အခန်း (၃၉-၄၀)

🐽 Chapter 39

ပထမဆုံးအကြိမ် မြို့နယ်အတွင်း၌ အသားနှပ် သွားရောက်ရောင်းချစဉ်က သူမ၌ အတွေ့အကြုံ မရှိသဖြင့် နောက်ကျမှ ပြန်လာခဲ့ရသော်လည်း၊ အချိန်ပိုင်းတစ်ခုစီတွင် လူအသွားအလာ အကြမ်းဖျင်း မည်မျှရှိသည်ကိုမူ သူမ ခန့်မှန်းမိသွားလေသည်။

ယွီရွေ့ကျူး နေ့စဉ် ဤမျှ နောက်ကျမှ ပြန်လာရန် မရည်ရွယ်ထားချေ။ ထိုကြောင့် သူမ မြို့နယ်အတွင်းသို့ အသားနှပ် တစ်ပေါင်ခန့် ယူဆောင်သွားရန် ခန့်မှန်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် မထင်မှတ်ထားသည်မှာ ယမန်နေ့ တစ်နေ့လုံး လူအများကြား သတင်းပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက်၊ လူအတော်များများက ကူညီ၍ ကြော်ငြာပေးကြသဖြင့် ယနေ့ သူမ၏ စီးပွားရေးမှာ လျော့ကျမသွားဘဲ ပို၍ပင် တိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖောက်သည်ဟောင်း အတော်များများမှာ သူမထံ လာရောက်ရုံသာမက အခြားသူများအတွက်ပါ တစ်ပါတည်း ဝယ်ယူသွားကြလေသည်။

မူလက ညနေပိုင်းလောက်မှ ရောင်းချကုန်မည်ဟု ယွီရွေ့ကျူး ခန့်မှန်းထားသော်လည်း၊ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ညနေပိုင်း အိမ်ပြန်ရမည့် အချိန်၌ပင် အသားနှပ်များ အားလုံး ရောင်းကုန်သွားခဲ့၏။ ဤမျှ စောစီးစွာ လူအများအပြား ဝယ်ယူသွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

အသားနှပ်အိုး နှစ်အိုးလုံး အလွတ်ဖြစ်သွားပြီးနောက်၊ အခမဲ့ စီးနင်းရသည့် မြင်းလှည်းဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်လာသည့် အချိန်တိုင်အောင် ယွီရွေ့ကျူး မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

သူမ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ လောဘစိတ်လေးမှာ ပြန်လည် လှုပ်ရှားလာလေ၏။

နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ပိုမိုပြုလုပ်ပါက မကောင်းပေလော။

ဟော်ချန်ယဲ့သာ မြို့နယ်၌ နေထိုင်ပါက ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။ ထောင်ဟွာရွာမှ မြို့နယ်သို့ အသွားအပြန် ပြုလုပ်ရသည်မှာ အချိန်အတော်ကုန်လှပေသည်။ စောစီးစွာ ထရပြီး စောစီးစွာ ပြန်လာရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွီရွေ့ကျူး ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သော်လည်း၊ သူမ အိတ်ကပ်အတွင်းမှ ငွေစက္ကူများကို ကိုင်တွယ်လိုက်သည့်အခါ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ ကွေးတက်သွားလေ၏။

လူဟူသည် ရောင့်ရဲတတ်ရန် လိုအပ်ပေသည်၊ အလွန်အမင်း လောဘမကြီးသင့်ချေ။ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးမှာ ကောင်းမွန်လှပေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ညဘက်၌ စားသုံး၍ မရပါက မစားရုံသာ ဖြစ်သည်၊ ဤသည်မှာလည်း ဆာလောင်မှုဗျူဟာ (Marketing) တစ်မျိုးပင် ဖြစ်ချေသည်။

တစ်လမ်းလုံး တိုက်ခတ်နေသော လေက ယွီရွေ့ကျူး၏ ဆံပင်များကို လွင့်ပျံစေပြီး၊ သူမက သက်သောင့်သက်သာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှေးထားလိုက်လေသည်။ သို့ရာတွင် ယခုအချိန်၌ မြို့နယ်အတွင်း သူမ၏ ဆိုင်ကို လိုက်လံရှာဖွေနေသူ အများအပြားရှိနေဆဲဖြစ်သည်ကိုမူ သူမ မသိရှိခဲ့ပေ။ ထိုသူများထဲ၌ လူငယ်တစ်ဦးလည်း ပါဝင်နေလေသည်။

