အခန်း (၄၀၉-၄၁၀)

အခန်း ၄၀၉ - ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်ကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခြင်း၊ ကြိုတင်ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ခြင်း။

"သခင်လေး... ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေနဲ့။ သူ့ရဲ့ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုကို သတိထားပါ။ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ ဦးခေါင်း ပျက်စီးသွားရင်တောင် ချက်ချင်း သေသွားမှာ မဟုတ်ဘူး"

လုချင်းက အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်၏ ဦးခေါင်းကို ခုတ်ဖြတ်လိုက်ချိန်တွင် ယန်၏ သတိပေးသံက လုချင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ၏။

စကားသံ မဆုံးမီမှာပင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်အသိလှိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ တစ်ဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာမှုနှင့်အတူ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုပါ ထွက်ပေါ်လာပြီး လုချင်း၏ မျက်ခုံးကြားရှိ လေဓာတ်အဆောင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာခဲ့၏။ ၎င်းမှာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်၏ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်ပင်။

"သတိထား"

ယန်၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံကြားတွင် လူငယ်၏ ဝိညာဉ်သည် လုချင်း၏ နဖူးဆီသို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီပင်။

ထိုအရေးကြီးသောအခိုက်အတန့်တွင် လုချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝိညာဉ်၏ တိုက်ခိုက်မှုမှ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးမည့် ထင်ယောင်ထင်မှား ကောင်းမှုကုသိုလ်ဝတ်ရုံတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

"ကောင်းမှုကုသိုလ် စွမ်းအားလား။ ပျက်စမ်း"

ပုံရိပ်ယောင်၏ ရှုံ့မဲ့နေသော မျက်နှာက စူးရှသော ဝိညာဉ်အော်သံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံ ကောင်းမှုကုသိုလ် ဝတ်ရုံ၏ ကာကွယ်မှုကို ဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် တိုးညင်းသော မြည်သံတစ်ခုနှင့်အတူ ရှေးဟောင်းဒယ်အိုးကြီးတစ်ခု၏ ပုံရိပ်ယောင် ပေါ်ထွက်လာပြီး လုချင်းကို အပြည့်အဝ လွှမ်းခြုံသွားလေ၏။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိနှိပ်မှု စွမ်းအားတစ်ခုက လူငယ်၏ ပုံရိပ်ယောင်အပေါ် ကျရောက်လာပြီး တစ်ချက်တည်း တုန်ခါမှုဖြင့် ၎င်းကို လိမ်ကောက်သွားစေကာ ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့လေသည်။

"မလုပ်ပါနဲ့"

ပုံရိပ်ယောင်၏ မျက်ဝန်းများတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေခဲ့ရှာသည်။

သို့သော် အချည်းနှီးသာပင်။ လီဟော်ဒယ်အိုး၏ ဖိနှိပ်မှု စွမ်းအားက အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်၏ ဝိညာဉ်အား လုံးဝကို အမှုန့်ကြိတ် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေတော့၏။

"ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝင်ပူးနိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား"

လူငယ်၏ ဝိညာဉ် အမှုန့်ကြိတ်ခံရပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လုချင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူ့ကို ကာကွယ်ပေးထားသော ကောင်းမှုကုသိုလ် ဝတ်ရုံနှင့် လီဟော်ဒယ်အိုးတို့ကို ထည့်မပြောလျှင်ပင် ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုများသည် သူ့အပေါ်တွင် အခြေခံအားဖြင့် သက်ရောက်မှု မရှိချေ။

သူ၏ လေဓာတ်အဆောင်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲနှင့် ဝိညာဉ်အဆောင်တို့က သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့်အောက်ရှိ မည်သည့် ကျင့်ကြံသူကိုမျှ ခန္ဓာကိုယ် ဝင်ပူးခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်တွင် အောင်မြင်ခွင့် ပေးမည်မဟုတ်ကြောင်း သေချာနေလေ၏။

"သခင်လေး... တကယ့်ကို အောင်မြင်သွားတာပဲ"

