အခန်း (၂၇-၂၈)

🐽 Chapter 27

သူမက ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"ပြီးတော့၊ အခု နင့်ရှေ့က ဟော်ချန်ယဲ့ရဲ့ သဘောထားက ဟန်ဆောင်နေတာ သက်သက်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ယောကျ်ားတွေက မျက်နှာပန်း လိုချင်ကြတယ်၊ သူက ဒီလိုအစဉ် အလာမရှိတဲ့ မိန်းမမျိုးကို သေချာပေါက် သဘောမကျနိုင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အရင်က နင်တို့ အဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့တာတွေကြောင့် နင်လှောင်ပြောင်တာ မခံချင်တာကြောင့် တမင်သက် သက် ဒီလို လုပ်ပြနေတာ၊ သူ တကယ်သဘောကျတဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို၊ စုလန်၊ နင် အခုထိ မသိသေးဘူးလား၊ အရင်က အဖြစ်အပျက်တွေကို နင် မေ့သွားပြီလား"

ချင်စုလန်ရဲ့ မျက်နှာမှာနီရဲလာပြီး ဖြူလျော်နေသော မျက်နှာမှာ တစ်ခဏအတွင်း အရောင်အသွေးပြန်လည်ရရှိလာလေသည်။ သူမက ထီးလက်ကိုင်ကို ရှက်ရွံ့စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဒေါသထွက်ဟန်ဆောင်လိုက်၏။

"နင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ၊ ငါတို့ကြားမှာ ဘာမှမရှိပါဘူး။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့၊ ဟော်ချန်ယဲ့က ဘယ်သူ့ကို သဘောကျလဲဆိုတာ ငါ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ"

"ဟန်ဆောင်နေတုန်းပဲ၊ စုလန် နင် ဟန်ဆောင်နေတုန်းပဲလား၊ ဟော်ချန်ယဲ့က နင့်အပေါ် အရမ်းကောင်းတာကို၊ သူ ဘာလို့ တခြားသူတွေအပေါ် ကျ သဘောမကောင်းရတာလဲ၊ သူ နင့်ကို သဘောကျတာပဲ၊ ငါပြောရရင်တော့ ဟော်ချန်ယဲ့နဲ့ သူ့ရဲ့ လက်ထပ်ထားတဲ့ဇနီးက ရေရှည်မှာ အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ သေချာပေါက်ကွာရှင်းကြလိမ့်မယ်၊ နင်တို့နှစ်ယောက် အရင်ကအဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီလက်ထပ်ပွဲအပြီးမှာတော့ ဟော်ချန်ယဲ့က သူ ဘယ်သူ့ကိုသဘောကျလဲဆိုတာ သေချာပေါက် နားလည်လာလိမ့်မယ်"

အဖော်ဖြစ်သူက စကားပြောပြီးနောက် ထပ်မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ နင်ပဲ စုလန်၊ တကယ်လို့ ဟော်ချန်ယဲ့က တကယ် ကွာရှင်းခဲ့ရင် နင် သူနဲ့ အတူရှိဖို့ ဆန္ဒရှိပါ့မလား"

ချင်စုလန်မှာ ထီးလက်ကိုင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အသက်ရှူကြပ်လာလေသည်။ သူမက နှုတ်ခမ်းကို‌စေ့ကာ အနောက်ဘက်ရှိ အသားဆိုင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ အဝေးမှ ဟော်ချန်ယဲ့၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အမာရွတ်ကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နေရ၏။

သူမက ထီးလက်ကိုင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာကိုင်ထားရင်း ခေါင်းကို အမြန် ပြန်လှည့်လိုက်ရာ စိတ်နှလုံးမှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးနေလေသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့ မလက်ထပ်မီ ယခင်ကလိုပင်၊ အတွေးအမျိုးမျိုးက သူမခေါင်းထဲ၌တိုက်ခိုက်နေကြ၏။

