အခန်း (၄၅-၄၆)

🐽 Chapter 45

သူ ချက်ချင်း ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူ့မည်းနက်သော မျက်လုံးများက မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လူငယ်ကို စိုက်ကြည့်နေလေတော့သည်။

အစ်ကိုချင်းရှန်းဆိုတဲ့ နာမည်လား ?

မင်္ဂလာဦးညတုန်းက ယွီရွေ့ကျူးက စုန့်ချင်းရှန်းဆိုတဲ့ နာမည်ကို တစ်လုံးချင်း ခေါ်ရင်း ပြောခဲ့သည့် စကားများက ခေါင်းထဲ ရောက်လာလေသည်။

“အစ်ကိုချင်းရှန်းက အရည်အချင်းရှိပြီး ရုပ်ချောတယ်၊ တက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရပြီးရင် အနာဂတ်က တောက်ပနေမှာပဲ”

“ရှင်က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုချင်းရှန်းနဲ့ ယှဉ်လို့မရဘူး”

“ကျွန်မ ကွာရှင်းရင်တောင် ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုချင်းရှန်းက ကျွန်မကို မုန်းမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ ရှင်နဲ့ အတူမနေဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုချင်းရှန်းဆီ သွားမှာ”

စုန့်ချင်းရှန်းဆိုတာ အဲ့ဒီလူ ဖြစ်နေမလားဟု သူ တွေးနေမိလေသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လူငယ်ပေါ်သို့ကျရောက်သွားလေ၏။

သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ မိန်းကလေး မည်သည်ကို ပြောဆိုနေသည်ကို မြင်သည့်အခါ ဟော်ချန်ယဲ့က ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း မျိုးရိုးနာမည်က စုန့်လား"

မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ စုန့်ချင်းရှန်း ကြောင်အမ်းသွားလေသည်။

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သိလို့လား"

သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်လျှင် ဤစုန့်ချင်းရှန်းမှာ အလွန် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ယဉ်ကျေးသော လူတစ်ဦး၏ ပုံစံနှင့် အလွန် ကိုက်ညီလှပေသည်။

သန့်ရှင်းသော အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အသားအရေ ဖြူဖွေးကာ အလွန် နွေးထွေးသော သွင်ပြင်လက္ခဏာ ရှိလေသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့က သူ့အား ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သူ့စိတ်အတွင်း၌ "မျက်နှာဖြူလေး" ဆိုသည့် စကားလုံးသုံးလုံး ပေါ်လာတော့သည်။

ဤသည်မှာ ယွီရွေ့ကျူး၏ အစ်ကိုချင်းရှန်းပင် ဖြစ်သလော။

သူ့ စိတ်ထဲတွင် မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး စုန့်ချင်းရှန်း၏ စကားကို မဖြေဘဲ သူ့ မျက်နှာအမူအရာက တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိသွားကာ အကြည့်လွှဲပြီး အသားဖြတ်ရန်ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး အဖြေရပြီးနောက် သူ့ကို ဆက်လက် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

စုန့်ချင်းရှန်း အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး နေရာ၌တောင့် တင်းနေကာ ကျီချိုးရှင်း၏ဆွဲခေါ်မှုကြောင့် မီတာအနည်း ငယ်အကွာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဟော်ချန်ယဲ့ကို မကြာခဏ နောက်လှည့်ကြည့်ကာ ဤအသားဆိုင်ရှင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးဆန်းသော စိတ်သဘောထား ရှိသည်ဟု တွေးလိုက်လေသည်။

မူလက ယခင်နေ့က အသားနှပ်ရောင်းသည့် ချောမောလှပသော ကောင်မလေးမှာ ယွီရွေ့ကျူး ဟုတ်၊ မဟုတ် လာရောက်ကြည့်ရှုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ တစ်ဖက်လူနှင့် မတွေ့ရဘဲ အမျိုးသား ဆိုင်ရှင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေတော့သည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင်၊ ဟင်းချက်နည်းမှာ ဤသူပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ရမည်၊ ယခင်နေ့က အသားနှပ်ရောင်းသူမှာ ယွီရွေ့ကျူးမဖြစ်နိုင်ပါချေ။

ယွီရွေ့ကျူး၌ ထိုကဲ့သို့သော ကျွမ်းကျင်မှုမျိုး မရှိနိုင်ပါပေဟု သူက မှတ်ယူထားလေသည်။