မြို့နယ်ရှိ အထွေထွေ ရောင်းဝယ်ရေး သမဝါယမနှင့် မလှမ်း မကမ်းရှိ ရုံးခန်းအတွင်း၌ ခေတ်မီစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ၊ ကောင်လေးတစ်ဦး၏လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လျက် အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

"ရှင့်မွေးနေ့ကျင်းပတာ အကုန်လုံး ရှင့်အပြစ်ပဲ၊ စာရွက်စာ တမ်းတချို့ သွားယူရဦးမယ်ဆိုလို့ အခု အပြင်ထွက်လာတော့ မှောင်နေပြီ၊ အဲ့ဒီဆိုင်က အသားနှပ်ကို ကျွန်မ စားချင်တာ၊ ဒါပေမဲ့ စားရမလား မသိတော့ဘူး၊ မနေ့က နေ့လယ်တုန်းက ရှောင်လင်းက အရသာသိပ်ကောင်းတယ်လို့ ပြောတယ်၊ စိတ်တိုစရာကောင်းလိုက်တာ၊ ရှင် ကျွန်မကို လျော် ကြေးပေးရမယ်”

ချင်းရှန်းအမည်ရှိ အမျိုးသားမှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး အသား အရေ ဖြူဖွေးကာ မျက်လုံးထောင့်တွင် မျက်ရည်မှဲ့တစ်ခု ရှိပြီး မျက်မှန်နှင့်အတူ ယဉ်ကျေးပုံရကာ မိန်းကလေးကို ခါးသက်သော အပြုံးဖြင့် ချော့မော့နေလေသည်။

"ရှင်းရှင်း၊ အကုန်လုံး ကိုယ့်အပြစ်ပါ၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အခု သွားကြည့်ရအောင်၊ သူတို့ ဆိုင်မသိမ်းသေးရင်ပေါ့၊ တကယ်လို့ ဆိုင်သိမ်းသွားပြီဆိုရင် မနက်ဖြန် ကိုယ် မင်းအတွက် ဝယ်ပြီး လျော်ကြေးပေးပါ့မယ်၊ ဟုတ်ပြီလား”

မိန်းကလေးက နှုတ်ခမ်းဆူကာ ခဏလောက် ဒေါသထွက်နေပြီးမှ မကျေမနပ်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကျွန်မကို ပိုဝယ်ပေးဖို့ ရှင့်ကို အပြစ်ပေးမယ်၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်မ ဒေါသထွက်မှာနော်"

စုန့်ချင်းရှန်းက အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီလေ”

ရလဒ်အနေဖြင့် တောက်ပသော နေရောင်အောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးက ထိုလမ်းဆုံ၌ အချိန်အတော်ကြာ လိုက်ရှာခဲ့သော်လည်း အသားနှပ်ရောင်းသော ဆိုင်ကို မတွေ့ခဲ့ပေ။

ကျီချိုးရှင်းက နောင်တရစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"နောက်ကျသွားပြီထင်တယ်၊ သူတို့ ဆိုင်သိမ်းသွားပြီပဲ၊ ဒီနေ့တော့ စားလို့မရတော့ဘူး”

စုန့်ချင်းရှန်းက တောင်းပန်သော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်လေသည်။ သူက မနက်ဖြန် ရောက်လာသည့်အခါ ပြဿနာမရှာမိစေရန် သို့မဟုတ် လူမှားမသွားစေရန်အတွက် ဆိုင်ခင်းသူများ၏ ထူးခြားချက်များကို အနီးအနားရှိ လူများထံ သွားရောက်မေးမြန်းလိုက်၏။

စုန့်ချင်းရှန်း၏ မေးခွန်းကို ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဦးလေးကြီးက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆိုင်ခင်းတဲ့သူက ကောင်မလေးတစ်ယောက်၊ အရမ်းလှတယ်၊ မနက်ဖြန် မင်းလာလို့ ဒီမှာ အရမ်းလှတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့ရင် သူ မထွက်ပြေးသွားဘူးလို့ ဆိုလိုတာပဲ၊ သူ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက တကယ်ကောင်းပြီး သဘောလည်းကောင်းတယ်၊ မနက်ဖြန် ဒီမှာ ဆိုင်လာခင်းမှာပါ၊ လူငယ်လေး၊ မမီမှာကြောက်ရင် စောစောလာခဲ့၊ မဟုတ်ရင် သူ ရောင်းကုန်သွားပြီးမှ လာရှာရင် အလကားပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