အမှန်ပင်၊ အကယ်၍ ဟော်ချန်ယဲ့က သူမကိုတကယ်လိုက်လံ ပိုးပန်းပြီး လက်ထပ်ချင်တယ်ဆိုရင် သူမ သဘောတူမလား၊ မတူဘူးလား။

"ဆရာဝန်ချင်က ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ သူတို့မိသားစု နေမကောင်းဘူးလား"

ရှဲ့ချီက အသားစဉ်းတီတုံးနှင့် ဓားကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် မလှမ်းမကမ်းရှိ ချင်စုလန်နှင့် သူ့အဖော်တို့ရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ စုပ်သပ်လိုက်လေသည်။

"ဘယ်လို လူမျိုးလဲမသိဘူး၊ တစ်မိသားစုလုံးက အထက်စီးကပဲကြည့်ချင်ပြီး မောက်မာတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးတဲ့သူတွေကြီးပဲ၊ သူတို့မိသားစုထဲ လက်ထပ်ဝင်ရတာ ကံကောင်းတယ်ဆိုပေမယ့်လည်း တကယ်ကို စိတ်အနှောင့် အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းတယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ကို ရှောင်ပြီး လက်ထပ်ပြီးပြီဆိုမှ ဒီကိုရောက်နေပြီး ပြန်လာချင်နေကြသေးတယ်"

ဟော်ချန်ယဲ့က ချင်စုလန်ကို လုံးဝမကြည့်ဘဲ ရှဲ့ချီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ခုနက မင်းပြောချင်တယ်ဆိုတဲ့ ကိစ္စကြီးက ဘာလဲ"

ရှဲ့ချီက သတိဝင်လာပြီး လည်ချောင်းဟန့်ကာ ဟော်ချန်ယဲ့အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားလေသည်။

"အစ်ကိုဟော်၊ မရီးရဲ့အရင်က အဲ့ဒီရည်းစား၊ စုန့်ချင်းရှန်းဆိုတဲ့ တစ်ယောက်လေ၊ ကောလဟညလတွေကြားရတာ သူက အခု မြို့နယ် စိုက်ပျိုးရေးနဲ့ မွေးမြူရေး ဦးစီးဌာနမှာ အလုပ်ရသွားပြီတဲ့၊ ဒါ ငါတို့ကို အုပ်ချုပ်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဟော်ချန်ယဲ့ သတိဝင်လာပြီး မျက်လုံးကို မှေးကြည့်လိုက်လေသည်။

"သူက မြို့နယ်ထဲမှာ ရောက်နေတာလား"

ဟော်ချန်ယဲ့ သိရှိထားသည်မှာ ရှဲ့ချီသည် လူချစ်လူခင်များပြီး သူငယ်ချင်း အမြောက်အမြားရှိသည်ဆိုခြင်းပင် ဖြစ်၏။ သို့သော် ရှဲ့ချီ မည်မျှပင် သတင်းအချက်အလက်ကျယ်ပြန့်နေပါစေ၊ မြို့နယ်ထဲမှ သတင်းများမှာ သူ့နားထဲသို့ မည်မျှအဆင့်ဆင့် ဖြတ်ကျော်ပြီးမှ ရောက်ရှိလာသည်ကိုမူ သူ မသိရှိနိုင်ပေ။

ယင်းနောက်၌ စုန့်ချင်းရှန်း မြို့နယ်ထဲတွင် အလုပ်ရသွားသည့်ကိစ္စမှာ မည်မျှကြာမြင့်ကတည်းက အတည်ပြုခဲ့ပြီးပြီလဲဆိုသည်ကို သူ မသိရှိနိုင်ပါ။

ဤသည်မှာ ဤကာလအတွင်း ယွီရွေ့ကျူး၏ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အပြုအမူများနှင့် သက်ဆိုင်နေလေမလားဟု သူ တွေးမိ၏။

ဟော်ချန်ယဲ့ မသိရှိသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သဲလွန်စအချို့ကို သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ ယွီရွေ့ကျူးအကြောင်းကို ယခင်ကလို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည် စဉ်းစားမနေတော့ပေ။

