အခန်း (၅၉-၆၀)

🐽 Chapter 59

သူမက ယွီရွေ့ကျူးကို မေးမော့ကြည့်ကာ ရွံရှာသောမျက် လုံးများဖြင့် မောက်မာစွာပြောလိုက်လေသည်။

"ရွေ့ကျူး၊ ဒါ နင့်ရဲ့ ခင်ပွန်းလား၊ နင့်ယောင်္ကျားကို ခေါ်လာတဲ့အခါ ဘာလို့ ငါတို့လမ်းကနေ လာရတာလဲ၊ ဒါ ငါ့မိသားစုရဲ့ မြေဆိုတာ နင် မသိဘူးလား”

ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် စုန့်မိခင်က မနှစ်မြို့သည့် အမူအရာ အနည်းငယ် သို့မဟုတ် အနည်းငယ်ကြမ်းတမ်းသော သဘောထားကို ပြသလိုက်ပါက ယွီရွေ့ကျူးမှာ ကြောက် လန့်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တောင်းပန်စကားများ အဆက် မပြတ် ဆိုကာ အကြိမ်ကြိမ်တောင်းပန်ပြီး စကားကောင်းများ ပြောကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကြောက်လန့်၍ ငိုပင်ငိုတတ်လေသည်။

အပြင်လူတွေအပေါ် အေးစက်သည့် သဘောထားရှိသော ယွီရွေ့ကျူးမှာ ဂျစ်ကန်ကန်နိုင်ပြီး ကိုယ့်သဘောကိုယ်လုပ်ကာ ရွာထဲက လူတိုင်းကို တန်းတူနှိမ်ကြည့်တတ်၏။

သို့သော် စုန့်ချင်းရှန်း၏မိသားစုကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ သူမက စုန့်ချင်းရှန်းကို အလွန်ဂရုစိုက်သည့်အတွက် ခေါင်းငုံ့ပြီး အကြိမ်ရေမည်မျှ မရေမတွက်နိုင်အောင် ဦးညွှတ်ကာ သူမရဲ့ မျက်နှာနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အကုန်လုံး စွန့်လွှတ်ပြီး စုန့်ချင်းရှန်းတို့ မိသားစု မပျော်မရွှင်ဖြစ်မှာ ကြောက်သည့်အတွက် သတိထားပြီး ပြုံးပြရသည်။

ထိုပြင် စုန့်မိခင်သည် စုန့်ချင်းရှန်း၏ မိခင်ဖြစ်သည့်အတိုင်း စုန့်ချင်းရှန်း၏ အိမ်ထောင်ရေးအခွင့်အရေးကို တာဝန်ယူရသည့် လူကြီးလည်း ဖြစ်လေရာ ယွီရွေ့ကျူးသည် စုန့်မိသား စုအတွင်းသို့ဝင်လိုသော ဇောအဟုန်ဖြင့် သဘာဝကျစွာပင် နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် မြှောက်ပင့်၍ ချော့မော့ကာအရေး ကြီးသော စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဝံ့ပါပေ။

စုန့်မိသားစုဝင်တစ်ဦးက သူမကိုတိုက်ရိုက်ဆဲဆိုခြင်း သို့မဟုတ် ရိုက်နှက်လျှင်ပင် ယွီရွေ့ကျူးသည် ဘေးသို့ရှောင်၍ နာကြည်းစွာငိုယိုပြီးနောက် စုန့်ချင်းရှန်းထံတိုင် ကြားကောင်း တိုင်ကြားနိုင်သော်လည်း လူချင်းတွေ့လျှင်မူ ဒေါသထွက်၍ ပဋိပက္ခဖြစ်ရန်မဝံ့ရဲပါပေ။ ထို့ကြောင့် စုန့်မိခင်သည် သူမ ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် ယွီရွေ့ကျူး၏ သဘောထားကို ခန့်မှန်းပြီး ဖြစ်လေတော့၏။

သူမသည် အလွန်ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် စက်ဘီးပေါ်မှ ဆင်း၍ သူမကို အဆက်မပြတ်တောင်းပန်ရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုပြင် သူမကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်သော ဝက်သားသတ်သမား လင်သားကိုပင် တောင်းပန်ခိုင်းရပေမည်။

