အခန်း (၁၉၁-၁၉၂)

အခန်း ၁၉၁ - ဒါက တောင်းရမ်းတဲ့ လက်ဆောင်လား။

ရှန်မိသားစု နေအိမ်၏ တိုက်အရှေ့ဘက်ခြမ်းတွင် ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ ရှန်ကျစ်ရှား၏

ဦးနှောက်ထဲတွင်မူ ထုတ်လွှင့်ပြသရန် မသင့်လျော်သည့် မြင်ကွင်းများမှာ

ပတ်ချာလည်လှည့်နေသော မီးအိမ်တစ်ခုကဲ့သို့ တရစပ် ပေါ်လာနေသည်။

မဟုတ်သေးဘူး စိတ်အေးအေးထားရမည်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဖက်ရုံမျှနှင့်

ဤမျှအထိ မတွေးသင့်ပေ။ ရှန်ကျစ်ရှားသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် သတိပြန်ဝင်လာစေရန်

မိုးကြိုးငါးစင် ဖြောင့်မတ်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို အတင်းအကျပ်

အားထုတ်လိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စိမ့်ခနဲ

ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် နဖူးမှ အခိုးအငွေ့များ

ထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေသည့် အခြေအနေမှ သူမ ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့သည်။

သူမသည် စိတ်ကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် မြွေနက်ရုပ်ကြွ

ဆန္ဒပြည့်ပုလဲကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

“ဒီလက်ဆောင်ကို ငါ အရမ်းသဘောကျတယ်”

ဟု ပြောရင်း စူးချီကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် မြွေနက်ရုပ်ကြွ

ဆန္ဒပြည့်ပုလဲမှ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏

ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို

ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ဝတ်စုံအောက်ရှိ အနက်ရောင်

အဝတ်အထည်များသည် ချက်ချင်းပင် ငါးဖမ်းပိုက်သဏ္ဌာန် အင်္ကျီနှင့်

ခြေအိတ်ရှည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“အခွင့်အရေးရရင် ပြသပေးမယ်နော်”

ဟု ပြောရင်း သူမသည် အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အမြန်ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အမူးပြေသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း မထွက်ခွာမီ စူးချီကို

အနည်းငယ် စနောက်သွားရန်သာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကလေးကလား အပြုအမူကို ကြည့်ကာ

စူးချီမှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အနိုင်နိုင် ထိန်းထားရသည်။ သို့သော် သူသည်

ဤပုလဲကို အဝတ်အစား လဲလှယ်ရန် သက်သက် ပေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

“နေပါဦး ဒီလက်ဆောင်ကို အပျော်ဆော့ဖို့ပဲ ပေးတယ်လို့ ထင်နေတာလား”

ဟု ဆိုကာ စူးချီသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သားကောင်ကို ဖမ်းယူတော့မည့်

လင်းယုန်ငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှန်ကျစ်ရှားဆီသို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်ကျစ်ရှား၏ အမြင်၌ စူးချီသည် ရုတ်တရက် အရှေ့သို့

တိုးကပ်လာပြီး လက်ကြီးတစ်ဖက်ဖြင့် သူမကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်ဟု

ထင်မှတ်သွားသည်။

“နင်... နင်...”

ရှန်ကျစ်ရှားမှာ သူမကို လာဖမ်းသည်ဟု ထင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ဒါက

မြန်လွန်းမနေဘူးလား ဟု တွေးမိသွားသည်။ သူမ

စိတ်မပြင်ရသေးပေ။

“ခဏနေပါဦး ငါတို့က အိမ်မှာပဲ ရှိသေးတာကို အပြင်မှာလည်း ဧည့်သည်တွေနဲ့”

ဟု ဆိုကာ အတွေးထဲတွင် ရှုပ်ထွေးဆန်းကြယ်သော မြင်ကွင်းများ တဖန် ပြန်လည်

ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။ သို့သော် စူးချီ၏ လက်မှာ သူမ

ထင်မှတ်ထားသည့် နေရာသို့ ရောက်မလာဘဲ နဖူးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်

ရောက်ရှိသွားသည်။ ဤလက်ဝါးချက်မှာ ရှန်ကျစ်ရှားကို လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

