အခန်း (၄၀၅-၄၀၆)

အခန်း ၄၀၅ - အသက်လု ထွက်ပြေးခြင်းနှင့် နိုးထလာခြင်း

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်မှာ တွေးမိလေလေ၊ သူ၏ မှန်းဆချက်များ မှန်ကန်ကြောင်း ပိုပြီးယုံကြည်လာလေလေ ဖြစ်နေတော့၏။ သို့မဟုတ် ထိုသို့ဖြစ်စေရန် သူ အလိုရှိနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ မျက်ဝန်းများ၌ အေးစက်စက် အရောင်အဝါတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သူခိုးလေး... မင်းကို ငါ ရှာမတွေ့စေနဲ့။ တွေ့တာနဲ့ မင်းရဲ့ အရိုးတွေကို အမှုန့်ကြိတ်၊ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ထုတ်ယူပြီး မီးစာအဖြစ် သုံးမယ်။ ပြီးရင် အဆိပ်မီးတောက်နဲ့ အနှစ်တစ်ရာတိတိ လောင်ကျွမ်းစေမယ်။ မင်း သေချင်လည်း မသေနိုင်၊ ရှင်ချင်လည်း မရှင်နိုင်ဘဲ အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်နေရလိမ့်မယ်"

သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော ဆန္ဒများမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ နှင်းခဲလွှာတစ်ခုအဖြစ် အေးခဲသွားခဲ့လေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်သည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတံခါး၏ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

ထိုသူခိုးကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ရှာဖွေရမည်ပင်။ သို့မဟုတ်ပါက ထိုသူခိုးလေးက ရတနာများကို ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်လျှင် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကြီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေတံခါးဆီသို့ သွားရာလမ်းတွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်သည် နယ်မြေအတွင်း၌ လှည့်လည်နေကြဆဲဖြစ်သော အခြား မွေးဖွားပြီးနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့လေသည်။ စိတ်အခြေအနေ ဆိုးရွားနေပြီဖြစ်ရာ သူသည် အလင်းတန်းများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး သူတို့အားလုံးကို အချိန်တိုအတွင်း အမှုန့်ကြိတ် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်၏။

ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း ကျန်ရှိနေသော သိုင်းပညာရှင် ၈၀% ကျော်ကို သူ သုတ်သင်ရှင်းလင်းပြီးနှင့်ပြီပင်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံခံနိုင်စွမ်း အကွာအဝေးထက် ကျော်လွန်သော အစွန်အဖျားနေရာများတွင် ရှိနေခဲ့ကြသူ အနည်းငယ်သာလျှင် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သေဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ကြသည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ထွက်လာပြီးနောက်၌ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်သည် တံခါးပေါက်ကို ဗဟိုပြုကာ သူ၏ ဝိညာဉ်အသိစွမ်းအားကို ချက်ချင်း ဖြန့်ကြက်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ စတင်ရှာဖွေတော့၏။

...

ထိုအချိန်တွင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတံခါးမှ မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသော ဂူတစ်ခုထဲ၌ လူရိပ်အချို့ ပုန်းအောင်းနေကြလေသည်။

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ့လက်ထဲရှိ ကျိုးပဲ့နေသော ဝိညာဉ်ကျောက်ပြားကို မျက်မှောင်ကြုတ်၍ စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။

"ညီလေး ၃ သေသွားပြီ"

" မောင်လေး ၃ သေသွားပြီ ဟုတ်လား။ သူ့ကို ဘယ်သူသတ်လိုက်တာလဲ" အနီးအနားရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

"ငါမသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျုံးကျိုးက ဟိုမိစ္ဆာကောင် လက်ချက်ဖြစ်ဖို့များတယ်" အမျိုးသားက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါ ညီလေး ၃ကို ငါတို့နဲ့အတူ ပြန်ဖို့ အစောကြီးကတည်းက သတိပေးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက လက်မခံခဲ့ဘူးလေ။ မရင့်ကျက်သေးတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဟိုမိစ္ဆာကောင် နှစ်ယောက်က သိပ်ကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တာ။ ကျုံးကျိုးမှာ ဂိုဏ်းအတော်များများကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီးပြီလေ။ ငါတို့က သူတို့ဆီကနေ သနားညှာတာမှု ရမယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် မျှော်လင့်နိုင်မှာလဲ" အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဖြစ်ပြီးတာတွေကတော့ ဖြစ်သွားပြီပဲ။ အခု ငါတို့ ပြောင်းလဲလို့ မရတော့ဘူး။ ငါကတော့ ဆက်သွားပြီး ဒီနေရာကနေ လုံးဝ ထွက်သွားဖို့ပဲ အကြံပြုချင်တယ်" လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အခုချက်ချင်း ထွက်သွားမယ် ဟုတ်လား။ ဟိုမိစ္ဆာကောင်က လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲလေ။ သူ ဒီလောက်မြန်မြန် ထွက်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အစ်ကိုကြီး... ကျွန်မတို့ ခဏလောက် အနားယူပြီးမှ ဆက်သွားကြရင် မကောင်းဘူးလား" အမျိုးသမီးက အကြံပြုလိုက်လေသည်။