ယန်သည် လုချင်း၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာပြီး အသက်ကင်းမဲ့နေသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်၏ အလောင်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ယန်ကိုယ်တိုင် ကူညီပေးခဲ့သော်လည်း ဤအဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်မှာ သာမန် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်မဟုတ်ကြောင်း ငြင်းဆို၍မရနိုင်ပေ။

အခြေတည်အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်တွင်သာ ရှိသေးသော လုချင်းက အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး ရွှေအမြုတေအဆင့် ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု တွေးကြည့်ရုံမျှဖြင့်ပင် အလွန်ကိုမှ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှ၏။ ဤသို့သော လုပ်ရပ်မျိုးမှာ ရှေးမသေမျိုး ကျင့်ကြံခြင်းခေတ်ကာလတွင်ပင် တစ်ခါမျှ မကြုံစဖူးသော အရာဖြစ်လေသည်။

လုချင်းတစ်ယောက် သူ၏ အစီအစဉ်ကို ပထမဆုံး ထုတ်ဖော်ပြောကြားခဲ့ချိန်က ယန်သည် သူ့သခင်တော့ လုံးဝကို ရူးသွားပြီဟုတောင် ထင်ခဲ့မိသည်။ ယခုအခါတွင်တော့ အံ့အားသင့်မှုများကသာ ၎င်းကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့လေပြီပင်။

အထူးသဖြင့် စောစောက လုချင်းက အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်ကို အပြည့်အဝ ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းက ယန်၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်၍ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ ဝိညာဉ်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရိုက်ခတ်သွားစေခဲ့လေသည်။

"ဒါက နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေရဲ့ စွမ်းအားပဲ။ တကယ့်ကို နက်နဲသိမ်မွေ့လွန်းတယ်" ယန်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တွေးလိုက်သည်။

"သွားကြစို့"

လုချင်းက သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသက်သွင်းကာ လူငယ်၏ အလောင်းကို စစ်ဆေးပြီး သေတာ တကယ်သေချာကြောင်း အတည်ပြုလိုက်၏။ ထို့နောက် လက်လှမ်းကာ အလောင်းကို လီဟော်ဒယ်အိုးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်တော့သည်။

အချိန်အနည်းငယ်အကြာတွင်တော့ သူသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားလေသည်။ သူ၏ ခြေရင်းတွင် ရွှေရောင်လှေပျံငယ်လေး ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ကျိုးလီရွာဆီသို့ သယ်ဆောင်သွားလေတော့၏။

...

လုချင်း ရွာဆီသို့ အပြန်လမ်းတွင် ကျုံးကျိုးရှိ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခုပေါ်တွင်တော့...

တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေသော မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ဆိုးရွားစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ထို့နောက်၌ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ကျိုးပဲ့နေသော ဝိညာဉ်ကျောက်ပြား နှစ်ခုကို သူ ထုတ်ယူလိုက်၏။

"ငါ့ညီလေးရဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်ပြားက... ကျိုးပဲ့သွားပြီလား"

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်သည် ကျိုးပဲ့နေသော ကျောက်ပြားများကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

သူ မည်သို့ပင် အာရုံခံရန် ကြိုးစားစေကာမူ သူ့ညီလေး၏ ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မခံစားရတော့ချေ။

ဤအတွက် ရှင်းပြချက်တစ်ခုတည်းသာ ရှိလေသည်။

သူ၏ ညီလေးသည် ခန္ဓာကိုယ်ရော ဝိညာဉ်ပါ အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခံလိုက်ရပြီပင်။

"ဘာတွေများ ဖြစ်သွားတာလဲ"

ထိုသူသည် ရှစ်မျက်နှာ အစီအရင် လက်နက်တစ်ခုကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ချီတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်ကာ ဟောကိန်းထုတ်ရန် စတင်လိုက်တော့၏။

သို့သော် အချိန်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍မည်းမှောင်သွားခဲ့လေသည်။