၎င်းမှာ စူးချီ၏ ကျင့်စဉ်တစ်ခုဖြစ်သော သိစိတ်ပင်လယ် လွှဲပြောင်းဆက်ခံခြင်း

အတတ်ပညာပင် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်စက္ကူန့်တွင် ဆန်းကြယ်သော ကျင့်စဉ်တစ်ခုမှာ သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ရုတ်တရက်

ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းမှာ မူလဝိညာဉ် မှော်ရတနာ သန့်စင်ခြင်းပညာ ဖြစ်သည်။

ဤကျင့်စဉ်၏ အနှစ်သာရများနှင့် နည်းနာများအားလုံးမှာ

ရှန်ကျစ်ရှား၏ သိစိတ်ထဲသို့ တရစပ် စီးဝင်သွားသည်။

“ဒါက ဘာလဲ”

“ဝိညာဉ်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို မှော်ရတနာထဲမှာ ထည့်သွင်းထားရမှာလား။

ဝိညာဉ်မပျက်စီးသရွေ့ ခန္ဓာကိုယ်က

သေဆုံးသွားရင်တောင် ပြန်လည် ရှင်သန်နိုင်မှာပေါ့”

ဤကျင့်စဉ်၏ နက်နဲမှုကို ခံစားမိသောအခါ ရှန်ကျစ်ရှား၏ လှပသော မျက်ဝန်းများမှာ

အရောင်တောက်လာသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ လက်ထဲရှိ မြွေနက်ရုပ်ကြွ

ဆန္ဒပြည့်ပုလဲကို ကြည့်ကာ ဤပုလဲက မှော်ရတနာပေါ့ ဤပညာကို

သင်ယူပြီးရင် ဝိညာဉ်ကို ထည့်သွင်းထားလို့ ရပြီလား ဟု တွေးကာ

အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားသည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် သူမသည်

မသေမျိုးအဆင့်ကို ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသော နည်းလမ်းဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။ စူးချီ

ပေးအပ်ခဲ့သည်မှာ အဝတ်အစား လဲလှယ်နိုင်သည့် ပစ္စည်းတစ်ခုမျှသာ

မဟုတ်ဘဲ အသက်အန္တရာယ် ကြုံလာပါက ပြန်လည် ရှင်သန်နိုင်စေမည့် အဖိုးတန်

ရတနာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

“ဒါက... ဒါက တကယ့်ကို အဖိုးဖြတ်လို့မရတဲ့ အရာပဲ”

ရှန်ကျစ်ရှားမှာ အံ့ဩလွန်း၍ စကားပင် ကောင်းကောင်း မပြောနိုင်တော့ပေ။ လက်ဆောင်၏

တန်ဖိုးသာမက စူးချီ၏ ထူးချွန်ထက်မြက်မှုကိုလည်း သူမ အလွန် လေးစားသွားမိသည်။

“ဝိညာဉ်လွင့်ပျံ အသက်ရှူအသွင်ပြောင်း ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုပြီး

ဝိညာဉ်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဒီပုလဲထဲ

ထည့်ထားလိုက်ပါ။ ပြီးရင်တော့ သေချာတဲ့ နေရာမှာ ဝှက်ထားရမယ်။ ဒီပုလဲကို

ကောင်းကောင်း ဝှက်ထားနိုင်သရွေ့ နင် သေသွားရင်တောင် ပြန်ရှင်လာနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့

နောက်ပိုင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်သစ်တစ်ခုတော့ ပြန်ပြီး သန့်စင်ရလိမ့်မယ်”

စူးချီ၏ လမ်းညွှန်မှုကို ကြားသောအခါ ရှန်ကျစ်ရှားသည် မဆိုင်းမတွဘဲ ကျင့်စဉ်ကို စတင်

အားထုတ်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်လွင့်ပျံ အသက်ရှူအသွင်ပြောင်း ကျင့်စဉ်မှာ ဝိညာဉ်ကို

ခိုင်မာစေသည့် ကျင့်စဉ်ဖြစ်သောကြောင့် သူမအတွက် ဝိညာဉ်ခွဲထုတ်ရန်

မခက်ခဲလှပေ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဝိညာဉ်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို

ထုတ်ယူပြီးနောက် မူလဝိညာဉ် မှော်ရတနာ

သန့်စင်ခြင်းပညာကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်သည်။

ထိုအခါ ရှန်ကျစ်ရှားသည် သူမ၏ ဝိညာဉ်မှာ နှစ်ပိုင်း ကွဲထွက်သွားသကဲ့သို့

ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ပိုင်းမှာ သူမ၏ ပုံမှန်ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင်

ရှိနေပြီး ကျန်တစ်ပိုင်းမှာမူ သေးငယ်သော ကြွက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ပြင်ပလောကရှိ အရာအားလုံးမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။

ဤဝိညာဉ်အပိုင်းအစမှာ ပုလဲထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒီပုလဲက ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဝေးနေရင်တောင် လှုပ်ရှားလို့ ရတာပဲ”

ရှန်ကျစ်ရှားသည် စိတ်ထဲမှ ခိုင်းစေလိုက်ရာ ပုလဲမှာ ခုတင်ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်သို့

ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမ ကိုယ်တိုင်မှာမူ တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ထို့နောက် စိတ်ကူးလိုက်သည်နှင့် ခုတင်ဘေးရှိ ပုလဲမှာ သေးငယ်သော

အလှဆင်ပစ္စည်းလေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။ ရှန်ကျစ်ရှားသည် ပုလဲကို အဝေးမှ ထိန်းချုပ်ကာ

ပုံစံအမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲကြည့်ရင်း စူးချီကို အလွန်ပင်

အထင်ကြီးသွားမိသည်။ သူသည် ဤမျှ ဆန်းကြယ်သော အရာကို မည်သို့

စဉ်းစားမိပါသနည်း။ ထို့အပြင် နဖူးကို ထိရုံမျှဖြင့် ပညာရပ်ကို

သင်ကြားပေးနိုင်ခြင်းမှာလည်း အံ့မခန်းပင် ဖြစ်သည်။

နေပါဦး။ နဖူးကို ထိတာလား။ ဝိညာဉ်လွင့်ပျံ အသက်ရှူအသွင်ပြောင်း ကျင့်စဉ်ကို ငါ

အိပ်မက်ထဲမှာ သင်ခဲ့ရတာ မဟုတ်လား။ စူးချီက ဒီနည်းလမ်းနဲ့ပဲ

ငါ့ဦးနှောက်ထဲ ထည့်ပေးခဲ့တာလား။

သိပြီ။ ငါ ဘာလို့ ဒီကျင့်စဉ်ရဲ့ ထူးခြားချက်တွေကို မသိခဲ့ရတာလဲ ဆိုတာ အခုမှ

သဘောပေါက်တော့တယ်။ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ် ခန္ဓာကိုယ်က ထွက်သွားတဲ့အခါ

တခြားလူတွေ ဘာလို့ မြင်နေရတာလဲ ဆိုတာ သူ သိနေတာပဲ။ စူးချီ ဆိုတဲ့

လူဆိုးက ငါ့ကို တမင် သက်သက် အရှက်ကွဲအောင် မပြောဘဲ ထားခဲ့တာကိုး။

ထိုအချိန်တွင် စူးချီက ဆက်လက် ရှင်းပြနေသည်။

“ဒီပုလဲက ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဝေးနေတဲ့အခါ အရေးမကြီးရင် ပုံစံ ခဏခဏ မပြောင်းနဲ့ဦး။

ပုံစံပြောင်းဖို့အတွက် အားအင်တွေ လိုအပ်တယ်။ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့

အချိန်မှာတော့ အားအင်တွေ သိုလှောင်ထားနိုင်ပေမဲ့

ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ကွာသွားတဲ့အခါ အားကုန်သွားရင်

မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

စူးချီသည် ရှန်ကျစ်ရှားကို ကြည့်ကာ ခန့်ညားသော ပုံစံဖြင့် စကားပြောနေသော်လည်း

ရှန်ကျစ်ရှားမှာမူ ဒေါသထွက်ကာ သွားကြိတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“နင့်ကို ငါ ကိုက်သတ်ပစ်မယ်”

“ဟေ့... ဟေ့... ဘာလုပ်တာလဲ”

“ပြောစမ်း... အဲဒီ ဝိညာဉ်လွင့်ပျံ အသက်ရှူအသွင်ပြောင်း ကျင့်စဉ်ကို နင်ပဲ

တီထွင်ပြီး ငါ့ဦးနှောက်ထဲ ထည့်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်လား”

“အဲဒါကတော့...”