ဘေးရှိ ကျီချိုးရှင်းက သူ့အား ကြည့်လိုက်လေ၏။

“ရှင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ စကားမပြောတာလဲ"

စုန့်ချင်းရှန်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ခုကို ပြန်လည် တပ်ဆင်လိုက်လေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ရှင်းရှင်း၊ သွားကြစို့"

သူတို့နှစ်ဦး၏ အနောက်တွင် ဟော်ချန်ယဲ့မှာ အသားလှီးဖြတ်ပြီးနောက် မျက်လုံးပင့်ကာ ထွက်ခွာသွားသော ၎င်းတို့၏ ကျောပြင်ကို သိမ်မွေ့သော အမူအရာဖြင့် မျက်လုံးမှေးကြည့်လိုက်၏။

ဈေးသည် စည်ကားနေသော်လည်း ယွီရွေ့ကျူးဘက်၌ မူကား သူမ အလွန်ပင်ပန်းနေ၍လောမသိချေ၊ ယခင်နေ့က ထီးလည်းမပါဘဲ တစ်နေ့လုံး အပြင်၌ နေခဲ့ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ယွီရွေ့ကျူး အချိန်အတော်ကြာ အိပ်မောကျနေပြီး သူမ နိုးလာသည့်အချိန်တွင် နေမှာ ခေါင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

သူမ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ အကြောဆန့်လိုက်လေသည်။

သူမ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်ခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်ကြိမ် နောင်တရလာပြန်သည်။ ထိုအချိန်က အဘယ်ကြောင့် မထခဲ့သနည်း၊ သို့မဟုတ်ပါက သူမ ပိုမိုရောင်းချနိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။

လူသားတို့မှာ ထိုသို့ပင် ရှုပ်ထွေးနေတတ်ကြပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ယွီရွေ့ကျူးမှာ ပိုက်ဆံသည် ကိုယ့်လက်အတွင်း၌သာ ရှိနေသေးသဖြင့် လုံခြုံသည်ဟု ခံစားရ၏။ ထို့ပြင် ဟော်ချန်ယဲ့မှာ ယနေ့ အသားနှပ် သွားရောက်ရောင်း ချခြင်းသည် သူ့မကောင်းသော စိတ်သဘောထားနှင့် ညံ့ဖျင်း သောအဆင့်အတန်းကြောင့် သူမ၏ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်စေမည်လော ဟူသည်ကိုမူ မသိရချေ။

ဟော်ချန်ယဲ့၏အေးစက်သော ပုံစံကို တွေးမိပြီး ယွီရွေ့ကျူး အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားလေသည်။

သူမသည် ယခင်နေ့က ယဉ်ကျေးသော အပြုံးလေးကိုအမြဲ တမ်း ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ပြီး ပြုံးရလွန်းသဖြင့် မျက်နှာပင် တောင့်တင်းနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိထားရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ယွီရွေ့ကျူး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ကာ မနေနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ဆင်း၍ မှန်တင်ခုံ အံဆွဲကို ဖွင့်ကာ ငွေသေတ္တာကို ထုတ်ယူပြီး ပိုက်ဆံများကို ထပ်မံ ရေတွက်လိုက်လေသည်။

အင်း၊ ဤမျှ များစွာ ရှိသေးသည်ပင်၊ ယွမ်နှစ်ဆယ်ကျော်မျှ ရှိတော့၏။ မည်သူက လှပသနည်း။ နောင်အခါတွင် ငွေက ငွေကို ရှာဖွေလာလိမ့်မည်၊ ဆိုင်သည် ပိုမိုကြီးမားလာမည်၊ အသားနှပ်များ ပိုမိုလုပ်ဆောင်မည်ဆိုလျှင် တစ်နေ့လျှင် ယွမ် ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ရရှိလာနိုင်ပေသည်။

ယွီရွေ့ကျူး ပိုက်ဆံများကို နေရာ၌ ဂရုတစိုက် ပြန်လည်ထားရှိလိုက်သဖြင့် သူမ၌ စောင်ခေါက်ရန်၊ မျက်နှာသစ်ရန်နှင့် ထမင်းစားရန် အချိန်နှင့် ခွန်အား ရှိသွားလေသည်။

