အခန်း (၃၁-၃၂)

🐽 Chapter 31

ဟော်ချန်ယဲ့သည် မိမိကိုယ်မိမိ ထူးဆန်းမှုတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားပုံရပြီး၊ သူ့မျက်နှာမှာ လုံးဝညစ်ကျနေကာ၊ မည်းနက် သော မျက်ဝန်းများမှာ လေးလံနေ၍ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများကို တင်းကျပ်စွာစေ့ထားပေသည်။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အကြိမ်အနည်းငယ် ရှူလိုက်ပြီး၊ ယွီရွေ့ကျူးအား တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ရှုတော့ဘဲ ဝုန်းခနဲ မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေတော့၏။

"နောက်ဆို ငါ့ကို ဒီလိုဖြစ်သလိုလာမထိနဲ့"

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အံကိုတင်းတင်းကြိတ်၍ အေးစက်စွာ ပြောကြားလိုက်ပြီးနောက်၊ အခန်းအတွင်းသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားလေ၏။

ယွီရွေ့ကျူးတစ်ယောက်သာ ထိုနေရာ၌ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ သူမ လက်ဝါးကို တစ်ချက်ကြည့်ရှုကာ အရှေ့ဘက်အခန်းသို့ တည်ငြိမ်စွာ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ယခင်က ရေချိုးစဉ်က ပိတ်ထားသော လိုက်ကာများကို ဟော်ချန်ယဲ့ ရေချိုးပြီးနောက်၌ မူလအတိုင်း ပြန်လည်ဖွင့်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ယခုမူ ပြန်လည်ဖုံးအုပ်ထားပြန်လေပြီ။

ဟော်ချန်ယဲ့ အထဲ၌ အဘယ်အရာပြုလုပ်နေသနည်း။

ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

သို့သော်..

သူမ မျက်လုံးများမှာ မိမိလက်ဝါးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး၊ သူမ အကြည့်မှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားလေ၏။

ယွီရွေ့ကျူးအကျင့်စရိုက်ဆိုးမှာကား ဤကဲ့သို့ လေးနက်၍ ခေတ်ဟောင်းဆန်သော အမျိုးသားမျိုးအား ကျီစယ်နောက်ပြောင်ရခြင်းကို နှစ်သက်ခြင်းပင်။ သို့သော် အဝတ်အစားများ ဖုံးအုပ်ထားသည့် သူ့လည်ပင်းနောက်ဘက်ရှိ အရေပြားကို ထိတွေ့လိုက်ပြီးနောက်၌မူ၊ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်ပေသည်။

ယွီရွေ့ကျူးသည် မျက်တောင်လေးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ် ခတ် လုပ်ကာ၊ အခြားအရာများကို စဉ်းစားခြင်းမပြုဘဲ ခုံပေါ်၌ ပြန်လည်ထိုင်၍ မီးတောက်ကိုသာ ဆက်လက်စိုက်ကြည့်နေလေ၏။

အသားနှပ်အိုးကြီးမှာ တဗွက်ဗွက်ဆူပွက်နေပြီး မွှေးကြိုင်လှသဖြင့်၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အိမ်နီးချင်းများမှာ ယနေ့ညတွင် ထပ်မံ၍ အိပ်စက်နိုင်ကြတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ညဘက် ထိုကိစ္စဖြစ်ပွားပြီးကတည်းက ဟော်ချန်ယဲ့သည် မျက်နှာပျက်နေပြီး ယွီရွေ့ကျူးအား လေဟာနယ်တစ်ခုကဲ့သို့ သဘောထားကာ စကားပြောဆိုခြင်း မရှိသကဲ့သို့ ကြည့်ရှုခြင်းလည်း မပြုတော့ပေ။

ယွီရွေ့ကျူးကမူ ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ နားလည်ပေး၍ပင် ရပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် သူမ ရှေ့ မှောက်၌ မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ၊ ဤသို့ အရှက်ရဖွယ်ရာ ကိစ္စမျိုးဖြစ်သဖြင့် သူမသည်လည်း မိမိကိုယ်မိမိ အထီးကျန်သကဲ့သို့ ခံစားရပြီး တစ်ဖက်လူအား စကားမပြောလိုခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် ယွီရွေ့ကျူးသည် ခန်ပေါ်၌ လှဲလျောင်းနေလေ၏။ သူမသည် ဤကျေးလက်ဒေသရှိ ခန်၏ အေးစက်မာကျောမှုကို အနည်းငယ် အဆင်မပြေ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ အလွန်အိပ်ချင်နေသဖြင့် မသိလိုက်ဘဲအိပ် ပျော်သွားလေတော့သည်။

အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် ယွီရွေ့ကျူးသည် ချိုမြိန်သော အိပ် မက်တစ်ခုကို မက်ခဲ့၏။ မြို့နယ်အတွင်း၌ အသားနှပ်များ ရောင်းချကာ ငွေကြေးအမြောက်အမြား ရှာဖွေနိုင်ပြီး၊ ငွေစက္ကူအိတ် တစ်အိတ်ကိုပင် မသယ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သည်ဟု အိပ်မက်မက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။

ခန်၏တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ ဟော်ချန်ယဲ့မှာမူ မအိပ်စက်နိုင်သေးဘဲ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက် အမျိုးမျိုးက သူ့ စိတ်နှလုံးအတွင်း၌ထပ်နေကာ၊ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ညက အပိုင်း အစများ၏ မှတ်ဉာဏ်များက သူ့စိတ်အတွင်းသို့ အကြိမ် ကြိမ်ဝင်ရောက်လာသဖြင့် သူ့အား စိတ်တိုစေလေ၏။

သူ အနည်းငယ်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယွီရွေ့ကျူးမှာ အိပ်မက် မက်နေသကဲ့သို့ မျက်လုံးများမှိတ်ကာ ပြုံးလျက် ခန်ပေါ်၌ လှဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့်၊ သူမ၏ နှုတ် ခမ်းထောင့်များကိုစိုက်ကြည့်ကာ သူ့စိတ်နှလုံးအတွင်း၌ ပိုဒေါသထွက်လာရလေသည်။

ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်ပြီးသည့်နောက်၌ သူသည် အိပ်မပျော်နိုင် ဖြစ်ရသော်လည်း၊ ယွီရွေ့ကျူးမှာမူ မိမိဘာသာ အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသည်မှာ အကြိမ်တိုင်းလိုလိုပင်။

ဤအမျိုးသမီး၌ နှလုံးသားရှိပါသေး၏လော၊ သို့မဟုတ် သူမသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ စုန့်ချင်းရှန်းကိုသာ စိတ်အတွင်း၌ထားရှိနေသလော။

ထို့ပြင် စုန့်ချင်းရှန်းနှင့် တွေ့ဆုံရန် မြို့နယ်သို့ သွားရောက်ရခြင်းက သူမအားထိုမျှတိုင်အောင် ပျော်ရွှင်စေသလော။

တစ်ညလုံး တိတ်ဆိတ်နေလေ၏။

နောက်တစ်နေ့တွင် ယွီရွေ့ကျူး စောစီးစွာ နိုးလာလေသည်။

သူမစိတ်အတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ခုရှိနေသဖြင့် အိပ်မပျော်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ပြင် ရွာမှ မြို့နယ်သို့ သွားရောက်သည့် တစ်စီးတည်းသောမြင်းလှည်းမှာ စောစီးစွာထွက်ခွာသဖြင့် အမီလိုက်နိုင်ရန် စောစောသွားရမည်ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် သူမသည် စောင်ခေါက်ရန်အမြန်ထကာ မျက်နှာ သစ်ပြီး၊ ပြဿနာမရှိကြောင်း သေချာစေရန် မှန်အတွင်း၌ သူမ၏ အသွင်အပြင်ကို ဂရုတစိုက်စစ်ဆေးပြီးနောက်၊ ထိုလှပသော အနီရောင်ဂါဝန်လေးကို ဝတ်ဆင်ကာ ရွာထိပ်သို့ အမြန် သွားလေတော့သည်။

