အခန်း (၉၇-၉၈)

အခန်း (၉၇) စမ်းသပ်ကြည့်ခြင်းနှင့် လီလျန်၏ အတိတ်

"ရှန်ထောင်း... ထွက်လာခဲ့စမ်း..."

အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံသည် မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့ တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး သူမ၏ အသံတွင် ခုခံ၍မရနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေပုံရ၏။

မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့၏ အထက်တွင် တာအို ပုံရိပ် သုံးခုသည် လေထဲတွင် ရပ်နေပြီး တစ်ယောက်စီတိုင်းမှ အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ဤသုံးဦးမှာ လန်ယွဲ့ဂိုဏ်းမှ ရှန်ကျောက်ချီ၊ တောက်ပသောလမင်း ခန်းမမှ ကောရိုရှီ နှင့် ရှောင်ယောင်ခန်းမမှ နျိုချင်းလိုင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

"ရှန်ကျောက်ချီ... မင်းတို့ စစ်တိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း တိုက်ကြတာပေါ့... စကားတွေ အများကြီး ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး..."

ထိုအချိန်တွင် အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့မှ လေထဲသို့ ပျံတက်လာပြီး အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်၏ ဖိအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဤပုဂ္ဂိုလ်မှာ အခြားမဟုတ်၊ နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ မဟာအကြီးအကဲ ရှန်ထောင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်ထောင်းသည် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေပြီး သူ၏ ဖြူဖွေးသော ဆံပင်များနှင့် မုတ်ဆိတ်များကို အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံဖြင့် တွဲဖက်ဆင်ယင်ထားလေသည်။ သူ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါသည် ပြိုင်ဘက်သုံးဦးကို အနည်းငယ် အသာစီးရနေဆဲပင်။

"ရှန်ထောင်း... မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့မှာရှိတဲ့ ငါတို့ ဂိုဏ်းသုံးခုက တပည့်တွေကို ပြန်ပေး... ငါတို့က မင်းကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေနဲ့ လျော်ကြေးပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

တောက်ပသောလမင်းခန်းမမှ ကောရိုရှီက တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူတို့သည် မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့၏ အခြေအနေကို သဘာဝကျကျ သိရှိထားကြပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အတော်လေး အံ့အားသင့်နေကြကာ နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းက မည်သို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသနည်းဟု တွေးတောနေကြလေသည်။

ရှန်ထောင်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ မြို့တံခါးကို ညွှန်ပြကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒီခေါင်းသုံးလုံးက မြို့တံခါးမှာ ချိတ်ဆွဲထားတုန်းပဲ... မင်းတို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဘယ်လောက် ပေးဖို့ ပြင်ဆင်ထားလဲ..."

ရှန်ထောင်း၏ စကားကြောင့် သူတို့ သုံးဦးစလုံး၏ အမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အားလုံးထံမှ ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော လူသတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းတို့ လူနည်းစုလေးက ငါ့ကို သတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား... မင်းတို့က မထိုက်တန်ပါဘူး..."

ရှန်ထောင်းသည် သူတို့ သုံးဦးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ အတွင်းမှ လူသတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ လိမ့်တက်လာ၏။

"ရှန်ထောင်း... တခြားတပည့်တွေကော ရှိသေးလား..."

နျိုချင်းလိုင်က တည်ငြိမ်စွာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

ရှန်ထောင်းက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ဖြေကြားလိုက်၏။

"လူသုံးရာကျော် မျိုးဖြုတ်ခံလိုက်ရပြီ... မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့ထဲကို ခိုးဝင်ပြီး ပြဿနာရှာဖို့ ကြိုးစားတဲ့ သူတို့ကို ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာလဲ..."

"တကယ်လို့ မင်းတို့ သူတို့ကို တွေ့ချင်တယ်ဆိုရင် ငါ ကူညီပေးနိုင်တယ်... မင်းတို့ကို အခုချက်ချင်း သူတို့ဆီ ပို့ပေးလိုက်မယ်..."

