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ အခန်းတိုင်းတွင် သစ်သားစည်ပိုင်းကြီး တစ်ခုစီ ပြင်ဆင်ထားပြီး ထိုလူများ၏ လက်များကို သံကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားရန် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူတို့က အမျိုးသားများအားလုံး၏ ဘောင်းဘီများကို ချွတ်ကာ သစ်သားစည်ပိုင်းကြီးထဲသို့ ဝင်ခိုင်းလိုက်လေ၏။

သူတို့အားလုံးတွင် ဒဏ်ရာများ ရှိနေကြပြီး သူတို့၏ ဒဏ်ရာများပေါ်တွင် အထူး ဆေးဝါးများကို လိမ်းကျံပေးလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ကြွက်များ သို့မဟုတ် မြွေငယ်များကို စည်ပိုင်းထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး ထိုလူများ၏ အသားများကို ကိုက်ဖြဲစားသောက်ခိုင်းလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ အခြား မည်သည့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု ပုံစံထက်မဆို များစွာ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြစ်ဒဏ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိသူ အလွန် နည်းပါးလှပေသည်။

သေချာသည်မှာ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် အခန်းအားလုံးမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ အသံများတွင် ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ဒီအကောင်တွေကို ဖယ်ပေးပါ... ငါ ပြောပါ့မယ်... ငါ ပြောပါ့မယ်..."

"ငါ ဝန်ခံပါတယ်... အားလုံး ဝန်ခံပါတယ်..."

အခန်းများထဲမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူအများအပြားက ဝန်ခံရန် အလုအယက် ပြောဆိုနေကြလေသည်။

တစ်နာရီအတွင်းမှာပင် လူ ၃၀၀ ကျော် ပါဝင်သော စာရင်းတစ်ခု ကျိုးယွမ်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာလေတော့သည်။