ထိုနောက် သူမသည် ဤလမ်းမှ ကွေ့သွားပြီး ယွီမိသားစုနှင့် မဝေးတော့လျှင်ပင် အခြားဘက်မှ ကွေ့၍ လမ်းမကြီးသို့ ပြန်တက်ကာ မိုင်ပေါင်းများစွာပတ်၍ အိမ်သို့အမြန်ပြန်ရလိမ့် မည်။

စုန့်မိခင်သည် ရွံရှာစွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ဤအရာအားလုံးကို မျှော်လင့်ထားသဖြင့် မျက်ခွံကိုပင်မပင့်တော့ဘဲ ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် လှည့်၍အိမ်အတွင်းသို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေတော့၏။

သို့သော် သူမ မထင်ထားခဲ့သည့်အခြင်းအရာ ဖြစ်ပွားသွားတော့သည်။

ယွီရွေ့ကျူးမှာ စက်ဘီးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ခြေထောက်များကို လှုပ်ယမ်းရင်း ဟော်ချန်ယဲ့ကို တိုက်ရိုက် ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

"ဒီကနေပဲ သွား၊ ဘယ်သူတားတား တိုက်ပစ်လိုက်၊ အိုတဲ့သူဆိုရင် အိုတဲ့သူကို တိုက်၊ ငယ်တဲ့သူဆိုရင် ငယ်တဲ့သူကို တိုက်၊ လာသမျှလူကို တိုက်ပစ်လိုက်”

"ကျွန်မ အခုထိ မသိသေးဘူးပဲ၊ ဒီလမ်းမှာ ရှင့်နာမည်ရေး ထားလို့လား၊ သိပ် အာဏာမပြချင်စမ်းပါနဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ၊ ကျွန်မ ရှင့်လမ်းပေါ်ကနေ စီးသွားမှာပဲ၊ ရှင် ကျွန်မကို ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ”

ဤစကားကို ကြားလျှင် စုန့်မိခင်သည် နေရာ၌ပင် အေးခဲသွားပေသည်။

မဟုတ်သေး၊ ယွီရွေ့ကျူး အဘယ်သို့ ပြောဆိုလိုက်သနည်း။

မိမိရှေ့တွင်မူ ကြောင်ငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လိမ္မာရေး ခြားရှိခဲ့သည့် ယွီရွေ့ကျူးသည် ရုတ်တရက်ကြီး ဤသို့ ရိုင်းစိုင်းသော စကားမျိုးပြောဆိုလာသဖြင့် စုန့်မိခင်သည် မိမိ၏ဘဝကိုပင် သံသယဝင်လိုသွား၏။

သူမသည် ဦးခေါင်းကိုလှည့်၍ လမ်းဆုံ၌ရှိသော ယွီရွေ့ကျူးကို မယုံကြည်နိုင်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဤအချိန်တွင် ယွီရွေ့ကျူးသည် သူမပြောသည့်အတိုင်းပင် နောက်ရှိလူ၏ အဝတ်အစားကိုဆွဲ၍ စက်ဘီးကို ရှေ့သို့ လိမ့်သွားရန် အချက်ပြနေသည်။ သူမ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာမှာမူ ဂရုမစိုက်မှုများဖြင့်ပြည့်နှက်နေပြီး ကြောင်မျက်လုံးလေးများမှာ အနည်းငယ်ပင့်တက်နေကာ နေရောင်အောက်တွင် အလွန်လှပနေပေသည်။

စုန့်မိခင် ဒေါသထွက်သွားသည်။

ယခင်ကကဲ့သို့ တည်ငြိမ်၍ ရွံရှာသော ပုံစံမျိုးမရှိတော့ဘဲ သူမ၏ကြမ်းတမ်း၍ မည်းနက်သော ပါးပြင်များ၌ ဒေါသရိပ်များ ပြည့်နှက်နေကာ လက်အတွင်းမှတံမြက်စည်းကြီးကို ကိုင်၍ လမ်းဆုံတွင် ထပ်မံပိတ်ရပ်လိုက်လေ၏။