နွေရာသီ၏ နေ့တစ်နေ့၌ ယွီရွေ့ကျူးသည် အနီရောင် ဂါဝန်တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ကာ ဝက်သားဆိုင်ထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာလေသည်။

မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ ဝက်သားဆိုင် တရားဝင်ဖွင့်လှစ်သည့် ပထမနေ့၌ ကံကောင်းခြင်းများ ယူဆောင်လာရန်ပင် ဖြစ်၏။ သို့သော် အရောင်မှာ တောက်ပလွန်းနေသဖြင့် လမ်းတစ် လျှောက်၌ လူတို့၏အာရုံစိုက်မှုကို အမြောက်အမြား ရရှိခဲ့လေသည်။

ဝက်သားဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရှဲ့ချီနှင့် ဟော်ချန်ယဲ့တို့ နှစ်ယောက်လုံးက သူမကို ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့်၊ ယွီရွေ့ကျူးက သပ်ရပ်လှပစွာ ၎င်းတို့ရှေ့တွင် တစ်ပတ်လှည့်ပြလိုက်ပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်၏။

"မလှဘူးလားဟင်"

လှသည်၊ မလှသည်မှာ ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။

ရှဲ့ချီမှာ မျက်နှာနီရဲသွားပြီး အကြည့်လွှဲကာ မကြည့်ရဲတော့ပေ။

ယွီရွေ့ကျူး၏ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမှာ မလှဘဲ နေပါမည်လော။ အဓိကအချက်မှာ အလွန်လှပလွန်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကောက်ကြောင်းများမှာ အလွန် သိသာထင်ရှားနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ယွီရွေ့ကျူး ဝတ်ဆင်ထားသော ဂါဝန်မှာ မူလကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ ဗီရိုထဲမှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အစက်အပြောက်လေးများပါသည့် အနီရောင် ဂါဝန်က ဤခေတ်မှ ရွာသားများအတွက်မူ အလွန်ခေတ်မီနေသော်လည်း၊ ယွီရွေ့ကျူး အမြင်၌မူ အနည်းငယ်ခေတ်ဟောင်းဆန်ပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။

မူလ ဂါဝန်ရှည်မှာ ခြေကျင်းဝတ်အထိ ရှည်လျားနေသဖြင့် သူမက ဂါဝန်၏ အောက်ခြေအနားကို ဖြတ်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ ပွယောင်းနေသည့် ခါးကိုညှစ်ကာ ခါးပတ်တစ်ခုထပ်မံထည့် သွင်းလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

ယခုအခါ ယွီရွေ့ကျူး ထိုဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်လျက် ဝက်သားဆိုင်၌ ရပ်နေသည့်ပုံစံမှာ ဒူးခေါင်းအထိသာရှိသော ဂါဝန်အရှည်ကြောင့် ဖြူဖွေးပြီး ဖြောင့်စင်းသော ခြေသလုံး အသားအရေ အများစုကိုပေါ်လွင်နေစေသည်။ သူမ၏ ခါးမှာလည်း တင်းကျပ်စွာညှစ်ထားသဖြင့် အလွန်သေးသွယ်ကျဉ်းမြောင်းနေလေ၏။

ထိုနေရာ၌ ဤအနီရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားချိန်တွင် သူမ၏ အသားအရေမှာ တောက်ပနေသကဲ့သို့ ပိုသိသာထင်ရှားနေကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတို့၏အာရုံစိုက်မှုကို အမြောက်အမြား ဆွဲဆောင်နိုင်လေသည်။

ယွီရွေ့ကျူးသည် ဟော်ချန်ယဲ့ဘက်သို့ ကိုင်းညွတ်သွားပြီး သွယ်လျသော လက်မောင်းများမှာ သူ့အပေါ် ပွတ်တိုက်သွားကာ၊ ဂရုမစိုက်သလို ထင်ရသော မွှေးရနံ့တစ်ခုက နောက်မှ လိုက်ပါလာလေသည်။

