အခန်း (၃၅-၃၆)

🐽 Chapter 35

ရောက်ရှိရန် မိနစ်လေးဆယ်ခန့် ကြာမြင့်သွားပြီး မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းသောအခါ ယွီရွေ့ကျူး၏တင်ပါးများမှာ ဆောင့်မိသဖြင့် သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

လှည်းပိုင်ရှင်သည် ပိုစိတ်ထားကောင်းမွန်ပေသည်။ သူမ၏ အထုပ်ကြီး အထုပ်ငယ်များကို ချပေးရန် ကူညီပေးပြီးမှ မြင်းကို မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားသည်။

ယခုအချိန်တွင် ယွီရွေ့ကျူးသည် မြေကြီးပေါ်၌ ပြန့်ကျဲနေသော ပစ္စည်းများကို ကြည့်လိုက်ရာ နေ့ဘက်တွင် အသားနှပ်ရောင်းချရန် ဆိုင်ခင်းစဉ်က သူမ၏ခွန်အားများ ကုန်ခန်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း ယခု အိမ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိမည်ကို တွေးမိသောအခါ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ မကွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ယနေ့တွင် သူမသည် ငွေကြေးများစွာ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သဖြင့် ပြန်လည်ယူဆောင်သွားသောအခါ ဟော်ချန်ယဲ့မှာ ဧကန်မုချ ကြောင်အမ်းသွားပေလိမ့်မည်။

ဟော်ချန်ယဲ့၏ ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော မျက်နှာထက်၌ ပေါ်ပေါက်လာမည့် အံ့အားသင့်သွားမည့် ပုံစံကို တွေးတောမိပြီး ယွီရွေ့ကျူးသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

သူမသည် ငွေစက္ကူတစ်ဆုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဟော်ချန်ယဲ့၏ ပါးပြင်ကို ရိုက်ပုတ်ပြီး နီရဲသွားသည်အထိ ရိုက်နှက်ကာ ခေါင်းကိုစောင်းလျက် အသံမထွက်ရဲအောင် ပြုလုပ်နေသည့် ပုံရိပ်ကို တွေးတောမိသဖြင့် ယွီရွေ့ကျူး မျက်လုံးများကို မှေးစိကာ အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်သွားရသည်။

ယွီရွေ့ကျူးသည် ပစ္စည်းများကို လမ်းဘေး၌ ရိုးရှင်းစွာ ချထားခဲ့ပြီး ဟော်ချန်ယဲ့ထံသို့ ယခင်သွားရောက် ရှာဖွေကာ သူ့ကို အိမ်သို့ သယ်ဆောင်ခိုင်းမည်ဟု တွေးတောလိုက်သည်။ သူမသည် ငွေကြေးများကို ပိုက်ထုပ်ကာ ဟော်ချန်ယဲ့၏အိမ်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားနေသော်လည်း ဟော်ချန်ယဲ့မှာမူ မီးများပိတ်၍ လဲလျောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဟော်ချန်ယဲ့သည် သူ့ ရည်မှန်းချက်များတွင် ယွီရွေ့ကျူး မြို့နယ်သို့ သွားရောက်သည့် ခရီးစဉ်ကို မှတ်မိနေသော် လည်း နေ့ဘက်၌ အသားဖြတ်ခြင်းနှင့် ဝက်သားရောင်းချခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်များနေသဖြင့် ထိုအကြောင်းကို တွေးတောရန် အချိန်မရရှိခဲ့ပေ။

ညဘက်၌ အိမ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသောအခါ ပုံမှန်လင်းထိန်နေကျ မီးရောင်များမှာ လင်းထိန်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ မှောင်မည်းနေပေသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့သည် သူ့ နေအိမ်ရှိရာ နေရာသို့ အချိန်အတော်ကြာစိုက်ကြည့်နေပြီး ယွီရွေ့ကျူး မြို့နယ်သို့ သွားရောက်သည့် ကိစ္စကို သတိရသွားကာ ယွီရွေ့ကျူး ပြန်လည်မရောက်ရှိသေးခြင်းဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။ အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံလှပေသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့ မည်သို့သော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို မသိနိုင်ဘဲ ကောင်းကင်သို့ ကြည့်ရှုကာ သော့ကိုထုတ်ယူပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် တံခါးကို ဖွင့်လှစ်လိုက်လေသည်။