ထင်မှတ်သည့်အတိုင်းပင် ထိုနေရာ၌ စောင့်ဆိုင်းနေသော မြင်းလှည်းတစ်စီး ရှိနေပေသည်။

ယွီရွေ့ကျူး သွားရောက်၍ အခြေအနေကိုရှင်းပြပြီးနောက် ယာဉ်တစ်စီးကို ငှားရမ်းလိုက်ပြီး၊ သူမ၏အထုပ်ကြီး အထုပ်ငယ်များနှင့် ခေါက်ခုံစင်များကိုတင်လိုက်ကာ ယာဉ်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည့်အချိန်၌ မြင်းလှည်းမှာ ဖြည်းညင်းစွာစတင်ထွက်ခွာသွားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့်၊ သူမသည် ယာဉ်ပေါ်၌ ထိုင်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်လေတော့သည်။

မြင်းလှည်း၏နောက်ခန်း၌ နေရာတော်တော်ကျယ်ဝန်းသော် လည်း ယခုအချိန်၌မူ ယွီရွေ့ကျူး ပစ္စည်းများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ အကြီးမားဆုံးသော နေရာကိုမူ သူမ၏အသားနှပ်အိုးကြီး နှစ်အိုးကယူထားပေသည်။

လမ်းမှာ လှုပ်ခါနေပြီး မြင်းလှည်းစီးရသည့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာ လှုပ်ခါမှု များသဖြင့် ယွီရွေ့ကျူး သည် တစ်လမ်းလုံး ကာကွယ်ပေးခဲ့ရ၏။ ဤသို့ လှုပ်ခါနေသောလမ်းကြောင့် အသားနှပ်အိုး နှစ်အိုး တိုက်မိပြီး ဖိတ်စင်သွားမည်ကို သူမ စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ထောင်ဟွာရွာမှ မြို့နယ်သို့ အကွာအဝေးတစ်ခု ရှိပြီး၊ ယခုအချိန်၌ မိုဘိုင်းဖုန်း သို့မဟုတ် ပျင်းရိမှုကို သက်သာစေမည့် အရာများ မရှိသဖြင့် ယွီရွေ့ကျူး သည် တစ်လမ်းလုံး အပြင်ဘက်ရှိ ရှုခင်းများကိုသာ ကြည့်ရှုနေလေတော့သည်။

ရွာနှင့် မြို့နယ်အကြား၌ ရှည်လျားသော လမ်းတစ်ခု ရှိနေပြီး၊ ထိုနေရာ၌ မည်သူမျှ မရှိဘဲ လမ်း၏ ဝဲယာနှစ်ဖက်စလုံးတွင် စပါးခင်းများချည်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ ယွီရွေ့ကျူး သည် လမ်းဘေးသို့ မှိုင်တွေစွာ စိုက်ကြည့်နေလျက် မြင်းလှည်းမှာလည်း ယိမ်းထိုးနေ၏။ ယနေ့ အသားနှပ် သွားရောက်ရောင်းချရန် မျှော်လင့်ချက်အပြင်၊ ယွီရွေ့ကျူး သည် အနည်းငယ်လည်း အံ့အားသင့်နေမိပေသည်။

ယနေ့နံနက်၌ ဟော်ချန်ယဲ့ ၏ သဘောထားမှာ ထူးဆန်းနေ၏။ စောစီးစွာ ထကြွပြီး သူမ ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်ရန် ခေတ္တမျှ ကူညီပေးပြီးနောက်၊ သူသည် ထိုနေရာ၌ရပ် တန့်နေလျက် မည်းနက်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူမအား ကြည့်ရှုကာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားတစ်ခွန်းကို ပြောကြားခဲ့ပေသည်။

"ယွီရွေ့ကျူး၊ မင်း ခရီးစဉ် ချောမွေ့ပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်"

၎င်းမှာ ကောင်းချီးပေးခြင်းဟု ယူဆနိုင်သော်လည်း၊ သူ့ လေသံနှင့် မျက်နှာအမူအရာမှာ ယွီရွေ့ကျူးအား အစဉ်အမြဲ တစ်စုံတစ်ခုမှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားရစေပေသည်။