အရာအားလုံး သိမ်းဆည်းပြီးသွားသည့်အခါ ဆိုင်သို့ဖြစ်စေ၊ မြို့နယ်သို့ဖြစ်စေ သွားရောက်ရန် မလိုအပ်တော့ချေ။ နောက်ဆုံးအကြိမ်က အဝတ်များ လျှော်ဖွတ်ပြီးသည်နှင့် ယွီရွေ့ကျူးမှာ သူမ၌ လုပ်ဆောင်ဖွယ်ရာ မည်သည်မျှ မရှိတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို ရုတ်တရက် တွေ့ရှိလိုက်လေသည်။

သူမ ရွာအတွင်းရှိ ဟော်ချန်ယဲ့၏ ဝက်သားဆိုင်သို့ သွား ရောက်၍ ကူညီမည်ဆိုလျှင် မဖြစ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဟော်ချန်ယဲ့မှာ ထိုနေရာ၌ မရှိဘဲ ရှဲ့ချီသာရှိနေသဖြင့် သူမနှင့် ရှဲ့ချီကြားတွင် ပြောဖွယ်ရာ မည်သည်မျှမရှိသောကြောင့် သွားရသည်မှာ အနေခက်ကာ သူမ ပျင်းရိနေဆဲပင်။

ယွီရွေ့ကျူး စဉ်းစားကြည့်ပြီး စိတ်အေးချမ်းသာစွာဖြင့် နေပူဆာလှုံရန် ခွေးခြေလေးတစ်လုံးကို အပြင်သို့ ရွှေ့လိုက်လေ၏။

နေ့လယ်မတိုင်မီ နေမှာ ထိုမျှမပြင်းထန်သေးဘဲ ခြံအတွင်း၌ အရိပ်ရရန် ကူညီပေးမည့် စပျစ်နွယ်စင်များလည်း ရှိနေပေသည်။

ဤသည်မှာ ၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် မြို့ပြဘဝကို စတင်ရန် မှန်ကန်သော နည်းလမ်းလေးကဲ့သို့ပင်ဖြစ်တော့သည်။

ယွီရွေ့ကျူး ကျေနပ်သွားပြီး နေ့လယ်တွင် ယခင်နေ့က အလုပ်ကြိုးစားခဲ့မှုအတွက် သူ့ကိုယ်သူ ကျွေးမွေးရန် အရသာရှိသော အစားအစာအချို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ပြည့်နေသော ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ကာ ခွေးခြေလေးဆီသို့ ပြန်သွားပြီး အေးဆေးစွာ နေပူဆာ ဆက်လက်လှုံနေလေသည်။

သူမ အိပ်ငိုက်နေစဥ် ခြံတံခါး၌ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေ၏။

ယွီရွေ့ကျူး မူလက ဟော်ချန်ယဲ့ ပြန်လာသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့မှာ မနက်ခင်းတစ်ပိုင်းမျှသာ အလုပ်ကြိုးစားရသေးခြင်းဖြစ်ရာ အဘယ်သို့ ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်လာနိုင်မည်နည်း၊ သူမသည် ယခင်နေ့က တစ်နေ့လုံး သွားရောက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့ မဟုတ်လျှင် မည်သူနည်း၊ သူခိုးလော။

နေ့ခင်းကြောင်တောင် သူတစ်ပါးအိမ်သို့ ပစ္စည်းလာရောက်ခိုးယူရန် ဤမျှ မောက်မာသော သူခိုး ရှိနိုင်ပါသလော။ ထိုပြင် ဤသည်မှာ ဟော်ချန်ယဲ့၏ အိမ်ဖြစ်ရာ ဟော်ချန်ယဲ့၏ ပစ္စည်းများကို ခိုးယူရဲသည့် သတ္တိရှိသူ ရှိပါသလော။

သူခိုး မဟုတ်လျှင် မည်သူ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

သူမသည် ခွေးခြေပေါ်မှ မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး တံခါးရှိရာနေရာကို မျက်လုံးတို့ဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ လက်အတွင်း၌ တုတ်တစ်ချောင်းကို ရှာဖွေထားလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ ဝင်လာပါက တုတ်ဖြင့် ရိုက်နှက်မည်ဟု တွေးလိုက်လေသည်။