မိန်းကလေးတစ်ဦး၊ ထို့ပြင် အလွန်ပင် လှပသေး၏။

စုန့်ချင်းရှန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

အသားနှပ်ရောင်းချနေသည်ဟု ကြားသိရသောအခါ ဆိုင်ရှင်မှာ အမျိုးသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူအလိုအ လျောက် ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

လက်ရာကောင်းမွန်ပြီး ရုပ်ရည်လှပသည်ဟူ၍ပင်။

စုန့်ချင်းရှန်း၏ စိတ်ထဲ၌ ရုတ်တရက် အကြောင်းမဲ့ပင် တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြောက်ရွံ့လျက် မျက်နှာ ချိုသွေးနေတတ်သော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

သူ့မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

သူမ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူမ၌ ဤကဲ့သို့သော ကျွမ်းကျင်မှုမျိုး အဘယ်မှာ ရှိပါမည်နည်း။ သူမမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အိမ်ချက်ဟင်းလေးများသာ ချက်ပြုတ်တတ်သူဖြစ်ရာ၊ လူများနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရန် ဆိုသည်မှာ ပိုအလှမ်းဝေးလှပေသည်။

စုန့်ချင်းရှန်းက မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး ဘေးရှိ ကျီချိုးရှင်းကို နူးညံ့စွာကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှင်းရှင်း၊ ကိုယ် မင်းကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်၊ ဒီနေ့ အသားနှပ် ဝယ်လို့မရတော့ဘူးဆိုတော့ မနက်ဖြန်မှ ကိုယ် မင်းအတွက် ဝယ်ပေးမယ်နော်"

ကျီချိုးရှင်းက မကျေမနပ်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ”

ယွီရွေ့ကျူး ဤအရာကို မသိရှိခဲ့ပေ။ မြင်းလှည်းမှာ တဝီဝီ မြည်ဟီးနေပြီး သူမ ငွေကြေး ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သကဲ့သို့၊ နေရောင်အောက်၌ နွေးထွေးနေသဖြင့် သူမ စိတ်နှလုံးမှာ ကြည်နူးနေလေ၏။

ထောင်ဟွာရွာသို့ ရောက်ရှိသည့်အခါ ဟော်ချန်ယဲ့၏ ဝက်သားဆိုင်ကို တိုက်ဆိုင်စွာပင် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ယွီရွေ့ကျူး အသားဆိုင်အောက်၌ အသားဖြတ်နေသော ဟော်ချန်ယဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အကွာအဝေးကြောင့် ဟော်ချန်ယဲ့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာကို သေချာစွာမမြင်ရဘဲ၊ ဟော်ချန်ယဲ့ အနည်းငယ် မော့နေသော ခေါင်းကိုသာ ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့ရလေသည်။

သို့ရာတွင် သူသည်လည်း သူမကို မြင်တွေ့သည်မှာ သေချာသလောက်ပင် ဖြစ်၏။ ယွီရွေ့ကျူးက တစ်ဖက်လူကို ပြုံးပြကာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရာ၊ နေရောင်ခြည်မှာ သူမ မျက်နှာပေါ်သို့ တောက်ပစွာ ကျရောက်နေလေသည်။

ဝက်သားဆိုင်၌ ဟော်ချန်ယဲ့ ခေါင်းမော့ကာ နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး၊ သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားလေ၏။

ဘေးရှိ ရှဲ့ချီမှာ အံ့အားသင့်တကြီးဖြင့် မေးမြန်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"ယွီရွေ့ကျူး မသွားဘူးလား၊ သူမ မြို့နယ်ကို သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ စုန့်ချင်းရှန်းနဲ့ ခိုးရာမလိုက်ပြေးဘူးလား၊ ဒါက ဘယ်လို အခြေအနေလဲ၊ သူမ တကယ်ပဲ အသားနှပ်တွေ အကုန်ရောင်းပြီး ပြန်လာတာလား”

"ဒါက မမှန်ဘူး၊ သူမက အစ်ကိုဟိုနဲ့ တကယ်ပဲ အတူတူ နေချင်နေတာများလား၊ ဒါပေမယ့် မင်္ဂလာဦးညတုန်းက သူမက အဲ့ဒီသဘောထားမျိုးရှိနေတာ အသိသာကြီးကို"