ရှန်ထောင်း၏ စကားကြောင့် သူတို့ သုံးဦးစလုံး၏ မျက်နှာများ ပြာနှမ်းသွားပြီး သူတို့၏ အရှိန်အဝါများ လိမ့်တက်လာသော်လည်း လှုပ်ရှားရန် မရဲဝံ့ကြချေ။

ရှန်ထောင်းသည် အစစ်အမှန် အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့သုံးဦး ပူးပေါင်းလျှင်ပင် ရှန်ထောင်းကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"တိုက်ဖို့ သတ္တိမရှိရင် ထွက်သွားကြစမ်း... နောက်တစ်ခါ မင်းတို့ ပေါ်လာရင် သေချေပွဲနွှဲရလိမ့်မယ်..."

ရှန်ထောင်းက သူတို့ သုံးဦးကို အေးစက်စွာ ကြည့်ရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

သူတို့သုံးဦး၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပြာနှမ်းသွားလေသည်။

"ရှန်ထောင်း… နင်က ပြဿနာရှာနေတာပဲ..."

ရှန်ကျောက်ချီက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ရှန်ထောင်းဆီသို့ ခုတ်ချလိုက်လေ၏။

"တိမ်လွင့်ဓား..."

ရှန်ကျောက်ချီ၏ တိုးညှင်းသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ တာအို ဓားအလင်းတန်းများ ပစ်ထွက်လာပြီး ရှန်ထောင်းဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ပြေးဝင်သွားသော တိမ်လွင့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"မြစ်ပြင်ကျယ်ကို လင်းလက်စေတဲ့ တောက်ပသောလမင်း..."

ရှန်ကျောက်ချီ လှုပ်ရှားသည်ကို မြင်သောအခါ တောက်ပသောလမင်းခန်းမမှ ကောရိုရှီသည်လည်း အနီးကပ် လိုက်ပါလာပြီး မန္တန်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သည်။ လပြည့်ဝန်း ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု သူမ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး ရှန်ထောင်းဆီသို့ အလျားလိုက် တွန်းပို့လိုက်လေသည်။

လပြည့်ဝန်း ပုံရိပ်ယောင်သည် အဆက်မပြတ် ခိုင်မာလာပြီး ၎င်းထံမှ မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ အလွန်အမင်း ပူပြင်းနေသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံကိုးခုမှာ ဟိန်းဟောက်နေတဲ့ နဂါး..."

နျိုချင်းလိုင်သည်လည်း နောက်ကျမနေခဲ့ချေ။ သူမ၏ ဓားရှည်ကို တစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းသည် ဧရာမ နဂါးကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှန်ထောင်းဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ပြေးဝင်သွား၏။

ရှန်ထောင်းသည် သူတို့ သုံးဦးကို အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ဖြင့် မန္တန်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ရာ အနက်ရောင်ပါကွ အမှတ်အသားတစ်ခု သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာ၏။

"ကောင်းကင်ကိုချိတ်ပိတ်တဲ့ ပါကွ လက်ဝါး..."

ရှန်ထောင်းသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

အနက်ရောင် ပါကွသည် လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေပြီး တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာကာ လက်ဝါးပုံစံနှင့် ပါကွ ပေါင်းစပ်မှုတစ်ခုအဖြစ် ဖွဲ့စည်းသွားပြီးနောက် လူသုံးဦး၏ သေစေနိုင်သော သိုင်းကွက်များနှင့် ရိုက်ခတ်သွား၏။

နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ မိုးချုန်းသံကဲ့သို့ အသံတစ်ခုသည် မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့ တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

လူအများအပြားသည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ပြင်းပြသော ဆန္ဒများ တောက်ပနေသည်။ ဤသည်မှာ မဟာအကြီးအကဲ ရှန်ထောင်း၏ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှုအပေါ် သူတို့၏ လေးစားအားကျမှုပင် ဖြစ်သည်။