ယွီရွေ့ကျူး မထင်မှတ်ထားသည်မှာ တံခါး၏ သော့ချိတ်မှာ တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီးနောက် တောက်ပသော ဆံပင်များနှင့် အနည်းငယ ဖြူနေသော ဆံပင်များရှိသည့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်လာခြင်းပင်။

🐽 Chapter 46

ယွီရွေ့ကျူး ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

"ရှင် ဘယ်သူလဲ၊ ဟော်ချန်ယဲ့ကို လာရှာတာလား၊ တံခါးသော့ကို ဘယ်လို ဖောက်ဝင်လာတာလဲ"

အိမ်ကို မည်သို့ ကြည့်ရှုပြီး မည်သူမျှ မဝင်ရဲဟု ထင်မှတ်သနည်း။ ဤသည်မှာ သူမ အိမ်အတွင်း ရှိနေသောကြောင့်သာ။ သို့မဟုတ်ပါက ဤသည်မှာ ပုဂ္ဂလိကအိမ်ကို ကျူး ကျော်ဝင်ရောက်ခြင်း မဟုတ်ပါလော။

ယွီရွေ့ကျူး စိတ်အတွင်း၌ တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေသော် လည်း တစ်ဖက်လူက သူမကို မြင်သည့်အခါ ရှက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိသည့်အပြင် စိစစ်သော အကြည့်ဖြင့် သူမကို အထက်အောက် ကြည့်ရှုလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။

ဤအကြည့်မှာ ခင်မင်ရင်းနှီးသော အကဲဖြတ်မှုမျိုးနှင့် မတူဘဲ အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ကြည့်ရှုနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သဖြင့် အာရုံခံစားမှုများကို အဆင်မပြေဖြစ်စေလေသည်။

ယွီရွေ့ကျူး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး၏မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး ယွီရွေ့ကျူးမျက်နှာထက်ပင် ပိုမိုဆိုးရွားနေဟန် ရှိပေသည်။

ခဏအကြာတွင် တစ်ဖက်လူက စကားပြောလာ၏။

"မင်းက ချန်ယဲ့လက်ထပ်ထားတဲ့ ချွေးမလား"

သူမသည် ခြံအတွင်းရှိ ခွေးခြေများနှင့် ယပ်တောင်များကို တစ်ချက်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူမ ဆေးကြောထားသော သစ်သီးများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ ရေခွက်များကိုပါ တစ်ချက် အကဲခတ်လိုက်လေသည်။

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်လေသည်။

"မင်း ပျော်ရွှင်နိုင်တာ မအံ့သြပါဘူး၊ နေ့ခင်းကြောင်တောင် အိမ်မှာ နေပူဆာလှုံဖို့ ဒီမှာ လှဲနေရုံပဲလား၊ အလုပ် ဘာမှမလုပ်ဘူးလား၊ ဒီခြံထဲက မြက်တွေက ဒီလောက်ရှည်နေပြီ၊ ဘယ်လို နုတ်ရမလဲဆိုတာ မသိဘူးလား၊ မြေကြီးထဲက ပျိုးပင်တွေကိုလည်း ဘယ်လိုရှင်းရမလဲဆိုတာ မသိဘူးလား၊ ပြီးတော့ ဒီခြံထဲက မြေကြီးကလည်း ဖုန်တွေနဲ့လေ”

သူမက မကျေမနပ်ဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်ပြန်၏။

"တံမြက်စည်း ဘယ်လိုလှည်းရမလဲဆိုတာ မသိဘူးလား၊ ဘာမှလည်း နေမလှန်းဘူး၊ ဒီမှာ လှဲနေတာပဲ၊ လက်ထပ်ပြီး ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ဟော်ချန်ယဲ့ရဲ့ အိမ်မှာ ဒီအတိုင်းနေနေတာလား၊ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ စောင့်နေတာလား၊ ဒီလိုမျိုး ပျော်ရွှင်နေတာလား”

ယွီရွေ့ကျူးမှာ ရှားရှားပါးပါး တစ်ခဏလောက်ကြောင်အမ်းသွားရလေသည်။ သူမက ဒီမှာ လှဲပြီး နေပူဆာလှုံနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူမ မသိသည့်အပြင် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သော့ကိုဖျက်ကာ ခြံထဲဝင်လာပြီး ဆဲဆိုနေသူကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေမိ၏။

ဒါ ဘယ်သူလဲ ?