“ပြီးတော့ ငါ့ဝိညာဉ် ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ထွက်လာတဲ့အခါမှာလည်း ငါ အရှက်ကွဲနေတာကို နင်က

ထိုင်ကြည့်နေတယ်ပေါ့လေ”

စူးချီမှာ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားသည်။ အသက် နှစ်ဆယ့်ကိုးနှစ်အရွယ်

မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဤမျှအထိ

စိတ်ဆိုးလွယ်လိမ့်မည်ဟု သူ

မထင်ထားခဲ့ပေ။

“ဟေ့... စိတ်မဆိုးပါနဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှမား... ငါ မှားသွားပါတယ်”

“ဒီပုလဲနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နင့်ကို ပြောစရာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်”

“ဒီပုလဲကို ရှန်မိသားစုဆီ လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးမယ်လို့ ပြောရင် ဘယ်လိုလဲ”

ဤစကားကြောင့် ရှန်ကျစ်ရှားမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ပုလဲကို ရင်ခွင်ထဲတွင်

ပိုက်ထားကာ သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“နင် ဘာလုပ်မလို့လဲ ဒါက ငါ့ကို ပေးထားတာ မဟုတ်လား”

စူးချီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ဆိုလိုတာက ဒီပစ္စည်းကို အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်လို့ ရမယ့် နည်းလမ်း ငါ့မှာ

ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သင့်တော်တဲ့ စက်ကိရိယာတွေ၊ နည်းပညာတွေနဲ့ လူအင်အား

အကူအညီ လိုအပ်တယ်”

စူးချီက စနောက်သော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလိုလုပ်ရင် ဘယ်လိုလဲ။ ဒီပုလဲ ထုတ်လုပ်မှုကနေ ရလာတဲ့ အကျိုးအမြတ် တစ်ဝက်ကို

ရှန်မိသားစုကို ပေးမယ်။ ဒါကို နင့်ကို တောင်းရမ်းတဲ့ လက်ဆောင်အဖြစ်

သတ်မှတ်ရင် ဘယ်လိုလဲ။ နင် ဘယ်လို ထင်သလဲ”

အဆင့်မြင့်သိုင်းလောက၏ရှန်းရှဆရာ

အခန်း ၁၉၂ - ပြည်တွင်းမှာ စိတ်ကျေနပ်မှုပေးပြီး ပြည်ပကနေ အမှတ်တွေ ပြန်ယူမယ်။

“တင်တောင်းလက်ဆောင်... နင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ...”

ရှန်မိသားစုနေအိမ်၏ တိုက်အရှေ့ဘက်ခြမ်းတွင် ရှန်ကျစ်ရှား၏ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေသော

မျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ စူးချီက သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဘဝနှစ်ခုစာ

ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော စူးချီအတွက် လူမှုရေးအတွေ့အကြုံမှာ နှစ်ပေါင်း ၄၀၊

၅၀ ခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် လောကနီတိများကို ပိုမိုနက်နက်နဲနဲ

နားလည်လာခဲ့သည်။ လက်ဆောင်ပေးမည်ဆိုပါက တစ်ဖက်လူ၏

စိတ်နှလုံးကို အမှန်တကယ် လှုပ်ခတ်နိုင်မည့် အရာမျိုးကိုသာ ပေးရမည်ဟု သူ

ယူဆထားသည်။

၎င်းမှာ လူကြီးတစ်ယောက်ကို လက်ဆောင်ပေးသည်နှင့် ဆင်တူသည်။ တန်ဖိုးကြီးဖုန်းတစ်လုံး

ပေးသည်ထက် ထိုလူကြီး အမှန်တကယ် ဝါသနာပါသော ရှီဂါးဖြတ်သည့် ကိရိယာမျိုးကို

ပေးခြင်းက ပို၍ ထိရောက်သည်။ ထိုအခါမှသာ တစ်ဖက်လူက မိမိ၏ အကြိုက်ကို

သိသည်ဟု ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။ မြွေနက်ရုပ်ကြွ ဆန္ဒပြည့်ပုလဲကို အမြောက်အမြား