ရှဲ့ချီက တခြား ဘာတွေပြောနေသေးလဲမသိပေ။ သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဟော်ချန်ယဲ့က သေချာ နားမထောင်နေပုံရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုဟော်၊ အစ်ကိုလို့”

ဟော်ချန်ယဲ့က ဘာမျှမပြောဘဲ လက်ထဲရှိ အလုပ်များကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ စကားပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ့မှာ အလုပ်နည်းနည်း ရှိသေးတယ်၊ မင်း အရင် ဆိုင်ကို ကြည့်ထားလိုက်ဦး၊ ငါ ပြန်တော့မယ်”

ထိုသို့ပြောပြီး ဟိုချန်ယဲ့က သူ၏ ထိုသို့ပြောပြီး ဟော်ချန်ယဲ့က သူ၏ ခါးစည်းကို တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ချွတ်ကာ အသားဆိုင်မှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

သူ သွားမည့် လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ရသည်မှာ အိမ်ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေပုံ ရလေသည်။

ရှဲ့ချီမှာတော့ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ကြောင်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်လေတော့သည်။

မည်သို့ ခံစားရသနည်းဆိုသော်၊ အနည်းငယ် မှားယွင်းနေသကဲ့သို့ပင် မဟုတ်ပါလော။

သူတို့မှာ လမ်းကြောင်းတူ ဖြစ်သင့်သည် မဟုတ်ပါလော။ သို့ရာတွင် ယခု ယွီရွေ့ကျူးကို မကျေမနပ် ပြောဆိုနေသူမှာ သူတစ်ဦးတည်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင် ရှိတော့၏။

ရှဲ့ချီက ဘဝကို အနည်းငယ် သံသယဝင်သွားလေသည်။

တစ်ဖက်တွင် အသားနှပ်များ ရောင်းအားကောင်းနေပြီးငွေစက္ကူများ ရရှိခဲ့သော ယွီရွေ့ကျူး စိတ်နှလုံးမှာ ကြည်နူးနေလျက်၊ အိမ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူမ ခြေကျင်းဝတ်ကို အလိုအလျောက် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်လေသည်။ ယမန်နေ့က ဟော်ချန်ယဲ့ လိမ်းကျံပေးပြီး နှိပ်နယ်ပေးခဲ့သော ဆေးအရက်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့၊ သို့မဟုတ် နံနက်ပိုင်းတွင် အလုပ်များသည့် အချိန်တိုတောင်းသောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်၊ သူမထံ၌ အလွန်အမင်း အဆင်မပြေမှုများ မရှိတော့ချေ။

ရှားရှားပါးပါး အလုပ်များနေသဖြင့် ယွီရွေ့ကျူး ညနေပိုင်းတွင် ဆိုင်သွားရန် အစီအစဉ် မရှိတော့ဘဲ၊ ညဘက်၌ ဟော်ချန်ယဲ့ ပြန်လာသောအခါ ဆိုင်မှ အသားနှပ် ရောင်းရငွေများကို တိုက်ရိုက်ကောက်ခံနိုင်လေသည်။

ဤအကြောင်းကို တွေးတောကြည့်ရသည်မှာ အမှန်ပင် စိတ်ကျေနပ်ဖွယ် ဖြစ်ပေသည်။

🐽 Chapter 40

မွန်းတည့်ချိန်တွင် ယွီရွေ့ကျူး မိမိကိုယ်တိုင်အတွက် အရသာရှိသော အစားအစာတစ်ခုကို ပြင်ဆင်စားသောက်လေသည်။

မွှေးကြိုင်သော ကြက်ဥနှင့်အတူ ကြွပ်ရွသော ခရမ်းချဉ်သီး အနည်းငယ်ကိုကြော်ကာ၊ လက်ဆွဲခေါက်ဆွဲ အနည်းငယ်ကို ပြုတ်လိုက်လေ၏။

ယွီရွေ့ကျူးမှာ သူမ ဝမ်းဗိုက်အတွက် အစဉ်သဖြင့် အလွန် တန်ဖိုးထားတတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် အလုပ်ရှုပ်မှုကို သိပ်ဂရုမစိုက်လှပေ။

ခေါက်ဆွဲကို လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဆွဲထားသဖြင့် အလွန် ဝါးရကောင်းပြီး၊ ခြံအတွင်း၌ ခူးထားသော ခရမ်းချဉ်သီးများမှာ နီရဲကာကြီးမားလျက်၊ ကြမ်းတမ်းသော အသွင်အ ပြင်မှာ နောင်ကာလများ၌ ရှာဖွေရန်ခက်ခဲသော ခေတ် ဟောင်း ခရမ်းချဉ်သီးများ၏ပုံစံပင် ဖြစ်ချေသည်။