သူ မည်သို့ပင် တွက်ချက်ရန် ကြိုးစားစေကာမူ ရလဒ်များမှာတော့ ဝေဝါးသော မြူခိုးများနှင့်သာ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့လေ၏။ သူ၏ ညီလေးကို ဘယ်သူသတ်သွားသနည်း ဆိုသည်ကို သူ မသိရှိနိုင်သလို သေဆုံးသွားခဲ့သည့် နေရာအတိအကျကိုလည်း ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

"ကံကြမ္မာအကျိုးဆက်ကို နေရာလွတ် လက်နက်တစ်ခုခုက ပိတ်ဆို့ထားတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ကောင်းကင်တာအိုကိုယ်တိုင်က ငါ့ကို နှောင့်ယှက်နေတာလား"

"ဒါမှမဟုတ် တိုက်ခိုက်သူရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကပဲ ငါ့ထက် အများကြီး သာလွန်နေလို့လား"

ဖြစ်နိုင်ခြေများစွာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးအချက်ကိုတော့ သူ ချက်ချင်း ပယ်ချလိုက်လေသည်။

သူတို့ ဤကမ္ဘာငယ်လေးသို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ အချိန်အတန်ကြာပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ မကြာသေးမီကမှ နိုးထလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမျှ အချိန်တိုအတွင်းတွင် သူ့ထက် များစွာ အစွမ်းထက်သောသူ တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။

အကယ်၍ ထိုသို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် တည်ရှိမှုမျိုး တကယ်ရှိနေခဲ့ပါက ကျုံးကျိုးတစ်ခွင်တွင် သူနှင့် သူ၏ ညီလေးတို့၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လုပ်ရပ်များကို ဘယ်သောအခါမျှ သည်းခံနေမည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူသည် လွှမ်းမိုးနိုင်လွန်းအောင် အစွမ်းထက်သော တည်ရှိမှုတစ်ခု မဟုတ်ပါက ကျန်ရှိနေသော ရွေးချယ်စရာများမှာ လက်နက်တစ်ခု သို့မဟုတ် ဤကမ္ဘာ၏ ကောင်းကင်တာအို၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှု... သို့မဟုတ် ထိုနှစ်ခုစလုံး ဖြစ်နိုင်လေသည်။

"ညီလေး... အများကြီး မသတ်ဖြတ်ဖို့ ငါ မင်းကို သတိပေးခဲ့သားပဲ"

"မင်း သေရတာ အတိတ်က မင်း ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုတွေရဲ့ ရလဒ် ဖြစ်နိုင်တယ်"

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်က တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားနေခဲ့လေသည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် သူသည် သူ၏ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားကာ တရားထိုင်ခြင်းကို ပြန်ပြီးစတင်လိုက်တော့၏။

"အကြောင်းပြချက်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စိတ်ချပါ ညီလေး... မင်းအတွက် ငါ ကလဲ့စားချေပေးမယ်"

"တကယ်လို့ တရားခံကို ငါ ရှာမတွေ့ရင် ဒီကမ္ဘာပေါ်က သက်ရှိအားလုံးကို မင်းနဲ့အတူ သင်္ချိုင်းထဲ လိုက်ပါသွားအောင် ငါ လုပ်ပေးမယ်"

...

ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကျိုးလီရွာသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့လေသည်။

"ဆရာ" လုချင်းသည် တောင်ခါးပန်းခြံဝင်းတွင် ဆင်းသက်လိုက်၏။

"အားချင်း"

"သခင်လေးလု... ပြန်လာပြီပဲ"

လုချင်း ဘေးကင်းစွာ ပြန်ပြီးရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၌ သမားတော်ကြီးချန်နှင့် လင်းကျိယွဲ့တို့မှာ အလွန်အမင်းပင် ဝမ်းသာသွားကြလေသည်။

"သခင်လေးလု... ဟိုအဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူကော ဘာဖြစ်သွားပြီလဲ" ဝေ့ရှန်ဟိုင်က စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်၏။