တိုးညှင်းသော ညည်းတွားသံသုံးသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောရိုရှီ၊ ရှန်ကျောက်ချီ နှင့် နျိုချင်းလိုင် တို့အားလုံး အနည်းငယ် ဖြူဖျော့သွားကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

တိုက်ခိုက်မှု သုံးခုစလုံးသည် ရှန်ထောင်း၏ လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် လုံးလုံးလျားလျား ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရလေသည်။

"ရှန်ထောင်း... မင်းတို့ နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းက ငါတို့ အဓိက အင်အားစု သုံးခုက တပည့် ရာပေါင်းများစွာကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်... မင်းတို့ကို ဆယ်ဆ ပြန်ပေးဆပ်ရအောင် ငါတို့ လုပ်မယ်..."

ကောရိုရှီက ရှန်ထောင်းကို ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် သူတို့ သုံးဦးသည် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ ထွက်ခွာသွားကြလေ၏。

ရှန်ထောင်းက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး လူသုံးဦး၏ နောက်သို့ မလိုက်ခဲ့ချေ။ သူတို့ကို သတ်ရန် အလျင်စလို လုပ်စရာ မလိုချေ။

ရှန်ထောင်းသည် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ယနေ့ည အဖြစ်အပျက်များသည် ကြီးမားသော စစ်ပွဲကြီးကို တရားဝင် စတင်လိုက်ပြီဖြစ်ပြီး မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့၏ ကာကွယ်ရေး ဝင်္ကပါကိုလည်း အသက်သွင်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုညနေခင်းတွင် မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့၌ အစည်းအဝေးတစ်ခု ကျင်းပခဲ့ပြီး တပည့်အုပ်စုများသည် မြို့ရိုးပေါ်တွင် ရပ်ကာ အလေးအနက် အမူအရာများဖြင့် အပြင်သို့ ကြည့်နေကြသည်။

ကောင်းကင်မှ မိုးဖွဲဖွဲလေး ကျဆင်းလာပြီး မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့ တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် မြို့ရိုးပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး ဒူးလေး ငါးလက်ရှိသော ဆယ်မီတာခန့် ရှည်လျားသည့် မြို့ရိုး အပိုင်းတစ်ခုအတွက် တာဝန်ယူထား၏။

ချန်လီရှင်း၊ ပိုင်ရွှေတက်၊ လီဖန် နှင့် လီလျန် တို့အားလုံးသည် သူ၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် ရှိကြသည်။

ဤလူများအားလုံးက သူ့ကို သိကြပြီး ကျိုးယွမ်၏ ရက်စက်မှုကို ကြောက်ရွံ့နေကြသဖြင့် မည်သည့် ပြဿနာမျှ မရှာခဲ့ကြချေ။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ပါးလွှာသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အလွှာတစ်ခုဖြင့် ဝန်းရံထားရာ မိုးပေါက်များသည် အနီးသို့ မရောက်မီမှာပင် အငွေ့ပျံသွားကြသည်။

"ဂျူနီယာညီလေးကျိုး... မင်း ဒီလို တိုက်ပွဲမျိုး အရင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူး မဟုတ်လား..."

လီလျန်သည် သူတို့အထဲတွင် အသက်အကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း နှောင်းပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံမှုရှိသော သူသည် ဝါးကိုးပင်တောင်ထိပ်တွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ နေထိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ်၊ ပိုင်ရွှေတက် နှင့် အခြားသူများ ခေါင်းခါသည်ကို မြင်သောအခါ လီလျန်သည် အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါ တစ်ခါ ကြုံဖူးတယ်... အဲ့ဒါက အသားစင်းကောစက်ကြီးပဲ..."

"အဲ့ဒီတုန်းက ငါက ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၇ မှာပဲ ရှိသေးတယ်... ရည်မှန်းချက်တွေ ကြီးမားနေပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ နာမည်ကြီးလာမယ်လို့ အမြဲ ခံစားခဲ့ရတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ စစ်မြေပြင်ကို ရောက်တော့ ငါ လုံးလုံးလျားလျား ကြောက်လန့်သွားတယ်... ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်က ငါလို လူသစ်တစ်ယောက်ကို မဆိုထားနဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကတောင် စစ်မြေပြင်မှာ သိပ်အသုံးမဝင်ဘူး..."