အိမ်နီးချင်းတွေတောင်မှ ဒီလိုစည်းမျဉ်းကို မသိကြဘူးလားဟု သူမ တွေးနေမိသည်။

သူမက အလွန်ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။

"ရှင်က ဘယ်သူလဲ၊ ဒါက ကျွန်မတို့ မိသားစုကိစ္စတွေပါ၊ အပြင်လူတွေ ဝင်ပါရမယ့် အလှည့်မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်"

"ငါက ဘယ်သူလဲ၊ အပြင်လူ ဟုတ်လား"

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးက သူမ မေးစေ့ကိုမော့ကာ မိမိကိုယ်ကို လက်ညှိုးထိုးလျက် မဲ့ပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"နားထောင်၊ ငါက ဟော်ချန်ယဲ့ရဲ့အဒေါ်ပဲ၊ သူ့မိဘတွေ သေသွားပြီးတဲ့နောက် ငါနဲ့ သူ့ဦးလေးက သူ့ကို တစ်ယောက် တည်း ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာ၊ ငါ ဘယ်သူလဲလို့ မင်းက မေးနေသေးတယ်၊ ဟော်ချန်ယဲ့က မင်းကို မပြောပြဘူးလား၊ မင်းကဟော်ချန်ယဲ့နဲ့ လက်ထပ်ထားမှတော့ စည်းမျဉ်းတွေအရ ငါ့ကို ခေါ်ရမယ်လေ"

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးက တစ်လုံးချင်း အလေးအနက် ပြောလိုက်လေသည်။

"အဒေါ်လို့ ခေါ်စမ်း၊ အ ဒေါ်”

အဒေါ်......?

ယွီရွေ့ကျူး အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့၏ မိဘများ စောစီးစွာ ကွယ်လွန်သွားခြင်းကို သူမ သိရှိကာ၊ နောက်ပိုင်းတွင် သူ့အား ဆွေမျိုးများက ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သည်ကိုလည်း သိရှိထားသော်လည်း မိမိရှေ့ရှိ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးမှာ ဟော်ချန်ယဲ့၏အဒေါ်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရခြင်းပင်ဖြစ်တော့သည်။

လက်ထပ်ပြီးလွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဟော်ချန်ယဲ့၏ဦးလေးနှင့် အဒေါ်အကြောင်းဘာမှမကြားရသဖြင့် ယွီရွေ့ကျူးမှာ ဟော်ချန်ယဲ့၌ ဆွေမျိုးများ ရှိနေသေးသည်ဟူသည်ကို မေ့လျော့နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

၎င်းပြောပုံအရဆိုလျှင် ဟော်ချန်ယဲ့ ကြီးပြင်းလာစေရန် ပြုစုပျိုးထောင်ရသည်မှာ မလွယ်ကူလှချေ။ အထူးသဖြင့် စားဝတ်နေရေးအတွက် စိုးရိမ်ရသော ဤခေတ်၌ ယွီရွေ့ကျူးအနေဖြင့် ဟော်ချန်ယဲ့၏ဦးလေးနှင့် အဒေါ်ကို လေးစားသင့်သော်လည်း သူမရှေ့ရှိ ဤအဒေါ်မှာ မကောင်းသည့်ဧည့် သည်ဟု အဘယ်ကြောင့် ခံစားနေရသနည်း။

ယွီရွေ့ကျူး သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မကို တစ်ယောက်ယောက်က အလုပ်အကျွေးပြုစေချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မမှာလည်း လုပ်စရာကိစ္စတွေ ရှိပါတယ်"

"ဘာ အသားနှပ်အကြောင်း ပြောနေတာလဲ”

ဟိုချန်ယဲ့၏အဒေါ်မှာ ပိုဒေါသထွက်နေပုံရပြီး သူမက မပျော်မရွှင်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အမျိုးသမီး တစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် အပြင်ထွက်ပြနေလို့ ရမှာလဲ၊ မိသားစုကို ထောက်ပံ့ဖို့ ဟော်ချန်ယဲ့ ဆိုင်ဖွင့်ထားတာက လုံလောက်နေပါပြီ၊ မင်းက ဘာလို့ ထင်ပေါ်ကျော် ကြားချင်နေရတာလဲ၊ အမျိုးသမီးက အမျိုးသမီးတွေရဲ့ လမ်းစဉ်ကို လိုက်နာရမယ်၊ ကိုယ့်တာဝန် ကိုယ်ကျေရမယ်လေ"