ခြံအတွင်း၌ မည်သူမျှ မရှိချေ။ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မီးဖိုဆောင်၌ ပုံမှန် ဟင်းချက်နေကျ အရိပ်အယောင်လည်း မတွေ့ရဘဲ နေရာတိုင်းမှာ မှောင်မည်းနေပေသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့သည် ဤကဲ့သို့ မှောင်မိုက်နေသည့် အခြေအနေကို မုန်းတီးပေသည်။ အမှောင်ထုကို မုန်းတီးလှသည်။ အိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ယခင်အကျင့်အတိုင်း မီးဖွင့်ရန် စမ်းသပ်ကြည့်သောအခါ အခန်းမှာ နံနက်ပိုင်းက သူ ထွက်ခွာသွားစဉ်က အတိုင်းပင်ဖြစ်၍ အနည်းငယ်မျှပင် ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပါပေ။

နံနက်စောစောက ယွီရွေ့ကျူး ခေါက်ထားခဲ့သော စောင်နှင့် သူမ ဖြစ်သလို ထားရှိခဲ့သောခွက်မှာ နံနက်ပိုင်းက အတိုင်းပင် ရှိနေသေးသည်။

သူမ အမှန်တကယ် ပြန်လည်မလာတော့ခြင်းဖြစ်သည်။

စိတ်အတွင်း၌ မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာသောအခါ ဟော်ချန်ယဲ့သည် မဲ့ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်လေသည်။

သူ စိတ်ပျက်ခြင်း မရှိပါပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအရာအားလုံးမှာ မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ယွီရွေ့ကျူးသည် ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးပင် မဟုတ်ပါလော။ ဤအချိန်ကာလလေးမှာ သူမ ဟန်ဆောင်ထားသော မျက်နှာ ဖုံးတစ်ခုသာဖြစ်ပေသည်။ ရှဲ့ချီ ပြောကြားသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေရခြင်းမှာလည်း သူမအတွက် ခက်ခဲလှပေလိမ့်မည်။

သူမသည် သူ့အတွက် ဟင်းချက်ပေးရုံသာမက သူ့ကို ထိတွေ့ရသည့် ရွံရှာမှုကိုလည်း သည်းခံရမည် ဖြစ်သည်။ မအီမသာဖြစ်သည်ကိုပင် သည်းခံလျက် သူ့အနားသို့ တိုးကပ်ရမည် ဖြစ်ပြီး မနေ့က သူ့ရင်ခွင်အတွင်း၌ ထိုင်ကာ သူမ မြို့နယ်သို့ သွားရောက်မည့်ကိစ္စကို သူ မတားဆီးနိုင်စေရန် ချော့မော့ရသေးသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမ လွတ်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် စုန့်ချင်းရှန်းကို ရှာဖွေရန် မြို့နယ်သို့ သွားရောက်နိုင်ပြီဖြစ်ရာ သူမ အလွန်ပျော်ရွှင်နေပေလိမ့်မည်။

မင်္ဂလာဦးညက ယွီရွေ့ကျူးသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ထက်၌ ခွထိုင်လျက် အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် လှည့်လည်ပြောကြားခဲ့သော စကားလုံးများမှာ သူ့နားအတွင်း၌ ကြားယောင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

“ငါ နင်နဲ့ အတူမနေဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ချင်းရှန်းအစ်ကိုဆီ သွားမှာ၊ လက်မှတ်ထိုးထားရင်လည်း ဘာဖြစ်လဲ၊ နောက်ပိုင်းကျရင် ငါတို့ ကွာရှင်းကြတာပေါ့”

ယွီရွေ့ကျူးမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို သူသည် အစောက တည်းက သိရှိပြီးသား ဖြစ်ပေရာ အစကတည်းက ယွီရွေ့ကျူးထံမှ အဘယ်အရာကိုမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့သင့်ပါပေ။

သူမသည် လူသားများနှင့် တိရစ္ဆာန်များအတွက် အန္တရာယ်မရှိသည့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသားအရေရှိပြီး ဟန်ဆောင်ခြင်းနှင့် လူတို့ကို လှည့်စားသည့်နေရာ၌ စင်စစ်ပင်ကျွမ်း ကျင်လှပေသည်။