"သူ့ကို ကျွန်တော် သတ်လိုက်ပြီ" လုချင်းက တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သူ့ကို သတ်လိုက်ပြီ ဟုတ်လား"

လူတိုင်းမှာ လေပြင်းတစ်ချက်ကို ရှူသွင်းလိုက်မိကြသည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားကို သူတို့အားလုံး မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။ သူ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော အငွေ့အသက်လေးကပင် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေရန် လုံလောက်နေခဲ့လေ၏။ သူတို့ အနိုင်မယူနိုင်ဘူးဟု ယူဆထားသော လုချင်းပင်လျှင် ဆုတ်ခွာထွက်ပြေးခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။

ယခု လုချင်းက သူတို့၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ထိုလူကို သတ်လိုက်ပြီဟု ပြောနေသည်လော။

လင်းကျိယွဲ့နှင့် အခြားသူများမှာ သူတို့နားသူတို့ပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရလေ၏။

"ဟုတ်တယ်" လုချင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ မည်သို့ အောင်မြင်ခဲ့သည်ကို ရှင်းပြခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

ထိုအစား သူက သမားတော်ကြီးချန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်လေသည်။ "ဆရာ... ရွာသားတွေ ဘယ်လိုနေလဲ"

သမားတော်ကြီးချန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ညှိုးနွမ်းသွားခဲ့လေသည်။ "အများစုကတော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကြီးမားတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တုန်လှုပ်မှုကြောင့် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်တဲ့ ရွာသားတချို့တော့ ဆုံးပါးသွားကြတယ်"

လုချင်း၏ နှလုံးသားမှာ တင်းကျပ်သွားခဲ့လေသည်။ "အဘိုးကျန်းရော"

"အဘိုးကျန်းက အဆင်ပြေပါတယ်" သမားတော်ကြီးချန်က အာမခံလိုက်သည်။ "မင်း ဒီနှစ်တွေထဲမှာ သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် သူ့ရဲ့ သက်စောင့်စွမ်းအင်က အားကောင်းနေတုန်းပဲလေ။ သူက နည်းနည်း တုန်လှုပ်သွားရုံပါပဲ။ အနားယူလိုက်ရင် ပြန်ကောင်းသွားမှာပါ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၌ လုချင်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့လေသည်။ ကျိုးလီရွာရှိ ရွာသားများအားလုံးထဲတွင် သူသည် အဘိုးကျန်းနှင့် အရင်းနှီးဆုံး ဖြစ်လေသည်။ အဘိုးအို ဘေးကင်းကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ စိတ်လည်း အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားခဲ့ပါ၏။

သို့သော် သူ စိတ်အေးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သတ်ဖြတ်လိုသော ဆန္ဒများက သူ၏ ရင်ထဲတွင် တစ်ဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ကျိုးလီရွာမှ ရွာသားများသည် သူ့ကိုရော ရှောင်ယန်ကိုပါ အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့ကြပြီး သူသည်လည်း သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့လေသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်ကြောင့် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော ရွာသားအချို့ သေဆုံးခဲ့ရလေပြီပင်။

ဤအတွက် သူ မည်သို့လျှင် သတ်ဖြတ်လိုသော ဒေါသများဖြင့် မပြည့်နှက်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

...

အခန်း ၄၁၀ - ပြီးပြည့်စုံသော သန့်စင်ခြင်းနှင့် အတိဒုက္ခအတွက် ပြင်ဆင်ခြင်း

"ဆရာ... အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူကို ကျွန်တော် သတ်လိုက်ပေမဲ့ သူ့မှာ သူ့ထက် အများကြီး ပိုအစွမ်းထက်တဲ့ အဖော်တစ်ယောက် ရှိသေးတယ်။ သူ ဘယ်အချိန် ပြန်လာမလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ မသိနိုင်ဘူး... ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ သတိထားနေမှရမယ်"