ဖြစ်မှ ဖြစ်ရလေ~

ယွီရွေ့ကျူး နားမလည်နိုင်သဖြင့် ဆက်လက်၍ မစဉ်းစားတော့ပေ။

သူမသည် လက်တစ်ကမ်းရှိ အသားနှပ်ပုံးနှစ်ပုံးကို ကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ မိမိ၏ အချစ်ဆုံး ရင်သွေးငယ်ကို ကြည့်ရှုနေသကဲ့သို့ မေတ္တာမလျော့နိုင်ဘဲ၊ မျက်နှာပေါ်၌ မတားဆီးနိုင်သောအပြုံးဖြင့် အိုးအစွန်းကို ပွတ်သပ်ရင်း စိတ်အတွင်းမှ ရေရွတ်နေမိသည်။

"ငါ့ရဲ့ ရင်သွေးလေးတွေ၊ ဒီနေ့တော့ နင်တို့ကို ဈေးကောင်းကောင်းနဲ့ ရောင်းရမယ်နော်"

ယွီရွေ့ကျူး သည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်သဖြင့် အခြေအနေများကို နားလည်သဘောပေါက်လာပြီဖြစ်၏။ မူလကိုယ်ပိုင်ရှင်ရှိခဲ့သည့် တာတုန်းရွာနှင့် ဟော်ချန်ယဲ့ရှိသည့် ထောင်ဟွာရွာနှစ်ရွာလုံးမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်း မရှိကြဘဲ၊ ပုံမှန်အားဖြင့် လယ်ကွင်းအတွင်းမှ စပါးရိတ်သိမ်းမှုကိုသာ အားကိုး၍ငွေကြေးအနည်းငယ် ရှာဖွေကြပေသည်။

ယနေ့ခေတ် လူအများစုမှာ သွက်လက်သော စိတ်ကူးစိတ် သန်းများ မရှိကြပေ။ မိမိ၌မြေကွက်တစ်ကွက် ရှိခြင်းသည်သာ ခိုင်မာသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတစ်ခုဟု အမြဲ ထင်မှတ်တတ်ကြပြီး၊ စီးပွားရေး လုပ်ကိုင်ခြင်းမှာ အန္တရာယ်များလှသည်ဟုလည်းကောင်း၊ ရှုံးရှုံးမြတ်မြတ် မည်သူမျှ မပြောနိုင်ဟုလည်းကောင်း ယူဆတတ်ကြပေသည်။

သို့သော် ဤခေတ်ကာလ၌ ထိပ်ဆုံးမှ ရပ်တည်၍ ငွေကြေးအမြောက်အမြား ရှာဖွေရန် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ရန်မှာ အချိန်ကောင်းပင် ဖြစ်ကြောင်း ယွီရွေ့ကျူး သိရှိထား၏။

ထို့ပြင် သူမ လုပ်ကိုင်သော အသားနှပ်စီးပွားရေးမှာ အစကတည်းက အန္တရာယ်ကြီးမားခြင်းမရှိပေ။ အသားမှာ စင်စစ် လတ်ဆတ်ပြီး သူမအသားနှပ်မှာလည်း အမှန်တကယ် မွှေးကြိုင်လှသဖြင့်၊ ယွီရွေ့ကျူး အခြားသူများထက်ပိုမို၍ ယုံကြည်မှုရှိနေလေသည်။

မြို့နယ်သို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိသွားသောအခါ ယွီရွေ့ကျူး မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ ထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း

ဖြစ်သည်ကိုတွေ့ရှိလိုက်ရပေသည်။

ထိုနေရာမှာ အထူးသဖြင့် စည်ကားနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပတ် ဝန်းကျင်ရှိ နေအိမ်များနှင့် ဆိုင်ခန်းများမှာ တစ်ထပ်အိမ်များသာ ဖြစ်ကြပြီး၊ လမ်းသွားလမ်းလာများလည်း များပြားခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် ၎င်းတို့အနက် အများစုမှာ ကျေးလက်ရွာသားများထက် အနည်းငယ် ပိုမိုခေတ်မီသော ပုံစံမျိုးဝတ် စားဆင်ယင်ထားကြသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ဤသည်မှာ ရှစ်ဆယ်ပြည့်လွန်နှစ်များ၏ထူးခြားသော လေထုပင် ဖြစ်တော့၏။