သူတို့သည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လွတ်မြောက်နိုင်ရန် သူတို့၏ စစ်မှန်သော ချီစွမ်းအင်များကို လောင်ကျွမ်းစေကာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြေးလွှားလာခဲ့ကြသဖြင့် အနားယူချိန်ပင် မရခဲ့ကြသေးချေ။

"ငါတို့ စွန့်စားလို့ မရဘူး။ အဲဒီမိစ္ဆာကောင်က သိပ်ကို ခန့်မှန်းရခက်ပြီး ရက်စက်လွန်းတယ်။ သူ ဘယ်အချိန် ထွက်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ နောက်မှ အသက်ပေးရမယ့်အစား အခု ပင်ပန်းတာကို နည်းနည်း သည်းခံလိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်"

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ လေသံမှာ ငြင်းပယ်၍မရနိုင်လောက်အောင် ပြတ်သားနေခဲ့လေသည်။

အကြောင်းအရင်း မသိရသော်လည်း အလွန်အန္တရာယ်ကြီးမားသော အရာတစ်ခုခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည့်အလား မကောင်းသော ကြိုတင်ခံစားချက်တစ်ခုကို သူ ခံစားနေရပါ၏။ ဤနေရာတွင် တစ်ခဏလေးမျှပင် ဆက်နေရန် သူ ရည်ရွယ်ချက် မရှိတော့ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ စူးစမ်းရှာဖွေမှုမှာ ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်များ ရရှိခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ဤခရီးစဉ်က အလကားမဖြစ်ခဲ့ပေ။

"ကောင်းပြီလေ...အစ်ကိုကြီးသဘောပဲ" အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးက ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။ ကျန်နှစ်ဦးကလည်း မည်သည့်ကန့်ကွက်မှုမျှ မပြုကြချေ။

သူတို့၏အစ်ကိုကြီးသည် အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်သိရှိနိုင်သော ထူးခြားသည့် စွမ်းရည်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း သူတို့အားလုံး သိထားကြပါ၏။ သူတို့ စတင်ကျင့်ကြံခါစ အားနည်းခဲ့သည့် အချိန်များတွင် အစ်ကိုကြီးသည် သူတို့ကို သေရေးရှင်ရေး အန္တရာယ်များမှ တစ်ကြိမ်မက ရှောင်ရှားနိုင်အောင် လမ်းပြပေးခဲ့ဖူးသည်။

ယခု သူ ဤမျှလောက် အတင်းအကြပ် ပြောနေသည်ဆိုလျှင် အလွန်တရာ အန္တရာယ်ကြီးမားသောအရာတစ်ခုခုကို သူ အာရုံခံမိနေခြင်းဖြစ်မည်မှာ အသေအချာပဲပင်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့အဖွဲ့ မွေးဖွားပြီးနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိကာ စွမ်းအားကြီးမားလာပြီးနောက်တွင် သူတို့၏ ညီလေး ၃မှာ မာနထောင်လွှားလာခဲ့သည်။ သူ၏ သတိလက်လွတ်ဖြစ်မှုက ယခုအခါ အသက်ပေးလိုက်ရသည်အထိ ဆိုးရွားသွားခဲ့လေပြီပင်။

အနားယူရန် အချိန်မယူတော့ဘဲ ထိုအဖွဲ့သည် ဂူထဲမှ ထွက်ခွာကာ ဆက်လက်ထွက်ပြေးကြလေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ဖုံးကွယ်ရန် မကြိုးစားတော့ဘဲ အမြန်နှုန်းကိုသာ အဓိကထားခဲ့ကြ၏။