သူမက ဟော်ချန်ယဲ့ကို ဘေးတစောင်း ကြည့်လိုက်ရာ တောက်ပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိနေကာ၊ မျက်ခုံးများကို အနည်း ငယ်ပင့်၍ ပြုံးပြပြီး တမင်သက်သက် မေးလိုက်လေသည်။

"ရှင် သဘောကျလား၊ ဟော်ချန်ယဲ့"

ယွီရွေ့ကျူးရဲ့ မျက်တောင်များမှာ ထူထဲပြီး စုတ်တံသေးသေးလေးတစ်ခုကဲ့သို့ လူများ၏ စိတ်နှလုံးကို ယားယံစေလေသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး အကြောင်းအရာကို တမင်သက်သက် ရှောင်လွှဲကာ တည်ငြိမ်သောမျက်နှာဖြင့် မျက် မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒီလို ဝတ်ထားတာလဲ"

"လှလို့ပေါ့"

ဟော်ချန်ယဲ့က အချိုးမပြေမှန်း ယွီရွေ့ကျူး အစောကြီးကတည်းက သိထားပြီးဖြစ်ရာ၊ အမြန် မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပျင်းရိစွာ မျက်လုံးမှေးကြည့်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို ဘယ်နှကြိမ်တောင် ချီးကျူးခဲ့လဲ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်က ကျွန်မကို တစ်ခါလေးတောင် မချီးကျူးဘူးနော်၊ တကယ် မတရားဘူး"

ဟော်ချန်ယဲ့မှာ ဆွံ့အသွားရ၏။

သူ့ကို ချီးကျူးသည်မှာ ဟုတ်ပါလေစ။

သူ့အမာရွတ်များမှာ အရုပ်မဆိုးကြောင်း ပြောဆိုသည့် ချီးကျူးမှုမျိုးလော။ ဤကဲ့သို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိသော စကားမျိုးကို သူ မပြောဆိုနိုင်ပေ။ ယွီရွေ့ကျူးကသာ ထိုကဲ့သို့ သဘာဝကျကျ ပြောဆိုနိုင်ခြင်းဖြစ်လိမ့်မည်။

"စကားမစပ်၊ ခုနက ဆိုင်ကို လာတုန်းက လမ်းပေါ်မှာ အရမ်းလှတဲ့ကောင်မလေးတစ်ယောက် ထီးဆောင်းပြီး သူ့ဘေးက သူငယ်ချင်းနဲ့ စကားတွေ အများကြီး ပြောနေတာ တွေ့ခဲ့တယ်၊ ကျွန်မ နားထောင်ကြည့်တော့ ဘာလို့ ရှင့်နာမည် ဟော်ချန်ယဲ့၊ ဟော်ချန်ယဲ့ဆိုပြီး ပါနေရတာလဲ၊ ရှင်က မိန်းကလေးတွေကြားမှာ တော်တော် ရေပန်းစားတာပဲနော်"

ယွီရွေ့ကျူးသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို ကွေးကာပြုံးလိုက်လေသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့မှာ သူမကို အေးစက်စွာကြည့်လိုက်ပြီး ထိုအထဲမှနောက်ပြောင်မှုကို သတိပြုမိသွားကာ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားရလေ၏။

🐽 Chapter 28

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စုန့်ချင်းရှန်းကဲ့သို့သော ပညာတတ်များမှာ မြို့နယ်ထဲ၌ အလုပ်ပြန်လည် လုပ်ကိုင်နေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ သည် ယွီရွေ့ကျူးနှင့် အနီးကပ် အဆက်အသွယ် မရှိနိုင်တော့ပေ။ သူမကို လျှို့ဝှက်စွာ ကတိပေးထားသည့် လူငယ်အမြောက်အမြား ရှိနေပါကမူ ပြောဆိုနေရန်မလိုတော့ပေ။

သူသည် အမြန်ပင် အကြည့်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး စကားလမ်း ကြောင်း ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။

"ဒါက နားလည်မှုလွဲတာ သက်သက်ပါ။ ငါ အလုပ်လုပ်တော့မယ်၊ ပြင်ဆင်ထားလိုက်တော့"