ဤခေါက်ဆွဲပန်းကန်လုံးကြီးမှာ အလွန်လန်းဆန်းစေပြီး၊ ယွီရွေ့ကျူးမှာ အစားအသောက် ကြီးမားသဖြင့် ပန်းကန်လုံးကြီး တစ်လုံးကို စားသောက်ပြီးနောက် သူမ ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ၊ ဝမ်းဗိုက်အတွင်း၌ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အလွန်သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် ယွီရွေ့ကျူး အိမ်ကို ရှင်းလင်းရန် စတင်ကာ၊ ယခင်က ဝတ်ဆင်ခဲ့သော အဝတ်အစားများကို လျှော် ဖွပ်ရန် တွေးတောမိသဖြင့် တီဗီအောက်ရှိဗီရိုသို့ ညစ်ပတ် သော အဝတ်အစားများ သွားရောက်ရှာဖွေသောအခါ၊ တစ်ဖက်တွင် ဟော်ချန်ယဲ့၏ အဝတ်အစားများကိုပါ တွေ့ရှိလိုက်လေသည်။

သူမက တွေးလိုက်၏။

အင်း၊ အကုန်လုံး လျှော်လိုက်မယ်၊ အတူတူ လျှော်လိုက်ကြရအောင်။

အမှန်စင်စစ် ယွီရွေ့ကျူး၌ အဝတ်အစားများကို လက်ဖြင့် လျှော်ဖွပ်ရသည့် အတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိလှပေ။ လက်ဖြင့် သေချာပေါက် လျှော်ဖွပ်ရမည့် အထူးအထည်သား အချို့မှလွဲ၍၊ အများစုကို သူမက အဝတ်လျှော်စက်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်သွင်းလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ယခုကဲ့သို့ ၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ ကျေးလက်ဒေသ၌ အဝတ်လျှော်စက်ကဲ့သို့ အဆင်ပြေသော စက်ကိရိယာမျိုး အဘယ်မှာ ရှိပါမည်နည်း။

အမျိုးသား အဝတ်အစားများ လျှော်ဖွပ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ယွီရွေ့ကျူးအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သိသာထင်ရှားသည်မှာ အသားဆိုင်၏ စီးပွားရေးမှာ မဆိုးလှချေ။ သို့ရာတွင် သူ ဝတ်ဆင်သည့် အဝတ်အစားများမှာ လျှော်ဖွပ်လွန်းသဖြင့် ဖြူဖျော့နေသည့် ပုံစံပေါက်နေကာ၊ ဖာထေးချုပ်လုပ်ထားသော နေရာများပင် အများအပြား ရှိနေသေးသဖြင့်၊ သူသည် အဝတ်အစားများကို စွန့်ပစ်ရန် နှမြောတွန့်တိုနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် အလွန်ပင် ချွေတာသူ ဖြစ်ချေသည်။

ယွီရွေ့ကျူး ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး အဝတ်အစားများကို ညစ်ပတ်သော အဝတ်ခြင်းတောင်းအတွင်းသို့ ထည့်ကာ၊ လျှော်ဖွပ်ရန် ယူဆောင်သွားဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

ရွာအတွင်း၌ အဝတ်လျှော်ရန် အထူးနေရာတစ်ခု ရှိပြီး၊ ယွီရွေ့ကျူး ချောင်းဘေးတွင် ရယ်မောကာ စကားပြောရင်း အဝတ်လျှော်နေသော အမျိုးသမီးများကို နှစ်ဦး သုံးဦးစီ တွေ့မြင်နိုင်လေသည်။

ယမန်နေ့ညက သူမတွေ့ရှိခဲ့သည့် တောင်ပေါ်မှ ချောင်းမှာ စီးဆင်းလာပြီး ရွာအတွင်းသို့ တိုက်ဆိုင်စွာ စီးဝင်သွားခြင်း ဖြစ်သဖြင့်၊ အဝတ်လျှော်ရန် နေရာကောင်းတစ်ခုအဖြစ်အသုံးပြု ခဲ့ကြပုံရပေသည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် မွန်းတည့်ချိန် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော် လည်း၊ ချောင်းဘေးတွင် အဝတ်လျှော်နေသော အမျိုးသမီး အများအပြား ရှိနေဆဲပင်။