သူမက ဆက်လက် ကဲ့ရဲ့လိုက်ပြန်၏။

"ဟော်ချန်ယဲ့က မင်းကို လက်ထပ်ချင်တုန်းက မင်း မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ၊ မင်းပုံစံက မိန်းမပျက်နဲ့ တူတယ်၊ မလက်ထပ်ခင် အပြင်မှာ ဆက်ဆံရေး ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေး ရှိသေးတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်၊ မင်းက အိမ်မှာပဲ နေသင့်တယ်၊ မဟုတ်ရင် အပြင်မှာ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ”

"ကံကောင်းလို့ တင်ပါးကကြီးပြီး သားမွေးနိုင်တာ"

သူမသည် ယွီရွေ့ကျူးအနီးသို့ မထင်မှတ်ဘဲ ချဉ်းကပ်လာပြီး ယွီရွေ့ကျူး၏တင်ပါးကို ရုတ်တရက် ရိုက်နှက်လိုက်ကာ သူ့လက်ကို ကျေနပ်စွာဖြင့် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသွား၏။

ယွီရွေ့ကျူး၏ မျက်နှာမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ အရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် တောင့်တင်းသွားကာ ရုတ်တရက် သူမအား လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏အနီရောင် နှုတ်ခမ်းများအနည်း ငယ် ပွင့်ဟသွားပြီး ဦးနှောက်အတွင်း၌ မေးခွန်းများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

မဟုတ်သေးပါဘူး၊ ထိုအဖွားကြီးမှာ အဘယ်အရပ်မှရောက်ရှိလာသနည်း၊ ရူးသွပ်နေပြီလော။

ဟော်ချန်ယဲ့၏အဒေါ်အမည်မှာ ယန်ချိုးကျွီးဖြစ်ပြီး သူမသည် တည်ကြည်လေးနက်ပုံရကာ မျက်နှာ၌နှစ်ပေါင်းများစွာအလုပ်ကြိုးစားခဲ့ရခြင်းကြောင့် ကျဆင်းလာသော အရေးအကြောင်းများ ရှိလေသည်။ လူကြီးပိုင်းများသည် သစ္စာရှိပြီး ရိုးသားသော ချွေးမများကို အနှစ်သက်ဆုံး ဖြစ်သကဲ့သို့ ယွီရွေ့ကျူးကဲ့သို့သော မြေခွေးမများကိုမူ အမုန်းဆုံးပင်။

ထို့ကြောင့် ယွီရွေ့ကျူး မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ယန်ချိုးကျွီးက သူမအား အေးစက်စွာခေါ်လိုက်၏။

"ယွီရွေ့ကျူး၊ ဟုတ်တယ်၊ မင်္ဂလာဆောင်ပြီးနှစ်ရက်အတွင်း ငါ မလာခဲ့ဘူး၊ မင်းတို့ ဇနီးမောင်နှံလေးကို အတူတူနေဖို့ အချိန်နည်းနည်းပေးမယ်လို့ တွေးလိုက်တာလေ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက သိပ်‌တော့အကြောင်းပြချက်မရှိဘူး၊ ပြောင်းလဲရမယ့် စည်းမျဉ်းတွေသိပ်များတယ်၊ မင်းရဲ့ ပြဿနာတွေ အပါအ ဝင်ပေါ့၊ မင်း ဒီလောက်မပျင်းသင့်ဘူး၊ အလုပ်ပိုလုပ်သင့်တယ်"

သူမ ယွီရွေ့ကျူးကို လက်ယမ်းပြကာ အမိန့်ပေးလိုက်ပြန်၏။

"ဒီကိုလာခဲ့၊ ဒီခြံထဲမှာ မြက်တွေ အပြည့်ပဲ၊ လာပြီး ပေါင်းပင်တွေ နုတ်စမ်း၊ မင်းတို့ ချွေးမလေးတွေ အိမ်မှာ ဘယ်လိုနေလဲ မသိဘူး၊ မိဘတွေက လုံးဝမသင်ပေးဘူးလား၊ သူများအိမ်ထဲကို ဝင်လာရတာ ရှက်စရာပဲ၊ ငါတို့ ဘဝမှာ ဘယ်သူမှ မင်းလို နုနယ်တာမရှိဘူး၊ ပြီးတော့ နေပူဆာ လှုံနေသေးတယ်ပေါ့လေ"