မနေ့ညက ယွီရွေ့ကျူးသည် သူ့မျက်နှာထက်ရှိ အမာရွတ်များကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေခြင်းနှင့် အိမ်၌ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့်ပုံစံကို တွေးတောမိသဖြင့် ဟော်ချန်ယဲ့ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပိုမိုအေးစက် သွားရသည်။

ယွီရွေ့ကျူးသည် ယခုအချိန်တွင် စုန့်ချင်းရှန်းနှင့်အတူ သူ့ကို ရယ်မောနေခြင်း၊ သူ့ အမာရွတ်များကို လှောင်ပြောင်၍ သူ့မိုက်မဲမှုကို ကဲ့ရဲ့နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သူမ ထွက်ခွာသွားလျှင်ပင် သူသည် ယခင်ကနေထိုင်ခဲ့သော ပုံမှန်ဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဟော်ချန်ယဲ့သည် အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူသွင်းကာလက် ဝါးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လျက် စိတ်အတွင်းရှိ ခံစားချက်များကို မြိုသိပ်ကာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။

ဤညတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိသည်မှာ နောက်ကျသဖြင့် နေအိမ်၌ စားဖွယ်ရာ အဘယ်အရာမျှ မရှိသောကြောင့် ဟော်ချန်ယဲ့သည် သူ့ဘာသာ တစ်ခုခုချက်ပြုတ်စားသောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူသည် ခရမ်းသီး အနည်းငယ်ကို ရှာဖွေ၍ အတုံးငယ်များ လှီးဖြတ်ကာ အိုးအတွင်းသို့ထည့်ပြီး တစ်ပန်းကန် ကြော်လိုက်သည်၊ ချဉ်ဖတ် အနည်းငယ်လှီးဖြတ်ပြီး အာလူး အနည်းငယ်ကိုလည်း ပေါင်းလိုက်ပေသည်။

စားပွဲထက်သို့ တင်ဆောင်ပြီးနောက် အာလူးအခွံကို ခွာ၍ ဟော်ချန်ယဲ့သည် အာလူးကို တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်ပြီး ချဉ်ဖတ်နှင့် ခရမ်းသီးကြော်များကို ပါးစပ်အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

သို့ရာတွင် လှုပ်ရှားမှုများမှာ လျင်မြန်စွာပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။

အရသာမရှိပေ။

သူသည် အစားအစာများကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် မျိုချလိုက်သည်။ ဤကာလအတွင်း ယွီရွေ့ကျူး၏ကျွေးမွေးမှုကြောင့်လော မသိနိုင်ဘဲ သူ့လျှာမှာ အရသာရွေးချယ်လာပြီး ယခင်က အရသာရှိခဲ့သော အရာများသည် ယခုမူအရသာ ကင်းမဲ့သွားသည့်အပြင် အနည်းငယ်ပင် ဆိုးရွားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသည်။

သို့ရာတွင် စောသည်ဖြစ်စေ၊ နောက်ကျသည်ဖြစ်စေ အသား ကျသွားမည်သာဖြစ်သည်။

ထမင်းစားသောက်ပြီးနောက် ရေချိုးရန် ရေနွေးတည်ရန်အလို့ငှာ ထင်းသွားရောက်ယူဆောင်ရန် အလိုအလျောက် သွားမိသော်လည်း ထင်းကို ရရှိလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်၌ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားလေသည်။

ဤသည်မှာလည်း ယွီရွေ့ကျူး သူ့ထံသို့ ယူဆောင်လာပေးခဲ့သော အကြွင်းအကျန် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အလေ့အကျင့်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူသွင်းကာ အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် အခန်းအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ယွီရွေ့ကျူး မရှိတော့သဖြင့် ဤကဲ့သို့ ဖြုန်းတီးသော အပြု အမူကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန်နှင့် ဤအလေ့အကျင့်ကို ဆက်လက်ထားရှိရန် သူ့အတွက် မလိုအပ်တော့ချေ။

သူသည် ခုတင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းနေပြီး အခန်းအတွင်း၌ မီးမလင်းဘဲ မှောင်မည်းနေကာ ဟော်ချန်ယဲ့သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်၍ အနားယူနေလေသည်။

မှောင်မည်းသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူမ အမှန်တကယ် ပြန်လည်မလာတော့ခြင်းဖြစ်သည်။