မိစ္ဆာကောင်၏ စွမ်းရည်များနှင့် ယှဉ်လျှင် ပုန်းအောင်းနေခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိကြောင်း သူတို့ သိထားကြသည်။ ဝိညာဉ်အသိစွမ်းအား၏ စူးစမ်းရှာဖွေမှုအောက်တွင် မည်သည့်အရာကမျှ ပုန်းကွယ်နေ၍ မရနိုင်ချေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့ ဆက်လက်ထွက်ပြေးလာခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် ကျယ်ပြောလှသော တောင်တန်းတစ်သိန်းထဲမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြတော့၏။

"ငါတို့ နောက်ဆုံးတော့ လွတ်ပြီဟေ့"

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့ နောက်ထပ် ဘယ်သွားကြမလဲဗျ"

သူတို့၏ ရှေ့တွင်ရှိသော ကျယ်ပြောလှသည့် ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း အဖွဲ့သားများမှာ ကြီးမားသော စိတ်သက်သာရာရမှုကို ခံစားလိုက်ကြရလေသည်။

"ငါတို့ ဆက်သွားပြီး ပုန်းအောင်းဖို့ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ကို ရှာကြမယ်။ ငါတို့ ဝေးဝေးရောက်လေလေ... ဟိုမိစ္ဆာကောင်နဲ့ တွေ့ဖို့ အခွင့်အရေး နည်းလေလေပဲ" လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ နှလုံးသားမှာတော့ လေးလံနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

သူ့အပေါ် ကျရောက်နေသော ဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်ကြီးမှာ လျော့ကျမသွားခဲ့ချေ။ ထိုအစား ပို၍ပင်အားကောင်းလာပြီး သူ့စိတ်နှင့် ဝိညာဉ်ကို ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားနေရလေသည်။ ဤဖိအားသည် ယခင်က သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော မည်သည့် အန္တရာယ်ထက်မဆို ပို၍ကြီးမားနေပြီး သူ့ရင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းလှသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။

အကယ်၍ သူတို့ အမြန်ဆုံး ဝေးဝေးမသွားနိုင်ပါက သူနှင့် သူ၏ ညီအစ်ကိုမောင်နှမများသည် စိတ်ကူး၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော ကပ်ဘေးကြီးတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိလေသည်။

"မြန်မြန်... ခြေလှမ်းသွက်သွက် လျှောက်ကြ"

ရင်ဘတ်ထဲမှ အသက်ရှူကြပ်လုမတတ် ဖိအားကြီးကို ဖိနှိပ်ထားရင်း လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက အခြားသူများကို တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

"နားလည်ပါပြီ"

အခြားသူများမှာ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ အစ်ကိုကြီးအပေါ် ယုံကြည်မှုကြောင့် ကျန်ရှိနေသေးသော ခွန်အားများကို စုစည်းကာ ဆက်လက်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြတော့၏။

အချိန်အတန်ကြာ ဆက်လက်ခရီးနှင်လာပြီးနောက်၌ ရုတ်တရက် လန်းဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုက သူတို့အပေါ် လွှမ်းခြုံလာခဲ့၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ သိသိသာသာ သိပ်သည်းလာပြီး သူတို့၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော စိတ်များကို လန်းဆန်းသွားစေခဲ့လေသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ အနီးအနားမှာ ရတနာတစ်ခုခုများ ရှိနေလို့လား"

"အစ်ကိုကြီး ကြည့်ပါဦး... ရှေ့မှာ ရွာတစ်ရွာ ရှိတယ်"

တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ၌ မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်ခြေရှိ ရွာတစ်ရွာကို သူတို့ မြင်လိုက်ရလေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ထိုရွာဆီသို့ စီးဆင်းနေပုံရပြီး သူတို့ ရပ်နေသော တောင်ကုန်းပေါ်၌ပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ အတော်လေးကြွယ်ဝနေလေ၏။

"တောင်တန်းတစ်သိန်းရဲ့ အစွန်အဖျားမှာ ဒီလောက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ရွာတစ်ရွာ ရှိနေတာလား"

"ဒီမှာ ရသေ့ကျင့်စဉ် ကျင့်နေတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ယောက်များ နေထိုင်နေလို့လား"

ထိုအဖွဲ့မှာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အံ့သြမှင်သက်နေကြလေသည်။

သို့သော် သူတို့အစ်ကိုကြီး၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ဆိုးရွားစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