ယွီရွေ့ကျူး ညစ်ပတ်သော အဝတ်ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ၊ သူမမှာ မျက်နှာစိမ်း ဖြစ်နေသဖြင့် အာရုံစိုက်မှု အများအပြားရရှိခဲ့လေသည်။

တစ်ဦးက သူမကို အထက်အောက် ကြည့်ရှုလျက် ပြောလိုက်၏။

"ဒါက ဟော်မိသားစုရဲ့ ချွေးမသစ်လေးပဲ၊ တကယ်ကို လှတာပဲ၊ အခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာ"

ယွီရွေ့ကျူး ထိုအမျိုးမျိုးသောအကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အရိပ်ရမည့်နေရာကို ရွေးချယ်ကာ ထိုင်လိုက်ပြီး၊ ရက်ရောစွာ ခေါင်းညိတ်ပြုံးပြလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မနာမည် ယွီရွေ့ကျူးပါ၊ ရွေ့ကျူးလို့ပဲ ခေါ်ပါ၊ မနေ့ကမှ ရွာထိပ်က ဝက်သားဆိုင်ဘေးမှာ အသားနှပ်ဆိုင်လေး ဖွင့်ထားပါတယ်၊ လိုအပ်ရင် ကျွန်မဆီ လာခဲ့နော်၊ လျှော့ဈေး ပေးပါ့မယ်"

"အသားနှပ်”

လှောင်ပြောင်သရော်သော အသံတစ်ခုကို ဝိုးတဝါးကြား လိုက်ရသော်လည်း၊ မည်သူက ရယ်မောနေသည်ကိုမူ မသိရှိနိုင်ချေ။

ယွီရွေ့ကျူး ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် ချောင်းဘေးမှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ချောင်းရေစီးသံကိုသာ ကြားရသော် လည်း၊ အတန်ကြာပြီးနောက် တစ်ဦးက စတင်၍ စကားပြောဆိုလာလေသည်။

ရွာအတွင်းရှိ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာများနှင့် အတင်းအဖျင်းများအကြောင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ ယွီရွေ့ကျူး အဝတ်လျှော်ရင်း စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေလေ၏။

တစ်ဦးက စတင်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"အဖိုးကြီးလီမိသားစုရဲ့ သားက တကယ် လူမဆန်တာ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က တစ်ယောက်ယောက်က ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့တာလေ၊ သူက အပြင်မှာ လူတစ်ယောက် ထားထားပြီး အပြင်က တစ်ယောက်ကို ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ပေးလိုက်တယ်၊ ချွေးမက သိပ်ဒေါသထွက်ပြီး မိဘအိမ် ပြန်သွားပေမယ့် သူက ဓားနဲ့ လိုက်ရှာတယ်ဆိုပဲ"

ဘေးကလူကလည်း အံ့သြစွာ ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ဘာ၊ သူက ဓားတောင် ကိုင်ရဲတာလား၊ သူက ဥပဒေမဲ့ပဲ၊ သူက သိပ်တော်နေတော့ နောင်ကျရင် သူ့ကို ဘယ်သူက ဆုံးမနိုင်မှာလဲ၊ မိုက်ကန်းတဲ့ ကောင်လေးပဲ"

နောက်ထပ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကလည်း စကားထောက်လိုက်ပြန်သည်။

"မပြောပါနဲ့၊ အခု ဒီလို မျက်ကန်းရေစီးကြောင်းတွေ သိပ်များတာ၊ အရင် နှစ်ရက်က အဖွားကြီး ကျန်းမိသားစုရဲ့ သားကလည်း ကျောင်းထွက်ပြီး အလုပ်အကိုင် ရှာဖို့ သွားတာကို ကျွန်မ မြင်ခဲ့တယ်"

"ဟင်၊ သူ့သားက စာသင်တာ သိပ်မတော်ဘူးလို့ ကျွန်မ မှတ်မိတယ်၊ သူက အပြစ်ကောင်ပဲ"

"သူ့အမေက အပြင်းအထန် နေမကောင်းဖြစ်နေတာ၊ အဖွားကြီး ကျန်းက ခုတင်ပေါ်ကတောင် မဆင်းနိုင်တော့ဘူးလေ၊ မိသားစုမှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး၊ ဆန်လည်း ကုန်သွားပြီ၊ သူ ကျောင်းသွားဖို့ ပိုက်ဆံ ဘယ်ကရမှာလဲ"