စုန့်ချင်းရှန်းသည် မြို့နယ်၌ အလုပ်လုပ်ကိုင်သည်ဖြစ်ရာ သူမသည် စုန့်ချင်းရှန်းကို ရှာဖွေရန်အတွက် ဤအရာအားလုံးကို နောက်ဆုံးတွင် ဖယ်ရှားပစ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် ဤအခွင့်အရေးကို မည်သို့လျှင် လက်လွှတ်ခံမည်နည်း။

သို့ရာတွင် အဘယ်ကြောင့် သူ့နားအတွင်း၌ ယွီရွေ့ကျူး၏ အသံကို ကြားယောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသနည်း။

ဤသည်မှာ စိတ်ကူးယဉ်မှုတစ်ခုလော။

🐽 Chapter 36

ဟိုချန်ယဲ့၏ အိမ်မှာ အိမ်ဟောင်းတစ်လုံး ဖြစ်သည်။

ယခင်က အနီးအနားရှိ ကျောက်မိုင်းတွင် ကျောက်ခွဲကာ ပြန်လာပြီး ဤအိမ်ကို ဆောက်ခဲ့သူမှာ သူ၏ဖခင်ဖြစ်ပြီး၊ မိဘများ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ဤသေးငယ်၍ ရိုးရှင်းသော အိမ်လေးကို ဟိုချန်ယဲ့က အမွေရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ အနည်းငယ် အထီးကျန်နေခဲ့သော်လည်း နှစ်များကြာလာသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း အသားကျလာခဲ့၏။ ဤသာမန်နေ့ရက်များကပင် သူ့ကို သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

ယွီရွေ့ကျူးရောက်လာပြီးနောက် အိမ်အတွင်း ဆူညံသံများ အများအပြား ထွက်ပေါ်လာသည်အထိပင် ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ဟော်ချန်ယဲ့သည် သူမကို ဆူညံသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ယွီရွေ့ကျူး မရှိတော့ပေ။ ဟော်ချန်ယဲ့ တစ်ယောက်တည်း ဟာလာဟင်း လင်း ဖြစ်နေသော အခန်းထဲတွင် လဲလျောင်းနေစဉ် ညဉ့်မှာ တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသဖြင့် လေထုအတွင်း သူ့နှလုံးခုန်သံနှင့် အသက်ရှူသံကိုပင် ကြားရလောက်အောင် ငြိမ်သက်နေပါသည်။

နာရီချိန်သီး လှုပ်ရှားသံမှာလည်း ပုံမှန်ထက် ပိုရှင်းလင်းနေ၏။

အလွန် တိတ်ဆိတ်နေသည်မှာ ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရလောက်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ တစ်ယောက်တည်း နေစဉ်ကလည်း အိမ်မှာ ဤသို့ပင်ဖြစ်ခဲ့သလော။

ညဘက်တွင် ပြတင်းပေါက် ဖွင့်ထားသဖြင့် လေအေးတစ်ခု တိုက်ခတ်လာသည်။ ဟော်ချန်ယဲ့ မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ ယခင်က ယွီရွေ့ကျူး ရှိနေစဉ်က မည်သို့ရှိခဲ့သည်ကို စဉ်းစားမိသည်။

သူမက သူ့ကို ပြုံး၍ ကြည့်နေသကဲ့သို့ ရှိကာ စီးပွားရေးနှင့် အသေးအဖွဲ ကိစ္စများစွာ ပြောပြီးနောက် သူ့ကို အကြိမ်အနည်းငယ်ထပ်ကြည့်ကာ ပြောတတ်သေးသည်။

"ဟိုချန်ယဲ့၊ ဒီထောင့်က ကြည့်ရင် ရှင် တကယ်ကြည့်ကောင်းတာပဲ"

ထိုသို့သော အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် လိမ်ညာမှုမျိုးကို သူမ ပြောတတ်စမြဲ ဖြစ်၏။ ဟော်ချန်ယဲ့က အကြိမ်တိုင်း မဲ့ပြုံး ပြုံးကာ ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု တွေးခဲ့သည်။

ယွီရွေ့ကျူးသည် မျက်လုံးပြူးကာ မျက်နှာမပျက်ဘဲ အဓိပ္ပာယ်မရှိသည်တို့ကို ပြောနေသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ နေ့စဉ် ဤသို့ စကားလုံးလှလှလေးများဖြင့် လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပြောနေတတ်သော ထိုပါးစပ်မှာ အလကားတော့ မဟုတ်ပေ။