ယွီရွေ့ကျူးမှာ ဘာမျှမပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ဖြစ်သင့်သည့်အတိုင်းပင်၊ ယခင်က ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ပြီးသည့်နောက်၌ ယနေ့ အသားနှပ်ဆိုင်၏ စီးပွားရေးမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး စံချိန်သစ် တင်နိုင်ခဲ့လေ၏။

ဝယ်ယူသည့် ပိုက်ဆံပမာဏမှာ အလွန်အမင်း မများသော်လည်း၊ လူအများစုက အပိုင်းအနည်းငယ်ကိုသာ အစမ်းဝယ်ယူသွားကြသည်။ သိချင်စိတ်ကို မအောင့်နိုင်ဘဲ အနံ့ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရသည့် လူအမြောက်အမြား ရှိနေ၏။

ယွီရွေ့ကျူး၏ ဆိုင်၌ လူများ အမြဲမပြတ် ဝိုင်းအုံနေသည်ကို တွေ့ရှိရသောအခါ ၎င်းတို့မှာ သိချင်စိတ်ဖြင့် လာရောက်ကြည့်ရှုကြပြီး၊ အပြန်တွင်မူ အားလုံးနီးပါးက လက်ထဲ၌ အိတ်ငယ်တစ်လုံးစီ ကိုင်ဆောင်သွားကြလေသည်။

"ချန်ယဲ့ရဲ့ မိန်းမက တကယ်တော်တာပဲ၊ ဒီဝက်ကလီစာကို ဒီလောက် အရသာရှိအောင် လုပ်နိုင်တယ်၊ ငါ အရင်က ဝယ်ဖူးတယ်၊ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကိုင်တွယ်ရတာခက်ပြီး လုပ်ရတာလည်း လက်ဝင်တယ်"

"ဒါဆို နင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ၊ ငါတို့က ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်လိုများ ရက်ရက်ရောရောထည့်ရဲမှာလဲ၊ ဒီအရာက အနံ့ပြင်းတော့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေနဲ့ ဖုံးရတာလေ။ ဒီပစ္စည်းတွေကိုလည်း သူက ရက်ရက်ရောရော သုံးတယ်၊ ပြီးတော့ ဘယ်လိုနည်းတွေ သုံးထားလဲ မသိဘူး၊ အရမ်းမွှေးတာပဲ"

"ငါ့အိမ်လည်း အတူတူပဲ၊ ဟော်မိသားစုရဲ့ချွေးမလုပ်တဲ့ ဒီအသားနှပ် အနံ့က တကယ်ကို မွှေးတာပဲ၊ လမ်းတစ်ဖက်ကနေတောင် အနံ့ရတယ်၊ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ပဲရှိရှိ၊ ကလေးကို နည်းနည်းဝယ်ကျွေးရမယ်"

စီးပွားရေး အလုပ်များနေချိန်တွင် ယွီရွေ့ကျူးအခြားအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ၊ ဇွန်းကလေထဲတွင် ပျံဝဲနေကာ သူမမျက်နှာလေးမှာ အမြဲတမ်း ပြုံးရွှင်နေလေသည်။

အသားနှပ် လာဝယ်သူများကလည်း သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

"ချန်ယဲ့ရဲ့ ချွေးမက တကယ်လှတာပဲ၊ ဒီဂါဝန်က တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းပြီး ခေတ်မီတာပဲနော်"

လမ်းထိပ်၌ ယွီရွေ့ကျူးကို အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုနေခဲ့ကြသော အန်တီများမှာ ယွီရွေ့ကျူးထံမှ အသားနှပ်အပိုအနည်း ငယ်ရရှိပြီးနောက် ပန်းပွင့်များကဲ့သို့ ပြုံးမဆုံးဖြစ်နေကြတော့သည်။

သူတို့၏ လေသံပြောင်းလဲသွားမှုက တကယ်ကို မြန်ဆန်လှသည်။ သူတို့က သေချာပေါက် ဟော်ချန်ယဲ့မှာ မိန်းမ မပီသသည့် ချွေးမတစ်ယောက်အားလက်ထပ်ရန် လှည့်ဖျားခံလိုက်ရကြောင်း ပြောနေဆဲပင်။