ရုတ်တရက် သူက "ပြေးကြ" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက်၌ စောင့်ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ သူသည် အမြန်ဆုံးနှုန်းဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။ လန့်ဖြန့်သွားကြသော်လည်း သူ၏ ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များကို အသားကျနေပြီဖြစ်သော အခြားသူများကလည်း ချက်ချင်းပင် နောက်မှ လိုက်ပါပြေးလွှားကြပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အမြင့်ဆုံးအထိ မြှင့်တင်လိုက်ကြတော့၏။

သို့သော် အချိန်နှောင်းသွားခဲ့လေပြီပင်။

သူတို့ ကိုက်အနည်းငယ်မျှပင် မပြေးရသေးမီ အလွန်ပင် လွှမ်းမိုးနိုင်လွန်းလှသော အန္တရာယ်အငွေ့အသက်တစ်ခုက သူတို့၏ နောက်ကျောဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဧရာမ ဖိနှိပ်မှုကြီးတစ်ခုက သူတို့အပေါ် ကျရောက်လာပြီး ရေခဲပြင်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသော ငါးများအလား သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို အေးခဲသွားစေခဲ့တော့၏။

"သွားပြီ"

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တင်းကျပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားမှ ကြီးမားလှသော ဖိအားများကြောင့် သူ၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ အဆက်မပြတ် ပန်းထွက်လာခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် အရာအားလုံး အမှောင်ကျသွားခဲ့တော့၏။ သူ၏ အသိစိတ်များ ပျောက်ကွယ်မသွားမီ နောက်ဆုံးအချိန်လေးတွင် ကြက်သီးထဖွယ်ကောင်းလှသော အသံတစ်သံကို သူ ကြားလိုက်ရပါ၏။

"ဟင်း... ပိုးကောင်လေးတွေပဲ"

...

ကျိုးလီရွာတွင် လုချင်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ရန်အတွက် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေစဉ် ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာခဲ့လေသည်။

အကြောင်းသည်ကတော့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အန္တရာယ်ကြီးမားလှသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို သူ အာရုံခံလိုက်မိခြင်းကြောင့်ပင်။

....

အခန်း ၄၀၆ - ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်းနှင့် ရွှေအမြုတေအဆင့်နှင့် တိုက်ပွဲ

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

လုချင်းသည် အလွန်ကိုမှ အန္တရာယ်ကြီးမားလှသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခြေအနေမှ ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာခဲ့လေသည်။

သူသည် အိမ်ထဲမှ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားကာ အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာရာအရပ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ရွာနှင့် မလှမ်းမကမ်း ကောင်းကင်ယံထက်၌ လူရိပ်တစ်ခုက လေထဲတွင် လွင့်မျောနေခဲ့၏။

ထိုသူ၏ ရှေ့တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဧရာမ လက်ဖဝါးကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်နေပြီး ၎င်း၏ လက်ဖဝါးပြင်တွင် သွေးနီရောင်များ လွှမ်းမိုးနေလေသည်။

"ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်... နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ ရောက်လာကြပြီပဲ"

ထိုလူရိပ်ထံမှ ဖြာထွက်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် အငွေ့အသက်များကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး လွန်ခဲ့သော အချိန်အတန်ကြာက လင်းကျိယွဲ့ ယူဆောင်လာခဲ့သည့် သတင်းကို ပြန်ပြီးအမှတ်ရလိုက်ရာ လုချင်းသည် ထိုသူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ချက်ချင်းကို ကောက်ချက်ချနိုင်ခဲ့လေ၏။

ဤသူမှာ ကျုံးကျိုးမှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အစွမ်းထက် ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်မည်မှာ ကျိန်းသေပေါက်ပင်။

သူတို့ ဤနေရာကို မည်သို့ရှာတွေ့သွားသည်ကို မသေချာသော်လည်း ပြဿနာကြီးတစ်ခု ဆိုက်ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ လုချင်း သိပါ၏။

"အဲဒါ ဘယ်သူလဲ"

"ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့အငွေ့အသက်လဲ"

တောင်ခါးပန်းခြံဝင်းနှင့် ဝေ့စံအိမ်တော်တို့တွင် သမားတော်ကြီးချန်၊ ဝေ့ရှန်ဟိုင်နှင့် အခြားသူများသည်လည်း ကောင်းကင်ယံရှိ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်၏ တည်ရှိမှုကို ခံစားမိလိုက်ကြသဖြင့် သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ဆိုးရွားစွာ ပြောင်းလဲသွားကြလေသည်။

အထူးသဖြင့် လင်းကျိယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အလွန်တရာမည်းမှောင်သွားခဲ့၏။ "ဒါ ဟိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အစွမ်းထက် ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ။ သူတို့က ဒီနေရာကို ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ"

"ဂါး..."