"ဒီလို မြားတွေကို ရှောင်ဖို့ ခက်တယ်... တကယ်လို့ ငါတို့ကို ထိရင် ငါတို့ သေချာပေါက် ပွဲချင်းပြီး သေမှာပဲ..."

"ငါ့ကို မရယ်ကြပါနဲ့... ငါ တကယ်ကို ကြောက်လန့်နေခဲ့တာ... ကံကောင်းလို့ ငါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာ..."

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီတုန်းက ငါနဲ့အတူ ပါလာတဲ့ စီနီယာအစ်ကိုတွေ အားလုံးနီးပါး သေကုန်ကြပြီ..."

"အဲ့ဒီအဖြစ်အပျက်ပြီးမှ အင်မော်တယ်ကမ္ဘာရဲ့ စစ်ပွဲ ဘယ်လောက် ကြောက်စရာကောင်းလဲ ဆိုတာကို ငါ သဘောပေါက်သွားတယ်... အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် မိစ္ဆာအိုကြီးဆီက လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ချက်တည်းနဲ့ မီတာ ရာနဲ့ချီ ဒါမှမဟုတ် ထောင်နဲ့ချီတဲ့ အကွာအဝေးအတွင်းက သက်ရှိ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ လုံလောက်တယ်..."

လီလျန် စကားပြောပြီးနောက် သူ၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ခါးသက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေပုံပင် ပေါက်နေ၏။

လီလျန်၏ စကားကို ကြားချိန်၌ လူအများအပြား တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ယခုတစ်ကြိမ် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန် အခွင့်အလမ်းမှာ နည်းပါးကြောင်း သူတို့ မည်သို့ မသိဘဲ နေမည်နည်း။

"စီနီယာ အစ်ကိုလီလျန်... နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းကို ဝင်ခဲ့တာ နောင်တရလား..."

ကျိုးယွမ်က ပြုံးလျက် လီလျန်ကို မေးလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ လီလျန် ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဂျူနီယာညီလေးကျိုး... ဒီအတွက် ငါ ဘယ်တော့မှ နောင်တမရဘူး..."

"အဓိက အင်အားစု သုံးခုက ဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ်က လူတွေလို့ ပြောတာကို မယုံနဲ့... အဲ့ဒီလူတွေက သိုးရေခြုံထားတဲ့ တကယ့် ဝံပုလွေတွေပဲ..."

"အဲ့ဒီတုန်းက ငါ့ရဲ့ လီမိသားစုရွာကို ရှောင်ယောင်ခန်းမက မျိုးဖြုတ်ပစ်ခဲ့တာ... အကြောင်းရင်းက ရှောင်ယောင်ခန်းမက တပည့်တစ်ယောက်က ငါ့ရွာက အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကို မတရားကျင့်ခဲ့လို့ပဲ..."

"ကိစ္စပေါက်ကြားသွားပြီး ရှောင်ယောင်ခန်းမရဲ့ နာမည်ပျက်မှာကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် အဲ့ဒီ တိရစ္ဆာန်တွေက အမျိုးသမီးက ရှောင်ယောင်ခန်းမက တပည့်ကို သွေးဆောင်ဖြားယောင်းခဲ့တယ်လို့ စွပ်စွဲခဲ့ကြတယ်..."

"အဲ့ဒီနောက်မှာ ရှောင်ယောင်ခန်းမက တပည့်တချို့က ငါ့ရွာကို မျိုးဖြုတ်ပစ်ခဲ့ကြတယ်..."

"အကယ်၍ ငါသာ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ရွာပြင်က တောင်ပေါ်မှာ သွားကစားနေရတဲ့ အထူး အခြေအနေမျိုးမရှိခဲ့ရင် ငါလည်း သူတို့ရဲ့ ဓားချက်အောက်မှာ အသတ်ခံရပြီးလောက်ပြီ..."

"ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ငါ ရှောင်ယောင်ခန်းမက တပည့် အတော်များများကို သတ်ခဲ့ပြီးပြီ... ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့လီမိသားစုရွာက လူ တစ်ရာကျော်နဲ့ ယှဉ်ရင် အများကြီး နည်းပါသေးတယ်..."

လီလျန် စကားပြောပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မုန်းတီးသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။

အခန်း (၉၈) ပထမဆုံး တိုက်ပွဲ၊ အသားစင်းကောစက်ကြီး

လီလျန်၏ စကားကို ကြားချိန်၌ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများတွင် လူသတ်လိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ကျိုးယွမ်သည် အဓိက အင်အားစု သုံးခုအပေါ် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူသည် လီလျန်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"စီနီယာ အစ်ကိုလီ... ဒီတစ်ခါတော့ အတူတူ တိုက်ခိုက်ကြတာပေါ့..."

"ဖြောင့်မတ်ပါတယ်ဆိုတဲ့ ဂိုဏ်းသုံးခုကို သူတို့ရဲ့ ခေါင်းတွေ ပြတ်ကျတဲ့အထိ၊ သူတို့ရဲ့ စိတ်နှလုံးတွေ ကြေကွဲပြီး အသည်းနှလုံးတွေ ပျက်စီးသွားတဲ့အထိ သတ်ပစ်လိုက်... ဒီရက်စက်တဲ့ လူတွေကို ရှင်းလင်းပစ်မှ သူတို့ တခြားသူတွေကို ဒုက္ခမပေးနိုင်တော့မှာ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ပိုင်ရွှေတက်၊ ချန်လီရှင်း၊ လီဖန် နှင့် အခြားသူများက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြလေ၏။

"ဟုတ်ပါတယ် စီနီယာ အစ်ကိုလီ... ရန်သူကို အတူတကွ တိုက်ခိုက်ကြတာပေါ့..."

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ လီလျန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့ အပြင်ဘက်၌ လန်ယွဲ့ဂိုဏ်းမှ ရှန်ကျောက်ချီ၊ တောက်ပသောလမင်းခန်းမမှ ကောရိုရှီ နှင့် ရှောင်ယောင်ခန်းမမှ နျိုချင်းလိုင် တို့သည် လူထောင်ပေါင်းများစွာကို ဦးဆောင်ကာ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဤလူများသည် အဓိက အင်အားစုသုံးခုမှ မဟုတ်ဘဲ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများ သို့မဟုတ် သူတို့၏ လက်အောက်ခံ အင်အားစုများမှ ဖြစ်ကြသည်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရလျှင် ဤလူများသည် အမြောက်စာ ဖြစ်ရန်နှင့် မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့၏ ကာကွယ်ရေး မည်မျှ အစွမ်းထက်ကြောင်းကို စမ်းသပ်ရန်သာ ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယနေ့ ရှန်ကျောက်ချီသည် ယမန်နေ့ကနှင့် မတူချေ။ သူမသည် သံချပ်ကာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလွန် ရဲရင့်သော အသွင်အပြင် ရှိလေသည်။

သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော သံချပ်ကာမှာ လန်ယွဲ့ဂိုဏ်း၏ နာမည်ကြီး ယွမ်လင် သံချပ်ကာဖြစ်ပြီး ၎င်းက ကာကွယ်မှု ပေးရုံသာမက သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအားကိုလည်း ၂၀% တိုးစေလေသည်။

ကောရိုရှီသည် တောက်ပသောလမင်း ခန်းမ၏ ရတနာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ဖန်သရဖူကို ဆောင်းထားလေသည်။

ဖန်သရဖူမှနေ၍ တာအိုဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ဆင်းသက်လာပြီး တိုက်ခိုက်မှုများကို ခုခံနိုင်စွမ်းရှိသည့်အပြင် သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအားကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော အထူး အတားအဆီးတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလေ၏။

နျိုချင်းလိုင်သည် ယခုအခါ မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ၎င်းမှာ ရှောင်ယောင်ခန်းမ၏ ရှောင်ယောင် ဝတ်ရုံ ဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်မှုများကို ခုခံနိုင်သော အစွမ်း ရှိလေသည်။

"ရှန်ထောင်း... ထွက်လာပြီး တိုက်စမ်း..."