အားလုံးက သက်ပြင်းချရင်း နိဂုံးချုပ်လိုက်ကြလေသည်။

"ကျွတ် ကျွတ်၊ ခက်ခဲလိုက်တာလေ”

"ကျောက်မိသားစုရဲ့ အကြီးဆုံးလေ၊ သူ့ကို မတွေ့ရတာ ရက်တော်တော်ကြာပြီ၊ အခု သူ့မိသားစု ဒုက္ခရောက်နေပြီလေ”

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ထောင်ကျသွားတာပေါ့၊ တစ်ယောက်ယောက်က ဖမ်းပြီး ထောင်ချခိုင်းတာလေ၊ သစ်ပင်တွေ ခိုးလို့ ထွက်လာဖို့ နှစ်အနည်းငယ် ကြာမယ်လို့ ကြားတယ်၊ သူ မိုက်မဲလား မမိုက်မဲဘူးလားဆိုတာ မင်း တွေးကြည့်လေ၊ သန်းခေါင်ယံမှာ သူ တူးတယ်၊ သစ်ပင် အနည်းငယ်တူးပြီး ထွက်သွားတာ၊ သူ သိပ်လောဘကြီးလို့ အမြင်ခံလိုက်ရတာပဲ”

"ဟေး၊ သူ မထက်မြက်ဘူးလို့ ကျွန်မ ခုလေးတင် ပြောလိုက်တာပဲ၊ ဒါက မဟုတ်သေးပါဘူး”

ယွီရွေ့ကျူးမှာ မူလက ဤရွာသားများ၏ အတင်းအဖျင်းများကို စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေခဲ့သော်လည်း ပုံစံပြောင်းသွားချိန်တွင် တစ်ယောက်ယောက်က ရုတ်တရက် သူမကို ကြည့်ကာ အသံကို တိုက်ရိုက်မြှင့်၍ နောက်ပြောင်မေးလိုက်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ယွီရွေ့ကျူး၊ နင် ဘယ်လိုထင်လဲ၊ ဟော်ချန်ယဲ့ကို နင် လက်ထပ်ရဲတယ်နော်”

ယွီရွေ့ကျူးက မျက်ခုံးပင့်ကာ အမြန် ပြန်မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ၊ သေချာပေါက် သူ့ကို လက်ထပ်တာက တခြားသူတွေထက် သိပ်ကောင်းလို့လေ၊ ကျွန်မ သိပ်သဘောကျတယ်၊ ဘာမှားနေလို့လဲ၊ နင်လည်း သဘောကျလို့လား”

တစ်ဖက်လူမှာ ဆို့နင့်သွားပြီး မျက်နှာနီရဲကာ ဒေါသထွက်သွားလေသည်။

"ငါက သူ့ကို သဘောကျရမှာလား၊ ငါက အိမ်ထောင်သည်လေ၊ ကလေးတွေတောင် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ရောက်နေပြီ၊ နင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ"

"အို၊ ဒါဆို နင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ”

ယွီရွေ့ကျူးက တစ်ဖက်လူ၏မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များကို အာရုံရကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တစ်ဖက်လူက သရော်ကာ ပြောလိုက်ပြန်၏။

"ဟော်ချန်ယဲ့က မျက်နှာပေါ်မှာ အမာရွတ်ရှိရုံတင် မကဘူး၊ ကိုယ်ပေါ်မှာလည်း အမာရွတ်တွေ ရှိတာ၊ တစ်ကွက်ပြီးတစ်ကွက် ကြည့်ရတာ ကြောက်စရာကြီး၊ သန်းခေါင်ယံမှာ သူ့ကို ထိမိရင် သရဲလို့တောင် ထင်သွားနိုင်တယ်၊ ကြည့်ရတာ ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် အဆင် ပြေအောင် နေနိုင်မှာလဲ”

"ပြီးတော့ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အမာရွတ်တွေရှိတယ်၊ ကြည့်ရတာ သိပ်ရိုင်းစိုင်းတဲ့ပုံပဲ၊ ဒေါသကြီးတဲ့ပုံပေါက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း သိပ်သန်မာတယ်၊ နင် သတိထားဦး၊ သူ့ရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကို မခံရစေနဲ့၊ နင့်ရဲ့ သေးသွယ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးက သူ့ရှေ့မှာ လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ လဲကျသွားနိုင်တယ်၊ အဲ့ဒီအချိန်ကျမှ ငိုဖို့ လူလာရှာရင် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ ဤနေရာမှ စကားလုံးများ အနည်း ငယ် ရိုင်းစိုင်းနေသည်ကို တွေ့ရှိရသဖြင့်၊ သူတို့အားလုံး အကြည့်များ ပို့လွှတ်လိုက်ကြပြီး အချို့က အခြေအနေကို ဝိုးတဝါး ဝိုင်းဝန်းဖြေရှင်းပေးကာ၊ အချို့က ယွီရွေ့ကျူးကို အချင်းချင်း အမျက်မထွက်ရန်လာရောက် တားမြစ်ဖျောင်း ဖျကြလေသည်။