ခြံဝင်းတစ်ခုထဲတွင် ရှောင်လီ၏ အမွေးများမှာ ထောင်ထသွားခဲ့သည်။ ၎င်းက ရှောင်ယန်နှင့် သခင်မဝေ့တို့၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်ရန် ခုန်ဝင်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ လူရိပ်ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။

"ဟင်"

လုချင်း သူ့ကို မြင်လိုက်သည့်အခိုက်အတန့်မှာပင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်ကလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်ပုံရ၏။

ကျိုးလီရွာရှိရာ အရပ်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တစ်ခဏမျှ ပြူးကျယ်သွားခဲ့၏။

"ဒီလို ခေါင်ဖျားတဲ့ နေရာလေးမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက ဒီလောက်တောင် သိပ်သည်းနေတာလား။ မဟုတ်သေးဘူး... ဒါက ဝင်္ကပါအစီအရင်တစ်ခုရဲ့ လက်ရာပဲ"

သူ၏ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံမှုဖြင့် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်သည် ကျိုးလီရွာကို ဝန်းရံထားသော ထင်ယောင်ထင်မှား အစီအရင်များကို လွယ်ကူစွာ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ခဲ့လေသည်။

သာမန် ကျေးလက်ရွာလေးတစ်ရွာဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်တော့ အကာအကွယ် အစီအရင်တစ်ခုက ဝန်းရံထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ အကြည့်များက ဖုံးကွယ်ထားသော အစီအရင်ကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်နေသော လုချင်းအပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားခဲ့၏။

"အခြေတည်အဆင့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်လား" လူငယ်၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လင်းလက်သွားပြီး ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ "ကောင်လေး... လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက ရတနာတွေကို ယူသွားတာ မင်းပဲ မဟုတ်လား။ အခုချက်ချင်း ပြန်ပေးစမ်း"

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။ သူ၏ ရှေ့တွင် လွင့်မျောနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား လက်ဖဝါးကြီးမှာ ကျိုးလီရွာဆီသို့ လှမ်းသွားရင်း ချက်ချင်း ကြီးထွားလာခဲ့ပါ၏။

ရွာ၏ အထက်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ထိုလက်ဖဝါးကြီးမှာ ဆယ်ဆမက ကြီးထွားလာခဲ့ပြီး အောက်ဘက်ရှိ နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းသွားလေတော့၏။

ဧရာမ အရိပ်ကြီးက ရွာတစ်ရွာလုံးကို အမှောင်ထုထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်လေသည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး မှောင်သွားတာလဲ"

ကျိုးလီရွာမှ ရွာသားများမှာ ဇဝေဇဝါဖြင့် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး"

ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်နေသော လုချင်းသည် ဧရာမ ဝိညာဉ်လက်ဖဝါးကြီးထံမှ ဖြာထွက်နေသော လွှမ်းမိုးနိုင်လွန်းလှသည့် စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူ ခင်းကျင်းထားခဲ့သော အစီအရင်မှာ ဤတိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ကြောင်းကို ချက်ချင်း ကောက်ချက်ချလိုက်၏။

ထို့ကြောင့် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းအလျဉ်းမရှိဘဲ သူသည် စိတ်အာရုံဖြင့် ဓားရှည်တစ်လက်ကို သူ့လက်ထဲသို့ ဆင့်ခေါ်လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် အစီအရင်ဖြင့် အားဖြည့်ထားသော ခြံဝင်းကြမ်းပြင်ကို အနည်းငယ် ကျွံဝင်သွားစေလောက်အောင် ပြင်းထန်သော အားဖြင့် ခြေဆောင့်နင်းကာ အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး အောက်သို့ ဆင်းသက်လာနေသော ဝိညာဉ်လက်ဖဝါးကြီးဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

"ကွဲစမ်း"

လုချင်း၏ ပတ်လည်တွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ မျက်ခုံးကြားရှိ အဆောင်တစ်ခုမှ သိုလှောင်ထားသော စွမ်းအားများ အသက်ဝင်လာပြီး သူ့ကို အားဖြည့်ပေးလိုက်၏။

စိတ်အာရုံဖြင့် တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဧရာမ ဓားရှည်စွမ်းအင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအား လက်ဖဝါးကြီးကို ပိုင်းဖြတ်ရန် ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

ဝှစ်...