ကောရိုရှီက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ရှန်ထောင်းက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး အကြီးအကဲ သုံးဦးနှင့်အတူ ချောင်းယန်သည် မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့မှ ခုန်ထွက်လာကာ ဟင်းလင်းပြင်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်လိုက်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချောင်းယန်သည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မဖုံးကွယ်တော့ချေ။ နှောင်းပိုင်းအဆင့်။

"မင်းတို့က သေချင်နေမှတော့ တိုက်ကြတာပေါ့..."

ရှန်ထောင်း၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်မှာ သိသာထင်ရှားလှပေသည်။ အနက်ရောင် လှံတစ်လက် ပေါ်လာပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါများ လိမ့်တက်လာသည်။

အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ရှန်ထောင်းသည် သူ၏ လှံဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်ရာ ပေဆယ်ဆယ်ခန့် ရှည်လျားသော လှံအလင်းတန်းနှစ်ခု ပစ်ထွက်လာပြီး ကောရိုရှီနှင့် ရှန်ကျောက်ချီတို့ဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ပြေးဝင်သွားသည်။

ကောရိုရှီနှင့် ရှန်ကျောက်ချီတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုးညှင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ရှန်ထောင်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကာ သူတို့ သုံးဦး ချက်ချင်း တိုက်ပွဲဝင်ကြလေတော့သည်။

ချောင်းယန်က နျိုချင်းလိုင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အော်ဟစ်လိုက်၏။

"နျိုချင်းလိုင်... လာပြီး သေလိုက်စမ်း..."

ချောင်းယန်သည် ဘယ်ဘက်လက်တွင် မှော်အဆောင်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ညာဘက်လက်တွင် ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် နျိုချင်းလိုင်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်မှာ သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

နျိုချင်းလိုင်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ ချောင်းယန်ထက် နိမ့်ကျသော်လည်း သူမသည် အကြောက်တရား မပြဘဲ ချောင်းယန်နှင့် တိုက်ရိုက် တိုက်ပွဲဝင်၏။

တိုက်ပွဲပြင်းထန်နေချိန်မှာပင် မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အေးစက်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့... မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့ကို တိုက်ခိုက်ကြမယ်..."

အမျိုးသမီး စကားပြောပြီးသည်နှင့် မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ကျင့်ကြံသူ ထောင်ပေါင်းများစွာသည် မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့ကို တိုက်ခိုက်မှုများ စတင်လိုက်ကြ၏။

"နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းက တပည့်တွေ ငါ့အမိန့်ကို နားထောင်... ဒူးလေးတွေနဲ့ ပစ်..."

မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့တွင် ဆဋ္ဌမအကြီးအကဲ ထန်ကျင်း ပေါ်လာပြီး အေးစက်ကာ ခပ်ခွာခွာနိုင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် မရေမတွက်နိုင်သော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများသည် ထန်ကျင်း၏ လက်ထဲမှ ပျံထွက်လာပြီး မြို့ရိုးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် ပိုင်ရွှေတက်နှင့် အခြားသူများအား ဒူးလေးများကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများဖြင့် ဖြည့်တင်းရန် အလျင်အမြန် ညွှန်ကြားလိုက်ပြီးနောက် လက်သီးဆုပ်အရွယ်အစားရှိသော မြားတစ်စင်းစီကို တပ်ဆင်လိုက်၏။

"ပစ်..."