ထုတ်လုပ်ရန်အတွက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု လိုအပ်နေသဖြင့်

ရှန်မိသားစုနှင့် လက်တွဲကာ အကျိုးအမြတ်အချို့ ခွဲဝေပေးခြင်းက

ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် အပြည့်အဝ ထောက်ခံမှု

ရရှိမည့်အပြင် ရှန်ကျစ်ရှား၏ စိတ်ကိုလည်း ဖမ်းစားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် အစပိုင်း၌ ငွေကြေးအချို့ စွန့်လွှတ်ခြင်းက ရေရှည်တွင်

ပိုမိုသက်သာစေမည် ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် တင်တောင်းလက်ဆောင်ဟု ပြောလိုက်ခြင်းက စီးပွားရေးအရ

တွက်ခြေကိုက်ရုံသာမက စိတ်ရင်းစေတနာကိုလည်း

အထင်အရှား ပြသရာရောက်သည်။ ရှန်ကျစ်ရှားမှာ ထိုစကားကြောင့် လုံးဝ

အံ့အားသင့်သွားရသည်။ စောစောကမှ ဖြစ်ပွားခဲ့သည့်

ကျင့်စဉ်သင်ကြားပေးမှုနှင့် ပတ်သက်သော

နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းများကိုပင်

သူမ ချက်ချင်း မေ့လျော့သွားသည်။ ဤအချိန်တွင် “တင်တောင်းလက်ဆောင်” ဟူသော

စကားလုံးကြောင့် သူမ၏ ဦးနှောက်မှာ ပေါက်ကွဲမတတ်

ဖြစ်သွားရသည်။

ငါက ဘယ်သူလဲ၊ ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ ဒီလူက ငါ့ကို ဖက်ရုံတင်မကဘဲ

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ

တင်တောင်းဖို့ပါ ပြောနေပြီလား။ လူငယ်တွေရဲ့ အချစ်ရေးက

ဒီလောက်တောင် မြန်ဆန်ရသလား။ ငါ့လို မိန်းကလေးမျိုးတောင် ဒါကို

မခံစားနိုင်တော့ဘူး။ ငါ သဘောတူရမလား၊ ဒါမှမဟုတ်

သဘောတူရမလား။ အရမ်း စဉ်းစားရခက်နေပြီ။

နေပါဦး။ သူက ပုလဲထုတ်လုပ်မှုရဲ့ အကျိုးအမြတ် တစ်ဝက်ကို တင်တောင်းလက်ဆောင်အဖြစ်

ပေးမယ်လို့ ပြောတာလား။ ဒါဆို ဒီမြွေနက်ရုပ်ကြွ ဆန္ဒပြည့်ပုလဲကို

အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်လို့ ရတယ်ပေါ့။

စီးပွားရေး အမြင်ရှိသော မိသားစုကြီးမှ သမီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ရှန်ကျစ်ရှားသည်

ချက်ချင်းပင် သတိဝင်လာသည်။ သူမသည် “တာ့ရှဟ် အသိဉာဏ်တု

ကုန်ထုတ်လုပ်မှုဆိုင်ရာ စီးပွားရေးဆွေးနွေးပွဲ”

သို့ တက်ရောက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ကျင့်စဉ်နှင့် ပတ်သက်သော ထုတ်ကုန်များ၏ စီးပွားရေး

အလားအလာကို ကောင်းကောင်း နားလည်ထားသည်။ ဤပုလဲသည် အဝတ်အစားအဖြစ်

အသုံးပြုနိုင်ရုံသာမက ဝိညာဉ်ကို ထည့်သွင်းထားနိုင်သည့်

မှော်ရတနာလည်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းကို အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်နိုင်ပါက

ဈေးကွက်တန်ဖိုးမှာ သန်းပေါင်း ထောင်ချီထက်မက ရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