လမ်းဘေး၌ ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်များ၊ သစ်သီးဆိုင်များ၊ အထွေ ထွေရောင်းဝယ်ရေး သမဝါယမများ ရှိနေပြီး အစားအစာ ရောင်းချသူ နည်းပါးသော်လည်း၊ ယွီရွေ့ကျူးကဲ့သို့ လမ်းဘေး၌ ဆိုင်ခင်းရန် အသင့်ဖြစ်နေသူများလည်း ရှိပေသည်။ ၎င်းတို့သည် မြေပြင်ပေါ်၌ လျှော်ကြိုးတစ်ချောင်းကိုတိုက် ရိုက်ချထားပြီး၊ နေအိမ်မှခူးယူလာသော သစ်သီးများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို အပေါ်၌တင်ထားကြ၏။

🐽 Chapter 32

လူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အမြင်မှာလည်း အတော်လေး ကောင်းမွန်လှပေသည်။ ၎င်းတို့၏ ပါးပြင်များမှာ နီရဲနေပြီး မျက်လုံးများမှာ တောက်ပကာ အလွန် အပြုသဘောဆောင်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေပေသည်။

ယွီရွေ့ကျူးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုကာ မြင်းလှည်းပေါ်မှ သူမ၏ ပစ္စည်းများကို ချလိုက်ပေသည်။ လှည်းမောင်းသမားမှာ စိတ်နှလုံး ကောင်းမွန်သူ ဖြစ်သဖြင့် ယွီရွေ့ကျူး ကိုယ်တိုင် မသယ်ဆောင်နိုင်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်၊ သူမအား နေရာလွတ်တစ်ခုသို့ ရွှေ့ပြောင်းရန် အထူးတလည် ကူညီပေးခဲ့၏။

ယခုအခါ ယွီရွေ့ကျူး မှာ လမ်းဆုံ၏ ဘေးဘက်၊ အထွေ ထွေရောင်းဝယ်ရေး သမဝါယမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်၌ ရှိနေပြီး ဖြတ်သန်းသွားသော လမ်းသွားလမ်းလာများအတွက် အတော်လေး သိသာထင်ရှားနေပေသည်။

လမ်းဆုံ၌ မီးပွိုင့်များမရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအခါ သွားလာသူ မများပြားသကဲ့သို့ ယာဉ်မောင်းသူများလည်း ကင်းမဲ့သလောက် ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ယနေ့ခေတ်၌ စက်ဘီးများမှာ ရှားပါးသော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ထွန်စက်တစ်စီး ဝယ်ယူလျှင်ပင် ရွာတစ်ရွာလုံးက ဝိုင်းဝန်းကြည့်ရှုကြမည် ဖြစ်ပေသည်။ မော်တော်ကားများ ဆိုလျှင်မူ၊ ထိုအရာသည် လူကြီးလူကောင်းများနှင့် သူဌေးများသာ တတ်နိုင်သည့် အရာပင်ဖြစ်တော့၏။

မြို့နယ်တစ်ခုလုံး၌ မော်တော်ကား အနည်းငယ်မျှပင် ရှိချင်မှရှိမည် ဖြစ်ပြီး၊ နောင်ခေတ်များ၌ ယွီရွေ့ကျူး မြင်တွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ လမ်းများပေါ်၌ ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုများ ရှိလာမည် မဟုတ်သည်မှာ သဘာဝပင်ဖြစ်ပေသည်။

အသင့်တော်ဆုံး နေရာကိုရွေးချယ်ပြီးနောက် ယွီရွေ့ကျူး သည် စိတ်အေးချမ်းသာစွာဖြင့် ဆိုင်ခင်းခြင်းကို စတင်နိုင်လေတော့သည်။

သစ်သီးများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရောင်းချသော ဘေးရှိ လူများ၏ ရိုးရှင်းမှုနှင့် မတူဘဲ၊ ယွီရွေ့ကျူး သည် စင်တစ်ခုအပြင် မီးသွေးမီးနှင့် မီးဖိုငယ်တစ်ခုကိုပါ အထူးတလည် ယူဆောင်လာခဲ့ပေသည်။ အသားနှပ်များ အေးစက်သွားသောအခါ အပူပေးရန် အသုံးပြုမည်ဟု ကြံရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်နေ့လုံး ရောင်းချရမည် မဟုတ်ပါလော။