သူ့ကို မည်သူကများ ကြည့်ကောင်းသည်ဟု ထင်ပါမည်နည်း။

သူသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသည်တို့ကို စာကြမ်းမရေးဘဲ မပြောတတ်သူ ဖြစ်၏။

ဟော်ချန်ယဲ့သည် ခန်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှဲကာ လက်မောင်းပေါ် ခေါင်းအုံး၍ မျက်လုံးမှိတ်ထားလေသည်။

သူ အိပ်ပျော်အောင် ကြိုးစားသော်လည်း အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဤညတွင် အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ပေ။

အိမ်အပြင်ဘက်မှ လေများက ခြင်ထောင်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် တိုက်ခတ်လာပြီး သူ့နဖူးရှေ့မှ ဆံပင်များကို လွင့်ပျံစေသည်။ ဟော်ချန်ယဲ့၏ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများ အနည်း ငယ်စိသွားပြီး နားထဲတွင် အသံတစ်ခုကို ဝိုးတဝါးကြား လိုက်ရ၏။

"ဟော်ချန်ယဲ့"

"ဟော်ချန်ယဲ့"

ဟော်ချန်ယဲ့၏စိတ်ကူးမှာ တကယ်ပင် နားမလည်နိုင်စရာ ဖြစ်သည်။ ယွီရွေ့ကျူး ထွက်သွားသည်မှာ တစ်ရက်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း သူက စိတ်ကူးယဉ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အသံက တဖြည်းဖြည်း ပို၍ ရှင်းလင်းလာသဖြင့် သူ အလိုအလျောက် မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ဖွင့်ကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

အိမ်အပြင်ဘက် ကောင်းကင်မှာ မှောင်နေသော်လည်း လရောင်က တောက်ပနေသည်။

သူ ယွီရွေ့ကျူး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိသည်။

သို့သော် ယွီရွေ့ကျူးသည် စုန့်ချင်းရှန်းကို ရှာရန် မြို့ထဲသို့ သွားသည် မဟုတ်ပါလော။

ဟော်ချန်ယဲ့၏ ကျယ်ဝန်းသော လက်ဝါးများ ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်မိသွားပြီး အသက်ရှူသံများ တင်းကျပ်ကာမျက် မှောင်ကြုတ်သွား၏။ ဤအသံ၏ အနှောင့်အယှက်ကို ရှောင်ရှားရန် တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ နားကို ပိတ်ထားချင်သော်လည်း နောက်အခိုက်အတန့်တွင် သော့ခတ်ထားသော ခြံတံခါးမှာ ထုရိုက်ခံနေရပြီ ဖြစ်သည်။

ယွီရွေ့ကျူး၏ အသံက အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အလွန် အစစ်အမှန် ဖြစ်နေလေသည်

"ဟော်ချန်ယဲ့၊ ဟော်ချန်ယဲ့၊ တံခါးဖွင့်ပေး၊ ကျွန်မ ပင်ပန်းနေပြီ၊ ဘာလို့ တံခါးကို သော့ခတ်ထားရတာလဲ၊ မြန်မြန် တံခါးဖွင့်ပေးပါ၊ အား”

အသံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်ပြီး ယွီရွေ့ကျူး၏အသံက သူ့နားထဲတွင် မြည်နေသကဲ့သို့ပင်။

ဤသည်မှာ စိတ်ကူးယဉ်မှုနှင့် မတူတော့ပေ။

ဟော်ချန်ယဲ့ ထထိုင်လိုက်ပြီး ကျုံ့နေသော မျက်မှောင်များ မပြေလျော့သေးသော်လည်း အပြင်ဘက်မှ အသံများကို နားထောင်ရင်း ခန်အောက်သို့ ဆင်းသွားလေသည်။

ညအမှောင်မှာ တော်တော်လေး မှောင်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် မီးမဖွင့်ထားပါက မြင်ရန် ခက်ခဲသောကြောင့် သူက အပြင်ဘက် ခြံထဲမှ မီးကို ဖွင့်လိုက်ရာ တံခါးဝရှိ မီးသီးတစ်လုံး လင်းလာသည်။

သူက အပေါ်အင်္ကျီကို ဖြစ်သလို ဝတ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ တံခါးမှာ အဆက်မပြတ် ခေါက်ခံနေရဆဲပင် ဖြစ်၏။

ဟော်ချန်ယဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ရောက်နေပြီ"