၎င်းသည် ထုတ်လုပ်မှုကဏ္ဍတွင် အသစ်စက်စက် အာဏာရှင်တစ်ခု

ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ စူးချီက ဤမျှ ကြီးမားသော

အကျိုးအမြတ်ကို သူမအတွက် ပေးအပ်ရန် ဆန္ဒရှိနေသည်လား။

ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ ရှန်ကျစ်ရှားမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ရှိန်းခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။

သို့သော် သူမသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ကို ပြန်ထိန်းကာ အမြော်အမြင်ရှိသော

လက်တွဲဖော် ပုံစံသို့ ကူးပြောင်းလိုက်သည်။

“ဒီပုလဲကို ဘယ်လောက်အထိ ထုတ်လုပ်နိုင်မလဲလို့ နင် ခန့်မှန်းထားသလဲ။ အမြောက်အမြား

ထုတ်လုပ်ဖို့အတွက် နင့်မှာ ဘယ်လို အစီအစဉ် ရှိသလဲ”

သူမ၏ တည်ကြည်သော အမူအရာကြောင့် စူးချီပင် အနည်းငယ် အဆင်မပြေ ဖြစ်သွားရသည်။ သို့သော်

သူ၏ အစီအစဉ်ကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ငါ့မှာ နတ်ဘုရားစက်မှု ရာကျော်သန့်စင်ခြင်းပညာလို့ ခေါ်တဲ့ ပြည့်စုံတဲ့

သန့်စင်ခြင်းအတတ် ရှိတယ်။ နတ်ဘုရားစက်မှု ဆိုတာက

ညွှန်ကြားချက်တွေကို သူ့အလိုအလျောက် နားလည်ပြီး

လုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ ဆန်းကြယ်တဲ့ စက်ကိရိယာတွေကို

တည်ဆောက်တာကို ဆိုလိုတယ်။ ရာကျော်သန့်စင်ခြင်း

ဆိုတာကတော့ အရည်အသွေးမြင့် မှော်ပစ္စည်းတွေကို အမြောက်အမြား

ထုတ်လုပ်တာကို ပြောတာပဲ။ ဒါကြောင့် ကုန်ကြမ်းနဲ့ အမှာစာရှိရင် ရှိသလောက်

ထုတ်လုပ်ပေးဖို့ ပြဿနာမရှိဘူး”

ရှန်ကျစ်ရှားမှာ အံ့ဩလွန်း၍ အသက်ပင် ရှူမှားသွားရသည်။ စူးချီသည် ဤကဲ့သို့သော

ကိစ္စမျိုးတွင် ဘယ်သောအခါမှ မလိမ်ညာတတ်ကြောင်း သူမ သိထားသည်။

ပုလဲများကို လိုသလောက် ထုတ်နိုင်သည်ဆိုခြင်းမှာ အလွန်ပင်

ကြီးကျယ်လွန်းလှသည်။ ခေတ်သစ် စက်မှုကုန်ထုတ်လုပ်မှု၏

အားသာချက်မှာ အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်ခြင်းဖြင့် ကုန်ကျစရိတ်ကို

လျှော့ချနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ဓာတ်ခွဲခန်းတွင် လက်ဖြင့်

တစ်ခုချင်း လုပ်နေရပါက သန်းပေါင်းများစွာ ကုန်ကျမည် ဖြစ်သော်လည်း

အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်နိုင်ပါက လက်ကိုင်ဖုန်းများကဲ့သို့

ဈေးနှုန်းကို အနိမ့်ဆုံးသို့ လျှော့ချနိုင်သည်။ ဤပုလဲသာ လူတိုင်းလက်ထဲ

ရောက်သွားပါက တန်ဖိုးမှာ မည်မျှ ရှိမည်နည်း။ တာ့ရှဟ်နိုင်ငံတွင် လူဦးရေ သန်း ၁၅၀၀

ရှိရာ တစ်ဦးလျှင် တစ်လုံးစီ ရှိမည်ဆိုပါက တစ်လုံးကို နှစ်သောင်းနှင့်

ရောင်းလျှင်ပင် စုစုပေါင်း တန်ဖိုးမှာ သန်းပေါင်း

သုံးဆယ်ကျော် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အခြားနိုင်ငံများကိုပါ ထည့်တွက်ပါက