မီးညှပ်များကို ထောက်ထားပြီး ခုံကို ချထားကာ၊ သူမသည် ထိုနေရာ၌ ထိုင်၍ အသားနှပ်အိုးကို စတင်မွှေနှောက်လေတော့သည်။

သူမသည် စောစီးစွာ ထပြီး အချိန်မီ ရောက်ရှိလာခဲ့သဖြင့်၊ ဆိုင်ခင်းပြီးသည်နှင့် မြို့နယ်ရှိ လူများ အလုပ်သွားရန် အချိန်နှင့် ကွက်တိ ဖြစ်နေပေသည်။ အသားနှပ်များမှာ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေကာ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များ ပျံ့လွင့်ထွက်ပေါ်နေလေတော့၏။

မလှမ်းမကမ်း၌ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရောင်းချနေသော ဦးလေးကြီးက မနေနိုင်ဘဲ သူမအားမေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ကောင်မလေး၊ မင်း ဘာရောင်းနေတာလဲ၊ အရမ်းမွှေးတာပဲ"

ယွီရွေ့ကျူး ပြုံးကာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"အသားနှပ်၊ ဝက်ကလီစာ၊ တစ်ပေါင်ကို တစ်ယွမ်ပါ၊ ဦးလေး မြည်းကြည့်လို့ ရပါတယ်"

သူမက ဝက်အူတစ်ပိုင်းကို ဖြတ်ကာ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးဖြင့် ထပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဦးလေးထံ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ဦးလေးက အမြန် လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ငါ မစားဘူး၊ ငါ မစားဘူး၊ ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး၊ တစ်ပေါင်ကို တစ်ယွမ်၊ ဒီအသားက တန်ဖိုးကြီးတယ်၊ ငါ မနက်က စားပြီးပြီ၊ ငါ မစားဘူး"

"ရပါတယ် ဦးလေး၊ ကျွန်မတို့ အကုန်လုံး ဒီမှာ ဆိုင်ခင်းပြီး ပစ္စည်းရောင်းနေကြတာပဲ၊ အခကြေးငွေ မယူပါဘူး၊ ဦးလေး မြည်းကြည့်ပါ၊ ပြီးတော့ အများကြီးလည်း မဟုတ်ပါဘူး"

ယွီရွေ့ကျူးသည် ပြုံးရွှင်လျက် ဦးညွတ်လိုက်လေ၏။ ယခုအခါ သူမ သဘောထားမှာ အတုအယောင်ပုံ မပေါ်ဘဲ ငွေကြေးပေးရန် မလိုပါဟု ပြောကြားသဖြင့်၊ ဦးလေးကြီးမှာ သံသယဖြစ်ကာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသဖြင့် လက်ကို လှမ်း၍ သူမ ကမ်းပေးသော ဝက်အူများကိုယူကာ ပါးစပ် အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်လေတော့သည်။

၎င်းမှာ ပူနွေးနေပြီး အနည်းငယ် စပ်ကာ၊ အလွန်အရသာရှိ၍ မွှေးကြိုင်လှသော အရသာကြောင့် ဦးလေးကြီး၏မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပြူးကျယ်သွားစေလေတော့၏။

"ဒါ၊ ဒါ၊ အရသာရှိတယ် ကောင်မလေး၊ အရမ်းအရသာရှိတာပဲ၊ ငါ ဒီလောက် အရသာရှိတဲ့ဟာ တစ်ခါမှ မစားဖူးသေးဘူး၊ ဒါ ဝက်အူလား၊ ငါ့မိသားစုလည်း အရင်ကလုပ်ဖူးပေမဲ့ မင်းလုပ်သလောက် အရသာမရှိဘူး၊ မင်း လုပ်တတ်တယ်၊ မင်းမှာ ကျွမ်းကျင်မှုရှိတယ်၊ အံ့ဩစရာပဲ”

ဘေးနားက လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ယောက်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် မေးလိုက်၏။

"ဘာတွေ အစွမ်းထက်နေတာလဲ၊ ဝက်အူပဲလေ၊ ဒီမှာ ဘာလှည့်ကွက်သစ်တွေ ရှိလို့လဲ"