ယွီရွေ့ကျူး ချွေးသုတ်လိုက်စဉ် ဘေးရှိ ရှဲ့ချီက သူမကို အသားနှပ်များ ထုပ်ပိုးရန်လာရောက်ကူညီပေးကာ၊ သူမက ငွေကောက်ခံရန်အတွက်သာ တာဝန်ယူရလေသည်။

ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား သူမသည် ငွေစာရင်း တွက်ချက်ရာတွင် မြန်ဆန်တိကျကာ ရွာသားများကို အကြွေအကြွင်းများ လျှော့ပေါ့ပေးလေ့ ရှိလေ၏။

စီးပွားရေး ကောင်းမွန်သဖြင့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ပစ္စည်းများမှာ လျင်မြန်စွာရောင်းချကုန်သွားကာ၊ ညဘက် အိမ်ပြန်၍ ငွေစက္ကူများကို ရေတွက်ချိန်တွင် ယွီရွေ့ကျူး၏ စိတ်နှလုံးမှာ မည်မျှပျော်ရွှင်နေကြောင်း ပြောဆိုနေရန်ပင် မလိုတော့ပေ။

ယခင်က ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလုပ်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ယွီရွေ့ကျူးသည် ခုနစ်ယွမ်ကျော် ရရှိခဲ့လေ၏။

သူမ ပိုက်ဆံအမြောက်အမြား ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သောကြောင့်လား မသိဘဲ ယွီရွေ့ကျူး၌ စိတ်ကူးတစ်ခုရရှိလာသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့ ဝက်သားကို ပုံမှန်အားဖြင့် ရွာထဲ၌သာ ရောင်းချပြီး အနီးအနားရှိ ဈေးနေ့ရောက်လျှင်မူ မြို့နယ်ထဲသို့ သွား ရောက်ရောင်းချသည်ဟု ရှဲ့ချီ ပြောကြားသည်ကိုကြားခဲ့ရ၏။

မြို့နယ်ရှိ ဈေးမှာ ငါးရက်လျှင် တစ်ကြိမ် ဖွင့်လှစ်ပြီး အနီးအ နားရွာများမှလူများမှာ ထိုနေရာသို့အလုအယက် သွားရောက် ကြသဖြင့် စီးပွားရေးမှာ ရွာထဲထက် အဆမတန် ပိုမိုကောင်း မွန်လေသည်။

ဤအကြောင်းကို ကြားသိရပြီးနောက် ယွီရွေ့ကျူး၏ စိတ်ထဲ၌ တွေးမိ၏။

မြို့နယ်ထဲတွင် စီးပွားရေးက ဤမျှ ကောင်းမွန်နေပါလျက် နှင့် ဘာကြောင့် ဝက်သားရောင်းရန် ငါးရက်မှတစ်ကြိမ် မြို့နယ်သို့ သွားရမည်နည်း။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာ ရွာမှ မြို့နယ်သို့သွားသော လမ်းမှာ အနည်းငယ်ဝေးကွာပြီး အသွားအပြန် လုပ်ဆောင်ရသည်မှာ ပင်ပန်းသဖြင့် မသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟော်ချန်ယဲ့လည်း အတူတူပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခုအခါ ဝက်သားသယ်ဆောင်ရန် ကားမရှိသဖြင့် လေးလံသော သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးမှာ ပိုမိုပင်ပန်းစေသည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ယွီရွေ့ကျူးက အသားနှပ် စီးပွားရေး လုပ်ကိုင်နေခြင်း ဖြစ်ရာ အသွားအပြန် လုပ်ရမည်ကို မစိုးရိမ်ပေ။ အကယ်၍ အသားနှပ်မှာ နာမည်ကြီးလာပါက နောင်တွင် ဆိုင်ခင်းရန် မလိုတော့ဘဲ မြို့နယ်ထဲ၌ ဆိုင်ခန်းငှားရမ်း၍ ဖွင့်လှစ်နိုင်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ညဘက် ဟော်ချန်ယဲ့ ပြန်လာသောအခါ သူမက ညဘက်တွင် အသားအမြောက်အမြား ပြန်လည်ယူဆောင်လာရန် အထူးမှာကြားထားပြီး၊ အချို့ကို လမ်းဆုံရှိ ဆိုင်၌ ထားရှိကာ အချို့ကို သူမ မြို့နယ်သို့ သွားရောက်ရောင်းချရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့ အိမ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလျှင်ချင်း သူ့အပေါ် အင်္ကျီကိုချွတ်ကာ ယနေ့ရရှိသော ငွေများကို ယွီရွေ့ကျူးထံ ကမ်းပေးလိုက်စဉ် ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။