ဤစီးပွားရေးမှာ ခန့်မှန်း၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။

“ငါ့ရဲ့ မူလအစီအစဉ်ကတော့ နေရာနဲ့ အခြေခံစက်ကိရိယာတွေ ပံ့ပိုးပေးနိုင်မယ့်လူကို

ရှာပြီး အဲဒီကိရိယာတွေကို ငါက ပြုပြင်မွမ်းမံမယ်။ အရေးမကြီးတဲ့

အပြင်ပိုင်း ကုန်ကြမ်းတွေကိုတော့ အဖော်အဖက် ကုမ္ပဏီကို

တာဝန်ပေးပြီး အရေးကြီးတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကိုတော့ နည်းပညာ

မပေါက်ကြားအောင် ငါ့ရဲ့ စက်မှုအတတ်နဲ့ပဲ လုပ်ဆောင်မယ်”

စူးချီက ခေတ္တရပ်ကာ ဆက်ပြောသည်။

“အရောင်းအစီအစဉ်နဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ ဒါကို တာ့ရှဟ်နိုင်ငံအတွင်းမှာ အရင်ဆုံး

ခေတ်စားလာအောင် လုပ်ချင်တယ်။ ပြည်တွင်းမှာတော့ အရင်းကျရုံပဲ

ရောင်းမယ်။ ကျန်တဲ့ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးကိုတော့ သူတို့တွေ ငါတို့ဆီ ဖုန်းတွေ

ရောင်းသလိုမျိုး ဈေးကြီးကြီးနဲ့ ပြန်ရောင်းစားမယ်”

စူးချီက သူ၏ အစီအစဉ်ကို ရိုးရှင်းစွာ ရှင်းပြနေသည်ကို ရှန်ကျစ်ရှားက ငြိမ်သက်စွာ

နားထောင်နေသည်။ သူမသည် တက်ကြွနေသော စူးချီကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင်

နွေးထွေးမှုကို ခံစားနေရသည်။ သို့သော် စူးချီ၏

အစီအစဉ်မှတစ်ဆင့် ရှန်ကျစ်ရှားသည် အခြားသော

မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုကို မြင်ယောင်လာသည်။ ၎င်းမှာ သူမ

ဧကရီအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် မျှော်လင့်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

စူးချီက ဤမှော်ရတနာကို ပြည်တွင်းမှာပဲ ရောင်းမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် နိုင်ငံခြားသား ကျောင်းသားများသည်

ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို သင်ယူထားသော်လည်း သူတို့၏

ဝိညာဉ်ကို ထည့်သွင်းရန် ရတနာ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအခါ

သူတို့သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်ကာ ကျောင်းထွက်သွားကြပေလိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ သူမအတွက် အခွင့်အရေး မဟုတ်ပါလား။ ပြည်တွင်းတွင် သင်ကြားပေးပြီး

စိတ်ကျေနပ်မှု ရယူကာ ကျောင်း၏ အဆင့်အတန်းကို မြှင့်တင်မည်။ ပြည်ပတွင်မူ

ဝေဖန်မှုများ ရရှိအောင် လုပ်ဆောင်ပြီး မိမိအတွက် အကျိုးအမြတ်များ ပြန်လည် ရယူမည်။

ဤသည်မှာ သူမ၏ စနစ်ကို အသုံးပြုရန် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရှန်ကျစ်ရှားသည် ဤကိစ္စကို ပိုမို စိတ်ဝင်စားလာသည်။ သူမသည် အဆင့် ၉ သို့

ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဧကရီအဆင့်သို့ ရောက်ရန်

အဆင့်အနည်းငယ် လိုနေသေးသည်။ အကယ်၍ ဤပုလဲမှာ ပြည်ပတွင်

မပြန့်နှံ့ဘဲ စူးချီက ကျင့်စဉ်ကိုသာ သင်ကြားပေးမည်ဆိုပါက သူမသည်

ဧကရီအဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။ ဤသို့ဖြင့် သူမသည်

စူးချီ၏ အစီအစဉ်ကို အကောင်းဆုံး အကောင်အထည်ဖော်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မည်သူမျှ