ယွီရွေ့ကျူးက လူတစ်ယောက်ကို မြင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် နောက်ပြန်လှည့်ကာ သူမ၏ အသားနှပ်အိုး အဖုံးကို ဖွင့်ပြီး တစ်ဖက်လူကို ပြသလိုက်လေသည်။

"ဝက်အူတင်မကပါဘူး၊ ဒီအိုးထဲမှာ အကုန်လုံးပါတယ်၊ ဝက်ကလီစာသီးသန့်က တစ်ပေါင်ကို တစ်ယွမ်၊ အသားနှပ်က တစ်ပေါင်ကို ငါးမူးပါ၊ ကိုယ့်ဘာသာ ရွေးလို့ရတယ်၊ မြည်းကြည့်လို့ရတယ်၊ အရသာမရှိရင် ပိုက်ဆံမပေးရဘူး"

"အရသာမရှိရင် ပိုက်ဆံမလိုဘူး၊ ဘာလို့ လေသံက ဒီလောက် ကြီးနေရတာလဲ”

လာသူက ရယ်မောကာ သူမကို တမင်သက်သက် နောက်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆို ငါ့ကို တစ်တုံးလောက် မြည်းကြည့်ဖို့ ပေး၊ အရသာမရှိရင် ငါ ပိုက်ဆံမပေးဘူးနော်"

ယွီရွေ့ကျူးက စိတ်မတိုဘဲ နှုတ်ခမ်းကို ပင့်ကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

မနက်ခင်း အလုပ်သွားချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေသဖြင့် ဆိုင်ရှေ့တွင် လူအချို့ ရပ်တန့်နေကြပြီး ဘေးတွင်လည်း ဤဘက်သို့ သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသူများ ရှိလေသည်။

"အစားအသောက် ရောင်းတာလား၊ တစ်ခုခုပဲ"

"အသားနှပ်လား၊ အရမ်းမွှေးတာပဲ"

"ဒါကို ဘယ်လိုစားလို့ရမှာလဲ၊ မနက်စာအတွက် နည်းနည်း အီနေမှာပဲ"

"အရမ်းလှတဲ့ ကောင်မလေးပဲ၊ ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်”

လူအများ ဝိုင်းဝန်းကြည့်ရှုနေကြစဉ်တွင် ယွီရွေ့ကျူး သည် ခေါင်းမော့၍ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ပြုံးပြကာ၊ ဖောက်သည်အတွက် ဝက်ကလီစာကို လျှင်မြန်စွာ လှီးဖြတ်ပေးလိုက်ပေသည်။

အိုးအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မီတာအနည်း ငယ် အကွာအဝေးမှပင် ပြင်းထန်သော ရနံ့ကို ရရှိနိုင်ပြီး၊ နှပ်ထားသော အသားများမှာ နူးညံ့ကာ မွှေးကြိုင်နေသည့်အပြင် မျက်နှာပြင် အရောင်မှာလည်း တောက်ပနေ၏။ နှပ်ထားသော အရောင်ရင့်ရင့်ဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်သည်နှင့် အလွန် အရသာရှိမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

မူလက လာရောက်ကြည့်ရှုရုံသက်သက် ဖြစ်သော လမ်းသွားလမ်းလာများမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်ကာ ဦးခေါင်းများ ပြူထွက်လာကြလေတော့၏။

"အရမ်းမွှေးတာလား၊ ဒါ ဘာအသားလဲ၊ တစ်ခါတည်း ဘယ် လောက် ဝယ်လို့ရလဲ၊ နည်းနည်း ဝယ်လို့ရမလား"

"ရပါတယ်၊ ကိုယ်လိုချင်သလောက် ဝယ်လို့ရပါတယ်၊ မနက်စာဆိုရင် ပေါက်စီတစ်လုံး ဝယ်ပြီး အထဲမှာ ထည့်စားလို့ရတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ထမင်းတစ်ပန်းကန်နဲ့ ရောစားလို့ရတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အရက်နဲ့ပဲ စားစား အရမ်းကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုပါပဲ၊ ကျွန်မတို့ အသားနှပ်အတွက် သုံးတဲ့ အသားတွေက အသစ်သတ်ထားတဲ့ ဝက်သားတွေချည်းပါပဲ၊ ပြီးတော့ အစာကျွေးတာလည်း ပစ္စည်းကောင်းတွေချည်းပဲ၊ အသားအရည်အသွေးက အရမ်းကောင်းပါတယ်၊ အားလုံးပဲ လာမြည်းကြည့်လို့ ရပါတယ်၊ မြည်းကြည့်တာ ပိုက်ဆံမပေးရပါဘူး”