"မြို့နယ်ထဲမှာလား"

ယွီရွေ့ကျူး ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ မြို့နယ်က အရမ်းစည်ကားတယ်၊ ရောင်းရလေ ပိုက်ဆံပိုရလေပဲ၊ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးရှာပြီးရင် ကျွန်မတို့ ကားလေး တစ်စီးတောင်ဝယ်လို့ရတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် အသားတွေ သယ်ရတာ အရမ်းပင်ပန်းလိမ့်မယ်၊ ကျွန်မ စုံစမ်းကြည့်ပြီးပြီ၊ ရွာထိပ်က မိသားစုမှာ မြင်းလှည်း ရှိတယ်၊ မြို့နယ်ကို အသွားအပြန် ပစ္စည်းတွေ သယ်ဖို့ မနက်ဖြန် အဲ့ဒီကားကို စီးပြီး သွားလို့ရတယ်၊ အဆိုးဆုံးကတော့ ကားငှားလိုက်မယ်လေ၊ နောင်ကျရင် ကားရှိလာရင် ကျွန်မတို့ ပိုက်ဆံပိုစုမိမှာပါ"

စက်ဘီးအား အသုံးပြု၍မရသည် မဟုတ်ပဲ စက်ဘီးဖြင့် သယ်ဆောင်ရန်မှာ နေရာလပ်နည်းပါးလွန်းသဖြင့် အသားနှပ်တစ်ပုံးတည်း သယ်ဆောင်သွား၍ မရပေ။ တစ်နေ့တာလုံးအတွက် အစာခြောက်များ၊ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင် စသည်တို့ကိုပါ သယ်ဆောင်သွားရဦးမည် ဖြစ်သည်။

ဟော်ချန်ယဲ့တို့မှာ ငါးရက်မှ တစ်ကြိမ်သာ မြို့နယ်သို့သွား ရောက်ခြင်းမှာ အံ့အားသင့်စရာ မဟုတ်တော့ပေ၊ အမှန်တကယ်ပင် ရှုပ်ထွေးပြီး ဒုက္ခများလွန်းလှ၏။

ဟော်ချန်ယဲ့မှာ ဘာမျှမပြောပေ။

ညအမှောင်ထုအတွင်း မည်းနက်သော မျက်လုံးတစ်စုံ၏ အမူအရာကို မမြင်တွေ့နိုင်ပေ။

သူသည် အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ကာ သဘော တူလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ"

ဟော်ချန်ယဲ့မှာ အပြင်သို့ထွက်ကာ ဝက်သားဆိုင်သို့သွားပြီး အသားထပ်မံဖြတ်ရန် ထွက်ခွာသွားလေသည်။ ယွီရွေ့ကျူးမှာမူ ညစာအတွက် တစ်ခုခု ပြင်ဆင်ရန် စတင်တွေးတောလေတော့သည်။

မှောင်ရီပျိုးစ ပြုနေပြီဖြစ်ရာ ဝက်သားဆိုင်၌ ရှဲ့ချီက တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်ပြီး နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ်၊ လမ်းဆုံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသော ဟော်ချန်ယဲ့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"အစ်ကိုဟော်၊ ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ၊ အိမ်ရောက်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား"