ဤပုလဲ ထုတ်လုပ်မှုနှင့် ရောင်းချမှုကို နှောင့်ယှက်၍ မရစေရ။ ကျွန်မ၏ အဖေပင်

ဖြစ်ပါစေဦးတော့ ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။

သူမ၏ ထက်မြက်သော ဦးနှောက်မှာ ချက်ချင်း အလုပ်လုပ်လာပြီး စူးချီ၏ အစီအစဉ်ရှိ

ဟာကွက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသည်။

“နင်ပြောတဲ့ တင်တောင်းလက်ဆောင်ဆိုတာက အမြတ်ဝေစုကို ပြောတာလား၊ ဒါမှမဟုတ်

အစုရှယ်ယာကို ပြောတာလား”

“အဲဒါက ကွာခြားလို့လား” ဟု စူးချီက အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

“အများကြီး ကွာတာပေါ့။ နင်က အကျိုးအမြတ် တစ်ဝက်လုံးကို ရှန်မိသားစုကိုပေးလို့မဖြစ်ဘူး။ တင်တောင်းလက်ဆောင်အဖြစ် ၁၀

ရာခိုင်နှုန်းပဲ ပေးရမယ်။ အစုရှယ်ယာကို ခွဲဝေပေးလို့

မရဘူး၊ ဝင်ငွေရပိုင်ခွင့်ကိုပဲ ပေးရမယ်။ ဒီလုပ်ငန်းကို ငါတို့ပဲ

ထိန်းချုပ်ထားရမယ်။ နင်က ဒီအကြောင်းတွေ နားမလည်ပါဘူး၊ ငါပဲစီမံပေးမယ်”

ရှန်ကျစ်ရှားသည် ဤလုပ်ငန်းမှ ရရှိမည့် ကြီးမားလှသော အကျိုးအမြတ်ကို တွေးမိကာ ရင်ခုန်လာသည်။ ဤမျှ များပြားသော အမြတ်အစွန်းများအောက်တွင်

အစုရှယ်ယာများကို ခွဲဝေပေးခြင်းသည် အခြားလူများကို

အခွင့်အရေး ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ခဏနေရင် ငါ့အဖေနဲ့ အစ်မကို အတူတူ သွားတွေ့ကြရအောင်”

“ဘာ... နင့်အဖေနဲ့ အစ်မကို သွားတွေ့ရမယ် ဟုတ်လား”

“ဘာလဲ... တင်တောင်းလက်ဆောင်တောင် ပေးပြီးပြီကို အခုမှ ပြန်နှုတ်ချင်တာလား”

စူးချီ၏ ခေါင်းထဲတွင် ယောက္ခမနှင့် သမက်လောင်းတို့ တွေ့ဆုံရမည့် မြင်ကွင်းများ

ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ် ဝင်လာသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့။ နင်က ဘာမှ ဝင်မပြောနဲ့၊ ငါပဲ အားလုံးကို ရှင်းပြလိုက်မယ်”

ဟု ဆိုကာ ရှန်ကျစ်ရှားသည် စီးပွားရေးသမား ပုံစံမျိုး ဖမ်းလိုက်သည်။ ရှန်ကျစ်ရှား၏

အမူအရာကို ကြည့်ကာ စူးချီ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှန်ကျစ်ရှားပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အသက်အရွယ်အရ

ရင့်ကျက်သော်လည်း မျက်ဝန်းများမှာမူ အပြစ်ကင်းစင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမတွင်ကိုယ်ပိုင် အတွေးအခေါ်များ ရှိသော်လည်း ရိုးသားမှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်။ ထို့ပြင် အရေးကြီးသော အချိန်များတွင်လည်း ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်သူ

ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်စက္ကူန့်တွင် ရှန်ကျစ်ရှားသည် တိုက်အရှေ့ဘက်ခြမ်း၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

“အဖေ၊ အစ်မ၊ ဒီကို ခဏလာကြဦး။ သမီး သူတို့နဲ့ ဆွေးနွေးစရာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုရှိတယ်”