သူမ စိုက်ကြည့်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ယွီရွေ့ကျူး၊ နင် ရှေ့ကို တိုးကြည့်လိုက်စမ်း! နင် ရူးနေပြီလား၊ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက ဦးနှောက်ပျောက်သွားပြီလား။ ငါက ဘယ်သူလဲဆိုတာ နင် မေ့သွားပြီလား၊ ငါက စုန့်ချင်းရှန်းရဲ့ အမေပဲ၊ ငါ့သားက စုန့်ချင်းရှန်းလေ၊ နင်က ငါ့ကို ဒီလိုဆက်ဆံရဲတယ်၊ ဒီလိုသဘောထားမျိုးနဲ့ နင် ငါတို့ စုန့်မိသားစုထဲကို တစ်သက်လုံး ဝင်ချင်စိတ်မရှိတော့ဘူးလား”

ဟော်ချန်ယဲ့သည် စက်ဘီးလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ မည်းနက်သောမျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားလေ၏။

သူ့ဦးခေါင်းကို ငုံ့ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ရင်ခွင်အတွင်းရှိ ယွီရွေ့ကျူးကို တိတ်ဆိတ်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏သဘောထားမှတစ် ဆင့်တစ်စုံတစ်ခုကို သူ ဝိုးတဝါး ခံစားမိခဲ့ပြီး ယခု သူမ၏ ပါးစပ်မှ "စုန့်ချင်းရှန်း" ဟူသော နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟော်ချန်ယဲ့ သေချာသွားလေပြီ။

ဤသည်မှာ စုန့်ချင်းရှန်း၏အိမ်ဖြစ်ပြီး သူ့ရှေ့ရှိ လူမှာ စုန့်ချင်းရှန်း၏ မိခင်အရင်းဖြစ်လေသည်။

တောင်လမ်း ပိတ်နေသဖြင့် မိဘအိမ်သို့ ပြန်ရန် ဖြတ်လမ်းရှာလိုရုံ သက်သက်ဖြစ်သော်လည်း တမင်သက်သက်ပင်ဖြစ်စေ၊ မရည်ရွယ်ဘဲဖြစ်စေ ဤသို့သော ပဋိပက္ခမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ခဲ့ပါပေ။ ထိုပြင် ပဋိပက္ခဖြစ်ရသည့်သူမှာ စုန့်ချင်းရှန်း၏မိသားစု ဖြစ်နေသေး၏။

ယွီရွေ့ကျူးသည် စုန့်ချင်းရှန်းကို ဂရုစိုက်သည်ဆိုသည်မှာ ယခုဆိုလျှင် တာတုန်းရွာနှင့် ထောင်ဟွာရွာ နှစ်ရွာလုံးရှိ လူတိုင်းနီးပါးသိရှိကြသည်။ အထူးသဖြင့် မင်္ဂလာဦးညတွင် ယွီရွေ့ကျူးကိုယ်တိုင် သူ့အား စုန့်ချင်းရှန်းအကြောင်းပြောပြ၍ နှိုင်းယှဉ်ခဲ့သဖြင့် ဟော်ချန်ယဲ့မှာ ပိုသိနေလေသည်။

မင်္ဂလာဦးညတွင် ယွီရွေ့ကျူးသည် စုန့်ချင်းရှန်းနှင့် အတူရှိရရန်အလို့ငှာ မင်္ဂလာပွဲမှ လွတ်မြောက်အောင် ပြတင်းပေါက်မှပင် ခုန်ချခဲ့၏။ စုန့်ချင်းရှန်းအပေါ် သူမ၏သဘောထားမှာ အလွန်စွဲလမ်းလွန်းပြီး စုန့်ချင်းရှန်းအကြောင်း မကောင်းစကား တစ်ခွန်းမျှပြောဆိုခွင့် မပြုခဲ့ပါပေ။

သူမ မြို့နယ်အတွင်းရှိစဥ်ကလည်း ယွီရွေ့ကျူးသည် စုန့်ချင်းရှန်းကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန်အလို့ငှာ အဝတ်လျှော်ခြင်း၊ ထမင်းချက်ပေးခြင်းတို့အတွက် အကြိမ်များစွာ သွားရောက်ခဲ့ပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း အလွန်ဆန္ဒရှိခဲ့သည်ဟု ကြားဖူးလေသည်။