သူ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ စိတ်ကူးယဉ်မှု မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

မူလက သူမ ပြန်မလာတော့ဘဲ မြို့နယ်တွင် စုန့်ချင်းရှန်းနှင့် တွေ့ပြီးနောက် ထွက်သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော ယွီရွေ့ကျူးမှာ ယခုအချိန်တွင် တံခါးဝ၌ အကောင်းပကတိ ရပ်နေလေသည်။

သူ့မျက်မှောင်များမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြေလျော့သွားပြီး ရှားရှားပါးပါး အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဝမ်းသာမှုတို့က မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာ၏။

ယွီရွေ့ကျူး အမှန်တကယ် ပြန်လာခဲ့သည်။

သူမသည် စုန့်ချင်းရှန်းနှင့် ခိုးရာမလိုက်ပြေးဘဲ မထွက်သွားခဲ့ပါချေ။

သူ့စိတ်နှလုံးထဲမှ ခံစားချက်များမှာ ရှုပ်ထွေးလှုပ်ရှားနေကာ နောက်ကွယ်မှ မီးရောင်များက ဖိတ်စင်လာပြီး ယွီရွေ့ကျူး ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး ဆံပင်စများမှာ စိုစွတ်ကာ ပါးပြင်များတွင် ချွေးများ စီးကျနေ၏။ သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း ညစ်ပတ်နေကာ အသားအရေမှာ နီရဲလျက် မျက်လုံးများတွင် စိုစွတ်သောအရာများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

သူမက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဟော်ချန်ယဲ့၊ ကျွန်မ ပြန်ရောက်ပြီ”

သူမက ပြုံးပြီးပြောလိုက်ရာ အလွန်သာမန်ဖြစ်သော ခရီးစဉ်တစ်ခုကနေ ပြန်လာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး သူ့ကို ပြောလိုက်လေသည်။

"မြို့နယ်ထဲမှာ လူတွေ တကယ်အများကြီးပဲ၊ ဒီနေ့ အရောင်း အဝယ်က ပိုကောင်းတယ်"

"ကျွန်မ ပစ္စည်းတွေ မသယ်နိုင်တော့ဘူး၊ လမ်းဆုံမှာရှိသေးတယ်။ ခဏနေရင် ဟော်ချန်ယဲ့၊ ရှင် ကျွန်မကို သွားယူဖို့ ကူညီပေးပါဦး၊ ကျွန်မ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ”

ဟော်ချန်ယဲ့၏အသံမှာ မပီမသ ဖြစ်နေလေသည်။

"မင်း ဘာလို့"

ယွီရွေ့ကျူးက ခေါင်းမော့ကာ သူမ၏ ကြောင်မျက်လုံးလေးများဖြင့် ဟော်ချန်ယဲ့ကို မျက်တောင် ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ”

ဟော်ချန်ယဲ့က ပြန်ပြောသည်။

"ငါ ထင်တာက၊ ဒီနေ့ မင်း ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့"

ယွီရွေ့ကျူးက ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရကာ ရယ်လိုက်၏။

"ဟား၊ ကျွန်မ ပြန်မလာရင် ဘယ်ကို သွားရမှာလဲ၊ တာတုန်းရွာကို ပြန်သွားရမှာလား၊ ဒီနေ့ စီးပွားရေးက တကယ် ကောင်းတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကြွားဖို့အတွက်တော့ ကျွန်မ တစ်လမ်းလုံးပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”

ဟော်ချန်ယဲ့ စိတ်ထဲမှ မူလ မီးတောက်မှာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လောင်ကျွမ်းနေခဲ့ပြီး ညဘက် ပြန်ရောက်သော အခါ စိတ်မကြည်မသာ ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ယွီရွေ့ကျူး၏ပုံစံကို မြင်ရပြီး သူမ စကားကို ကြားရသောအခါ တင်းမာနေသော စိတ်နှလုံးမှာ ရုတ်တရက်ပြေလျော့သွားလေသည်။

သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အရင် ဝင်လာခဲ့၊ ငါ ပစ္စည်းသွားယူလိုက်မယ်"

"ကောင်းပြီ"

ခြံတံခါး ပွင့်သွားပြီး ယွီရွေ့ကျူးက အနားယူရန် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ဟော်ချန်ယဲ့သည် ယွီရွေ့ကျူး၏အထုပ်အ ပိုးများကို သယ်ရန်အပြင်သို့ ထွက်သွားစဉ် ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကာ အိမ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