လုချင်း၏ နှလုံးသားတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော ဆန္ဒများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူ အတင်းအကြပ် ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ အဲ့ဒီအဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူက မကြာသေးခင်ကမှ ကျုံးကျိုးမှာ ပေါ်လာတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အစွမ်းထက် ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူအပြင် ထူးဆန်းတဲ့ မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်လည်း ရှိသေးတယ်။ ထျန်းကျီမျှော်စင်က ရတဲ့ သတင်းတွေအရဆိုရင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူက မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူကို အစ်ကိုကြီးလို့ ခေါ်ပြီး အတော်လေးကို ရိုသေလေးစားမှု ပြတယ်တဲ့" လင်းကျိယွဲ့က ဖြည့်စွက်ပြောကြားလိုက်သည်။

လူတိုင်း ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားကြ၏။

ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာတွင် ခွန်အားသည်သာ အဓိကပင်။ အကယ်၍ မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူငယ်သည် အစ်ကိုကြီးဖြစ်ပြီး အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူငယ်၏ ရိုသေလေးစားမှုကို ရရှိထားသည်ဆိုလျှင် မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမည်မှာ အသိသာကြီးပင်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ် ပြသခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် အငွေ့အသက်များကို ပြန်ပြီးတွေးတောကြည့်လိုက်သောအခါ၌ မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူငယ်၏ ခွန်အားကို သူတို့ စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်တော့ချေ။

တစ်ခဏတာမျှ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများမှာ လေးလံသွားပြီး လုချင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

လုချင်းက ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်လေသည်။

"ဆရာ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လောလောဆယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ လုပ်နိုင်တာက အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး တုံ့ပြန်ဖို့ပဲ ရှိတယ်။ စောစောက တိုက်ပွဲမှာ ကျွန်တော် နားလည်သဘောပေါက်မှုတချို့ ရခဲ့တယ်။ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ အဲဒီအတောအတွင်းမှာ ရွာရဲ့ ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကို ဆရာ ဆက်ပြီးထိန်းသိမ်းပေးဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်"

သမားတော်ကြီးချန်ကလည်း တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ချက်ချင်း ပြောလိုက်လေသည်။ "ကောင်းပြီလေ အားချင်း... မင်း သင့်တော်သလိုသာ လုပ်ပါ"

"ဟုတ်တယ် သခင်လေးလု... သခင်လေးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အရေးကြီးဆုံးပဲ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အခြားသူများလည်း စိတ်အားထက်သန်လာကြတော့၏။ အကယ်၍ လုချင်းသာ နောက်ထပ် အဆင့်တက်နိုင်ပါက မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူငယ်ကို ခုခံရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သောအရာ မဟုတ်တော့ပေ။

လုချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူ ထွက်ခွာတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားလေသည်။ လီဟော်ဒယ်အိုးထဲသို့ လက်လှမ်းကာ အကြေးခွံ သံချပ်ကာတစ်စုံကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

"အာ... ဒီရတနာ သံချပ်ကာလည်း ရှိသေးတယ်။ ဆရာ... ဒါကို အရင် သန့်စင်လိုက်ပါ။ ဒါဆို အစီအရင်ကို ထိန်းချုပ်ရတာ အများကြီး ပိုလွယ်သွားလိမ့်မယ်ဗျ"

ဤရတနာ သံချပ်ကာကို အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ် ဝတ်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အဆင့်မြင့် ကာကွယ်ရေး မှော်လက်နက်တစ်ခုပင်။

လုချင်းတစ်ယောက် နတ်ဘုရား၏ စွမ်းရည်များကို အသုံးပြုခဲ့ချိန်တွင်ပင် သံချပ်ကာသည် သူ၏ ဓားကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော ကာကွယ်ရေး စွမ်းအားကို ပြသခဲ့လေ၏။ ၎င်း၏ စွမ်းရည်များမှာလည်း ထူးကဲလှပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြီးပြုပြင်နိုင်စွမ်းလည်း ရှိလေသည်။ ယခု၌ လုချင်း၏ ဓားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အက်ကွဲကြောင်းများမှာ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီပင်။