အကယ်၍ ယွီဖခင်နှင့် မိခင်တို့ကသာ သူ့အား လက်ထပ်ရန် စီစဉ်မပေးခဲ့လျှင် ယွီရွေ့ကျူးသည် အိမ်တွင် ငိုယို၍ စုန့်ချင်းရှန်းနှင့်သာ ဆက်လက်နေလိုဦးမည်ဟု ထင်မှတ်မိသည်။

ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ ဟော်ချန်ယဲ့၏မျက်မှောင်များမှာ တဖြည်းဖြည်းကျုံ့လာ၏။

မူလကမူ သူ့အမြင်၌ လမ်းပိတ်၍ အခြားလူများကိုဖြတ် သန်းမသွားရအောင် တားဆီးသည့် ဤသို့သော အနိုင်ကျင့်သည့် လုပ်ရပ်မျိုးကိုတားဆီး၍ ဆုံးမသင့်သည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သော်လည်း ဤလူမှာ စုန့်ချင်းရှန်း၏မိခင်အရင်း ဖြစ်နေသဖြင့် ဟော်ချန်ယဲ့အတွက် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် မလွယ်ကူတော့ပါပေ။

သူသည် ယွီရွေ့ကျူးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမသည် စုန့်ချင်းရှန်းကို ဂရုစိုက်သည်ကို တွေးမိကာ အစပိုင်း၌ သူမ ဒေါသထွက်ခဲ့သော်လည်း သူမ မတည်ငြိမ်မီ စုန့်မိသားစုက သူမနှင့် စုန့်ချင်းရှန်း၏အိမ်ထောင်ရေးကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်ကို ဒေါသထွက်နေရုံမျှသာဟု သူ ထင်မြင်လိုက်မိပါသည်။

အလွန်ပင် အရှက်ရဖွယ်ရာကောင်း၍ နေရခက်သော်လည်း ယွီရွေ့ကျူးက သူ့အား လမ်းလွှဲသွားရန် တောင်းဆိုလာလျှင် ဟော်ချန်ယဲ့သည် ငြင်းပယ်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူ၏ စိတ်အတွင်း၌ ဤသို့ တွေးတောနေသော် လည်း ဟော်ချန်ယဲ့၏မျက်မှောင်များမှာ မပြေလျော့သေးဘဲ သူ့ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေကာ မောက်မာ၍အာဏာရှင်ဆန်သည့် မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ စုန့်မိခင်ကို မပျော်မရွှင်ဖြင့် အေးစက်စွာကြည့်လိုက်၏။

ယွီရွေ့ကျူးသာ မရှိခဲ့လျှင်၊ ဤလူမှာ စုန့်ချင်းရှန်း၏မိခင်သာ မဟုတ်ခဲ့လျှင်။

🐽 Chapter 60

စုန့်မိခင်သည်လည်း ဟော်ချန်ယဲ့ကဲ့သို့ပင် တွေးတောနေသည်မှာ သိသာလှပါသည်။ သူမသည် မေးစေ့ကို အောင်နိုင်သူကဲ့သို့ မော့၍ ယွီရွေ့ကျူးကို ရွံရှာစွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေတော့၏။

"နင်တို့ အိမ်ပြန်ချင်ရင် ငါ့လမ်းဆုံကနေ ဖြတ်မသွားနဲ့၊ ဒီလမ်းက သွားလို့မရဘူး ယွီရွေ့ကျူး၊ နင်တို့ လမ်းလွှဲပြီး ပြန်သွားမလား၊ ဘယ်လိုသွားသွား ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင့်လင်ကို ခေါ်ပြီး ဒီကနေ မြန်မြန် ထွက်သွားစမ်း၊ ငါ့ကို ဒေါသမထွက်စေနဲ့ မဟုတ်ရင် နင် တကယ်ပဲ တစ်သက်လုံး ငါ့အိမ်ထဲကို ဝင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