ဟော်ချန်ယဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်၏။

"အသားနည်းနည်း လာဖြတ်မလို့။ ဒီနေ့ ရောင်းမကုန်သေးတာတွေ ကျန်သေးတယ်မလား၊ အကုန်လုံး ငါ့ကို ပေး"

ရှဲ့ချီက အံ့သြစွာ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟင်၊ ဒါက အန်တီကျောက်အတွက် ချန်ထားရမယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ သူ မနက်ဖြန် လာယူလိမ့်မယ်လေ"

"ယွီရွေ့ကျူးအတွက်ပါ၊ သူ အသားနှပ် ပိုလုပ်ထားချင်လို့တဲ့၊ မနက်ဖြန် မြို့နယ်မှာ သွားရောင်းမလို့တဲ့လေ"

ရှဲ့ချီ ကြောင်အမ်းသွားရလေ၏။

"သူ မြို့နယ်ကို သွားချင်တယ်လို့ ပြောတာလား"

အရင်က သူ ပြောခဲ့သည့် စုန့်ချင်းရှန်းမြို့နယ်မှာ အလုပ်လုပ်သည့် ကိစ္စကို စိတ်ထဲမှာ အမြန်တွေးလိုက်မိသည်။

ရှဲ့ချီက အရာအားလုံးကို သဘောပေါက်သွားပုံရလေသည်။

"ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ စုန့်ချင်းရှန်းမြို့နယ်မှာ အလုပ်ရသွားပြီလို့ ခုလေးတင် ပြောလိုက်ရုံရှိသေးတယ်၊ ချက်ချင်းပဲ ယွီရွေ့ကျူးကလည်း မြို့နယ်ကို သွားမယ်လို့ ပြောလာတယ်၊ ဒီအ‌ တောအတွင်း သူတည်ငြိမ်နေတာ တကယ်ကို လိမ်ညာမှုတစ်ခုပဲ၊ မနက်ဖြန် သူ စုန့်ချင်းရှန်းဆီသွားမှာ သေချာတယ်၊ သေချာပေါက်ပဲ"

သူ ဆက်လက် ကောက်ချက်ချလိုက်၏။

"အသားနှပ် လုပ်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ရက်အ နည်းငယ် သူ ဒီမှာ စီးပွားရေးလုပ်ရတာ ခက်ခဲမှာပဲ၊ ငါတောင် သူ့ရဲ့ လှည့်စားမှုကိုခံရလုနီးပါးပဲ၊ အစ်ကိုဟော်နဲ့ တကယ်ပဲ ရိုးရိုးသားသား နေတော့မယ်လို့ ငါ တကယ် ထင်ခဲ့တာ၊ အခုတော့ သူ့မြေခွေးအမြီးကပေါ်လာပြီပဲ”

ရှဲ့ချီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဟော်ချန်ယဲ့ကို မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုဟော်၊ အစ်ကိုက ယွီရွေ့ကျူးကို မသွားခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူးလေ၊ သူ ဘာလို့ ဒီလို လုပ်နေရတာလဲ၊ မနက်ဖြန် မြို့နယ်ကို သွားရင် သူ ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ စုန့်ချင်းရှန်းနဲ့ ခိုးရာလိုက်ပြေးတော့မှာ၊ တကယ်လို့များ ကွာရှင်းလိုက်ရင် စုန့်ချင်းရှန်းဆီ သွားရှာတဲ့အခါ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို လက်မခံမှာကိုသိလို့ အစ်ကို့အပေါ် မှီခိုပြီး အစ်ကိုနဲ့ အိမ်ထောင်ရေး ဆက်ဆံရေးကို ဆက်ထားတာများလား"

'ခိုးရာလိုက်ပြေး' ဆိုသည့် စကားလုံး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟော်ချန်ယဲ့၏မည်းနက်သော မျက်ဝန်းတို့မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားရ၏။

အမြဲတစေ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေခဲ့သည့် မျက်နှာမှာ မထင် မှတ်ဘဲ လှုပ်ရှားသွားရလေသည်။

သူက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့လား”