သမားတော်ကြီးချန်တွင် ကာကွယ်ရေး လက်နက်များ မရှိသည်ကို ထောက်ထား၍ လုချင်းက ၎င်းကို သူ့အား လက်ဆောင်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါ၏။

ဝိညာဉ်လက်နက် အများအပြားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးဖြစ်သော လုချင်းအတွက် အဆင့်မြင့် မှော်လက်နက်တစ်ခုမှာ အလွန်အမင်း အရေးမပါလှချေ။ သို့သော် သမားတော်ကြီးချန်သာ ဤရတနာ သံချပ်ကာကို သန့်စင်လိုက်ပါက သူ၏ ခွန်အားမှာ သေချာပေါက် အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ တက်လှမ်းသွားမည်ပင်။

"ဒီရတနာ သံချပ်ကာက..."

သမားတော်ကြီးချန်သည် အကြေးခွံ သံချပ်ကာကို လက်ခံရယူလိုက်ချိန်တွင် ၎င်းထံမှ ဖြာထွက်နေသော စွမ်းအားများကြောင့် တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားခဲ့လေ၏။

သူ စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် လုချင်းသည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး အိမ်သို့ ပြန်သွားလေပြီပင်ဖြစ်၏။ မကြာမီမှာပင် သူ့အခန်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

ခုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ပြီးနောက်၌ လုချင်းသည် မကြာသေးမီက တိုက်ပွဲမှ အကျိုးအမြတ်များနှင့် ဆုံးရှုံးမှုများကို ပြန်ပြီးသုံးသပ်ကြည့်လိုက်၏။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်နှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရမှုမှာ အန္တရာယ်များပုံပေါ်သော်လည်း သူ့ကို ကြီးမားသော ထိခိုက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မဖြစ်စေခဲ့ချေ။

လုချင်းတွင် နောက်ဆုံး အသုံးပြုနိုင်သည့် နည်းလမ်းများစွာ ရှိပြီး ပြိုင်ဘက်နှင့်မတူဘဲ အပြည့်အဝ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က သူ့ထက် အဆင့်များစွာ မြင့်မားနေသော်လည်း လုချင်းသည် သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားသောအခိုက်အတန့်ကို အောင်မြင်စွာ အသုံးချကာ နေရာတွင်ပင် သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

တကယ်တမ်းပြောရလျှင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ် သေဆုံးသွားရခြင်းမှာ မတရားသလို ဖြစ်နေလေသည်။ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ နည်းစနစ်များစွာကို အသုံးမပြုရသေးမီမှာပင် လုချင်းက အခွင့်အရေးကို အရယူကာ သူ့ကို သတ်ပစ်ခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော် ကျင့်ကြံသူများအကြား တိုက်ပွဲများ၏ သေရေးရှင်ရေး သဘာဝမှာ ထိုသို့ပင် ဖြစ်လေ၏။ ခြေတစ်လှမ်း မှားယွင်းသွားခြင်းက အတိဒုက္ခတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားစေနိုင်ပြီး နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာခဲ့သမျှကို တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လေသည်။

ဤသည်မှာ လုချင်းအတွက် သတိပေးချက်တစ်ခုပင်။ သူ မည်မျှပင် အစွမ်းထက်လာပါစေ သူ့ပြိုင်ဘက်များကို ဘယ်သောအခါမျှ အထင်မသေးသင့်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက မမျှော်လင့်ထားသော နည်းလမ်းဖြင့် နိဂုံးချုပ်သွားရနိုင်လေသည်။

အချိန်အတန်ကြာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆန်းစစ်ကြည့်ပြီးနောက်၌ လုချင်းသည် သူ၏ အတွေးများကို ငြိမ်သက်စေလိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်း အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့၏။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ် ရောက်ရှိလာမှုက သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့သော်လည်း တိုက်ပွဲ၏ စမ်းသပ်မှုက သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထက်မြက်လာစေခဲ့ပြီး သူ၏ သန့်စင်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို သိသိသာသာ အရှိန်မြှင့်တင်ပေးခဲ့လေသည်။ အမှန်တကယ်ပင် လက်တွေ့တိုက်ပွဲနှင့် ဖိအားများသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အကောင်းဆုံးသော ဓားသွေးကျောက်များ ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် လုချင်းသည် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်းတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူငယ် မည်သည့်အချိန်တွင် ပေါ်လာမည်ကို မသိရှိခဲ့ချေ။