တာတုန်းရွာရှိ လူတိုင်းသည် ယွီရွေ့ကျူးနှင့် ထောင်ဟွာရွာမှ ဝက်သားသတ်သမားတို့၏ အိမ်ထောင်ရေးမှာ ကြာရှည်မခံပါပေဟု တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ထင်မြင်နေကြပါသည်။ ဤလူနှစ်ဦးလုံးမှာ သဘောကောင်းသည့်ပုံ မပေါ်သဖြင်ြ သူတို့နှစ်ဦး အတူတူ အဆင်ပြေနိုင်ပါမည်လော။ နှစ်ရက်ပင် မကြာမီတွင် ကွာရှင်းရလိမ့်မည်ဟု ထင်ကြ၏။

ထိုကြောင့် စုန့်မိခင်သည် ဤသို့သော စကားမျိုး ပြောဆိုထွက်လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သေချာသည်မှာ ယွီရွေ့ကျူးသည် ဝက်သတ်သမားနှင့် ကွာရှင်းလျှင်ပင် သူမတို့၏ စုန့်မိသားစုဟောင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိမည် မဟုတ်ပါပေ။

သူမ လက်မထပ်ရသေးမီကပင် ယွီရွေ့ကျူးကို အထင်သေးခဲ့ရာ၊ ဒုတိယအကြိမ် လက်ထပ်ထားသော တစ်ပတ်ရစ် ဖိနပ်ပျက် ဆိုလျှင်မူ ပြောဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပါပေ။

သူမတွင် မောက်မာသော သဘောထားရှိပြီး ယွီရွေ့ကျူးကို မျက်နှာသာ လုံးဝမပေးဘဲ၊ သတိဝင်လာသော ယွီရွေ့ကျူးသည် သူမကို ဖက်၍ နောက်မှလိုက်ကာ နှိမ့်ချလျက် ရှက်ရွံ့စွာပြုံးပြလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားပါသည်။

သို့သော် ယွီရွေ့ကျူး၏အကြည့်နှင့် ဆုံရန် သူမ မျက်လုံးပင့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ သူမ ကြောင်အမ်းသွားလေတော့၏။

ယွီရွေ့ကျူးသည် သူမ၏ နားရွက်များကိုကလော်ရင်း သူမကို ခပ်ဖျော့ဖျော့မျှသာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အဖွားကြီးက အရမ်းဒေါသကြီးပြီး အသံကလည်း အရမ်းကျယ်တာပဲ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် သွားမရောင်းတာ နှမြောစရာ၊ အရည်အချင်းတွေကို ဖြုန်းတီးပစ်တာပဲ”

"အသက်ဒီလောက် ကြီးနေပြီကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းနေရတာလဲ၊ တစ်ယောက်ယောက်က ရှားရှားပါးပါး ရှင်တို့အိမ်ထဲ ဝင်လာတဲ့အခါ ရှင်က ဒီလောက် မောက်မာပြီး အာဏာရှင်ဆန်တဲ့ သဘောထားနဲ့ ဘယ်သူ့ကို စကားပြောနေတာလဲဆိုတာ ထပ်သတိပေးဖို့ လိုသေးလား အဖွားကြီး၊ ချင်မင်းဆက်က ကျဆုံးသွားပြီ၊ ရှင်တို့မိသားစုမှာ ဆက်ခံစရာ ရာဇပလ္လင်လည်းမရှိသလို ရှင်ကလည်း မိဖုရားကြီး မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ ရှင်တို့အိမ်ရှေ့က ဖြတ်သွားမှာပဲ၊ ရှင်က ကျွန်မကို ရိုက်ချင်လို့လား၊ ကျွန်မယောင်္ကျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချိန်ဆကြည့်ပြီး ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ရိုက်နိုင်မလဲဆိုတာ အရင်ကြည့်လိုက်ဦး၊ ပြန်သွားရင် ညဘက် လှဲမအိပ်နိုင်ဖြစ်မှာကို သတိထားစမ်းပါ”