ယွီရွေ့ကျူးက မူလကတည်းက ရုပ်ရည်လှပပြီး ဖြူဖွေးသန့်စင်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူပုံရသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး ဤအသားနှပ်၏ အရသာမှာ တကယ်ကို မွှေးကြိုင်သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် လူအချို့ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဒါဆို ငါ့ကို နည်းနည်းလောက် ဖြတ်ပေးပါ၊ ငါ အရင် နည်းနည်း မြည်းကြည့်မယ်"

"ငါလည်း မြည်းကြည့်ချင်တယ်၊ ပိုက်ဆံမပေးရဘူး မဟုတ်လား"

"နှပ်ထားတဲ့ ဝက်ခြေထောက်တွေ ရှိတယ်၊ ငါ့ကို တစ်တုံးလောက် ပေးပါ၊ ငါ ဒါကို စားရတာ ကြိုက်တယ်၊ အရက်လေး နည်းနည်းနဲ့ဆို ကွက်တိပဲ၊ ငါ့ယောက္ခထီး စားဖို့ အိမ်ကို ယူသွားမယ်"

"ဟေး၊ ငါလည်း ယူမယ်”

အစပိုင်းတွင် အချို့လူများက စောင့်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သော် လည်း အစပိုင်းတွင် အသားနှပ် ဝယ်သွားသူက ဝယ်ပြီး တစ်လုတ် စားလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

"ဟေး၊ ငါ နောက်ထပ် နည်းနည်း ထပ်ယူမယ်၊ ပြီးတော့ ချိန်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်ကို ပေးလိုက်မယ်"

မြည်းကြည့်ဖူးသူ အများအပြားက စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် ပြောကြ၏။

"ငါတို့ကိုလည်း နည်းနည်းလောက် ပေးပါ"

"ငါလည်း လိုချင်တယ်”

မြို့နယ်အတွင်းရှိ လူများမှာ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ငွေကြေး ပိုမို ရှာဖွေနိုင်ကြပြီး၊ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းအလုပ် ရှိသူများမှာ ကျေးလက်ရှိ တောင်သူလယ်သမားများထက် ပိုမို တည်ငြိမ်သော လစာများ ရရှိကြသဖြင့် ငွေကြေးသုံးစွဲရန် အနည်းငယ် ပိုဆန္ဒရှိကြလေသည်။

ကျေးလက်မှ လူများမှာ အသား အမြောက်အမြား ဝယ်ယူရန် နှမြောတွန့်တိုကြပြီး မြည်းစမ်းကြည့်ရန်သာ ဝယ်ယူကြသော်လလည်း၊ မြို့နယ်မှ လူများမှာမူ အနည်းငယ်သာ စားသုံးမည်ဟု ပြောကြားကြသော်လည်း ကျေးလက်မှ လူများထက် အလေးချိန် ပိုမိုဝယ်ယူကြပေသည်။

ယွီရွေ့ကျူးဆိုင်မှာ သေးငယ်သော်လည်း လျင်မြန်စွာပင် အလုပ်များလာလေတော့၏။

အသားများကို လှီးဖြတ်ခြင်း၊ အိတ်အတွင်းသို့ ထည့်ခြင်းနှင့် ငွေကြေးများ သိမ်းဆည်းခြင်းတို့ဖြင့် မအားမလပ် ဖြစ်နေပေသည်။

ယွီရွေ့ကျူး သည် အဝတ်အစားများ ပျက်စီးမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့်၊ အဓိကအားဖြင့် အလုပ်လုပ်ရာတွင် အဆင်ပြေစေရန် ခါးစည်းတစ်ခုကို အထူးတလည် ဝတ်ဆင်ထား၏။