စက္ကန့်တိုင်းကို အကျိုးရှိရှိ အသုံးချနိုင်ရန်အတွက် သူသည် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းတွင် အပြည့်အဝကို နစ်မွန်းနေခဲ့ပြီး အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်၏ အလောင်းကို စစ်ဆေးရန်ပင် အချိန်မပေးခဲ့ချေ။

နှစ်ရက်အကြာတွင်တော့ လုချင်းတစ်ယောက် မျက်လုံးဖွင့်လာပြီး နတ်ဘုရား၏ အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း လင်းလက်သွားခဲ့လေသည်။

ယင်းနောက်၌ နက်ရှိုင်းပြီး ပြီးပြည့်စုံကာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ထူးခြားသော အငွေ့အသက်တစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖြာထွက်လာခဲ့လေသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်၊ ဝိညာဉ်နဲ့ အနှစ်သာရ အားလုံးကို ပြီးပြည့်စုံတဲ့အထိ သန့်စင်နိုင်ခဲ့ပြီပဲ"

လုချင်းသည် သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို အကဲဖြတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်တို့မှာ ပြီးပြည့်စုံစွာ သဟဇာတဖြစ်နေပြီး မည်သည့် ပဋိပက္ခမှ မရှိတော့ချေ။

သူ၏ ဒျန်ထျန်နှင့် ချီပင်လယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကိုလည်း အမြင့်ဆုံးအထိ သန့်စင်ထားပြီး ဓာတ်ကြီးငါးပါး ဘူးသီးခြောက်လေး၏ သန့်စင်နိုင်စွမ်းထက်ပင် သာလွန်နေလေပြီဖြစ်၏။

သူ၏ သက်စောင့်စွမ်းအင် တစ်စက်ချင်းစီတိုင်းကိုလည်း ၎င်း၏ အထွတ်အထိပ်အထိ အချောသတ်ထားပြီးပြီပင်။

အတွင်းရော အပြင်ပါ သူ၏ ဖြစ်တည်မှု တစ်ခုလုံးသည် အပြစ်အနာအဆာကင်းမဲ့နေလေပြီဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုချင်း ရုတ်တရက် နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် အခြေတည်အဆင့်ကို ၎င်း၏ အကြွင်းမဲ့ အထွတ်အထိပ်အထိ ကျင့်ကြံပြီးဖြစ်ရာ ဆက်လက်တိုးတက်ရန် နေရာမရှိတော့ချေ။

ပိုမိုအားကောင်းလာစေရန်အတွက် တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်းသာ ကျန်ရှိတော့လေသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ လက်ရှိ ကန့်သတ်ချက်များကို ချိုးဖျက်ပြီး နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်ပင် ဖြစ်၏။

ရွှေအမြုတေအဆင့်။

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက်၌ လုချင်းသည် အချိန်မဖြုန်းတော့ချေ။ သူ၏ နေအိမ်ပတ်လည်ရှိ အစီအရင်များကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကာ တောင်တန်းတစ်သိန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာဆီသို့ ဦးတည်သွားလေတော့၏။

"ဆရာ... ကျွန်တော် အတိဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်ပြီး အဆင့်တက်တော့မယ်။ ရွာက လောလောဆယ် ဆရာ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေပြီ"

တောင်ခါးပန်းခြံဝင်းတွင် တရားထိုင်နေသော သမားတော်ကြီးချန်သည် သတင်းစကားကို ရရှိချိန်တွင် ကနဦး၌ အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ဝမ်းသာပီတိများဖြင့် လင်းလက်သွားခဲ့၏။