စကားဆုံးလျှင် သူမသည် ခပ်ဖွဖွမျှ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ကောင်း ကင်သို့မျက်လုံးလန်ပြလိုက်လေ၏။ စုန့်မိခင်သည် အစပိုင်း၌ တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ယွီရွေ့ကျူး၏ စကားကြီး စကားကျယ်များကို နားထောင်ရင်း အိပ်မက်မက်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ယွီရွေ့ကျူးသည် မိမိအား ဤသို့စကားပြောဆိုဝံ့သည့် အမှန်တရားကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်ဖြစ်နေရပါသည်။

သူမသည် နားထောင်လေ၊ ဒေါသထွက်လေဖြစ်ပြီး ဒေါသကြောင့် သူမ မျက်လုံးများမှာ နီရဲလာကာ တံမြက်စည်းကို တိုက်ရိုက်ကောက်ကိုင်၍ နီရဲနေသော မျက်လုံးများနှင့် ပြေးလာကာ အသံကျယ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေတော့၏။

"ယွီရွေ့ကျူး”

သူမလက်အတွင်းရှိ တံမြက်စည်းမှာ သူမရှေ့မှ စက်ဘီးပေါ်သို့ ရမ်းသမ်း၍ အလွန်ပြင်းထန်စွာရိုက်ချလိုက်ပါသည်။

လမ်းလှည်းရာ၌သုံးသော တံမြက်စည်းကျယ်ကြီးမှာ လူများထက် ပိုမိုရှည်လျား၍ ပိုမိုထူထဲကာ ဝါးကိုင်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် ရိုက်နှက်ခံရလျှင် အလွန်နာကျင်လှသည်။

ဤသည်နှင့်သာ အရိုက်ခံရလျှင် လက်မောင်း၌ အနီရောင်အရာများ မထင်ကျန်လျှင်ပင် တကယ်ထူးဆန်းနေပေမည်။

သို့သော် တံမြက်စည်းသည် သူမကို ထိမှန်မည့် အခိုက်အ တန့်တွင် ယွီရွေ့ကျူးသည် ရှောင်တိမ်းခြင်းမပြုဘဲ နောက် သို့ မှီချလိုက်၍ ဟော်ချန်ယဲ့၏ရင်ခွင်အတွင်း၌ ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။

ထင်မှတ်သည့်အတိုင်းပင် ဝါးတံမြက်စည်းသည် သူမ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ မကျရောက်မီမှာပင် ဟော်ချန်ယဲ့သည် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် အလွန်လျင်မြန်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ကာ စုန့်မိခင်၏နာကျင်စေမည့် အပြုအမူကို တားဆီးလိုက်လေ၏။

စုန့်မိခင်သည် အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး မျက်နှာမှာ ပိုနီရဲလာပါသည်။

ယွီရွေ့ကျူးသည် မနေနိုင်ပဲ "ဖူး" ခနဲ ရယ်မောလိုက်၏။ ထိုကြောင့် ဟော်ချန်ယဲ့သည် သူမ ဦးခေါင်းပေါ်မှနေ၍အလွန် အံ့သြနေသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်လာသည်။

သူသည်လည်း စုန့်မိခင်ကဲ့သို့ပင် တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ယွီရွေ့ကျူးသည် စုန့်မိခင်အား ဤသို့ စကားပြောဆိုဝံ့သည်ဆိုသည်မှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ ထိုပြင် သူမသည် စုန့်မိခင်အား ဤသို့ ဒေါသထွက်အောင် ပြုလုပ်ပြီးသည့်တိုင် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ပျော်ရွှင်နေသေးသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့သည် ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုအတွင်း ကျရောက်သွားပြီး သူ၏ စိတ်အတွင်း၌ သောင်တင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရ၏။

တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ စုန့်ချင်းရှန်းကို အသက်နှင့်လဲ၍ ချစ်မြတ်နိုး သည်ဆိုသော ယွီရွေ့ကျူးအမှန်ပင် ဟုတ်ပါသေးသလော။

စုန့်မိခင်သည် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း သူမ၏ ခွန်အားမှာ ဟော်ချန်ယဲ့လောက် မကောင်းပါပေ။ ထိုပြင် ယွီရွေ့ကျူးသည် စက်ဘီးပေါ်တွင် ခြေထောက်များကို လှုပ်ယမ်းကာ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