အဝေးမှနေ၍ ဟော်ချန်ယဲ့၏မျက်လုံးများက ညအမှောင်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသော်လည်း ဝိုးတဝါး အလင်းစက်ငယ်လေးကို မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

တောက်ပနေသည်မှာ ထုံးစံအတိုင်းပင် ဖြစ်၏။

ဟော်ချန်ယဲ့က ၎င်းကို ခေတ္တမျှကြည့်နေပြီးနောက် အထုပ်များကိုယူရန် လှည့်ထွက်သွားရာ ခြေလှမ်းများမှာ ပေါ့ပါးသွားပြီး စိတ်နှလုံးမှာလည်း ပိုလန်းဆန်းလာလေသည်။

အရာအားလုံး ပြီးစီးသွားသောအခါ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားရာ ယွီရွေ့ကျူးက အာလူးအိုးကို အလွန် ရှုပ်ထွေးစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ဤသည်မှာ ညက သူကိုယ်တိုင် ချက်စားထားသော အစား အစာ ဖြစ်သည်။

ယွီရွေ့ကျူး သူ့ကို ဖော်ပြမရနိုင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင် ဒီည ဒါကို စားမလို့လား”

ဘေးနားတွင် ခရမ်းသီးကြော်နှင့် ချဉ်ဖတ်များ ရှိသော်လည်း များများစားစား မကျန်တော့ပေ။

ယွီရွေ့ကျူး၏ စိုစွတ်နေသော ဆံပင်စများနှင့် နီရဲနေသော ပါးပြင်များကို ကြည့်ရင်း ဟော်ချန်ယဲ့က ခေတ္တတိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းစားဖို့ တစ်ခုခု လုပ်ပေးမယ်”

ယွီရွေ့ကျူး ယနေ့ ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ အထူးသဖြင့် ပြန်ရောက်ချိန် နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ စားမည့် ပမာဏကိုသာ ချက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ယွီရွေ့ကျူး အံ့သြသွားကာ မေးသည်။

"ရှင် ဟင်းချက်တတ်သေးတာလား"

ဟော်ချန်ယဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

"လက်မထပ်ခင်က ဗိုက်ဝဖို့ ကိုယ့်ဘာသာ ချက်စားခဲ့တာပဲ၊ အရသာတော့ မရှိပေမယ့် နည်းနည်းပါးပါးတော့ ချက်တတ်ပါတယ်၊ လက်ဆွဲခေါက်ဆွဲ စားမလား”

ယွီရွေ့ကျူး မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။

"စားမယ်!"

"ကောင်းပြီ"

ဟော်ချန်ယဲ့သည် ဂျုံမှုန့်တစ်ဇွန်း ခပ်ယူကာ ကြက်ဥတစ်လုံး ဖောက်ထည့်ပြီး သင့်တော်သော ရေထည့်ကာ စတင်နယ်လေတော့သည်။

ခေါက်ဆွဲရိုက်ခြင်းမှာ နည်းပညာပါသော အလုပ်ဖြစ်သော် လည်း ဟော်ချန်ယဲ့မှာ ကျွမ်းကျင်ပုံရ၏။ သူ့အင်္ကျီလက်များကို ခေါက်တင်ထားပြီး သန်မာသော လက်မောင်းများက ဇလုံထဲတွင် ထောင်းနေကာ ကြွက်သားများနှင့် သွေးကြောများမှာ သိသာထင်ရှားစွာ ခွန်အားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ယွီရွေ့ကျူးက မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ခုံတန်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အနားယူနေပြီး နဖူးပေါ်မှ ချွေးများက တဖြည်းဖြည်းလျော့ ကျလာသည်။

ယခင်က သူမက ဟော်ချန်ယဲ့အတွက် ဟင်းချက်ပေးခဲ့သော် လည်း ယခုမူ ဟော်ချန်ယဲ့က သူမအတွက် ဟင်းချက်ပေးနေသည်မှာ ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရ၏။

အိမ်တွင် တခြားပါဝင်ပစ္စည်း မရှိသဖြင့် ဟော်ချန်ယဲ့က ခရမ်းချဉ်သီး တစ်လုံးခူးပြီး ကြက်ဥနှင့်အတူ ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကို ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။