ကောင်းကင်ကြွေသံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဓားသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ထက်မြက်မှုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

လုချင်း၏ ရွှေအမြုတေအဆင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားနှင့် အဆောင်များစွာ၏ စွမ်းအားများ ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ၌ ဓားရှည်စွမ်းအင်၏ စွမ်းအားမှာ စိတ်ကူး၍မရနိုင်လောက်အောင်ကို အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့တော့၏။

ထိုသို့ဖြင့် ဧရာမ ဝိညာဉ်စွမ်းအား လက်ဖဝါးကြီးမှာ နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားခဲ့လေပြီပင်။

ဘုန်း...

ဝိညာဉ်စွမ်းအား လက်ဖဝါးကြီးမှာ တစ်စစီ ကွဲကြေသွားပြီး အတွင်း၌ ပါဝင်သော စွမ်းအင်များမှာ ဆက်တိုက် ပေါက်ကွဲမှုများအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

လုချင်း၏ ခြေရင်းတွင် ရွှေရောင်လှေပျံတစ်စင်း ပေါ်လာပြီး မှေးမှိန်သော အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံကာ ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်မှ ကာကွယ်ပေးထားသဖြင့် လေထုအလယ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်နေနိုင်ခဲ့၏။

သို့သော် အောက်ဘက်ရှိ ကျိုးလီရွာမှာတော့ ပေါက်ကွဲမှု၏ နောက်ဆက်တွဲ ဂယက်များကြောင့် ဖုံးလွှမ်းခံရလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် ကာကွယ်ရေး အစီအရင်၏ အလင်းရောင်များ လင်းလက်လာခဲ့လေ၏။ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသော်လည်း ရွာကို ဘေးအန္တရာယ်မှ အကာအကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့၏။

"ဟူး..."

တောင်ခါးပန်းခြံဝင်းတွင် သမားတော်ကြီးချန်က လေးလံသော သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချလိုက်သည်။ သူ၏နဖူးတွင် ချွေးပေါက်များနှင့်သာ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင်တော့ ကြီးမားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပေါ်လွင်နေခဲ့၏။

ကျူးကျော်လာသူမှာ ဤမျှလောက် အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ တိုက်ခိုက်မှု၏ ကြွင်းကျန်ရစ်သော စွမ်းအားလေးကပင် သူ အစီအရင်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့လေ၏။

"အားချင်း..."

ကောင်းကင်ယံရှိ လုချင်းကို မော့ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ လင်းလက်နေခဲ့သည်။

ဤရန်သူမှာ အလွန်ပင်အစွမ်းထက်လွန်းလှ၏။ သူ၏ တပည့်အပေါ် အမြဲတမ်း ယုံကြည်မှုရှိသော်လည်း သမားတော်ကြီးချန်မှာ စိတ်မအေးနိုင်အောင် ဖြစ်နေရပါသည်။

သို့သော် ဤတိုက်ပွဲတွင် လုချင်းကို ကူညီရန် သူ့တွင် မည်သည့်စွမ်းအားမျှ မရှိကြောင်းကိုလည်း သူ နားလည်ထားပါ၏။ သူ လုပ်နိုင်သမျှမှာ အစီအရင်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားပြီး ရွာသားများကို ကာကွယ်ပေးရန်သာပင်။

"ဘာ"

မလှမ်းမကမ်းတွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်မှာ မှင်သက်သွားခဲ့၏။

သူ အလွန်တရာ ဂုဏ်ယူရသော နည်းစနစ်ကို ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ချိုးဖျက်ခံလိုက်ရမည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

စောစောက သူ အစွမ်းကုန် မသုံးခဲ့သော်လည်း အခြေတည်အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက သူ၏ 'သောင်းချီသော နည်းစနစ် လက်ဖဝါး' ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် ဖြစ်ရပါ၏။

"ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူလား... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

ကနဦး အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက်၌ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်သည် ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်ပြီးရယူလိုက်၏။ လုချင်း၏ အောက်ရှိ ရွှေရောင်လှေပျံနှင့် သူ့ကို ဝန်းရံနေသော မှေးမှိန်သည့် ခန္ဓာကိုယ်အလင်းရောင် အငွေ့အသက်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူငယ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