ယွီရွေ့ကျူး မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ တစ်ဖက်လူကို စိုက်ကြည့်နေလျက်၊ သူမ ကြောင်မျက်လုံးလေးများမှာ မှောင် မည်းသွားပြီး အနည်းငယ် အေးစက်နေလေ၏။

သူမ တစ်ဖက်လူကို မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ဟော်ချန်ယဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ အမာရွတ်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာ နင် ဘယ်လိုသိတာလဲ"

မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ လူက အလေးအနက် မထားဘဲ မဲ့ပြုံး ပြုံးကာ၊ မေးစေ့ကို မော့လျက် လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က နွေရာသီမှာ ငါ့သား ရေနစ်တော့ ဟော်ချန်ယဲ့က သူ့ကို ကယ်ဖို့အင်္ကျီချွတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ငါ မြင်တာလေ၊ ငါတင် မကဘူး၊ လူတိုင်း မြင်ကြတာပဲ၊ ဒါက ဘာလဲ၊ ငါက ကိုယ်တိုင်သွားချောင်းကြည့်တာမှ မဟုတ်တာ၊ နင် မယုံရင် နင့်ယောကျ်ားရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ အမာရွတ်တွေအများကြီး ရှိ၊ မရှိ ကြည့်လိုက်”

ယွီရွေ့ကျူး ဤစကားကို ကြားသိရပြီးနောက် အမျက်ထွက်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေ၏။

သူမ ထိုညက သူမလက်ဝါးဖြင့် ထိတွေ့မိခဲ့သည့် ဟော်ချန်ယဲ့၏ကျောပြင်နှင့် လည်ပင်းပေါ်မှ ကြမ်းတမ်းပြီး မညီညာသော အသားအရေကို သတိရသွားကာ၊ ထိုအရာမှာ အမာရွတ် ဖြစ်ရမည်ဟု တွေးတောမိလေသည်။

သို့ရာတွင် အမာရွတ်ရှိနေခြင်းမှာ အဘယ်သို့ ဖြစ်သနည်း။

သူမ တစ်ဖက်လူကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လျက် ပြောလိုက်လေ၏။

"ဟော်ချန်ယဲ့က ရှင့်သားကို ကယ်ခဲ့လို့ ဒီမှာ ရှိနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်က ဟော်ချန်ယဲ့ ကိုယ်ပေါ်က သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ ဂုဏ် ရောင်ကို မမြင်တဲ့အပြင်၊ သူ့ကို ကျေးဇူးမတင်တဲ့အပြင်၊ သူ့ကိုယ်ပေါ်က အမာရွတ်တွေကိုပဲ မြင်ခဲ့တာ မဟုတ်လား”

တစ်ဖက်လူမှာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသထွက်ကာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသည်များကို လျှောက်ပြောတော့သည်။

"ဘာသူရဲကောင်း ဂုဏ်ရောင်လဲ၊ သူက သူ့မိဘတွေကို ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျအောင် လုပ်ပြီး သတ်ခဲ့တာလေ၊ သူသာမရှိရင် သူ့မိဘတွေ သေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ နင် ဘာသိလို့လဲ ကောင်မလေး”

ယွီရွေ့ကျူးက ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"လူတစ်ယောက်ကို မှားယွင်းစွာ စွပ်စွဲဖို့က ဒီလောက်လွယ် ကူတာပဲလား၊ ကံဆိုးစေတယ်ဆိုတာက ဘာလဲ၊ တကယ်လို့ ဟော်ချန်ယဲ့က အစတုန်းက ရှင့်သားကို မကယ်ခဲ့ရင်၊ ရှင်က ကံဆိုးလို့ ရှင့်သားကို သတ်ခဲ့တယ်လို့ ကျွန်မ အခု ပြောလို့ရတာပေါ့”

ခပ်တိုးတိုး စကားတစ်ခွန်းထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ဖက်လူမှာ ကြောင်အမ်းသွားလေသည်။