စုန့်မိခင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားသည်။ သူမ၏သား စုန့်ချင်းရှန်း တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရသည့်အချိန်မှစ၍ တစ်ရွာလုံးက သူမကို အထင်ကြီးလေးစားနေကြရာ၊ တစ်စုံတစ် ယောက်က သူမအား ဤသို့ စကားပြောဆိုဝံ့ခြင်းမှာ မရှိသလောက်ပင်။ ထိုပြင် သူမရှေ့ရှိလူမှာ သူမ ယခင်က အထင်သေးခဲ့သော ယွီရွေ့ကျူးဖြစ်နေသဖြင့် ဤစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှု ဒေါသမှာ ပိုပြင်းထန်လာတော့၏။

သူမက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ယွီရွေ့ကျူး၊ နင့်ကို ငါ ပြောမယ်၊ ဒီလောက် မာနမကြီးနေနဲ့၊ နင် လက်ထပ်ပြီး ရက်အနည်းငယ်လောက် ရူးသွပ်သွားတာလား၊ ငါ နင့်ကို ပြောမယ်၊ ငါ့သားက သူ့မွေးနေ့ ကျင်းပဖို့ ပြန်လာတာ၊ အခု သူ အိမ်မှာ ရှိတယ်၊ နင့်ရဲ့ ဒီမောက်မာတဲ့ သဘောထား၊ နင် ငါ့ကို လှောင်ပြောင်ရဲတယ်၊ နင် ငါ့ကို အဲဒီလေသံနဲ့ စကားပြောရဲတယ်၊ ငါ့ကို စော်ကားရဲတယ်၊ ချင်းရှန်း ကြားရင် ဒေါသထွက်ပြီး နင့်ကို ဂရုမစိုက်တော့မှာကို နင် မကြောက်ဘူးလား"

သူမက ဆက်၍ ဒေါသထွက်ကာ ပြောဆိုပြန်သည်။

"ဒီနေ့ နင့်ရဲ့ သဘောထားအရ ယွီရွေ့ကျူး၊ နင့်ကို ငါ ပြောမယ်၊ နင့်ဘဝမှာ ငါတို့ စုန့်မိသားစုထဲကို ဝင်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့၊ နင် ဘယ်လို အရုပ်ဆိုးတဲ့ မျက်နှာမျိုး ရှိသလဲဆိုတာကို ချင်းရှန်းကို ငါ ပြချင်တယ်၊ ဒီကောင်မစုတ်‌လေးက ယဉ်ကျေးမှုမရှိ၊ ငါ့ကို ရယ်ရဲတာလား”

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် စုန့်မိခင်သည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး ယွီရွေ့ကျူးတို့ နှစ်ဦးကို မဲ့ပြုံး ပြုံးပြလိုက်လေ၏။

ဟော်ချန်ယဲ့ ထိုစကားကို ကြားလျှင် သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး သူ့ မည်းနက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စုန့်မိခင်၏အနောက်ရှိ ခြံဝင်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

စုန့်ချင်းရှန်းသည် ယခု အိမ်တွင် ရှိနေသလော။

ချောင်ချောင်အကြောင်းပြောလျှင် ချောင်ချောင်ရောက်လာသည်ဆိုသည့်အတိုင်း တိုက်ဆိုင်စွာပင် ခြံတံခါးမှာ ဖြည်း ညင်းစွာတွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရပြီး ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် စုန့်ချင်းရှန်း၏မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာလေ၏။

နေရောင်မှာ အနည်းငယ် တောက်ပနေသဖြင့် စုန့်ချင်းရှန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အဖြစ်အပျက် အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရမီ ခေတ္တမျှနှေးကွေးသွားလေသည်။

ယခုအချိန်တွင် မြင်ကွင်းမှာ လုံးဝ ရှုပ်ထွေးနေပြီး အထူး သဖြင့် စုန့်မိခင်သည် သူမ၏သားထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ပေါင်ကိုပုတ်၍ တိုက်ရိုက် ငိုကြွေးလေတော့၏။