"မင်းက တကယ်ပဲ အဲ့သူခိုးဖြစ်နေတာကိုး။ ငါ့ရဲ့ နည်းစနစ်ကို မင်း ချိုးဖျက်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး... ကြည့်ရတာ မင်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အရည်အချင်းတချို့ ရှိနေတဲ့ပုံပဲ။ ဒါကို ထောက်ထားပြီး မင်းကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးမယ်။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက မင်းခိုးလာတဲ့ ရတနာတွေကို ပြန်ပေးစမ်း။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဆက်သပြီး ငါ့ရဲ့ ကျွန်အဖြစ် အစေခံဖို့ သစ္စာဆိုလိုက်။ ဒါဆိုရင် မင်းကို သနားညှာတာတဲ့အနေနဲ့ အသက်ချမ်းသာပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ"

လုချင်း၏ စွမ်းအားကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် လူငယ်သည် သူ့ကို သတ်ပစ်မည့်အစား အချိန်ဆွဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့၏။

"မင်းကို သစ္စာဆိုရမယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်လောက်တောင် မောက်မာလိုက်လဲ။ မင်းလို သာမန်ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ ပြောရဲတယ်ပေါ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်စမ်းပါဦး... မင်းကိုယ်မင်း ထိုက်တန်တယ်လို့ မင်းက ထင်နေတာလား"

လုချင်းက မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်ကာ သူ၏ လေသံမှာ အထင်အမြင်သေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

"မင်းကများ ငါ့ကို မရိုမသေမလေးမစားနဲ့..."

လူငယ်မှာ တစ်ခဏမျှ အေးခဲသွားပြီးနောက် ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲသွားလေတော့သည်။

ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် စော်ကားခံရခြင်းမျိုး တစ်ခါမျှ မကြုံခဲ့ဖူးချေ။ ဤမျှ ရိုင်းစိုင်းသော စကားလုံးများဖြင့်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့။

လုချင်းကို သိမ်းသွင်းရန် သူ၏ စောစောက ရည်ရွယ်ချက်မှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့်ဆန္ဒများဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့တော့၏။

"ကျေးဇူးကို နားမလည်တဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ပိုးကောင်လေး။ ငါ စိတ်ပြောင်းသွားပြီ... မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ထုတ်ပြီး မီးစာအဖြစ် သုံးပစ်မယ်။ အနှစ်တစ်ရာတိတိ နှိပ်စက်ပြီး မင်းကို သေချင်လည်း မသေနိုင်၊ ရှင်ချင်လည်း မရှင်နိုင်ဘဲ အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်နေရအောင်ထိကို လုပ်ပစ်မယ်"

ထို့နောက်၌ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် နောက်ထပ် ဝိညာဉ်စွမ်းအား လက်ဖဝါးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ပိုပြီးသေးငယ်ပြီး အချင်း ဆယ်မီတာခန့်သာ ရှိသော်လည်း အများကြီး ပို၍သိပ်သည်းနေကာ ၎င်း၏ အလင်းဖောက်မြင်နိုင်သော မျက်နှာပြင်တွင် အပြာရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေခဲ့၏။

၎င်းထံမှ ဖြာထွက်နေသော အငွေ့အသက်များမှာ ပိုပြီးကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့်အပြင် ၎င်း၏ အမြန်နှုန်းမှာလည်း သိသိသာသာကို မြင့်တက်လာကာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လုချင်း၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

ထိုအခါ၌ လုချင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တင်းမာသွားပြီး သူ၏ ဓားကို နောက်တစ်ကြိမ် လွှဲယမ်းလိုက်တော့၏။

ဘုန်း...

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ဓားရှည်စွမ်းအင်မှာ ထိခိုက်မိသည်နှင့် တစ်စစီ ကွဲကြေသွားခဲ့လေသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအား လက်ဖဝါးကြီးက လုချင်းကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ခတ်သွားပြီး သူ့ကို ဓားနှင့်အတူ အနီးအနားရှိ တောင်တစ်လုံးဆီသို့ လွင့်ထွက်သွားစေကာ တောင်ထွတ်၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို ပြိုကျသွားစေခဲ့လေတော့သည်။

"အားချင်း"

"သခင်လေးလု"

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် လင်းကျိယွဲ့နှင့် အခြားသူများမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြလေတော့သည်။