ယန်ချိုးကျွီးက ယွီရွေ့ကျူးကို ဆွဲရန် ပြင်လိုက်ရင်းအော် ဟစ်လိုက်လေသည်။

"မြန်မြန်လုပ်၊ မြန်မြန်၊ ဒီနေ့ ငါ မင်းကို အကုန်လုံးနုတ်ခိုင်းမယ်”

ယွီရွေ့ကျူး ဤအဒေါ်ဆိုသူမှာ အလွန်ထူးဆန်းလွန်းသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ဟော်ချန်ယဲ့၌ ချင်မင်းဆက်ခေတ်ကကဲ့သို့သော ဤသို့သော ဆွေမျိုးများနှင့် လူကြီးသူမများ ရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ချေ။

သူမသည် ပိုက်ဆံရှာဖွေ၍ ချမ်းသာလိုရုံ သက်သက်သာဖြစ် သည်။ ထို့ပြင် ဖက်ဒရယ်ခေတ်က ချွေးမငယ်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ လူကြီးသူမဆိုသူတို့၏ထိန်းချုပ်မှုကို ခံရမည့်အစား ပူပင်သောကကင်းသော ဘဝကိုနေထိုင်လိုခြင်းဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ သူမရှေ့ရှိလူမှာ ဟော်ချန်ယဲ့၏လေးစားရသော လူကြီးတစ်ဦး အမှန်တကယ်ဖြစ်ပြီး သူမနှင့်သာ နေ့စဉ် အတူတူနေထိုင်ရမည်ဆိုလျှင်မူ သူမ ဤကိစ္စကို သေချာစွာ စဉ်းစားရပါလိမ့်မည်။

ယွီရွေ့ကျူး ထိုသို့တွေးတောလိုက်ပြီး ကိုယ်ကိုနောက်သို့ဆုတ်ကာ အဒေါ်ဖြစ်သူ ယန်ချိုးကျွီး၏လက်ကို အမြန် ရှောင်ရှားလိုက်လေသည်။

သူမက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူမအား နူးညံ့သော အသံဖြင့် တမင်သက်သက် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

"အန်တီ၊ ဒီလိုအလုပ်မျိုးက ဟော်ချန်ယဲ့နဲ့ပဲ သင့်တော်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်၊ ကျွန်မနဲ့တော့ မသင့်တော်ပါဘူး၊ အန်တီ ကြည့်လေ၊ နေပူထဲမှာနေပြီး ကျွန်မ အသားအရေတွေ ညိုမည်းသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ပြီးတော့ နေလောင်ရင် ကျွန်မ အသားအရေက နီရဲလာမှာလေ၊ ချန်ယဲ့ မြင်ရင် စိတ်မကောင်းဖြစ်လိမ့်မယ်”

ယန်ချိုးကျွီးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးထသွားပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ မှောင်မည်းသွားကာ ကြမ်းတမ်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် ဂျစ်ကန်ကန်နိုင်ရတာလဲ၊ မင်းက အရာရှိတစ်ယောက်ရဲ့ဇနီးမှ မဟုတ်တာ၊ ကျေးလက်လယ်ကွင်းတွေမှာ အလုပ်မလုပ်ဘဲ နေနိုင်သေးလို့လား၊ ဘာအသားညိုတာနဲ့ နီရဲတာလဲ၊ အရေပြားတစ်လွှာလောက် နေလောင်သွားရင်တောင် အသားအရေက ခြောက် သွေ့နေရမှာပဲ၊ မဟုတ်ရင် မင်း ဒီဘဝကို ဘယ်လို ဖြတ်သန်းမလဲ၊ အကုန်လုံးက ချန်ယဲ့ အပေါ်မှာပဲမူတည်နေတာလေ”

ယွီရွေ့ကျူး အရူးဟန်ဆောင်ကာ ဆက်လက်ပြောလိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး အန်တီ၊ မနေ့က ကျွန်မ နည်းနည်း ပင်ပန်းသွားလို့ပါ၊ အခု ခါးဆန့်လို့မရဘူး၊ ကိုင်းလို့လည်း မရဘူး၊ အဆင်မပြေဖြစ်ပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်ဘူး၊ ဒီမြက်တွေကို ကျွန်မ မနုတ်နိုင်ပါဘူး”