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ပေါက်ကွဲသံသည် မြို့ရိုးပေါ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်နှင့်အမျှ မြားအစင်း နှစ်ရာကျော်သည် စူးရှသော လေချွန်သံများနှင့်အတူ ပျံထွက်သွားပြီး မြို့ပြင်ရှိ လူအုပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ဝင်သွားလေ၏。

စူးရှသော အော်ဟစ်သံများ မြို့ပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြားများ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းရှိ မြေကွက်လပ်တစ်ခု ချက်ချင်း ရှင်းလင်းသွားလေသည်။

လူအများအပြား၏ ရင်ဘတ်များ၊ လည်ပင်းများ၊ ပေါင်များနှင့် ခေါင်းများ တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရ၏။

သူတို့ မည်သည့်နေရာတွင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိသည်ဖြစ်စေ အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ အကြောင်းမှာ သေစေနိုင်သော အဆိပ်များသည် ဒဏ်ရာမှတစ်ဆင့် ဒန်တျန်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပစ်ခတ်မှု တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် လူရာပေါင်းများစွာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အထဲတွင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်မှ အများအပြား ပါဝင်ရာ ပျော်ပွဲဝင်ရန် လာရောက်ကြသော လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ အများအပြားကို ချက်ချင်း သတိဝင်သွားစေလေသည်။

သူတို့သည် နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ အရင်းအမြစ် အမျိုးမျိုးအတွက် အဓိကအားဖြင့် ပျော်ပွဲဝင်ရန် လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော သွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းမျိုးကို သူတို့ ဘယ်သောအခါကမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးချေ။

လူအများအပြားသည် အဝေးသို့ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။

"ပစ်..."

မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့၏ ဒုတိယမြောက် အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ဒုတိယမြောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြားလှိုင်းကြီးသည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး မြို့ပြင်ရှိ လူအုပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ဝင်သွားသည်။

မြားတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေပြီး ၎င်းကို မီတာ တစ်ထောင်ကျော်အထိ ရှေ့သို့ တွန်းပို့ပေးလေသည်။

လေထဲတွင် သွေးများ ပန်းထွက်သွားပြီး အော်ဟစ်သံများသည် မိုင်ပေါင်းများစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဒုတိယလှိုင်းသည် ပထမလှိုင်းလောက် သေစေနိုင်လောက်ခြင်း မရှိသော်လည်း အနည်းဆုံး လူ သုံးရာခန့် သေဆုံးသွားဆဲပင်။

ပစ်ခတ်မှု နှစ်ကြိမ်အပြီးတွင် လူထောင်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးသွားခဲ့ရာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပိုမိုများပြားသော လူများသည် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် မိစ္ဆာဝိညာဉ် အမြောက်ကြီး နှစ်လက်သည် စူးရှသော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် မိစ္ဆာဝိညာဉ် အမြောက်ကြီးများမှ ဧရာမ စက်လုံးကြီး နှစ်လုံး ပစ်ထွက်လာကာ ပြင်ပရှိ လူအုပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွား၏။

"ဝုန်း..."

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲသံသည် မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့ တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။ မိစ္ဆာဝိညာဉ် အမြောက်ကြီး ပေါက်ကွဲသွားသော နေရာတွင် ပြတ်တောက်သွားသော ခြေလက်များနှင့် အပိုင်းအစများ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ လွင့်စင်သွား၏။ ပေါက်ကွဲမှု၏ မီတာ တစ်ရာ အကွာအဝေးအတွင်းရှိ နေရာသည် လေဟာနယ် ဇုန်တစ်ခုဖြစ်သွားပြီး လူတိုင်း ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် သေဆုံးသွားကြသည်။

မိစ္ဆာဝိညာဉ် အမြောက်ကြီး နှစ်လက်သည် နောက်ထပ် လူရာပေါင်းများစွာကို သတ်ပစ်လိုက်သော်လည်း ၎င်းတို့ ဖြစ်ပေါ်စေသော ထိတ်လန့်မှုမှာ ယခင် မြားလှိုင်း နှစ်ခုထက် များစွာ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

"ပြေး... ဒါက အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်နေတာပဲ... ငါ ဒီစစ်ပွဲကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး..."

"ဟုတ်တယ် ပြေး... မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ ငါတို့ အားလုံး ဒီမှာ သေကြရလိမ့်မယ်..."

ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများသည် လူအုပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း အသက်လု၍ ရူးသွပ်စွာ ထွက်ပြေးလာကြသဖြင့် ဖရိုဖရဲ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"အားလုံးပဲ ငါ့အမိန့်ကို နားထောင်... ငါ့နောက်ကနေ လိုက်ထွက်လာပြီး သူတို့ အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်ကြ..."

ဆဋ္ဌမအကြီးအကဲ ထန်ကျင်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့ကို ဖုံးအုပ်ထားသော အလင်းတန်း အတားအဆီးတွင် ကွက်လပ်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။

အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ကျိုးယွမ်နှင့် အခြားသူများသည် ထိုကွက်လပ်မှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားကြလေသည်။

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ လူအားလုံး ထွက်သွားပြီးနောက် အလင်းတန်း အတားအဆီးသည် ပြန်လည် ပိတ်သွားပြီး နောက်ထပ် နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှ တပည့်အုပ်စုတစ်စု ပေါ်လာကာ မြို့၏ ကာကွယ်ရေးကို တာဝန်ယူလိုက်ကြသည်။

"သတ်..."

နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည် သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် လူသတ်လိုသော အရောင်များ တောက်ပလျက် အဝေးရှိ စစ်တပ်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နှစ်ဖက်စလုံးသည် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတွင် ရောယှက်သွားကြလေတော့သည်။

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ ဓားရှည်ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ခေါင်းသုံးလုံး လေထဲသို့ ချက်ချင်း လွင့်စင်သွား၏။

ကျိုးယွမ်သည် ဘယ်လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရာ သိုလှောင်လက်စွပ်သုံးကွင်း သူ၏ လက်ထဲသို့ ပျံဝင်လာပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို သူ၏ စနစ် သိုလှောင်နယ်မြေထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

“အခု အလောင်းတွေကို မီးရှို့ပြီး ဝိညာဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ အချိန်မရှိဘူး... မြန်မြန်သတ်ကြတာပေါ့”

[ဒင်... ကံကြမ္မာတန်ဖိုး +၁၈၉၊ သက်တမ်း +၆၉၊ ကျင့်စဉ်အမှတ် +၅၅၆၇၊ "တောက်ပသောလမင်း ဓား" သိုင်းပညာ ရရှိပါတယ်...]

[ဒင်... ကံကြမ္မာတန်ဖိုး +၃၆၁၊ သက်တမ်း +၁၄၅၊ ကျင့်စဉ်အမှတ် +၂၃၅၆၉၊ "လမင်း ဖက်တွယ်ခြင်း လှံသိုင်း" သိုင်းပညာ ရရှိပါတယ်...]

...

စနစ်၏ အသိပေးချက်များသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း ကျိုးယွမ်တွင် ၎င်းတို့ကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိချေ။

သူ၏ ဘယ်လက်ညှိုးဖြင့် ခေါက်လိုက်ရာ လူတစ်ယောက်၏ နဖူးကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွင်းသွားသည်။

ညာလက်ဖြင့် ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဓားချက် အနည်းငယ် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်းများသည် လူအတော်များများ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် စိုက်ဝင်သွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး တိုက်ခိုက်နေသူများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ပြတ်တောက်နေသော ခြေလက်များနှင့် အကြွင်းအကျန်များသည် ကောင်းကင်မှ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေ၏။

မိုးများ ဆက်လက် ရွာသွန်းနေပြီး မိုးဖွဲဖွဲလေးမှ တဖြည်းဖြည်း အရှိန်ပြင်းလာသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် မိုးရေများသည် သွေးများနှင့် ရောနှောသွားပြီး သွေးနီရောင် ရေစီးကြောင်းများအဖြစ် စီးဆင်းနေ၏။

ဤရေများသည် စုဆောင်းမိသွားပြီး တဖြည်းဖြည်း သွေးမြစ်တစ်စင်းအဖြစ် ဖွဲ့စည်းသွားလေတော့သည်။