အဆင့်တက်ဖို့ အတိဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်တော့မယ် ဟုတ်လား။

အားချင်းက ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို တက်လှမ်းတော့မှာလား။

ယခုအချိန်တွင် သမားတော်ကြီးချန်သည် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်နှင့် ပတ်သက်၍ များစွာ လေ့လာသိရှိထားပြီး ဖြစ်လေသည်။ သူ့အတွက်ရော လုချင်းအတွက်ပါ အတိဒုက္ခတစ်ခု လိုအပ်သည့် တစ်ခုတည်းသော အဆင့်တက်ရောက်မှုမှာ ရွှေအမြုတေအဆင့်သာ ဖြစ်ကြောင်းကို သူ နားလည်ထားလေသည်။

ယင်းမှာ စစ်မှန်သော မှော်စွမ်းအားများကို ဖန်တီးနိုင်ပြီး မှော်လက်နက်များကို အားကိုးစရာမလိုဘဲ ပျံသန်းနိုင်စွမ်းနှင့် အခြားသော ထူးကဲသည့် စွမ်းဆောင်ရည်များကို ရရှိနိုင်သည့် ဒဏ္ဍာရီလာ အဆင့်တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

သို့သော် သူ၏ ဝမ်းသာပီတိများကြားတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက သမားတော်ကြီးချန်၏ နှလုံးသားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြန်၏။

ရွှေအမြုတေအဆင့်မှာ တကယ်ပင် အစွမ်းထက်သော်လည်း ၎င်းနှင့် ဆက်စပ်နေသော အတိဒုက္ခမှာလည်း ထပ်တူ အန္တရာယ်ကြီးမားလှပေသည်။ လုချင်း မျှဝေထားခဲ့သော မှတ်တမ်းများအရ အခြေတည်အဆင့်တွင် အခြေခံအုတ်မြစ် နက်ရှိုင်းလေလေ၊ ရွှေအမြုတေ အတိဒုက္ခမှာလည်း ပိုပြီးကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလေလေ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလေသည်။

လုချင်း၏ ထူးကဲလှသော အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ထောက်ရှုပါက သူ၏ အတိဒုက္ခမှာ သာမန်ထက် များစွာ ပို၍ဆိုးရွားမည်မှာ ကျိန်းသေပေါက်ပဲပင်။

သို့သော် ဤအခြေအနေတွင် သူ ကူညီနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်းကို သမားတော်ကြီးချန် သိပါ၏။ သူ လုပ်နိုင်သမျှမှာ လုချင်း အောင်မြင်ပါစေဟု ဆုတောင်းပေးရန်နှင့် သူ၏ တပည့်သည် ဤအတားအဆီးကို ကျော်လွှားနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ရန်သာ။

သူ၏ ခံစားချက်များကို ဖိနှိပ်ထားရင်း သမားတော်ကြီးချန်သည် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကိုပဲ ပြန်ပြီးစတင်လိုက်တော့၏။

မကြာမီက အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာမှုက သူ့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့လေသည်။ ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လုချင်းသည် တစ်ကိုယ်တည်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ရပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာတော့ ကူညီရန် အင်အားမရှိခဲ့ချေ။

ထိုအဖြစ်အပျက်က သူ့ကို လုံးဝ အသုံးမကျသော ဆရာတစ်ယောက်လို ခံစားရစေခဲ့လေ၏။ ထို့ကြောင့် ဤသို့သော အခြေအနေမျိုး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မဖြစ်စေရဟု သူ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လုချင်းသည် တောင်တန်းတစ်သိန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ပျံသန်းသွားကာ သူ၏ အတိဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်ရန် သင့်တော်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေနေခဲ့လေ၏။

သေချာစွာ ရွေးချယ်ပြီးနောက်တွင်တော့ ဧရာမ တောင်ထွတ်ကြီးတစ်ခုကို သူ မျက်စိကျသွားခဲ့လေသည်။

"ဒါဆို အဆင်ပြေပြီ"