"အိုး၊ မွေးနေ့ရှင်လေးရေ၊ နင် ဒီယွီရွေ့ကျူးကို ကြည့်စမ်းပါဦး၊ သူမက ဘယ်လို သဘောထားမျိုးရှိလဲဆိုတာ၊ သူမက ငါ့ကို သတ်တော့မလို့ပဲ၊ ဒီကလေးက အကုန်လုံးလျှောက်ပြောနေတာ၊ သိပ်ကိုလွန်လွန်းတယ်၊ အမေက နင့်ကို သူမနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ ဘယ်တော့မှ ခွင့်မပြုတော့ဘူး၊ နင် လုံးဝမလုပ်ရဘူး၊ အမေ ဒေါသထွက်မှာနော်”

စုန့်ချင်းရှန်းမှာ စုန့်မိခင် တစ်ပါးသူတို့နှင့် ရန်ဖြစ်ပြီးလျှင် သူ့မိခင်ဟူ၍ အော်ဟစ်ငိုကြွေးတတ်သည့် အကျင့်ကို ရိုးအီနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခု မြင်တွေ့ရသည်မှာမူ အနည်းငယ် စိတ်တိုမိ၏။

စုန့်ချင်းရှန်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး သူ့မျက်လုံးများမှာ သူမမျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ ဝန်ခံရန်အနည်းငယ် ဝန်လေးနေလေသည်။

ယွီရွေ့ကျူး

ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ယွီရွေ့ကျူးဖြစ်ပါသလား။

စုန့်ချင်းရှန်း တာတုန်းရွာသို့ ပြန်လာခြင်းမှာ သူ့အလုပ်ဌာနမှ ပိတ်ရက်ပေးထားပြီး သူ လုပ်ဖွယ်ရာမရှိသောကြောင့် ဖြစ်လေ၏။

အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ယွီရွေ့ကျူး မရှိတော့သည့်နောက် မြို့အတွင်း၌ သူ့အဝတ်များကို လျှော်ဖွပ်ပေးရန်နှင့် ချက် ပြုတ်ပေးရန် မည်သူမျှမရှိတော့သဖြင့် သူ့ဘဝမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ အဆင်မပြေတော့ပေ။

ကျေးလက်တွင် နေထိုင်ရသည်မှာ အခြားအရာများ အားလုံး အဆင်ပြေ၍ သူ့ကို ဂရုစိုက်မည့်သူရှိသည်။ စုန့်မိခင်က သူ့အတွက် အရသာရှိသော အစားအစာမျိုးစုံကို ပြုလုပ်ပေးလိမ့်မည်။ သူမလက်ရာမှာ ယွီရွေ့ကျူးလောက် မကောင်းသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူ ချက်ပြုတ်သည်ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်၏။

ထိုပြင် ပုံနေသော ညစ်ပတ်သည့် ခြေအိတ်များ၊ အဝတ်အ စားများမှာလည်း အိမ်သို့ယူဆောင်လာလျှင် စုန့်မိခင်က သန့်ရှင်းရေးလုပ်၍ လျှော်ဖွပ်ပေးရန် အဆင်သင့်ရှိပေသည်။

အနည်းငယ် ဆူညံခြင်းမျှသာ။

အိမ်နီးချင်းများဆူညံ၍ စုန့်ဖခင်နှင့် စုန့်မိခင်တို့မှာလည်း ဆူညံကြ၏။ အထူးသဖြင့် စုန့်မိခင်ဖြစ်လေသည်။ သူမနှင့် ဤမျှ နှစ်ပေါင်းများစွာ အသားကျနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း မြို့သို့ ခေတ္တသွားရောက်ပြီးနောက် သူမ၏ အသံကျယ်ကြီးကို နားထောင်ရသည်မှာ အနည်းငယ်တော့ အဆင်မပြေသေးပါပေ။

သူမအသံမှာ ဩ၍ အလောတကြီးဖြစ်နေကာ ပြောဆိုသည့် လေသံတိုင်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် ရန်ဖြစ်တော့မည်ဖြစ်သော ပုံစံမျိုးပေါက်နေပြီး နေရာတိုင်းတွင်ကြွားဝါတတ်၏။